Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μουσείο Ροντέν · Παρίσι · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Ροντέν,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Και οι πέντε παίζουν σε αυτή την καρτέλα, χωρίς εγκατάσταση. Τα υπόλοιπα, σε δεκαοκτώ αίθουσες του Μεγάρου Μπιρόν και σε σχεδόν τρία εκτάρια κήπου, σας τα λέει το Chiaro από μια φωτογραφία.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Ροντέν.

9:41

Ο Σκεπτόμενος

Μουσείο Ροντέν, Παρίσι

0:00 2:24
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου

Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Τρεις στάσεις στον κήπο, δύο στο μέγαρο και ένα εισιτήριο για όλα. Ξεκινάτε από τον Σκεπτόμενο στο βάθρο του ανάμεσα στους πύξους, περνάτε απέναντι στην Πύλη της Κόλασης, για την οποία φτιάχτηκε, συνεχίζετε στο Μνημείο του Μπαλζάκ με φόντο το Μέγαρο των Απομάχων και μετά μπαίνετε μέσα: στο μαρμάρινο Φιλί, στην Αίθουσα 5 του ισογείου, και έναν όροφο πιο πάνω στον Πατέρα Τανγκί του Βαν Γκογκ, στην Αίθουσα 12. Περίπου δώδεκα λεπτά ακρόασης και μία ώρα περπάτημα, αν σταματάτε για να κάνετε τον γύρο των γλυπτών.

Οι αίθουσες, οι χρονολογίες, οι διαστάσεις και οι αριθμοί καταλόγου προέρχονται από τις σελίδες έργων του ίδιου του μουσείου και από την πύλη των συλλογών του, collections.musee-rodin.fr. Κάθε στοιχείο στηρίζεται και σε μια δεύτερη πηγή. Τα μπρούντζινα δανείζονται και τα μαρμάρινα αλλάζουν αίθουσα· αν η πινακίδα δίπλα στο έργο λέει κάτι άλλο, ισχύει η πινακίδα, και ένα μήνυμά σας θα μας βοηθούσε πολύ.

Στάση 1 από 5 · Κήπος γλυπτών

Ο Σκεπτόμενος

Ωγκύστ Ροντέν · 1903· χύτευση από το χυτήριο Αλεξί Ρουντιέ το 1904 · Μπρούντζος, 189 × 98 × 140 εκ.

Προσέξτε

  • Η επιγραφή χαραγμένη στο πέτρινο βάθρο. Καταγράφει ότι ο Σκεπτόμενος αυτός προσφέρθηκε στον λαό του Παρισιού με δημόσιο έρανο το 1906, οπότε ο όγκος κάτω του είναι μέρος της ιστορίας του έργου, όχι απλή βάση.
  • Ο δεξιός αγκώνας, που ακουμπά στον αριστερό μηρό. Δοκιμάστε το κι εσείς και θα νιώσετε τη στρέψη· γι’ αυτό το σώμα μοιάζει συσπειρωμένο και όχι ξεκούραστο.
  • Το πράσινο του μπρούντζου. Αυτό το εκμαγείο στέκει στο ύπαιθρο από το 1906, πρώτα μπροστά στο Πάνθεον και ύστερα εδώ, και η πατίνα είναι ό,τι έκανε πάνω του ο καιρός.
  • Η κατεύθυνση του βλέμματός του. Απέναντι από το γκαζόν, στην άλλη άκρη του κήπου, βρίσκεται η Πύλη της Κόλασης, όπου η μορφή αυτή ξεκίνησε στο ένα τρίτο αυτού του μεγέθους.
Κείμενο (2:24)

Είναι μεγαλύτερος απ’ ό,τι δείχνουν οι φωτογραφίες, και στέκει ψηλά, οπότε το πρώτο που συναντάτε είναι οι πατούσες του. Εκατόν ογδόντα εννέα εκατοστά μπρούντζου πάνω σε πέτρινο όγκο, ανάμεσα στους κουρεμένους πύξους ενός κήπου που απλώνεται ανάμεσα στο Μέγαρο των Απομάχων και τον Πύργο του Άιφελ.

Διαβάστε το βάθρο πριν κοιτάξετε τον άντρα. Τα γράμματα είναι χαραγμένα στην πέτρα: Ο Σκεπτόμενος του Ροντέν, προσφορά στον λαό του Παρισιού με δημόσιο έρανο, 1906. Δεν είναι εκμαγείο που αγόρασε το μουσείο. Το πλήρωσαν οι ίδιοι οι Παριζιάνοι, στάθηκε μπροστά στο Πάνθεον από το 1906 και ήρθε εδώ, σε αυτόν τον κήπο, μόλις το 1922.

Δεν γεννήθηκε έτσι. Το 1880 ο Ροντέν τον έπλασε περίπου εβδομήντα εκατοστά ψηλό, ως την κορωνίδα της Πύλης της Κόλασης, καθισμένο στο τύμπανο, και τον ονόμασε Ο Ποιητής. Ήταν ο Δάντης, που σκύβει πάνω από το χείλος για να δει τους κύκλους της Κόλασης, ενώ στριφογυρίζει στο μυαλό του το δικό του ποίημα. Η μορφή που έχετε μπροστά σας ξεκίνησε λοιπόν ως ένας άνθρωπος που σκεφτόταν ένα βιβλίο που έγραφε, περιτριγυρισμένος από τους ανθρώπους που είχε βάλει μέσα του.

Η στάση είναι δανεική δύο φορές. Ο Ροντέν είχε στο μυαλό του τον Ουγκολίνο του Καρπό, του 1861, και πίσω από αυτόν τον καθιστό Λορέντζο ντε Μέντιτσι του Μιχαήλ Αγγέλου, που λαξεύτηκε μεταξύ 1526 και 1531. Κοιτάξτε το χέρι. Ο δεξιός αγκώνας στηρίζεται στον αριστερό μηρό, κι έτσι δεν κάθεται κανείς. Αυτή η μία λάθος γωνία δεν αφήνει το σώμα να ησυχάσει: κάθε μυς της πλάτης και του ώμου δουλεύει για να κρατήσει μια στάση που θα έπρεπε να είναι ξεκούραστη, και δεν είναι.

Εκτέθηκε μόνος του πρώτη φορά το 1888, ενώ έμενε κανονικά στη θέση του πάνω στην Πύλη, και τότε έγινε έργο αυτοτελές. Το 1904 μεγεθύνθηκε στο μέγεθος που βλέπετε, και η κολοσσιαία εκδοχή αποδείχθηκε ακόμη πιο αγαπητή από τη μικρή. Ο άνθρωπος που είναι βυθισμένος στις σκέψεις του, αλλά το σώμα του υπόσχεται ότι μπορεί να σηκωθεί και να κάνει κάτι γι’ αυτές, έγινε ένα από τα αντικείμενα που έχουν αναπαραχθεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Υπάρχουν στον κόσμο άλλα είκοσι επτά γνωστά μπρούντζινα αντίγραφα σε φυσικό μέγεθος, όχι όλα χυτευμένα υπό την επίβλεψη του Ροντέν, και επιπλέον γύψινα, μελέτες και δεκάδες μεταθανάτια εκμαγεία σε κάθε κλίμακα.

Ένα από αυτά είναι επιτύμβιο. Στον κήπο του σπιτιού του Ροντέν στο Μεντόν, ένας ακόμη Σκεπτόμενος κάθεται πάνω στον τάφο του γλύπτη και της γυναίκας του.

Τώρα γυρίστε και βρείτε την άλλη άκρη του κήπου. Το σκούρο ορθογώνιο μπροστά στον ανοιχτόχρωμο τοίχο είναι η Πύλη της Κόλασης, κι αν κοιτάξετε το πάνω μέρος του ανοίγματος, θα τον δείτε ξανά, στο ένα τρίτο αυτού του μεγέθους, ακριβώς εκεί όπου ξεκίνησε.

Στάση 2 από 5 · Κήπος γλυπτών

Η Πύλη της Κόλασης

Ωγκύστ Ροντέν · 1880–περ. 1890· χύτευση από το χυτήριο Αλεξί Ρουντιέ το 1928 · Μπρούντζος, 635 × 400 × 85 εκ.

Προσέξτε

  • Ο Σκεπτόμενος στην κορυφή του τυμπάνου, στο αρχικό, μικρό του μέγεθος, να κοιτάζει το πλήθος από κάτω του.
  • Οι Τρεις Σκιές, όρθιες στην κορυφή. Είναι τρία εκμαγεία της ίδιας μορφής, γυρισμένα προς τα μέσα, και τα χέρια τους δείχνουν προς τα κάτω, στον στίχο του Δάντη για την εγκατάλειψη κάθε ελπίδας.
  • Πόσο άνισα βγαίνουν οι μορφές από την επιφάνεια. Μερικές έχουν σχεδόν ελευθερωθεί, άλλες μόλις έχουν αναδυθεί ως τη μέση, επειδή ο Ροντέν αφαίρεσε όσες προεξείχαν περισσότερο και άφησε τις υπόλοιπες.
  • Το κάτω αριστερό φύλλο. Εκεί καθόταν κάποτε ένα ζευγάρι ερωτευμένων· θα το συναντήσετε μέσα, ως Το φιλί.
Κείμενο (2:28)

Πάνω από έξι μέτρα μπρούντζου, κολλημένα σε έναν ανοιχτόχρωμο πέτρινο τοίχο, και όσο πλησιάζετε τόσο λιγότερο μένει ακίνητο. Πάνω σε αυτά τα φύλλα υπάρχουν εκατόν ογδόντα μορφές, από δεκαπέντε εκατοστά ως πάνω από ένα μέτρο, και σχεδόν καμία δεν κάνει το ίδιο με τη διπλανή της.

Η παραγγελία ήρθε το 1880 από τη Διεύθυνση Καλών Τεχνών. Ήθελαν μια φιλόξενη είσοδο για ένα Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών που σχεδίαζαν, και άφησαν το θέμα εξ ολοκλήρου στον Ροντέν. Εκείνος διάλεξε το πρώτο μέρος της Θείας Κωμωδίας του Δάντη, την Κόλαση. Το Μουσείο Διακοσμητικών Τεχνών δεν χτίστηκε ποτέ, που σημαίνει ότι αυτή η πύλη δεν είχε ποτέ κτίριο να ανοίξει, ούτε επρόκειτο να έχει.

Ο Ροντέν διηγήθηκε στην εφημερίδα Λε Ματέν πώς ξεκίνησαν όλα. Έναν ολόκληρο χρόνο, είπε, έζησε με τον Δάντη, μόνο μαζί του, σχεδιάζοντας τους οκτώ κύκλους της κόλασής του· και στο τέλος εκείνης της χρονιάς κατάλαβε ότι τα σχέδιά του, αν και απέδιδαν το όραμά του για τον Δάντη, είχαν απομακρυνθεί πολύ από την πραγματικότητα, κι έτσι ξεκίνησε από την αρχή, δουλεύοντας από τη φύση, με τα μοντέλα του. Σκεφτόταν τις Πύλες του Παραδείσου του Γκιμπέρτι στο Βαπτιστήριο της Φλωρεντίας και τα μεσαιωνικά πρόπυλα των καθεδρικών, όπου το έξεργο και το χαμηλό ανάγλυφο συνομιλούν και διαφωνούν.

Δούλεψε πάνω της χρόνια στο εργαστήριό του και έφτιαξε γι’ αυτήν πάνω από διακόσιες μορφές και συμπλέγματα. Τα περισσότερα έργα του Ροντέν που ξέρετε με το όνομά τους βγήκαν πρώτα από αυτή την πύλη. Ήθελε να την παρουσιάσει στην Παγκόσμια Έκθεση του 1889 και δεν την τελείωσε· γύρω στο 1890 σταμάτησε· κι όταν τελικά την αποκάλυψε το 1900, στην πρώτη ατομική του έκθεση στο Παρίσι, την έδειξε σε κομμάτια, γιατί είχε παραιτηθεί από την ιδέα να στερεώσει πάνω της τις μορφές που είχαν χυτευτεί χωριστά. Ξεχώριζαν πολύ απότομα από το φόντο, έκρινε.

Άρα αυτό εδώ δεν το είδε ποτέ. Μόλις το 1917 κατάφερε ο Λεόνς Μπενεντίτ, ο πρώτος επιμελητής του μουσείου, να τον πείσει να επιτρέψει να ξανασυναρμολογηθεί ολόκληρη και να χυτευτεί σε μπρούντζο, και ο Ροντέν πέθανε την ίδια χρονιά. Η πύλη που βλέπετε χυτεύτηκε από το χυτήριο Αλεξί Ρουντιέ το 1928, έντεκα χρόνια μετά τον θάνατό του, ενώ το αρχικό γύψινο πρόπλασμα δεν βρίσκεται καν σε αυτό το κτίριο· είναι στο Μουσείο Ορσέ.

Κοιτάξτε την κορυφή του τυμπάνου και θα βρείτε ξανά τον Σκεπτόμενο, μικρό, ακριβώς εκεί όπου σχεδιάστηκε να κάθεται. Πάνω του, στη στέψη της πύλης, τρεις πανομοιότυποι άντρες γέρνουν προς τα μέσα με τα χέρια κρεμασμένα. Είναι οι Τρεις Σκιές, και τα χέρια τους έδειχναν αρχικά τον στίχο του Δάντη πάνω από την είσοδο της Κόλασης: αφήστε κάθε ελπίδα, εσείς που μπαίνετε εδώ.

Στάση 3 από 5 · Κήπος γλυπτών

Μνημείο του Μπαλζάκ

Ωγκύστ Ροντέν · 1898· χύτευση από τον Αλεξί Ρουντιέ το 1935 · Μπρούντζος, 270 × 120,5 × 128 εκ.

Προσέξτε

  • Τα χέρια. Δεν υπάρχουν. Η ρόμπα κλείνει πάνω από τα μπράτσα και η μορφή απλώς σταματά στους καρπούς, κι αυτό ήταν που κανείς δεν μπορούσε να συγχωρήσει το 1898.
  • Το κεφάλι ριγμένο πίσω και τα μάτια σκαμμένα σαν βαθιές κόγχες. Ένα πρόσωπο φτιαγμένο από έκφραση, όχι μετρημένο πάνω σε ομοιότητα.
  • Η σιλουέτα από είκοσι βήματα. Απομακρυνθείτε ώσπου να χαθούν οι λεπτομέρειες και γίνεται μία ανερχόμενη στήλη, όπως ακριβώς ήθελε ο Ροντέν να διαβάζεται.
  • Τι υπάρχει πίσω του. Το μνημείο είναι τοποθετημένο έτσι ώστε το Μέγαρο των Απομάχων να σχηματίζει το φόντο πίσω από το κεφάλι του.
Κείμενο (2:19)

Από μακριά μόλις που μοιάζει με άνθρωπο. Μια ψηλή μπρούντζινη σφήνα που υψώνεται από το γρασίδι, στενή στη βάση και βαριά στους ώμους, σαν κάτι στημένο όρθιο κι όχι κάτι που στέκεται. Ύστερα το κεφάλι έρχεται σε εστίαση, γερμένο προς τα πίσω, και το σύνολο γίνεται άνθρωπος.

Η Εταιρεία Λογοτεχνών, ο σύλλογος των Γάλλων συγγραφέων, παρήγγειλε το 1891 ένα μνημείο για τον Ονορέ ντε Μπαλζάκ. Ο Ροντέν χρειάστηκε έξι χρόνια. Μελέτησε το σώμα και το κεφάλι του συγγραφέα ως δύο χωριστά προβλήματα, και αυτά τον πήγαν σε αντίθετες κατευθύνσεις: το κεφάλι απομακρύνθηκε από την ομοιότητα και έγινε συμπύκνωση εκφραστικών χαρακτηριστικών, ενώ το σώμα διαλύθηκε στη ρευστή επιφάνεια μιας ρόμπας. Αυτό που είχε στα χέρια του το 1897 ήταν μια συναρμογή των δύο.

Το ρούχο δεν είναι τυχαίο. Ο Μπαλζάκ πράγματι έγραφε φορώντας κάτι σαν καλογερικό ράσο, και ο Ροντέν τον έντυσε με αυτό και μετά του αφαίρεσε ό,τι άλλο όφειλε να κουβαλά ένα μνημείο του δέκατου ένατου αιώνα. Καμία πολυθρόνα. Καμία πένα. Κανένα βιβλίο. Και, το πιο προκλητικό απ’ όλα, καθόλου χέρια. Η ρόμπα κλείνει πάνω από τα μπράτσα και η μορφή τελειώνει. Ψάξτε τώρα για τα χέρια, και θα δείτε πόσο σκόπιμα λείπουν.

Το γύψινο πρόπλασμα σε φυσικό μέγεθος πήγε το 1898 στο Σαλόν του Πεδίου του Άρεως. Η κατακραυγή ήταν τόσο μεγάλη, που η παραγγελία ακυρώθηκε, και ο Ροντέν πήρε το γύψο στο σπίτι του, στο Μεντόν. Πέθανε το 1917 χωρίς να δει ποτέ τον Μπαλζάκ του σε μπρούντζο. Το 1935 το χυτήριο Αλεξί Ρουντιέ έχυσε αυτό εδώ για τις συλλογές του μουσείου· τέσσερα χρόνια αργότερα, στις δύο Ιουλίου 1939, είκοσι δύο χρόνια μετά τον θάνατο του γλύπτη, ένα εκμαγείο στήθηκε επιτέλους σε δημόσιο χώρο, στη λεωφόρο Μονπαρνάς, εκεί όπου τη διασχίζει η λεωφόρος Ρασπάιγ.

Αξίζει να θυμηθούμε τι έδειξε ο Ροντέν δίπλα του. Το μαρμάρινο Φιλί εκτέθηκε πρώτη φορά την ίδια χρονιά, το 1898, ως ταίρι αυτού του Μπαλζάκ: ένα μάρμαρο που μπορούσαν όλοι να αγαπήσουν, δίπλα σε έναν γύψο που κανείς δεν μπορούσε. Το Φιλί είναι μέσα και θα το δείτε σε λίγο. Ο Μπαλζάκ έμεινε εδώ έξω.

Σήμερα το αποκαλούν μερικές φορές το πρώτο πραγματικά μοντέρνο γλυπτό, και καταλαβαίνει κανείς εύκολα γιατί, μόλις απομακρυνθεί αρκετά ώστε να χαθούν οι λεπτομέρειες. Η μορφή παύει να είναι πορτρέτο και γίνεται σχήμα: μία στήλη από σκιά και φως, που υψώνεται, με ένα κεφάλι στην κορυφή και το Μέγαρο των Απομάχων πίσω της.

Στάση 4 από 5 · Μόνιμη συλλογή, ισόγειο, Αίθουσα 5

Το φιλί

Ωγκύστ Ροντέν · Περ. 1882· λαξεύτηκε σε μάρμαρο μεταξύ 1888 και 1898 · Μάρμαρο, 181,5 × 112,5 × 117 εκ.

Προσέξτε

  • Το βιβλίο στο αριστερό χέρι του Πάολο, πίσω από τον μηρό της Φραντσέσκα. Είναι το ιπποτικό μυθιστόρημα του Λάνσελοτ που διάβαζαν όταν άρχισαν όλα.
  • Τα στόματα. Δεν αγγίζονται. Ο Ροντέν κρατά τη στιγμή λίγο πριν από το φιλί, που είναι και η στιγμή λίγο πριν από τον φόνο.
  • Ο βράχος όπου κάθονται, αφημένος τραχύς από τη σμίλη, ενώ τα σώματα από πάνω είναι λειασμένα. Ο ατελείωτος όγκος παίζει τόσο σημαντικό ρόλο όσο και οι μορφές.
  • Το φως. Το μάρμαρο φωτίζεται από τα μεγάλα παράθυρα προς τον κήπο, γι’ αυτό στις δέκα το πρωί δείχνει αλλιώς απ’ ό,τι στις πέντε το απόγευμα.
Κείμενο (2:19)

Μετά από μία ώρα μπρούντζου στο ύπαιθρο, το σοκ εδώ είναι η λευκότητα. Σχεδόν δύο μέτρα μαρμάρου σε μια αίθουσα του Μεγάρου Μπιρόν με ξύλινη επένδυση, φωτισμένη από το φως της μέρας που έρχεται από τον κήπο, πάνω σε έναν πέτρινο όγκο αφημένο τραχύ από τη σμίλη.

Κι αυτοί οι δύο ξεκίνησαν πάνω στην Πύλη της Κόλασης. Είναι ο Πάολο και η Φραντσέσκα, από το ίδιο ποίημα: η Φραντσέσκα ερωτεύτηκε τον μικρότερο αδελφό του άντρα της, ο άντρας τους έπιασε στο πρώτο τους φιλί και τους σκότωσε και τους δύο, και ο Δάντης τούς έβαλε να περιφέρονται στην Κόλαση για πάντα. Ο Ροντέν τούς έδωσε περίοπτη θέση στο κάτω μέρος του αριστερού φύλλου, απέναντι από τον πεινασμένο Ουγκολίνο. Ύστερα, το 1886, τους αφαίρεσε. Ένα σύμπλεγμα τόσο ευτυχισμένο, αποφάσισε, τόσο ανοιχτά αισθησιακό, δεν είχε θέση σε εκείνη την κόλαση.

Τους έκανε λοιπόν ανεξάρτητο έργο και το εξέθεσε το 1887. Τίποτα στο σύμπλεγμα δεν δείχνει ποιοι είναι, ούτε στέμμα, ούτε στιλέτο, ούτε επιγραφή, και το κοινό άρχισε απλώς να το λέει Το φιλί. Αυτός ο πιο αόριστος τίτλος είναι που έμεινε, και χάρη σε αυτόν το γλυπτό αγγίζει και ανθρώπους που δεν άνοιξαν ποτέ τον Δάντη.

Το γαλλικό κράτος παρήγγειλε αυτό το μεγεθυσμένο μάρμαρο το 1888. Ο Ροντέν χρειάστηκε σχεδόν δέκα χρόνια, το αποκαλούσε το μεγάλο του μπιμπελό και δέχτηκε να το εκθέσει μόνο το 1898, ως ταίρι του άγριου Μπαλζάκ του, σαν να ήταν η κουταλιά ζάχαρη για να κατέβει το φάρμακο. Πήγε στο Μουσείο του Λουξεμβούργου το 1901 και ήρθε εδώ το 1919.

Κοιτάξτε τώρα από κοντά δύο πράγματα. Πρώτα, το αριστερό χέρι του Πάολο, πίσω από τον μηρό της. Κρατά ακόμη το βιβλίο. Είναι η ιστορία του Λάνσελοτ και της Γκουίνεβιρ, αυτό που διάβαζαν όταν άρχισαν όλα. Ύστερα, κοιτάξτε τα στόματα. Δεν αγγίζονται. Υπάρχει ένα κενό, και σε αυτό βρίσκεται όλο το γλυπτό: είναι το δευτερόλεπτο πριν από το φιλί, που είναι και το δευτερόλεπτο πριν ο σύζυγος ανοίξει την πόρτα.

Ένα τελευταίο μέτρο της δημοτικότητάς του. Μια μπρούντζινη εκδοχή ύψους εβδομήντα τεσσάρων εκατοστών στάλθηκε το 1893 στην Παγκόσμια Έκθεση του Σικάγου, κρίθηκε υπερβολικά τολμηρή για το ευρύ κοινό και κλείστηκε σε μια πλαϊνή αίθουσα όπου έμπαινε κανείς μόνο με προσωπικό αίτημα. Μόνο το χυτήριο Μπαρμπεντιέν έβγαλε αργότερα τριακόσιες δεκαεννέα μπρούντζινες σμικρύνσεις του. Σύμφωνα με έναν γαλλικό νόμο του 1978, μόνο τα πρώτα δώδεκα χυτά ενός γλυπτού μπορούν να λέγονται πρωτότυπα, και γι’ αυτό το μουσείο εξακολουθεί να μετρά με τόση προσοχή.

Στάση 5 από 5 · Μόνιμη συλλογή, πρώτος όροφος, Αίθουσα 12

Ο Πατέρας Τανγκί

Βίνσεντ βαν Γκογκ · 1887 · Λάδι σε μουσαμά, 92 × 75 εκ.

Προσέξτε

  • Το όρος Φούτζι, ακριβώς πάνω από το γείσο του καπέλου του, και η ανθισμένη κερασιά δεξιά από το κεφάλι του. Τέτοιες ξυλογραφίες πουλιόνταν στο ίδιο το μαγαζί του Τανγκί.
  • Τα χέρια, πλεγμένα και ακίνητα πάνω στην κοιλιά του, ζωγραφισμένα με την ίδια φροντίδα με το πρόσωπο. Είναι χέρια ανθρώπου που έτριβε χρώματα.
  • Το μπλε σακάκι: κοντές παράλληλες πινελιές η μία δίπλα στην άλλη, χωρίς καμία πλαστική απόδοση με σκιές. Ο επίπεδος ιαπωνικός τρόπος, εφαρμοσμένος σε έναν Παριζιάνο μαγαζάτορα.
  • Το σημείο όπου στέκεστε. Αυτό είναι το σπίτι ενός γλύπτη, και ο πίνακας βρίσκεται εδώ επειδή εκείνος ο γλύπτης τον αγόρασε και τον κρέμασε.
Κείμενο (2:24)

Χρώμα, επιτέλους, και πολύ. Μετά από ένα πρωινό με μπρούντζο και λευκό μάρμαρο, στρίβετε σε μια γωνία στον πρώτο όροφο και να ένας μικρόσωμος άντρας με φαρδύ καπέλο, καθισμένος μπροστά σε έναν τοίχο γεμάτο ιαπωνικές ξυλογραφίες, ζωγραφισμένος με κόκκινα, κίτρινα και πράσινα που δεν έχουν ηρεμήσει εδώ και εκατόν σαράντα χρόνια.

Τον έλεγαν Ζιλιέν-Φρανσουά Τανγκί, έζησε από το 1825 ως το 1894 και είχε ένα μαγαζί με είδη ζωγραφικής στην οδό Κλοζέλ. Οι ζωγράφοι τον φώναζαν Πατέρα Τανγκί. Πουλούσε χρώματα και καμβάδες και συχνά δεχόταν πίνακες αντί για χρήματα, γι’ αυτό ο Εμίλ Μπερνάρ έλεγε ότι το να μπεις στο μαγαζί του στη Μονμάρτη ήταν σαν να επισκέπτεσαι μουσείο. Ο Βαν Γκογκ, που είχε έρθει στο Παρίσι τον Μάρτιο του 1886 για να μείνει με τον αδελφό του τον Τέο, τον ζωγράφισε τρεις φορές. Από αυτόν εδώ τον πίνακα ο Τανγκί δεν αποχωρίστηκε ποτέ.

Δείτε πώς τον έχει τοποθετήσει. Αυστηρά μετωπικά, ακίνητο, με τα χέρια διπλωμένα πάνω στην κοιλιά, με τα μάτια στο ύψος των δικών σας. Ο Βαν Γκογκ έστησε έναν μαγαζάτορα της Μονμάρτης όπως μια ιαπωνική ξυλογραφία στήνει έναν σοφό, και ύστερα ταπέτσαρε τον τοίχο πίσω του με ξυλογραφίες από το ίδιο του το μαγαζί. Το όρος Φούτζι κάθεται ακριβώς πάνω στο καπέλο. Ηθοποιοί του καμπούκι μοιράζονται τον τοίχο με ανθισμένες κερασιές. Είναι ταυτόχρονα το πορτρέτο ενός ανθρώπου και η απογραφή του εμπορεύματός του.

Ο ίδιος ο πίνακας είναι ένας νέος ζωγράφος που δοκιμάζει τα πάντα μαζί. Καθαρά χρώματα κατευθείαν από το σωληνάριο, συμπληρωματικά χρώματα το ένα απέναντι στο άλλο, κάθε πινελιά ορατή και τοποθετημένη σκόπιμα, και καθόλου βάθος: ο τοίχος είναι εξίσου επίπεδος με τις ξυλογραφίες πάνω του. Κοιτάξτε το σακάκι, χτισμένο από κοντές, παράλληλες πινελιές μπλε και βιολετί, χωρίς πουθενά σκιά που να πλάθει τον όγκο.

Κι αυτό μας φέρνει στο γιατί κρέμεται ένας Βαν Γκογκ στο σπίτι ενός γλύπτη. Ο Τανγκί πέθανε το 1894 και η κόρη του πούλησε το πορτρέτο στον Ωγκύστ Ροντέν. Ο Ροντέν ήταν κι ο ίδιος σοβαρός συλλέκτης ιαπωνικών ξυλογραφιών, με συλλογή που συγκρινόταν με του Μονέ ή του Βαν Γκογκ, και εκτός από αυτόν αγόρασε άλλα δύο σημαντικά έργα του Βαν Γκογκ. Μιλούσε συχνά γι’ αυτόν. Το 1909 τον αποκάλεσε θαυμαστό γκρεμιστή των ακαδημαϊκών κανόνων, που είχε επιπλέον μεγαλοφυΐα στο φως.

Η συλλεκτική μανία του Ροντέν πήγε πολύ πέρα από τις ξυλογραφίες. Τα τελευταία είκοσι χρόνια της ζωής του μάζεψε αιγυπτιακές, ελληνικές και ρωμαϊκές αρχαιότητες και ύστερα αντικείμενα από την Άπω Ανατολή, πάνω από έξι χιλιάδες κομμάτια ως το 1917, και είχε επίσης έναν Ρενουάρ και έναν Μονέ. Αυτός ο τοίχος είναι μέρος όσων έκανε ο Ροντέν με τα χρήματα που του απέφερε η γλυπτική του.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε μέσα στο Μουσείο Ροντέν.

Μόνο ο κήπος έχει περισσότερο μπρούντζο απ’ όσο χωρούν πέντε στάσεις, και πίσω του το Μέγαρο Μπιρόν έχει άλλες δεκαοκτώ αίθουσες. Σηκώστε το κινητό σας μπροστά σε ένα έργο της Καμίλ Κλοντέλ, σε ένα χέρι πάνω σε βάθρο, σε μια γύψινη μελέτη με λεζάντα δύο λέξεων, και το Chiaro σάς λέει τι είναι και γιατί το κράτησε ο Ροντέν, και συνεχίζει να απαντά φωναχτά όσο εσείς ρωτάτε.

Γιατί ο Μπαλζάκ δεν έχει χέρια;Ποιοι είναι οι εραστές στο Φιλί;Γιατί υπάρχει εδώ ένας Βαν Γκογκ;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

77 rue de Varenne, 75007 Παρίσι. Μία πόρτα εξυπηρετεί όλο τον χώρο: το Μέγαρο Μπιρόν (Hôtel Biron) με τις μόνιμες συλλογές, τον κήπο γλυπτών και την αίθουσα περιοδικών εκθέσεων. Στο κατάστημα, στον αριθμό 79, μπορείτε να μπείτε χωρίς εισιτήριο.

Η πιο κοντινή στάση είναι ο σταθμός του μετρό Varenne, στη γραμμή 13. Ο σταθμός Invalides, στις γραμμές 13 και 8 και στο RER C, είναι λίγα λεπτά με τα πόδια. Τα λεωφορεία 69, 82, 87 και 92 σταματούν κοντά, και υπάρχει σταθμός ποδηλάτων Vélib' στο 9 boulevard des Invalides.

02

Εισιτήρια

  • Κλειστό τις Δευτέρες, καθώς και την 1η Ιανουαρίου, την 1η Μαΐου και στις 25 Δεκεμβρίου. Στις 24 και 31 Δεκεμβρίου κλείνει νωρίτερα, στις 17:30, με τελευταία είσοδο στις 16:45.
  • Ένα εισιτήριο καλύπτει τα πάντα σε αυτή τη διεύθυνση, το μέγαρο, τον κήπο και την περιοδική έκθεση, οπότε δεν χρειάζεται να ψάχνετε εισιτήριο μόνο για τον κήπο. Κλείστε στο musee-rodin.tickeasy.com.
  • Την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα, από τον Οκτώβριο ως τον Μάρτιο, η είσοδος είναι δωρεάν και χωρίς κράτηση. Όσοι ανήκουν σε κατηγορία δωρεάν εισόδου δεν κάνουν επίσης κράτηση, αλλά πρέπει να δείξουν σχετικό έγγραφο στην είσοδο.
  • Το ταμείο κλείνει μία ώρα πριν από το μουσείο και οι αίθουσες αδειάζουν από ένα τέταρτο πριν από το κλείσιμο, οπότε υπολογίστε να είστε μέσα ως τις πεντέμισι. Αφήστε τη βαλίτσα αλλού: με τους κανόνες ασφαλείας Vigipirate επιτρέπονται μόνο μικρά σακίδια πλάτης.
  • Τρεις από αυτές τις πέντε στάσεις είναι στο ύπαιθρο. Ο ιστότοπος εισιτηρίων του μουσείου είχε ανακοίνωση ότι ένα μέρος του κήπου γλυπτών είναι προσωρινά κλειστό λόγω μιας εγκατάστασης, χωρίς να λέει ποιο, ενώ ο ιστότοπος του ίδιου του μουσείου δεν το αναφέρει. Ρωτήστε λοιπόν στην είσοδο αντί να θεωρείτε δεδομένο ότι θα φτάσετε σε κάθε μπρούντζο.
Επίσημα εισιτήρια →
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Το μουσείο νοικιάζει δικό του ηχητικό ξεναγό για 6,50 ευρώ, σε οκτώ γλώσσες, και είναι κάτι ουσιαστικό: πάνω από δύο ώρες σχολιασμού, αρχειακές φωτογραφίες, συνεντεύξεις με ειδικούς στον Ροντέν και διαδραστικός χάρτης του κήπου, μοιρασμένα σε μια διαδρομή μίας ώρας με τα αριστουργήματα, μια δίωρη διαδρομή στο Μέγαρο Μπιρόν και μια διαδρομή σαράντα πέντε λεπτών στον κήπο. Για παιδιά από έξι ετών και πάνω υπάρχει επίσης κυνήγι θησαυρού σε τάμπλετ, στην ίδια τιμή. Αυτό που έχετε εδώ είναι η σύντομη εκδοχή και δεν κοστίζει τίποτα: πέντε έργα, που διαβάζονται φωναχτά στο πρόγραμμα περιήγησης που ήδη κρατάτε, με κάθε λέξη γραμμένη από κάτω.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Μουσείο Ροντέν;

Ναι, αυτός εδώ. Πέντε έργα, το καθένα διαβασμένο φωναχτά κατευθείαν στο πρόγραμμα περιήγησης του κινητού σας, με ολόκληρο το κείμενο κάτω από το πρόγραμμα αναπαραγωγής για όταν φυσάει στον κήπο ή όταν η Αίθουσα 5 έχει κόσμο. Δεν χρειάζεται να εγκαταστήσετε τίποτα ούτε να παραλάβετε κάτι από κάποιο γκισέ. Για το έκτο έργο και όλα τα επόμενα, φωτογραφίστε ό,τι έχετε μπροστά σας και την ερώτηση την αναλαμβάνει η εφαρμογή Chiaro.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Ροντέν;

6,50 ευρώ επιπλέον του εισιτηρίου, στα γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, κινεζικά, κορεατικά, ισπανικά, ιταλικά και πορτογαλικά. Περιέχει πάνω από δύο ώρες σχολιασμού για το μέγαρο και τον κήπο, σε τρεις διαδρομές: τα αριστουργήματα σε μία ώρα, το Μέγαρο Μπιρόν σε δύο ώρες ή τον κήπο σε σαράντα πέντε λεπτά. Τα παιδιά από έξι ετών και πάνω μπορούν να πάρουν αντί γι’ αυτόν ένα κυνήγι θησαυρού σε τάμπλετ, επίσης με 6,50 ευρώ.

Πού βρίσκεται ο Σκεπτόμενος στο Μουσείο Ροντέν;

Στον κήπο γλυπτών, ψηλά σε ένα πέτρινο βάθρο ανάμεσα στους πύξους, στραμμένος προς την Πύλη της Κόλασης στην άλλη άκρη του κήπου. Δεν είναι μέσα: αυτό το εκμαγείο στεκόταν μπροστά στο Πάνθεον από το 1906 και μεταφέρθηκε στο μουσείο το 1922.

Χρειάζομαι χωριστό εισιτήριο για τον κήπο του Ροντέν;

Όχι. Ένα εισιτήριο εισόδου καλύπτει τις μόνιμες συλλογές στο Μέγαρο Μπιρόν, τον κήπο γλυπτών και την τρέχουσα περιοδική έκθεση, και οι σελίδες εισιτηρίων του μουσείου δεν έχουν επιλογή μόνο για τον κήπο. Ο κήπος ακολουθεί το ωράριο του μουσείου και κλείνει με το σούρουπο· τα τριαντάφυλλα ανθίζουν από τα μέσα Μαΐου.

Είναι κλειστό το Μουσείο Ροντέν τις Δευτέρες;

Ναι, κάθε Δευτέρα, καθώς και την 1η Ιανουαρίου, την 1η Μαΐου και στις 25 Δεκεμβρίου. Κατά τα άλλα είναι ανοιχτό από Τρίτη ως Κυριακή, 10:00–18:30, με τελευταία είσοδο στις 17:45. Μένει ανοιχτό στις 14 Ιουλίου, την Κυριακή του καθολικού Πάσχα, στις 8 Μαΐου, την 1η Νοεμβρίου και στις 11 Νοεμβρίου, εφόσον αυτές οι μέρες δεν πέφτουν Δευτέρα.

Μπορώ να το ακούσω μέσα στο μουσείο;

Ναι. Τρεις από τις πέντε στάσεις είναι έξω, στον κήπο, όπου δεν ενοχλείτε κανέναν, και το μουσείο έχει σε όλο τον χώρο δωρεάν ανοιχτό δίκτυο Wi-Fi με το όνομα Musée_Rodin_Wifi. Για τις δύο αίθουσες μέσα φέρτε ακουστικά. Η φωτογράφιση επιτρέπεται στον κήπο χωρίς τρίποδο και στο Μέγαρο Μπιρόν χωρίς τρίποδο και φλας, οπότε μπορείτε να τραβήξετε τη φωτογραφία που χρειάζεται η εφαρμογή.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Ροντέν.