İçeriğe geç

Rodin Müzesi · Paris · Bağımsız rehber

Rodin Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Beş kaydın hepsi bu sekmede çalar; telefonunuza bir şey kurmanız gerekmez. Biron Konağı'nın on sekiz salonunda ve yaklaşık üç hektarlık bahçede kalan her şeyi ise Chiaro tek bir fotoğraftan anlatır.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Rodin Müzesi ile bağlantılı değildir.

9:41

Düşünen Adam

Rodin Müzesi, Paris

0:00 2:21
Durak 1 / 5

Beş durak · 11 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Üç durak bahçede, ikisi konakta ve hepsi için tek bir bilet. Tur, şimşirlerin arasında kaidesinin üstünde oturan Düşünen Adam'la başlıyor, onun için yapıldığı Cehennem Kapısı'na geçiyor, arkasında Les Invalides'in yükseldiği Balzac Anıtı'na uğruyor, sonra içeri girip zemin kattaki 5 numaralı salonda mermer Öpücük'e ve bir kat yukarıda, 12 numaralı salonda Van Gogh'un Tanguy Baba portresine çıkıyor. Yaklaşık on bir dakikalık dinleme; heykellerin etrafında dolaşmak için durursanız bir saatlik yürüyüş.

Buradaki salonlar, tarihler, boyutlar ve envanter numaraları müzenin kendi eser sayfalarından ve collections.musee-rodin.fr adresindeki koleksiyon portalından alındı; her biri ikinci bir kaynakla da destekleniyor. Bronzlar ödünç verilir, mermerler salondan salona taşınır; eserin yanındaki etiket burada yazandan farklıysa geçerli olan etikettir; durumu bize bildirirseniz memnun oluruz.

Durak 1 / 5 · Heykel bahçesi

Düşünen Adam

Auguste Rodin · 1903; 1904'te Alexis Rudier dökümhanesinde döküldü · Bronz, 189 × 98 × 140 cm

Şunlara dikkat edin

  • Taş kaideye kazınmış yazı. Bu Düşünen Adam'ın 1906'da kamu bağışıyla Paris halkına armağan edildiğini kaydediyor; yani altındaki blok yalnızca bir altlık değil, eserin tarihinin bir parçası.
  • Sol uyluğa dayanan sağ dirsek. Kendiniz deneyin, o bükülmeyi hissedeceksiniz; gövdenin dinlenir gibi değil de kurulmuş bir yay gibi görünmesinin nedeni bu.
  • Bronzun yeşili. Bu döküm 1906'dan beri açık havada duruyor, önce Panthéon'un önünde, sonra burada; o patina, havanın onda bıraktığı iz.
  • Baktığı yön. Çimenliğin karşısında, bahçenin öbür ucunda Cehennem Kapısı duruyor; bu figür orada, bunun üçte biri boyutunda doğdu.
Konuşma metni (2:21)

Fotoğraflarda göründüğünden daha büyük ve yükseğe yerleştirilmiş, bu yüzden ilk karşılaştığınız şey ayak tabanları oluyor. Taş bir blok üzerinde yüz seksen dokuz santimetre bronz; Les Invalides ile Eyfel Kulesi arasında uzanan bir bahçenin budanmış şimşirleri arasında.

Adama bakmadan önce kaideyi okuyun. Harfler taşa kazınmış: Rodin'in Düşünen Adam'ı, kamu bağışıyla Paris halkına armağan edildi, 1906. Bu, müzenin satın aldığı bir döküm değil. Parasını Parisliler kendileri ödedi; heykel 1906'dan itibaren Panthéon'un önünde durdu ve buraya, bu bahçeye ancak 1922'de geldi.

Başlangıçta böyle değildi. Rodin onu 1880'de, yaklaşık yetmiş santimetre boyunda, Cehennem Kapısı'nın tepesindeki taç figür olarak, kapı alınlığına oturmuş biçimde modelledi ve adını Şair koydu. O, Dante'ydi: kenardan eğilip Cehennem'in dairelerini seyrediyor, bir yandan da kendi şiirini zihninde evirip çeviriyordu. Yani karşınızdaki figür, yazmakta olduğu bir kitabı düşünen, o kitaba koyduğu insanlarla çevrili bir adam olarak başladı.

Duruş iki kez ödünç alınmış. Rodin'in aklında Carpeaux'nun 1861 tarihli Ugolino'su vardı, onun da arkasında Michelangelo'nun 1526 ile 1531 arasında yontulmuş, oturan Lorenzo de' Medici heykeli. Kola bakın. Sağ dirsek sol uyluğa dayanmış; kimse böyle oturmaz. İşte bu tek yanlış açı gövdenin yerine oturmasını engelliyor: sırttaki ve omuzdaki her kas, dinlendirici olması gereken ama olmayan bir duruşu korumak için çalışıyor.

İlk kez 1888'de tek başına sergilendi, Kapı'daki yerinde durmaya devam ederken; işte o zaman kendi başına bir eser oldu. 1904'te karşınızdaki boyuta büyütüldü ve bu dev versiyon küçüğünden bile daha çok sevildi. Düşüncelere dalmış, ama bedeni kalkıp bu konuda bir şey yapabileceğini vaat eden bu adam, şimdiye kadar yapılmış en çok çoğaltılan nesnelerden biri oldu. Dünyada onun bilinen yirmi yedi tam boy bronzu daha var, ama hepsi Rodin'in gözetiminde dökülmüş değil; bunlara alçılar, etütler ve her boyutta onlarca ölüm sonrası döküm ekleniyor.

Biri de bir mezar taşı. Rodin'in Meudon'daki evinin bahçesinde, heykeltıraşla eşinin mezarının üzerinde bir başka Düşünen Adam oturuyor.

Şimdi arkanızı dönün ve bahçenin öbür tarafını bulun. Açık renkli duvarın önündeki koyu dikdörtgen Cehennem Kapısı; kapının tepesine bakarsanız onu yeniden göreceksiniz, bunun üçte biri boyutunda, tam başladığı yerde.

Durak 2 / 5 · Heykel bahçesi

Cehennem Kapısı

Auguste Rodin · 1880–1890 dolayları; 1928'de Alexis Rudier dökümhanesinde döküldü · Bronz, 635 × 400 × 85 cm

Şunlara dikkat edin

  • Kapı alınlığının tepesinde, özgün küçük boyutuyla, altındaki kalabalığa bakan Düşünen Adam.
  • En tepede duran Üç Gölge. Aynı figürün içe dönük üç dökümü; kolları aşağıyı, Dante'nin umudu bırakmaya dair dizesini işaret ediyor.
  • Figürlerin yüzeyden ne kadar düzensiz çıktığı. Bazıları neredeyse tamamen kurtulmuş, bazıları ancak yarıya kadar belirmiş; çünkü Rodin en çok öne çıkanları söküp kalanları yerinde bıraktı.
  • Sol alt pano. Bir zamanlar orada bir çift sevgili otururdu; onlarla içeride Öpücük olarak karşılaşacaksınız.
Konuşma metni (2:18)

Açık renkli bir taş duvara dümdüz yaslanmış, altı metreyi aşkın bronz; ve yaklaştıkça yerinde duramıyormuş gibi görünüyor. Bu kapılarda on beş santimetreden bir metreyi aşkın boya kadar yüz seksen figür var ve neredeyse hiçbiri yanındakiyle aynı şeyi yapmıyor.

Sipariş 1880'de Güzel Sanatlar Müdürlüğü'nden geldi. Planladıkları bir Dekoratif Sanatlar Müzesi için davetkâr bir giriş istiyorlardı ve konuyu tamamen Rodin'e bıraktılar. O da Dante'nin İlahi Komedya'sının ilk bölümünü, Cehennem'i seçti. Dekoratif Sanatlar Müzesi hiç inşa edilmedi; yani bu kapıların açılacak bir binası hiç olmadı, olmayacaktı da.

Rodin işin nasıl başladığını Le Matin gazetesine anlattı. Bütün bir yıl, dedi, Dante'yle, yalnızca onunla yaşadı ve onun cehenneminin sekiz dairesini çizdi; yılın sonunda, çizimlerinin Dante'ye dair kendi tasavvurunu yansıtsa da gerçeklikten fazlasıyla uzaklaştığını fark etti ve modelleriyle, doğadan çalışarak yeniden başladı. Aklında Ghiberti'nin Floransa Vaftizhanesi'ndeki Cennet Kapıları ve yüksek kabartmayla alçak kabartmanın birbiriyle tartıştığı Orta Çağ katedral portalları vardı.

Yıllarca atölyesinde bu kapı üzerinde çalıştı ve onun için iki yüzden fazla figür ve grup yaptı. Rodin'in adını bildiğiniz eserlerinin çoğu önce bu kapılardan çıktı. Kapıları 1889 Dünya Fuarı'nda sergilemek istedi ama bitiremedi; 1890 civarında çalışmayı bıraktı; nihayet 1900'de Paris'teki ilk kişisel sergisinde gün yüzüne çıkardığında onları parça parça gösterdi, çünkü gövdeden ayrı dökülen figürleri yerlerine takmaktan vazgeçmişti. Ona göre bunlar arka plandan fazla keskin bir şekilde ayrılıyordu.

Yani bu hâlini hiç görmedi. Müzenin ilk küratörü Léonce Bénédite, bütün yapının yeniden birleştirilip bronza dökülmesi için onu ancak 1917'de ikna edebildi ve Rodin aynı yıl öldü. Buradaki kapılar, ölümünden on bir yıl sonra, 1928'de Alexis Rudier dökümhanesinde döküldü; özgün alçı ise bu binada bile değil, Orsay Müzesi'nde.

Kapı alınlığının tepesine bakın, Düşünen Adam'ı yine bulacaksınız: küçük, tam da oturması için tasarlandığı yerde. Onun üstünde, kapıların doruğunda, birbirinin aynı üç adam kollarını aşağı sarkıtmış, içe doğru eğiliyor. Bunlar Üç Gölge; elleri başlangıçta Dante'nin Cehennem'in girişindeki dizesini gösteriyordu: Ey buraya girenler, bütün umutlarınızı bırakın.

Durak 3 / 5 · Heykel bahçesi

Balzac Anıtı

Auguste Rodin · 1898; 1935'te Alexis Rudier tarafından döküldü · Bronz, 270 × 120,5 × 128 cm

Şunlara dikkat edin

  • Eller. Yoklar. Sabahlık kolların üzerine kapanıyor ve figür bileklerde öylece bitiyor; 1898'de kimsenin affedemediği de buydu.
  • Geriye atılmış baş ve derin oyuklar hâlinde açılmış gözler. Bu yüz, bir benzerlikten ölçülüp çıkarılmamış; ifadeden kurulmuş.
  • Yirmi adım öteden siluet. Ayrıntılar kaybolana kadar geri çekilin; yükselen tek bir sütuna dönüşüyor, Rodin de tam böyle okunmasını istiyordu.
  • Arkasında ne olduğu. Anıt, başının arkasındaki fonu Les Invalides oluşturacak biçimde yerleştirilmiş.
Konuşma metni (1:57)

Uzaktan bakınca bir insana pek benzemiyor. Çimenlerden yükselen, dibi dar, omuzları ağır, uzun bir bronz kama; ayakta duran bir şeyden çok dikine konmuş bir şey gibi. Sonra baş netleşiyor, geriye yatık, ve bütün kütle bir insana dönüşüyor.

Yazarlar derneği Société des Gens de Lettres, 1891'de Honoré de Balzac için bir anıt sipariş etti. Rodin altı yıl uğraştı. Yazarın bedenini ve başını iki ayrı sorun olarak inceledi ve ikisi elinde zıt yönlere gitti: baş benzerlikten uzaklaşıp ifadeli hatların bir yoğunlaşmasına dönüştü, beden ise bir sabahlığın akışkan yüzeyinde eriyip gitti. 1897'de elinde kalan, bu ikisinin bir birleşimiydi.

Giysi önemli bir ayrıntı. Balzac gerçekten de bir keşiş cübbesiyle yazardı; Rodin onu bu cübbeye büründürdü, sonra on dokuzuncu yüzyıl anıtının taşıması beklenen her şeyi elinden aldı. Koltuk yok. Kalem yok. Kitap yok. Ve en kışkırtıcısı, hiç el yok. Sabahlık kolların üzerine kapanıyor ve figür bitiyor. Şimdi ellerini arayın; ne kadar bilinçli olarak dışarıda bırakıldıklarını göreceksiniz.

Tam boy alçı 1898'de Champ de Mars'taki Salon'a gitti. Tepki öyle sertti ki sipariş iptal edildi ve Rodin alçıyı Meudon'daki evine götürdü. 1917'de, Balzac'ını bronz olarak hiç görmeden öldü. 1935'te Alexis Rudier dökümhanesi müze koleksiyonu için bu dökümü yaptı; dört yıl sonra, iki Temmuz 1939'da, heykeltıraşın ölümünden yirmi iki yıl sonra, bir döküm nihayet halka açık bir yere, Montparnasse Bulvarı'nın Raspail Bulvarı'yla kesiştiği noktaya dikildi.

Rodin'in onun yanında neyi sergilediğini hatırlamakta yarar var. Mermer Öpücük aynı yıl, 1898'de, bu Balzac'ın eşlikçisi olarak ilk kez sergilendi: herkesin sevebileceği bir mermer, kimsenin sevemediği bir alçının yanında. Öpücük içeride, birazdan göreceksiniz. Balzac ise burada, dışarıda kaldı.

Bugün bazen ilk gerçekten modern heykel olarak anılıyor; ayrıntılar silinecek kadar geri çekildiğinizde nedenini görmek kolay. Figür bir portre olmaktan çıkıp bir biçime dönüşüyor: tepesinde bir baş, arkasında Les Invalides, yükselen tek bir gölge ve ışık sütunu.

Durak 4 / 5 · Kalıcı koleksiyon, zemin kat, Salon 5

Öpücük

Auguste Rodin · 1882 dolayları; 1888 ile 1898 arasında mermere yontuldu · Mermer, 181,5 × 112,5 × 117 cm

Şunlara dikkat edin

  • Paolo'nun sol elinde, Francesca'nın uyluğunun arkasında tuttuğu kitap. Her şey başladığında okudukları Lancelot romansı bu.
  • Ağızlar. Birbirine değmiyor. Rodin öpücükten hemen önceki anı donduruyor; bu, aynı zamanda cinayetten hemen önceki an.
  • Üzerinde oturdukları kaya: üstteki bedenler pürüzsüzce cilalanmışken keskinin altında kaba bırakılmış. Bitmemiş blok da figürler kadar iş görüyor.
  • Işık. Mermer, bahçeye bakan geniş pencerelerden ışık alıyor; bu yüzden sabah saat onda ve akşamüstü beşte farklı görünüyor.
Konuşma metni (2:17)

Açık havada geçen bir saatlik bronzdan sonra burada sizi çarpan şey beyazlık. Biron Konağı'nın ahşap kaplamalı bir salonunda, bahçeden gelen gün ışığıyla aydınlanan, keskinin altında kaba bırakılmış bir taş bloğun üzerinde oturan, iki metreye yakın mermer.

Bu ikisi de Cehennem Kapısı'nda başladı. Aynı şiirden Paolo ile Francesca: Francesca kocasının küçük kardeşine âşık oldu, koca onları ilk öpücüklerinde yakalayıp ikisini de öldürdü, Dante de onları sonsuza dek Cehennem'de savrulmaya mahkûm etti. Rodin onlara sol kanadın alt panosunda, aç Ugolino'nun karşısında göze çarpan bir yer verdi. Sonra 1886'da onları oradan kaldırdı. Bu kadar mutlu, bu kadar açıkça şehvetli bir grubun o cehennemde yeri olmadığına karar vermişti.

Böylece onları bağımsız bir eser yaptı ve 1887'de sergiledi. Grupta onların kim olduğunu belli eden hiçbir şey yok, ne taç, ne hançer, ne etiket; halk da esere kendiliğinden Öpücük demeye başladı. Akılda kalan bu daha belirsiz ad oldu; heykelin Dante'yi hiç açmamış insanları da etkilemesinin nedeni de bu.

Fransız devleti bu büyütülmüş mermeri 1888'de sipariş etti. Rodin onunla neredeyse on yıl uğraştı, ona “kocaman biblom” dedi ve ancak 1898'de, yırtıcı Balzac'ının eşlikçisi olarak sergilemeyi kabul etti; sanki acı ilacın yanına bir kaşık şeker koyar gibi. 1901'de Lüksemburg Müzesi'ne gitti, 1919'da buraya geldi.

Şimdi iki şeye yakından bakın. Önce Paolo'nun sol eli, kadının uyluğunun arkasında. Kitabı hâlâ tutuyor. Bu, Lancelot ile Guinevere'in hikâyesi; her şey başladığında okudukları buydu. Sonra ağızlara bakın. Birbirine değmiyorlar. Arada bir boşluk var ve bütün heykel o boşlukta: bu, öpücükten önceki saniye, aynı zamanda kocanın kapıyı açmasından önceki saniye.

Ne kadar sevildiğinin son bir ölçüsü. Yetmiş dört santimetre yüksekliğindeki bir bronz versiyon 1893'te Chicago Dünya Fuarı'na gönderildi, genel sergi için fazla cüretkâr bulundu ve ancak şahsen başvurarak girilebilen bir yan odaya kapatıldı. Yalnızca Barbedienne dökümhanesi, daha sonra onun üç yüz on dokuz küçültülmüş bronz kopyasını üretti. Fransa'da 1978 tarihli bir yasaya göre bir heykelin yalnızca ilk on iki dökümü orijinal sayılabiliyor; müzenin hâlâ bu kadar dikkatle saymasının nedeni bu.

Durak 5 / 5 · Kalıcı koleksiyon, 1. kat, Salon 12

Père Tanguy

Vincent van Gogh · 1887 · Tuval üzerine yağlıboya, 92 × 75 cm

Şunlara dikkat edin

  • Şapkasının siperinin tam üstünde Fuji Dağı ve başının sağında çiçek açmış kiraz ağacı. Bu baskılar Tanguy'nin kendi dükkânında satılıyordu.
  • Karnının üstünde kavuşmuş, kıpırtısız eller; yüz kadar özenle boyanmış. Bunlar boya öğüten bir adamın elleri.
  • Mavi ceket: yan yana konmuş kısa, paralel fırça darbeleri, gölgeyle hiçbir modelleme yok. Düz Japon üslubu, bir Paris esnafına uygulanmış.
  • Nerede durduğunuz. Burası bir heykeltıraşın evi ve tablo burada, çünkü o heykeltıraş onu satın alıp duvarına astı.
Konuşma metni (2:24)

Sonunda renk, hem de bol bol. Bütün bir sabah bronz ve beyaz mermerden sonra birinci katta bir köşeyi dönüyorsunuz ve karşınızda, Japon baskılarıyla kaplı bir duvarın önünde oturan, geniş şapkalı ufak tefek bir adam; yüz kırk yılda hâlâ dinmemiş kırmızılarla, sarılarla ve yeşillerle boyanmış.

Adı Julien-François Tanguy'ydi; 1825'ten 1894'e kadar yaşadı ve rue Clauzel'de bir boya malzemeleri dükkânı işletti. Ressamlar ona Père Tanguy, yani Tanguy Baba derdi. Boya ve tuval satar, çoğu zaman para yerine tablo kabul ederdi; Émile Bernard'ın, Montmartre'daki dükkânına girmenin bir müzeyi gezmek gibi olduğunu söylemesinin nedeni buydu. Mart 1886'da kardeşi Theo'nun yanında yaşamak için Paris'e gelen Van Gogh, onu üç kez resmetti. Tanguy bu tablodan hiç ayrılmadı.

Nasıl yerleştirildiğine bakın. Tam karşıdan, hareketsiz, elleri karnının üstünde kavuşmuş, gözleri sizin gözlerinizle aynı hizada. Van Gogh bir Montmartre esnafını, bir Japon baskısının bir bilgeyi oturttuğu gibi oturtmuş, sonra arkasındaki duvarı adamın kendi dükkânındaki baskılarla kaplamış. Fuji Dağı tam şapkanın üstünde duruyor. Kabuki oyuncuları duvarı çiçek açmış kiraz ağaçlarıyla paylaşıyor. Bu, aynı anda hem bir adamın portresi hem de dükkânının envanteri.

Tablonun kendisi de her şeyi aynı anda deneyen genç bir ressamın işi. Tüpten çıktığı gibi saf renkler, karşı karşıya konmuş tamamlayıcı renkler, her fırça darbesi görünür ve bilerek yerleştirilmiş, ve hiç derinlik yok: duvar, üzerindeki baskılar kadar düz. Ceketine bakın; hiçbir yerinde modellenmiş gölge olmadan, mavi ve morun kısa, paralel darbeleriyle kurulmuş.

Bu da bizi, bir heykeltıraşın evinde neden bir Van Gogh asılı olduğu sorusuna getiriyor. Tanguy 1894'te öldü ve kızı portreyi Auguste Rodin'e sattı. Rodin de ciddi bir Japon baskısı koleksiyoncusuydu, koleksiyonu Monet'ninkiyle ya da Van Gogh'unkiyle boy ölçüşecek kadardı; bunun dışında Van Gogh'un iki önemli eserini daha satın aldı. Ondan sık sık söz ederdi. 1909'da onu, akademik kalıpların hayranlık uyandıran bir yıkıcısı ve aynı zamanda ışık konusunda bir dâhi olarak tanımladı.

Rodin'in koleksiyonculuğu baskıların çok ötesine geçiyordu. Hayatının son yirmi yılında Mısır, Yunan ve Roma eski eserleri, ardından da Uzak Doğu'dan nesneler topladı; 1917'ye gelindiğinde altı binden fazla parça. Bir Renoir ve bir Monet tablosu da vardı. Bu duvar, Rodin'in heykellerinden kazandığı parayla yaptıklarının bir parçası.

Bağımsız rehber · Chiaro

Chiaro'yu Rodin Müzesi'ndeki her şeye doğrultun.

Yalnızca bahçede bile beş durağın taşıyabileceğinden fazla bronz var, arkasındaki Biron Konağı'nda ise on sekiz salon daha. Telefonunuzu bir Claudel'e, bir kaide üzerindeki bir ele ya da iki kelimelik etiketiyle bir alçı etüde tutun; Chiaro onun ne olduğunu ve Rodin'in onu neden sakladığını anlatsın, siz sordukça da sesli yanıt vermeyi sürdürsün.

Balzac'ın neden elleri yok?Öpücük'teki sevgililer kim?Burada neden bir Van Gogh var?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

77 rue de Varenne, 75007 Paris. Bütün alana tek bir kapıdan giriliyor: kalıcı koleksiyonların bulunduğu Biron Konağı (Hôtel Biron), heykel bahçesi ve geçici sergi salonu. 79 numaradaki mağazaya giriş bileti olmadan da girilebilir.

En yakın durak, 13 numaralı hattaki Varenne metro istasyonu. 13 ve 8 numaralı hatlarla RER C'nin geçtiği Invalides istasyonu da kısa bir yürüyüş mesafesinde. 69, 82, 87 ve 92 numaralı otobüsler yakınlarda duruyor; 9 boulevard des Invalides adresinde de bir Vélib' bisiklet istasyonu var.

02

Biletler

  • Pazartesileri ve 1 Ocak, 1 Mayıs ve 25 Aralık'ta kapalı. 24 ve 31 Aralık'ta erken, saat 17.30'da kapanıyor; son giriş 16.45'te.
  • Bu adresteki her şey, yani konak, bahçe ve geçici sergi tek bir biletle geziliyor; aranacak ayrı bir bahçe bileti yok. Biletinizi musee-rodin.tickeasy.com üzerinden alın.
  • Ekimden marta kadar her ayın ilk pazarı giriş ücretsiz ve rezervasyon gerekmiyor. Ücretsiz giriş hakkı olan ziyaretçiler de rezervasyon yapmıyor, ama girişte belge göstermek zorunda.
  • Gişe müzeden bir saat önce kapanıyor ve salonlar kapanıştan on beş dakika önce boşaltılmaya başlıyor; bu yüzden en geç 17.30'da içeride olmayı planlayın. Bavulunuzu başka bir yerde bırakın: Vigipirate güvenlik kuralları gereği yalnızca küçük sırt çantalarıyla girilebiliyor.
  • Bu beş duraktan üçü açık havada. Müzenin bilet sitesinde, heykel bahçesinin bir bölümünün bir enstalasyon nedeniyle geçici olarak kapalı olduğuna dair bir duyuru yer aldı; hangi bölüm olduğu belirtilmedi ve müzenin kendi sitesi bundan hiç söz etmiyor. Her bronza ulaşabileceğinizi varsaymak yerine girişte sorun.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Müze kendi sesli rehberini sekiz dilde 6,50 avroya kiralıyor ve bu rehber gerçekten kapsamlı: iki saati aşkın anlatım, arşiv fotoğrafları, Rodin uzmanlarıyla söyleşiler ve bahçenin etkileşimli bir haritası. Bir saatlik başyapıtlar rotası, Biron Konağı'nda iki saatlik bir rota ve bahçede kırk beş dakikalık bir rota olarak bölümlenmiş. Altı yaş ve üzeri çocuklar için aynı fiyata tablette bir hazine avı da var. Buradaki ise kısa versiyon ve ücretsiz: zaten elinizde tuttuğunuz tarayıcıda sesli okunan beş eser, her kelimesi altında yazılı.

Resmî web sitesi →

Sorular

Ücretsiz bir Rodin Müzesi sesli rehberi var mı?

Evet, şu an üzerinde olduğunuz rehber. Beş eser, her biri doğrudan telefonunuzun tarayıcısında sesli okunuyor; bahçede rüzgâr estiğinde ya da 5 numaralı salon kalabalık olduğunda okuyabilmeniz için metnin tamamı oynatıcının altında yazılı. Yüklenecek bir şey de yok, bir masadan teslim alınacak bir cihaz da. Altıncı eser ve sonrası için önünde durduğunuz şeyin fotoğrafını çekin, soruyu Chiaro uygulaması devralsın.

Rodin Müzesi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?

Giriş ücretine ek olarak 6,50 avro; Fransızca, İngilizce, Almanca, Çince, Korece, İspanyolca, İtalyanca ve Portekizce. Konak ve bahçe hakkında iki saati aşkın anlatım içeriyor ve üç rotaya ayrılıyor: bir saatte başyapıtlar, iki saatte Biron Konağı ya da kırk beş dakikada bahçe. Altı yaş ve üzeri çocuklar bunun yerine tablette bir hazine avı yapabilir; o da 6,50 avro.

Rodin Müzesi'nde Düşünen Adam nerede?

Heykel bahçesinde, şimşirlerin arasında, yüksek bir taş kaidenin üstünde; bahçenin öbür ucundaki Cehennem Kapısı'na bakıyor. İçeride değil: bu döküm 1906'dan itibaren Panthéon'un önünde durdu ve 1922'de müzeye taşındı.

Rodin Müzesi'nin bahçesi için ayrı bilet gerekiyor mu?

Hayır. Tek bir giriş bileti Biron Konağı'ndaki kalıcı koleksiyonları, heykel bahçesini ve o sırada açık olan geçici sergiyi kapsıyor; müzenin kendi bilet sayfalarında yalnızca bahçe için bir seçenek yok. Bahçe müzenin saatlerine uyuyor ve hava kararınca kapanıyor; güller mayıs ortasından itibaren açıyor.

Rodin Müzesi pazartesileri kapalı mı?

Evet, her pazartesi; ayrıca 1 Ocak, 1 Mayıs ve 25 Aralık'ta. Bunun dışında salıdan pazara 10.00 ile 18.30 arasında açık, son giriş 17.45'te. 14 Temmuz, Paskalya Pazarı, 8 Mayıs, 1 Kasım ve 11 Kasım pazartesiye denk gelmediği sürece müze açık.

Bunu müzenin içinde dinleyebilir miyim?

Evet. Beş duraktan üçü bahçede, açık havada; orada kimseyi rahatsız etmezsiniz. Müze de bütün alanda Musée_Rodin_Wifi adlı ücretsiz, açık bir kablosuz ağ sunuyor. İçerideki iki salon için kulaklık getirin. Bahçede tripod olmadan, Biron Konağı'nda da tripod ve flaş olmadan fotoğraf çekmek serbest; yani uygulamanın ihtiyaç duyduğu fotoğrafı rahatça çekebilirsiniz.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Rodin Müzesi ile bağlantılı değildir.