Muzeum Armii · Paryż · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Muzeum Armii,
pięć przystanków, za darmo.
Pięć nagrań po Pałacu Inwalidów, które zaczynają się na tej stronie, bez instalowania czegokolwiek. O reszcie zbiorów liczących blisko 500 000 obiektów, od armaty na dziedzińcu po buławę marszałkowską, opowie ci Chiaro, wystarczy zdjęcie.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Armii.
Zbroja delfina
Muzeum Armii, Paryż
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym dziele ze zbiorów Muzeum Armii.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Trasa prowadzi przez trzy działy muzeum i kończy się pod kopułą kościoła Inwalidów. Zacznij w salach broni i uzbrojenia od czarno-srebrnej zbroi wykonanej dla delfina, który został później Henrykiem II. Potem wejdź na górę do sal dwóch wojen światowych w zachodnim skrzydle, gdzie wisi Verdun Vallottona, obejdź galeriami do działu od Ludwika XIV do Napoleona, gdzie czekają Napoleon na tronie Ingres'a i Vizir, wypchany ogier arabski cesarza, a na koniec przejdź do kościoła Inwalidów i zejdź po schodach do czerwonego sarkofagu. Komentarz trwa łącznie około trzynastu minut; ze schodami licz się z mniej więcej godziną i kwadransem na nogach.
Za każdym faktem na tej stronie stoją trzy źródła: musee-armee.fr, baza zbiorów samego muzeum i jedno źródło zewnętrzne; działy wymienione na tej stronie to działy samego muzeum. Muzeum nie podaje numerów sal dla tych dzieł, a Sala Królewska działu broni i uzbrojenia jest zamknięta z powodu remontu. Jeśli w dniu wizyty tabliczka albo barierka mówi co innego, to one mają rację, a kilka słów od ciebie pomoże nam poprawić stronę.
Przystanek 1 z 5 · Dział broni i uzbrojenia, XIII–XVII wiek
Zbroja delfina
Filippo i Francesco Negroli, Mediolan · ok. 1540 · Czernione żelazo damaskinowane srebrem i złotem, 175 cm, 19,7 kg
Na co zwrócić uwagę
- Monogram: H jak Henryk splecione z C jak Catherine, czyli Katarzyna Medycejska; ten sam znak można też odczytać jako D jak Diana de Poitiers, jego faworyta.
- Pary zwróconych ku sobie delfinów. Po francusku dauphin to delfin, a zarazem tytuł następcy tronu, więc delfiny są grą słów na temat właściciela zbroi.
- Nigdzie w dekoracji nie ma korony. Był następcą tronu, jeszcze nie królem, i właśnie dlatego muzeum datuje zbroję na lata 1536–1547.
- Waga na tabliczce: 19,7 kilograma. Zbroja paradna jest lekka; tę zrobiono do walki.
Transkrypcja (2:46)
Podejdź blisko do szyby i daj oczom chwilę, żeby przywykły. Metal jest czarny, nie lśniąco srebrny, i właśnie o tę czerń chodzi. To żelazo celowo przyciemnione, a potem inkrustowane srebrem i złotem: linie wijących się liści biegną równolegle w dół każdej płyty. Czerń i srebro były osobistymi barwami człowieka, dla którego ją wykonano: Henryka, księcia Orleanu, drugiego syna króla Franciszka Pierwszego.
Nie miał niczego dziedziczyć. W 1536 roku jego starszy brat Franciszek zmarł kilka dni po partii tenisa i od razu zaczęto szeptać o otruciu. Tak siedemnastoletni Henryk został delfinem, następcą tronu Francji. Tę zbroję wykonano dla niego właśnie w tej dekadzie pomiędzy. Poszukaj w dekoracji korony, a nie znajdziesz żadnej. Na podstawie tego braku muzeum ją datuje: po 1536 roku, kiedy został następcą tronu, i przed 1547 rokiem, kiedy został królem.
Teraz znajdź monogram. H jak Henryk splata się z C, od Catherine, francuskiego imienia jego żony, Katarzyny Medycejskiej. Spójrz jeszcze raz, a ten sam kształt odczytasz jako D. D jak Diana de Poitiers, starsza od niego kobieta, którą muzeum taktownie nazywa faworytą księcia. Łuk i kołczan wplecione w dekorację, atrybuty łowczyni Diany, wskazują w tę samą stronę.
Są też delfiny, w parach zwróconych ku sobie. Po francusku delfin to dauphin i od tego samego słowa wziął się tytuł następcy tronu, którego i po polsku nazywamy delfinem. Delfiny są więc grą słów na temat właściciela zbroi. Na płytach powtarzają się trzy splecione półksiężyce, godło, które Walezjusze szczególnie sobie upodobali.
Cała zbroja ma 1,75 metra wysokości i waży 19,7 kilograma. Ta waga coś znaczy. Zbroja paradna jest cienka i lekka, bo nikt w nią nie uderza. Ta jest dość ciężka, żeby w niej walczyć, i dlatego muzeum nazywa ją zbroją bojową. Pochodzi z Mediolanu, od rodziny płatnerzy Negrolich. Filippo Negroli i Francesco Negroli, którzy specjalizowali się właśnie w takiej inkrustacji srebrem, zwanej damaskinażem, prawdopodobnie podzielili się pracą.
Do 1797 roku zbroja należała do zbiorów francuskiej Korony, w czasach rewolucji przeszła przez Bibliotekę Narodową, a w 1872 roku trafiła do muzeum artylerii, poprzednika tego muzeum.
Henryk został królem w 1547 roku i panował dwanaście lat. Latem 1559 roku, podczas turnieju zorganizowanego dla uczczenia traktatu pokojowego, ranił go odłamek kopii Gabriela de Montgomery, dowódcy jego własnej Gwardii Szkockiej, a wielki chirurg Ambroise Paré nie zdołał go uratować. Zmarł dziesięć dni później. Zbroja przed tobą powstała z myślą o polu bitwy. Rana, która zabiła człowieka, dla którego ją wykuto, przyszła z placu turniejowego.
Przystanek 2 z 5 · Dział dwóch wojen światowych, XX wiek, zachodnie skrzydło dziedzińca głównego
Verdun
Félix Vallotton · 1917 · Olej na płótnie, 114 × 146 cm
Na co zwrócić uwagę
- Smugi czerni, błękitu i czerwieni, które krzyżują się nad ogniem, tworząc trójkąty. Vallotton nazywał je liniami prostymi wyrażającymi siły i upierał się, że to nie kubizm.
- Ukośne linie deszczu po lewej i białe oraz czarne chmury gazu przetaczające się nad grzbietem wzgórza.
- Ani jednej ludzkiej postaci. Spalone pnie drzew po prawej to jedyne pionowe rzeczy, które jeszcze stoją.
Transkrypcja (2:15)
Na tym obrazie nie ma nikogo. To pierwsze, co trzeba sobie uświadomić, stojąc w sali pełnej mundurów i hełmów. Vallotton namalował jedną z najkrwawszych bitew pierwszej wojny światowej, dziesięć miesięcy walk w 1916 roku, i pominął wszystkich żołnierzy.
W zamian daje ci geometrię. Smugi czerni, błękitu i czerwieni tną płótno od narożników i krzyżują się nad ogniem, tworząc trójkąty. Po lewej ukośne linie deszczu spadają na grzbiet wzgórza. Pośrodku białe i czarne chmury gazu przetaczają się nad ziemią, z której zostały już tylko leje po pociskach i płonące pniaki. Po prawej płonie całe zbocze, a zwęglone pnie drzew to jedyne pionowe rzeczy, które jeszcze stoją.
Félix Vallotton był Szwajcarem, od 1900 roku naturalizowanym Francuzem, należał do nabistów, tak jak Bonnard i Vuillard, i słynął z drzeworytów. Gdy w sierpniu 1914 roku wybuchła wojna, miał czterdzieści osiem lat. Zgłosił się na ochotnika i odrzucono go ze względu na wiek. Dwudziestego dziewiątego lutego 1916 roku, w pierwszych tygodniach bitwy, napisał, że Verdun, to miejsce śmierci, musi mieć w sobie coś przerażającego i zarazem wspaniałego. Później wysłano go z krótką misją w pobliże frontu. Pod Verdun nigdy nie był.
Warto o tym pamiętać przed tym obrazem, bo bardzo wcześnie uznano go za jeden z najmocniejszych obrazów tej bitwy, a jest w całości wymyślony. Vallotton sam powiedział, do czego dążył. Nazwał to próbą ekspresji za pomocą linii prostych, co, jak podkreślał, nie oznaczało kubizmu. Chciał malować siły, a nie odtwarzać materialne skutki wojny, i przyznawał, że siły nie mają ani kształtu, ani koloru, i właśnie to czyniło zadanie trudnym. Strona internetowa samego muzeum mówi, że i tak inspirował się kubizmem. Malarz pewnie by się z tym spierał.
Spójrz jeszcze raz na smugi. To światło i ogień narysowane jako linie proste, maszyneria bitwy, w której niemiecka artyleria miała wykrwawić francuską piechotę, a ludzi usunięto z obrazu na rzecz maszyn. Sygnatura z datą, 1917, jest w prawym dolnym rogu; baza zbiorów muzeum datuje obraz na grudzień tego roku. Muzeum kupiło go w 1976 roku od paryskiej galerii, a dziś to właśnie ten obraz widnieje na planie muzeum jako symbol tych sal.
Przystanek 3 z 5 · Dział od Ludwika XIV do Napoleona, XVII–XIX wiek
Napoleon I na tronie cesarskim
Jean-Auguste-Dominique Ingres · 1806 · Olej na płótnie, 260 × 163 cm
Na co zwrócić uwagę
- Tarcza ucięta przez prawą górną krawędź. Widnieje na niej herb Królestwa Włoch, wskazówka, że obraz miał trafić do Włoch.
- Mała Madonna Rafaela ukryta na lewym brzegu dywanu, wśród znaków zodiaku.
- Złote pszczoły na purpurowym płaszczu i figurka Karola Wielkiego na szczycie berła w prawej ręce.
Transkrypcja (2:28)
Patrzy prosto na ciebie i prawie nic innego na tym obrazie się nie porusza. Ingres umieścił cesarza dokładnie pośrodku, en face, symetrycznie, ze złotym wieńcem laurowym na głowie i dwoma długimi drzewcami, które obramowują go jak para nawiasów. W prawej ręce trzyma berło zwieńczone maleńką figurką Karola Wielkiego. W lewej rękę sprawiedliwości. U boku miecz wzorowany na Joyeuse, legendarnym mieczu Karola Wielkiego. Purpurowy aksamitny płaszcz jest usiany złotymi pszczołami, godłem, które cesarstwo wybrało sobie obok orła. W tym stroju Napoleon koronował się w katedrze Notre-Dame drugiego grudnia 1804 roku, a Ingres namalował go dwa lata później, jako dwudziestosześciolatek.
Wszyscy go znienawidzili. Na Salonie w 1806 roku, gdzie wisiał pod numerem 272, obraz nazwano gotyckim i barbarzyńskim. Krytycy byli jednomyślni, a Jacques-Louis David, który kończył wtedy własną ogromną Koronację Napoleona, ocenił go surowo. To, co ich raziło, dziś sprawia, że obraz wydaje się tak dziwny: frontalna poza, która zmienia żywego człowieka w bożka, i głowa wyłaniająca się z masy futra i aksamitu jak twarz na bizantyjskiej ikonie albo jak Jowisz na tronie. Historyk sztuki Robert Rosenblum uważał, że Ingres zapożyczył tę pozę od Boga Ojca z Ołtarza Gandawskiego van Eycka, który wisiał wtedy w Luwrze.
Spójrz w prawy górny róg. Krawędź płótna ucina tam tarczę. Widnieje na niej herb Królestwa Włoch i dlatego muzeum sądzi, że obraz miał zostać wysłany do Włoch, żeby pokazać Napoleona jako ich króla. Historyk Sébastien Allard przypuszcza, że włoscy zamawiający go odrzucili, i w ten sposób obraz trafił do francuskiego Ciała Prawodawczego.
A teraz przykucnij i spójrz na dywan. Na jego lewym brzegu, wśród medalionów ze znakami zodiaku, Ingres przemycił małą wersję Madonny della Seggiola Rafaela. Uwielbiał Rafaela i ukrywał hołdy dla niego w kolejnych obrazach. Tutaj ten hołd leży pod stopami cesarza.
Płótno ma dwa metry sześćdziesiąt wysokości. Do 1814 roku należało do Ciała Prawodawczego, potem przeszło do muzeów królewskich, a w 1832 roku przysłano je tutaj, do Pałacu Inwalidów; wisiało najpierw w kaplicy, a od 1860 roku w bibliotece. Luwr wciąż ma je w swoim inwentarzu pod numerem 5420. Portret, z którego Paryż śmiał się w 1806 roku, jest dziś, jak ocenia samo muzeum, jednym z najsłynniejszych wizerunków Napoleona.
Przystanek 4 z 5 · Dział od Ludwika XIV do Napoleona, XVII–XIX wiek, w szczelnej gablocie zainstalowanej w 2016 roku
Vizir, koń Napoleona
Ogier arabski, dar sułtana Selima III; wypchany przez nieznanego preparatora w Anglii · 1793–1826, spreparowany w 1839 · Spreparowana skóra na konstrukcji z drewna, konopi i żelaza, 135 cm w kłębie
Na co zwrócić uwagę
- Piętno na lewym tylnym udzie: N pod koroną, znak Stajni Cesarskich.
- Jaki jest mały. Metr trzydzieści pięć w kłębie, dziś wzrost kuca, a był koniem bojowym pod Jeną i pod Iławą Pruską.
- Kolor sierści, odnowiony w 2016 roku po dziesięcioleciach blaknięcia i przemalowywania. To szczegół, o który spierają się specjaliści.
Transkrypcja (2:23)
Jest mniejszy, niż się spodziewasz. Metr trzydzieści pięć w kłębie, wzrost dużego kuca, i tak właśnie wyglądał koń bojowy w 1806 roku. Vizir był ogierem arabskim, siwkiem, darem sułtana osmańskiego Selima Trzeciego dla Napoleona. Cesarz jeździł na nim od 1805 roku, a Vizir niósł go pod Jeną w 1806 roku i pod Iławą Pruską w 1807 roku. Napoleon miał w życiu około stu trzydziestu koni. To jedyny, o którym wiadomo, że przetrwał jako spreparowana skóra.
Obejdź go do lewej tylnej nogi. Na udzie jest piętno, N pod koroną, znak Stajni Cesarskich. To przez nie w ogóle się tu znalazł. Vizir przeżył swojego pana o pięć lat i padł w 1826 roku, we Francji, w której pamiątka po Bonapartem była niebezpieczną własnością. Wypatroszono go, a jego skórę, z tym znakiem, ukryto przed agentami rojalistów. W 1839 roku skórę wywieziono do Anglii i tam wypchano. Do Francji wróciła w 1868 roku, a potem przeleżała trzydzieści lat zapomniana na strychu Luwru. W 1905 roku, w którym założono to muzeum, przywieziono go tutaj.
W 2016 roku był w złym stanie. Zbyt dużo światła i zbyt suche powietrze sprawiły, że skóra, przemalowana i łatana w latach sześćdziesiątych, wyblakła i popękała; muzeum naliczyło czterdzieści trzy pęknięcia. Zamiast po cichu oddać go konserwatorom, poprosiło o pomoc publiczność. Ponad dwieście siedemdziesiąt osób wpłaciło łącznie ponad dwadzieścia sześć tysięcy euro, a dwoje specjalistów od preparowania zwierząt, Yveline Huguet i Jack Thiney, pracowało nad nim ponad miesiąc: prześwietlenia, wypełnianie pęknięć, czyszczenie, nawilżanie skóry i ponowne barwienie sierści. Potem trafił do szczelnej, klimatyzowanej gabloty, przez której szybę teraz patrzysz.
Prześwietlenia przyniosły niespodziankę. W środku nie ma ani jednej kości. Kształt utrzymują drewno, konopie, gwoździe, śruby i żelazne pręty, dzieło tamtego preparatora w Anglii z 1839 roku.
I jest wątpliwość, którą muzeum samo wyraziło w swojej serii wpisów na blogu o ratowaniu konia. Niektórzy specjaliści twierdzą, że kolor tej sierści nie zgadza się z Vizirem, którego namalował Horace Vernet, i że koń w gablocie może być innym wierzchowcem cesarza. Piętno mówi: Stajnie Cesarskie. Nie mówi, który to koń.
Przystanek 5 z 5 · Kościół Inwalidów (Dôme des Invalides), otwarta krypta pod kopułą
Grobowiec Napoleona I
Louis Visconti, architekt; rzeźby: James Pradier, Pierre-Charles Simart i Francisque Duret · 1840–1861 · Sarkofag z czerwonego kwarcytu na cokole z zielonego granitu, w otwartej okrągłej krypcie
Na co zwrócić uwagę
- Kolor kamienia. To czerwony kwarcyt z Karelii, a nie porfir, o którym pisały dawne przewodniki, na cokole z zielonego granitu z Wogezów.
- Dwanaście filarów galerii otaczającej kryptę, a między nimi płyty z płaskorzeźbami czynów cesarza.
- Jego towarzystwo: Foch i Lyautey, mauzoleum Vaubana, bracia Józef i Hieronim oraz syn, Orlątko, wszyscy w tym samym budynku.
Transkrypcja (2:44)
Patrzysz na niego z góry. Tak zaprojektował to architekt. Louis Visconti wyciął w posadzce pod kopułą okrągłą kryptę, otwartą na kościół powyżej, tak że każdy, kto przychodzi zobaczyć Napoleona, musi pochylić się nad balustradą i przy tym skłonić głowę. Zejdź po schodach, a wtedy to sarkofag wzniesie się wysoko nad tobą.
Kamień to pierwsza rzecz, o którą wszyscy pytają. To nie porfir, cokolwiek twierdzą starsze przewodniki. To czerwony kwarcyt z kamieniołomu w Karelii, który należał do cara Rosji Mikołaja Pierwszego, a sarkofag stoi na cokole z zielonego granitu z Wogezów. W środku jest sześć trumien, jedna w drugiej, a w szóstej spoczywa cesarz.
W ogóle nie powinno go tu być. Napoleon zmarł w 1821 roku na Wyspie Świętej Heleny i tam go pochowano. W 1840 roku król Ludwik Filip postanowił sprowadzić go do kraju i piętnastego grudnia tego roku trumna dotarła pod tę kopułę. Złożono ją w kaplicy Świętego Hieronima, żeby czekała. Czekała długo. Visconti musiał rozkopać środek siedemnastowiecznego kościoła, żeby zrobić kryptę, i zmarł w grudniu 1853 roku, nie kończąc dzieła. Ciało złożono w sarkofagu dopiero drugiego kwietnia 1861 roku, ponad dwadzieścia lat po jego powrocie do Paryża.
Sam budynek jest starszy od tego wszystkiego. Jules Hardouin-Mansart budował go od 1677 roku jako królewską kaplicę Pałacu Inwalidów, przytułku dla starych żołnierzy założonego przez Ludwika Czternastego, a jego złocona kopuła była najwyższą budowlą Paryża aż do wieży Eiffla. W czasie rewolucji kościół stał się świątynią boga Marsa. W 1800 roku sam Napoleon kazał przenieść tutaj grobowiec Turenne'a, wielkiego wodza Ludwika Czternastego, i ogłosił kościół panteonem chwały wojskowej. Kilka lat później dołączył Vauban. Napoleon wybierał sobie towarzystwo, w którym miał spocząć.
Rozejrzyj się po galerii otaczającej kryptę. Dwanaście filarów, a między nimi płyty z płaskorzeźbami sławiącymi czyny cesarza; rzeźby wykonali Pradier, Simart i Duret. A potem pomyśl, kto jeszcze spoczywa w tym budynku: jego bracia Józef i Hieronim, syn Napoleon Drugi, Orlątko, jego generałowie Bertrand i Duroc oraz marszałkowie późniejszej wojny, Foch i Lyautey.
Jeszcze jedna historia z najciemniejszych lat budynku. W czasie drugiej wojny światowej armia okupacyjna urządziła w Pałacu Inwalidów koszary. Rodzina Morin, która mieszkała na terenie kompleksu, ukrywała tu przez trzy lata alianckich lotników, pod samym nosem garnizonu.
I jeszcze kamień, pod którym najpierw pochowano go na Wyspie Świętej Heleny: wrócił razem z nim w 1840 roku. Stoi kilka minut stąd, w cour de Nîmes, ogrodzie wzdłuż kościoła Świętego Ludwika: zwykła płyta nagrobna z wyspy na południowym Atlantyku, kilkaset kroków od całego tego czerwonego kamienia.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Muzeum Armii.
Pałac Inwalidów kryje blisko pół miliona obiektów, a na tej stronie jest pięć z nich. Sfotografuj brązową armatę na dziedzińcu, buławę marszałkowską, makietę twierdzy albo hełm z wgnieceniem: Chiaro rozpozna obiekt, wyjaśni, dlaczego armia go zachowała, i odpowie na twoje pytania, dopóki nie pójdziesz dalej.
Przed wizytą
Dojazd
Hôtel national des Invalides, 129 rue de Grenelle, 75007 Paryż. Dwa wejścia: 129 rue de Grenelle od strony Esplanady, które jest też wejściem dostępnym dla osób z niepełnosprawnościami i jedynym otwartym w wieczory pierwszego piątku miesiąca, oraz 2 place Vauban od strony kościoła Inwalidów, najkrótsza droga do grobowca.
Metro linii 8 do stacji La Tour-Maubourg lub Invalides, linii 13 do Varenne albo RER C do Invalides. Autobusy 28, 63, 69, 82, 83, 92 i 93 zatrzymują się przy Invalides lub La Tour-Maubourg.
Bilety
- Otwarte codziennie od 10:00 do 18:00, zamknięte tylko 1 stycznia, 1 maja i 25 grudnia. Nie ma stałego dnia zamknięcia w tygodniu. Kasy zamykają się pół godziny przed muzeum.
- Jeden bilet za 17 euro obejmuje stałe kolekcje, kościół Inwalidów i grobowiec. Osoby poniżej 18 lat wchodzą za darmo, a mieszkańcy Europejskiego Obszaru Gospodarczego poniżej 26 lat zwiedzają stałe kolekcje bezpłatnie, ale każdy, kto wchodzi za darmo, musi i tak odebrać bilet w kasie.
- Sala Królewska działu broni i uzbrojenia jest w remoncie, a część zbroi pokazywana jest w innych miejscach muzeum lub wypożyczona. Zapytaj w punkcie informacji, gdzie stoi dziś zbroja delfina.
- W pierwszy piątek miesiąca muzeum jest otwarte do 22:00, z biletem za 10 euro, kościół Inwalidów w cenie; tego wieczoru jedynym wejściem jest 129 rue de Grenelle.
- Wybierasz się też do Muzeum Rodina, tuż obok Pałacu Inwalidów? Bilet łączony kosztuje 26 euro i jest ważny trzy miesiące.
- 19 i 20 września 2026 roku, w weekend Europejskich Dni Dziedzictwa, muzeum jest otwarte od 10:00 do 18:00, a wstęp jest bezpłatny, więc nie kupuj biletu na te dwa dni.
Oficjalny audioprzewodnik
Własny przewodnik cyfrowy muzeum jest w trakcie odnawiania i obecnie nie jest dostępny, więc przy kasie nie ma czego wypożyczyć. Muzeum sprzedaje zwiedzanie z przewodnikiem przez swojego partnera Cultival: 19,50 euro bilet normalny i 8 euro dla osób poniżej 18 lat. To, co czytasz, nic nie kosztuje: pięć przystanków, każdy z pełnym tekstem pod odtwarzaczem, a resztą budynku zajmie się aplikacja Chiaro, wystarczy zdjęcie.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Muzeum Armii?
Tak, właśnie ten. Jego pięć przystanków odtwarza się prosto w przeglądarce twojego telefonu, z pełnym tekstem pod odtwarzaczem, bez pobierania czegokolwiek. W każdym innym miejscu Pałacu Inwalidów zrób zdjęcie obiektu, a aplikacja Chiaro go objaśni.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Muzeum Armii?
Obecnie nie można go wypożyczyć: muzeum informuje, że jego przewodnik cyfrowy jest odnawiany. Zwiedzanie z przewodnikiem prowadzone przez partnera muzeum, Cultival, kosztuje 19,50 euro w cenie normalnej i 8 euro dla osób poniżej 18 lat, a do tego dochodzi bilet wstępu.
Gdzie w Muzeum Armii jest grób Napoleona?
Pod kopułą kościoła Inwalidów (Dôme des Invalides), złoconą kopułą na południowym krańcu kompleksu, w otwartej krypcie, z której schody prowadzą w dół do sarkofagu. Kościół obejmuje ten sam bilet za 17 euro co muzeum. Wejście od place Vauban prowadzi prosto do niego.
Czy Muzeum Armii jest zamknięte w poniedziałki?
Nie. Jest otwarte codziennie od 10:00 do 18:00, także w poniedziałki, i zamknięte tylko 1 stycznia, 1 maja i 25 grudnia. W pierwszy piątek każdego miesiąca jest otwarte do 22:00.
Ile kosztuje wstęp do Muzeum Armii?
17 euro bilet normalny, 12 euro ulgowy i 10 euro w wieczory pierwszego piątku miesiąca. Bilet obejmuje stałe kolekcje, kościół Inwalidów z grobowcem Napoleona, wystawę czasową, Musée de l'Ordre de la Libération (muzeum Orderu Wyzwolenia) i Musée des Plans-Reliefs (muzeum makiet twierdz). Osoby poniżej 18 lat wchodzą za darmo; mieszkańcy Europejskiego Obszaru Gospodarczego poniżej 26 lat zwiedzają stałe kolekcje bezpłatnie.
Ile czasu zajmuje zwiedzanie Muzeum Armii?
Na pięć przystanków zarezerwuj mniej więcej godzinę i kwadrans chodzenia, wliczając schody w zachodnim skrzydle i spacer wokół dziedzińca do kościoła Inwalidów; same nagrania trwają około trzynastu minut. Pełne zwiedzanie trzech działów i kościoła to pół dnia.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Armii.