როდენის მუზეუმი · პარიზი · დამოუკიდებელი გიდი
როდენის მუზეუმის აუდიოგიდი,
ხუთი გაჩერება, უფასოდ.
ხუთივე ამავე ჩანართში ირთვება, არაფრის დაყენება არ გჭირდებათ. დანარჩენს, ბირონის სასახლის თვრამეტ დარბაზსა და თითქმის სამჰექტარიან ბაღში, Chiaro ერთი ფოტოთი მოგიყვებათ.
შექმნილია Chiaro-ს მიერ. არ არის დაკავშირებული როდენის მუზეუმის ადმინისტრაციასთან.
მოაზროვნე
როდენის მუზეუმი, პარიზი
ეს იყო უფასო ნაწილი
გადაიღეთ როდენის მუზეუმის ნებისმიერი ნამუშევარი და Chiaro მის ამბავს მოგიყვებათ.
ხუთი გაჩერება · 12 წუთის აუდიო
ხუთი გაჩერება, ერთი მარშრუტი,
იმ თანმიმდევრობით, რომლითაც გაივლით.
სამი გაჩერება ბაღშია, ორი სასახლეში, და ორივესთვის ერთი ბილეთი გყოფნით. იწყებთ „მოაზროვნესთან“, რომელიც ბზის ბუჩქებს შორის კვარცხლბეკზე ზის, გადადიხართ „ჯოჯოხეთის კარიბჭესთან“, რომლისთვისაც ის შეიქმნა, ჩერდებით ბალზაკის ძეგლთან, რომლის ფონზეც ინვალიდთა სახლი მოჩანს, შემდეგ კი შედიხართ შიგნით: პირველ სართულზე, მე-5 დარბაზში, მარმარილოს „კოცნასთან“ და სართულით ზემოთ, მე-12 დარბაზში, ვან გოგის „მამა ტანგისთან“. დაახლოებით თორმეტი წუთი მოსმენა და ერთი საათი სიარული, თუ ქანდაკებების შემოსავლელად შეჩერდებით.
ამ გვერდზე მოცემული დარბაზები, თარიღები, ზომები და საინვენტარო ნომრები მუზეუმის საკუთარი ნამუშევრების გვერდებიდან და მისი კოლექციების პორტალიდან (collections.musee-rodin.fr) არის აღებული. ყოველ მონაცემს მეორე წყაროც ამყარებს. ბრინჯაოს ქანდაკებებს დროებით სხვაგან ათხოვებენ, მარმარილოსას დარბაზიდან დარბაზში გადააქვთ; თუ ნამუშევრის გვერდით ეტიკეტზე სხვა რამ წერია, ეტიკეტი უფრო სანდოა, ვიდრე ეს გვერდი, და მადლობელი ვიქნებით, თუ ამის შესახებ შეგვატყობინებთ.
გაჩერება 1 / 5 · ქანდაკებების ბაღი
მოაზროვნე
ოგიუსტ როდენი · 1903; ჩამოსხმულია ალექსი რუდიეს სამსხმელოში 1904 წელს · ბრინჯაო, 189 × 98 × 140 სმ
დააკვირდით
- ქვის კვარცხლბეკზე ამოკვეთილი წარწერა. ის გვამცნობს, რომ ეს „მოაზროვნე“ 1906 წელს საჯარო შემოწირულობებით პარიზის ხალხს გადაეცა, ასე რომ, მის ქვეშ მდებარე ლოდი ნამუშევრის ისტორიის ნაწილია და არა უბრალო სადგამი.
- მარჯვენა იდაყვი, რომელიც მარცხენა ბარძაყს ეყრდნობა. თავად სცადეთ და იგრძნობთ ამ გადაგრეხას; სწორედ ამიტომ ჩანს სხეული ზამბარასავით დაჭიმული და არა მოდუნებული.
- ბრინჯაოს სიმწვანე. ეს ჩამოსხმა 1906 წლიდან ღია ცის ქვეშ დგას, ჯერ პანთეონის წინ, შემდეგ აქ, და პატინა ის არის, რაც ამინდმა მას დამართა.
- მიმართულება, საითაც იყურება. გაზონის გაღმა, ბაღის მეორე ბოლოში, „ჯოჯოხეთის კარიბჭე“ დგას, სადაც ეს ფიგურა ამის მესამედის ზომით დაიბადა.
ტექსტი (2:26)
ფოტოებიდან რომ წარმოგიდგენიათ, იმაზე დიდია და მაღლა ზის, ამიტომ პირველი, რასაც ხედავთ, მისი ფეხისგულებია. ასოთხმოცდაცხრა სანტიმეტრი ბრინჯაო ქვის ლოდზე, ბზის შეკრეჭილ ბუჩქებს შორის, ბაღში, რომელიც ინვალიდთა სახლსა და ეიფელის კოშკს შორის გადაჭიმულა.
სანამ კაცს შეხედავთ, ჯერ კვარცხლბეკი წაიკითხეთ. ასოები ქვაშია ამოკვეთილი: როდენის „მოაზროვნე“, საჯარო შემოწირულობით გადაცემული პარიზის ხალხს, 1906. ეს არ არის მუზეუმის ნაყიდი ჩამოსხმა. მისი საფასური პარიზელებმა თავად გადაიხადეს; 1906 წლიდან ის პანთეონის წინ იდგა, აქ, ამ ბაღში, კი მხოლოდ 1922 წელს მოხვდა.
ასეთი არ დაბადებულა. 1880 წელს როდენმა ის დაახლოებით სამოცდაათი სანტიმეტრის სიმაღლისა გამოძერწა, როგორც „ჯოჯოხეთის კარიბჭის“ დამაგვირგვინებელი ფიგურა, ტიმპანში მჯდომი, და „პოეტი“ დაარქვა. ეს დანტე იყო, კიდეზე გადახრილი, რომ ჯოჯოხეთის წრეებს დაჰყურებდა და თან საკუთარ პოემას გონებაში ატრიალებდა. ასე რომ, ფიგურა, რომელსაც ხედავთ, დაიწყო, როგორც კაცი, რომელიც თავის დაწერილ წიგნზე ფიქრობს, გარშემორტყმული იმ ადამიანებით, რომლებიც მასში ჩასვა.
პოზა ორჯერ არის ნასესხები. როდენს გონებაში ჰქონდა კარპოს „უგოლინო“ 1861 წლიდან, მის მიღმა კი მიქელანჯელოს მჯდომარე ლორენცო მედიჩი, რომელიც 1526-დან 1531 წლამდე გამოიკვეთა. შეხედეთ ხელს. მარჯვენა იდაყვი მარცხენა ბარძაყზეა დაბჯენილი, და ასე არავინ ზის. სწორედ ეს ერთი არასწორი კუთხე არ აძლევს სხეულს დამშვიდების საშუალებას: ზურგისა და მხრის ყოველი კუნთი მუშაობს, რომ შეინარჩუნოს პოზა, რომელიც მოსვენებული უნდა იყოს, მაგრამ არ არის.
პირველად ცალკე 1888 წელს გამოიფინა, თუმცა კარიბჭეზე თავის ადგილზე რჩებოდა, და სწორედ მაშინ იქცა დამოუკიდებელ ნამუშევრად. 1904 წელს ის იმ ზომამდე გაადიდეს, რომელსაც ახლა ხედავთ, და ეს უზარმაზარი ვერსია პატარაზე უფრო პოპულარულიც კი აღმოჩნდა. ფიქრებში ჩაძირული კაცი, რომლის სხეულიც გპირდებათ, რომ შეუძლია ადგეს და რაღაც მოიმოქმედოს, ყველა დროის ყველაზე ხშირად გამრავლებულ საგნებს შორის მოხვდა. მსოფლიოში მისი კიდევ ოცდაშვიდი ცნობილი ნატურალური ზომის ბრინჯაოს ჩამოსხმა არსებობს, რომელთაგან ყველა როდენის მეთვალყურეობით არ ჩამოუსხამთ, ამას ემატება თაბაშირები, ეტიუდები და ათობით სიკვდილის შემდგომი ჩამოსხმა ყველა ზომისა.
ერთი მათგანი საფლავის ძეგლია. როდენის სახლის ბაღში, მედონში, კიდევ ერთი „მოაზროვნე“ ზის მოქანდაკისა და მისი მეუღლის საფლავზე.
ახლა შემობრუნდით და ბაღის მეორე ბოლო მოძებნეთ. ღია ფერის კედელთან მდგარი მუქი მართკუთხედი „ჯოჯოხეთის კარიბჭეა“, და თუ კარის თავს შეხედავთ, მას კვლავ დაინახავთ, ამის მესამედის ზომისას, ზუსტად იქ, სადაც დაიწყო.
გაჩერება 2 / 5 · ქანდაკებების ბაღი
ჯოჯოხეთის კარიბჭე
ოგიუსტ როდენი · 1880 – დაახლ. 1890; ჩამოსხმულია ალექსი რუდიეს სამსხმელოში 1928 წელს · ბრინჯაო, 635 × 400 × 85 სმ
დააკვირდით
- „მოაზროვნე“ ტიმპანის თავზე, თავისი პირვანდელი, პატარა ზომით, რომელიც ქვემოთ მყოფ ბრბოს დაჰყურებს.
- „სამი ჩრდილი“, რომლებიც სულ თავზე დგანან. ეს ერთი და იმავე ფიგურის სამი ჩამოსხმაა, ერთმანეთისკენ მიბრუნებული, და მათი ხელები ქვემოთ, დანტეს იმ სტრიქონისკენ მიუთითებს, რომელიც იმედის დატოვებას ბრძანებს.
- რამდენად არათანაბრად ამოდიან ფიგურები ზედაპირიდან. ზოგი თითქმის მოწყვეტილია, ზოგი ძლივს ნახევრამდეა ამოსული, რადგან როდენმა ყველაზე მეტად გამოწეულები ჩამოხსნა, დანარჩენები კი დატოვა.
- ქვედა მარცხენა პანო. იქ ოდესღაც შეყვარებულთა წყვილი იჯდა; შიგნით მათ „კოცნის“ სახით შეხვდებით.
ტექსტი (2:26)
ექვს მეტრზე მეტი ბრინჯაო, ღია ფერის ქვის კედელზე ბრტყლად მიკრული, და რაც უფრო უახლოვდებით, მით ნაკლებად რჩება უძრავი. ამ კარზე ასოთხმოცი ფიგურაა, თხუთმეტი სანტიმეტრიდან მეტრზე მეტამდე, და თითქმის არცერთი არ აკეთებს იმას, რასაც მისი მეზობელი.
დაკვეთა 1880 წელს სახვითი ხელოვნების დირექციისგან მოვიდა. მათ დეკორატიული ხელოვნების მუზეუმისთვის, რომლის აშენებასაც გეგმავდნენ, მიმზიდველი შესასვლელი სურდათ, თემა კი მთლიანად როდენს მიანდეს. მან დანტეს „ღვთაებრივი კომედიის“ პირველი ნაწილი, „ჯოჯოხეთი“ აირჩია. დეკორატიული ხელოვნების მუზეუმი არასოდეს აშენებულა, ესე იგი, ამ კარს არასოდეს ჰქონია შენობა, რომელშიც შეიყვანდა, და არც ექნებოდა.
როდენმა გაზეთ „ლე მატენს“ უამბო, როგორ დაიწყო ყველაფერი. მთელი წელი, თქვა მან, დანტესთან ერთად ცხოვრობდა, მხოლოდ მასთან, და მისი ჯოჯოხეთის რვა წრეს ხატავდა; იმ წლის ბოლოს კი მიხვდა, რომ ნახატები, მართალია, დანტეს მისეულ ხედვას გადმოსცემდა, მაგრამ რეალობას ძალიან დაშორდა, ამიტომ თავიდან დაიწყო, ნატურიდან, თავისი მოდელებით. ფიქრობდა გიბერტის „სამოთხის კარიბჭეზე“ ფლორენციის ბაპტისტერიუმში და შუა საუკუნეების ტაძრების პორტალებზე, სადაც მაღალი და დაბალი რელიეფი ერთმანეთს ედავება.
წლების განმავლობაში თავის სახელოსნოში მუშაობდა მასზე და მისთვის ორასზე მეტი ფიგურა და ჯგუფი შექმნა. როდენის ნამუშევრების უმეტესობა, რომლებსაც სახელით იცნობთ, პირველად ამ კარიდან გამოვიდა. მისი 1889 წლის მსოფლიო გამოფენაზე ჩვენება სურდა, მაგრამ ვერ დაასრულა; დაახლოებით 1890 წელს მუშაობა შეწყვიტა; და როცა საბოლოოდ 1900 წელს, პარიზში თავის პირველ პერსონალურ გამოფენაზე წარადგინა, ნაწილ-ნაწილ აჩვენა, რადგან უარი თქვა ცალკე ჩამოსხმული ფიგურების მიმაგრებაზე. მისი აზრით, ისინი ფონიდან ზედმეტად მკვეთრად გამოირჩეოდნენ.
მაშასადამე, ეს მას არასოდეს უნახავს. მხოლოდ 1917 წელს შეძლო ლეონს ბენედიტმა, მუზეუმის პირველმა კურატორმა, დაეყოლიებინა იგი, რომ მთელი ნამუშევრის ხელახლა აწყობისა და ბრინჯაოში ჩამოსხმის ნება დაერთო, და როდენი იმავე წელს გარდაიცვალა. კარი, რომელსაც ხედავთ, 1928 წელს ალექსი რუდიეს სამსხმელომ ჩამოასხა, მისი გარდაცვალებიდან თერთმეტი წლის შემდეგ, თავდაპირველი თაბაშირი კი ამ შენობაში საერთოდ არ არის: ის ორსეს მუზეუმშია.
შეხედეთ ტიმპანის თავს და კვლავ იპოვით „მოაზროვნეს“, პატარას, ზუსტად იქ, სადაც მისი ჯდომა იყო ჩაფიქრებული. მის ზემოთ, კარის თხემზე, სამი ერთნაირი კაცი ერთმანეთისკენ იხრება, ხელებჩამოშვებული. ესენი „სამი ჩრდილია“, და მათი ხელები თავდაპირველად დანტეს სტრიქონზე მიუთითებდა ჯოჯოხეთის შესასვლელის თავზე: დატოვეთ ყოველგვარი იმედი, ვინც აქ შემოდიხართ.
გაჩერება 3 / 5 · ქანდაკებების ბაღი
ბალზაკის ძეგლი
ოგიუსტ როდენი · 1898; ჩამოსხმულია ალექსი რუდიეს მიერ 1935 წელს · ბრინჯაო, 270 × 120,5 × 128 სმ
დააკვირდით
- ხელები. ისინი არ არის. ხალათი მკლავებს ზემოდან ეკვრის და ფიგურა უბრალოდ მაჯებთან მთავრდება, და სწორედ ეს ვერავინ აპატია 1898 წელს.
- უკან გადაგდებული თავი და ღრმა ფოსოებად ამოკვეთილი თვალები. ეს სახე გამომეტყველებისგან არის აწყობილი და არა მსგავსების მიხედვით გაზომილი.
- სილუეტი ოცი ნაბიჯიდან. უკან დაიხიეთ, სანამ დეტალები არ გაქრება, და ის ერთ, ზემოთ აზიდულ სვეტად იქცევა, ზუსტად ისე, როგორც როდენს სურდა მისი აღქმა.
- რა არის მის უკან. ძეგლი ისეა დადგმული, რომ მისი თავის უკან ფონს ინვალიდთა სახლი ქმნის.
ტექსტი (2:14)
შორიდან ადამიანს ძლივს ჰგავს. ბალახიდან ამოზრდილი მაღალი ბრინჯაოს სოლი, ძირში ვიწრო და მხრებში მძიმე, უფრო ვერტიკალურად აღმართულ საგანს ჰგავს, ვიდრე ფეხზე მდგომ არსებას. შემდეგ თავი იკვეთება, უკან გადახრილი, და მთელი ფიგურა ადამიანად იქცევა.
1891 წელს საფრანგეთის ლიტერატორთა საზოგადოებამ ონორე დე ბალზაკის ძეგლი შეუკვეთა. როდენმა მასზე ექვსი წელი იმუშავა. მწერლის სხეული და თავი ორ ცალკე ამოცანად შეისწავლა, და ისინი საპირისპირო მიმართულებით წავიდნენ: თავი მსგავსებას დაშორდა და გამომხატველი ნაკვთების კონცენტრაციად იქცა, სხეული კი ხალათის თხევად ზედაპირში გაიხსნა. 1897 წელს რაც მიიღო, ამ ორის შეერთება იყო.
სამოსი შემთხვევითი არ არის. ბალზაკი მართლაც ბერის ანაფორის მსგავს სამოსში წერდა, როდენმაც ის ამით შემოსა, შემდეგ კი ყველაფერი ჩამოართვა, რაც მეცხრამეტე საუკუნის ძეგლს უნდა ჰქონოდა. არც სავარძელი. არც კალამი. არც წიგნი. და, რაც ყველაზე გამომწვევი იყო, არც ხელები. ხალათი მკლავებს ზემოდან ეკვრის და ფიგურა მთავრდება. ახლა ხელები მოძებნეთ და დაინახავთ, რამდენად განზრახ აკლია.
ნატურალური ზომის თაბაშირი 1898 წელს მარსის მინდვრის სალონზე გამოიფინა. აღშფოთება ისეთი დიდი იყო, რომ დაკვეთა გააუქმეს, როდენმა კი თაბაშირი შინ, მედონში წაიღო. ის 1917 წელს ისე გარდაიცვალა, რომ თავისი ბალზაკი ბრინჯაოში ვერ იხილა. 1935 წელს ალექსი რუდიეს სამსხმელომ ეს ეგზემპლარი მუზეუმის კოლექციისთვის ჩამოასხა; ოთხი წლის შემდეგ კი, 1939 წლის ორ ივლისს, მოქანდაკის გარდაცვალებიდან ოცდაორი წლის თავზე, ერთი ჩამოსხმა საბოლოოდ საჯარო სივრცეში აღიმართა, მონპარნასის ბულვარზე, იქ, სადაც მას რასპაის ბულვარი კვეთს.
ღირს გავიხსენოთ, რა გამოფინა როდენმა მის გვერდით. მარმარილოს „კოცნა“ პირველად იმავე, 1898 წელს გამოიფინა, ამ ბალზაკის წყვილად: მარმარილო, რომლის შეყვარებაც ყველას შეეძლო, თაბაშირის გვერდით, რომლის შეყვარებაც ვერავინ შეძლო. „კოცნა“ შიგნითაა და მალე ნახავთ. ბალზაკი კი აქ, გარეთ დარჩა.
დღეს მას ზოგჯერ პირველ ჭეშმარიტად თანამედროვე ქანდაკებას უწოდებენ, და ადვილი მისახვედრია რატომ, როგორც კი იმდენად უკან დაიხევთ, რომ დეტალები გაქრება. ფიგურა პორტრეტად აღარ რჩება და ფორმად იქცევა: ჩრდილისა და სინათლის ერთ სვეტად, ზემოთ აზიდულად, თავით წვერზე და ინვალიდთა სახლით უკან.
გაჩერება 4 / 5 · მუდმივი ექსპოზიცია, პირველი სართული, დარბაზი 5
კოცნა
ოგიუსტ როდენი · დაახლ. 1882; მარმარილოში გამოკვეთილია 1888–1898 წლებში · მარმარილო, 181,5 × 112,5 × 117 სმ
დააკვირდით
- წიგნი პაოლოს მარცხენა ხელში, ფრანჩესკას ბარძაყს უკან. ეს ლანსელოტის რაინდული რომანია, რომელსაც კითხულობდნენ, როცა ყველაფერი დაიწყო.
- ტუჩები. ისინი ერთმანეთს არ ეხება. როდენი აჩერებს წამს კოცნამდე, რომელიც ამავდროულად მკვლელობამდე წამიცაა.
- კლდე, რომელზეც სხედან, საჭრეთლის ქვეშ უხეშად დატოვებული, მაშინ როცა მის ზემოთ სხეულები გლუვად არის გაპრიალებული. დაუმთავრებელ ლოდს ფიგურებზე ნაკლები წვლილი არ შეაქვს.
- სინათლე. მარმარილოს სინათლე ბაღისკენ გამავალი დიდი ფანჯრებიდან ეცემა, ამიტომ დილის ათ საათზე სხვანაირად გამოიყურება, ვიდრე ნაშუადღევის ხუთზე.
ტექსტი (2:21)
ღია ცის ქვეშ ბრინჯაოსთან გატარებული ერთი საათის შემდეგ აქ სითეთრე გაოცებთ. თითქმის ორი მეტრი მარმარილო ბირონის სასახლის ხის პანელებით მოპირკეთებულ დარბაზში, ბაღიდან შემოსული დღის სინათლით განათებული, საჭრეთლის ქვეშ უხეშად დატოვებულ ქვის ლოდზე.
ესენიც „ჯოჯოხეთის კარიბჭეზე“ დაიბადნენ. ესენი პაოლო და ფრანჩესკა არიან, იმავე პოემიდან: ფრანჩესკას ქმრის უმცროსი ძმა შეუყვარდა, ქმარმა ისინი პირველ კოცნაზე წაასწრო და ორივე მოკლა, დანტემ კი ისინი სამუდამოდ ჯოჯოხეთში ხეტიალისთვის გაწირა. როდენმა მათ საპატიო ადგილი მისცა მარცხენა კარის ქვედა ნაწილში, მშიერი უგოლინოს პირდაპირ. შემდეგ, 1886 წელს, იქიდან ჩამოხსნა. გადაწყვიტა, რომ ასეთ ბედნიერ, ასე ღიად ვნებიან ჯგუფს იმ ჯოჯოხეთში ადგილი არ ჰქონდა.
ამიტომ დამოუკიდებელ ნამუშევრად აქცია და 1887 წელს გამოფინა. ჯგუფში არაფერი მიანიშნებს, ვინ არიან, არც გვირგვინი, არც ხანჯალი, არც წარწერა, და საზოგადოებამ მას უბრალოდ „კოცნა“ დაუძახა. სწორედ ეს უფრო ბუნდოვანი სათაური დამკვიდრდა, და მისი წყალობით ქანდაკება იმ ადამიანებზეც მოქმედებს, ვისაც დანტე არასოდეს გადაუშლია.
საფრანგეთის სახელმწიფომ ეს გადიდებული მარმარილო 1888 წელს შეუკვეთა. როდენმა მასზე თითქმის ათი წელი იმუშავა, მას თავის უზარმაზარ ბიბლოს უწოდებდა და მისი გამოფენა მხოლოდ 1898 წელს დათანხმდა, თავისი მძვინვარე ბალზაკის წყვილად, თითქოს მწარე წამლისთვის შაქრის კოვზი მიეყოლებინა. 1901 წელს ის ლუქსემბურგის მუზეუმში გადაიტანეს, 1919 წელს კი აქ მოიტანეს.
ახლა ორ რამეს ახლოდან დააკვირდით. ჯერ პაოლოს მარცხენა ხელს, ქალის ბარძაყს უკან. მას ჯერ კიდევ წიგნი უჭირავს. ეს ლანსელოტისა და გვინევერას ამბავია, რომელსაც კითხულობდნენ, როცა ყველაფერი დაიწყო. შემდეგ ტუჩებს შეხედეთ. ისინი ერთმანეთს არ ეხება. მათ შორის ღრიჭოა, და მთელი ქანდაკება სწორედ მასშია: ეს კოცნამდე წამია, და ამავდროულად წამი, სანამ ქმარი კარს გააღებს.
და ბოლო საზომი იმისა, რამდენად პოპულარული გახდა. სამოცდათოთხმეტი სანტიმეტრის სიმაღლის ბრინჯაოს ვერსია 1893 წელს ჩიკაგოს მსოფლიო გამოფენაზე გაგზავნეს, ფართო საზოგადოებისთვის ზედმეტად თამამად მიიჩნიეს და გვერდით ოთახში ჩაკეტეს, სადაც შესვლა მხოლოდ პირადი თხოვნით შეიძლებოდა. მარტო ბარბედიენის სამსხმელომ შემდგომში მისი სამას ცხრამეტი შემცირებული ბრინჯაოს ასლი დაამზადა. 1978 წლის საფრანგეთის კანონით, ქანდაკების მხოლოდ პირველ თორმეტ ჩამოსხმას შეიძლება ეწოდოს ორიგინალი, და სწორედ ამიტომ ითვლის მუზეუმი დღემდე ასე გულდასმით.
გაჩერება 5 / 5 · მუდმივი ექსპოზიცია, მეორე სართული, დარბაზი 12
მამა ტანგი
ვინსენტ ვან გოგი · 1887 · ზეთი, ტილო, 92 × 75 სმ
დააკვირდით
- ფუძის მთა, ზუსტად ქუდის ფარფლის ზემოთ, და აყვავებული ბალის ხე მისი თავის მარჯვნივ. ასეთი ესტამპები თავად ტანგის მაღაზიაში იყიდებოდა.
- ხელები, მუცელზე გადაჯვარედინებული და უძრავი, ისეთივე გულმოდგინებით დახატული, როგორც სახე. ეს საღებავების დამფქველი კაცის ხელებია.
- ლურჯი ქურთუკი: მოკლე, პარალელური მონასმები ერთმანეთის გვერდით, ჩრდილით მოდელირების გარეშე. ბრტყელი იაპონური მანერა, პარიზელ მედუქნეზე მისადაგებული.
- ადგილი, სადაც დგახართ. ეს მოქანდაკის სახლია, ნახატი კი აქ იმიტომ კიდია, რომ ის ამ მოქანდაკემ იყიდა და ჩამოკიდა.
ტექსტი (2:25)
ფერი, როგორც იქნა, თანაც ბევრი. ბრინჯაოსა და თეთრ მარმარილოში გატარებული დილის შემდეგ მეორე სართულზე კუთხეს უხვევთ და იქ, იაპონური ესტამპებით სავსე კედლის წინ, განიერქუდიანი პატარა კაცი ზის, დახატული წითლებით, ყვითლებითა და მწვანეებით, რომლებიც ასორმოცი წლის განმავლობაში არ დამშვიდებულან.
მას ჟულიენ-ფრანსუა ტანგი ერქვა, ცხოვრობდა 1825-დან 1894 წლამდე და კლოზელის ქუჩაზე სამხატვრო ნივთების მაღაზია ჰქონდა. მხატვრები მას მამა ტანგის ეძახდნენ. ყიდდა საღებავებსა და ტილოებს და ხშირად ფულის ნაცვლად ნახატებს იღებდა, ამიტომაც ამბობდა ემილ ბერნარი, რომ მის მონმარტრის მაღაზიაში შესვლა მუზეუმის მონახულებას ჰგავდა. ვან გოგმა, რომელიც 1886 წლის მარტში ჩავიდა პარიზში ძმასთან, თეოსთან საცხოვრებლად, ის სამჯერ დახატა. ამ ნახატს ტანგი არასოდეს დაშორებია.
შეხედეთ, როგორ არის დასმული. მკაცრად პირისპირ, უძრავად, მუცელზე ხელებგადაჯვარედინებული, თვალები თქვენი თვალების დონეზე. ვან გოგმა მონმარტრელი მედუქნე ისე დასვა, როგორც იაპონური ესტამპი სვამს ბრძენს, მის უკან კედელი კი მისივე მაღაზიის ესტამპებით მოფინა. ფუძის მთა ზუსტად ქუდზე ზის. კაბუკის მსახიობები კედელს აყვავებულ ბალის ხეებს უყოფენ. ეს ერთდროულად კაცის პორტრეტიცაა და მისი საქონლის ინვენტარიც.
თავად ნახატი ახალგაზრდა მხატვარია, რომელიც ყველაფერს ერთბაშად ცდის. სუფთა ფერები პირდაპირ ტუბიდან, ერთმანეთის პირისპირ დაყენებული დამატებითი ფერები, ყოველი მონასმი თვალსაჩინო და განზრახ დადებული, და სიღრმე სულაც არ არის: კედელი ისეთივე ბრტყელია, როგორც მასზე გაკრული ესტამპები. შეხედეთ ქურთუკს, რომელიც ლურჯი და იისფერი მოკლე პარალელური მონასმებითაა აგებული, ერთი მოდელირებული ჩრდილის გარეშე.
ეს კი იმ კითხვამდე მიგვიყვანს, თუ რატომ კიდია ვან გოგი მოქანდაკის სახლში. ტანგი 1894 წელს გარდაიცვალა და მისმა ქალიშვილმა პორტრეტი ოგიუსტ როდენს მიჰყიდა. როდენი თავადაც სერიოზულად აგროვებდა იაპონურ ესტამპებს, მისი კოლექცია მონესა და ვან გოგის კოლექციებს არ ჩამოუვარდებოდა, და ამის გარდა ვან გოგის კიდევ ორი მნიშვნელოვანი ნამუშევარი იყიდა. ხშირად საუბრობდა მასზე. 1909 წელს მას აკადემიური ფორმულების საოცარი დამანგრეველი უწოდა, რომელსაც, ამასთანავე, სინათლის გენიალური შეგრძნება ჰქონდა.
როდენის შემგროვებლობა ესტამპებს ბევრად სცდებოდა. სიცოცხლის ბოლო ოცი წლის განმავლობაში ეგვიპტური, ბერძნული და რომაული სიძველეები შეაგროვა, შემდეგ კი შორეული აღმოსავლეთის ნივთები, 1917 წლისთვის ექვს ათასზე მეტი ნივთი, და მას ერთი რენუარი და ერთი მონეც ჰქონდა. ეს კედელი იმის ნაწილია, რაც როდენმა თავისი ქანდაკებებით ნაშოვნი ფულით გააკეთა.
დამოუკიდებელი გიდი · Chiaro
Chiaro მიუშვირეთ ნებისმიერ რამეს როდენის მუზეუმში.
მარტო ბაღში იმაზე მეტი ბრინჯაოა, ვიდრე ხუთი გაჩერება დაიტევს, მის უკან კი ბირონის სასახლეს კიდევ თვრამეტი დარბაზი აქვს. მიუშვირეთ ტელეფონი კამილ კლოდელის ნამუშევარს, კვარცხლბეკზე დადებულ ხელს ან თაბაშირის ეტიუდს ორსიტყვიანი წარწერით, და Chiaro გეტყვით, რა არის და რატომ შეინახა როდენმა, შემდეგ კი ხმამაღლა გიპასუხებთ მანამ, სანამ კითხვები გექნებათ.
ვიზიტამდე
როგორ მივიდეთ
77 rue de Varenne, 75007 Paris. ერთი კარი მთელ ტერიტორიას ემსახურება: ბირონის სასახლეს (Hôtel Biron) მუდმივი ექსპოზიციით, ქანდაკებების ბაღს და დროებითი გამოფენების დარბაზს. 79 ნომერში მდებარე მაღაზიაში ბილეთის გარეშეც შეხვალთ.
ყველაზე ახლოს მეტროსადგური Varenne-ია (ხაზი 13). სადგური Invalides (ხაზები 13 და 8, ასევე RER C) ფეხით ახლოსაა. ახლომახლო ჩერდება 69, 82, 87 და 92 ავტობუსები, ხოლო 9 boulevard des Invalides-ზე Vélib'-ის ველოსიპედების სადგურია.
ბილეთები
- დაკეტილია ორშაბათობით, ასევე 1 იანვარს, 1 მაისს და 25 დეკემბერს. 24 და 31 დეკემბერს ადრე, 17:30-ზე იკეტება, ბოლო შესვლა კი 16:45-ზეა.
- ერთი ბილეთი ამ მისამართზე ყველაფერს მოიცავს: სასახლეს, ბაღსა და დროებით გამოფენას, ამიტომ ცალკე ბაღის ბილეთის ძებნა საჭირო არ არის. დაჯავშნეთ musee-rodin.tickeasy.com-ზე.
- ოქტომბრიდან მარტამდე ყოველი თვის პირველ კვირას შესვლა უფასოა და ჯავშანი არ სჭირდება. უფასო შესვლის კატეგორიაში მყოფი ვიზიტორებიც არ ჯავშნიან, მაგრამ შესასვლელთან დამადასტურებელი დოკუმენტი უნდა წარადგინონ.
- სალარო მუზეუმზე ერთი საათით ადრე იკეტება, დარბაზების დაცლა კი დახურვამდე თხუთმეტი წუთით ადრე იწყება, ამიტომ ეცადეთ, 17:30-ისთვის შიგნით იყოთ. ჩემოდანი სხვაგან დატოვეთ: Vigipirate-ის უსაფრთხოების წესებით შიგნით მხოლოდ პატარა ზურგჩანთით შეიძლება შესვლა.
- ამ ხუთი გაჩერებიდან სამი ღია ცის ქვეშაა. მუზეუმის ბილეთების საიტზე ეწერა, რომ ქანდაკებების ბაღის ნაწილი ინსტალაციის გამო დროებით დაკეტილია, ოღონდ არ იყო მითითებული, რომელი ნაწილი, მუზეუმის საკუთარი საიტი კი ამას საერთოდ არ ახსენებს. ამიტომ შესასვლელთან იკითხეთ და ნუ ჩათვლით, რომ ყველა ბრინჯაოსთან მიხვალთ.
ოფიციალური აუდიოგიდი
მუზეუმი საკუთარ აუდიოგიდს რვა ენაზე 6,50 ევროდ აქირავებს, და ის მართლაც სოლიდურია: ორ საათზე მეტი კომენტარი, საარქივო ფოტოები, ინტერვიუები როდენის სპეციალისტებთან და ბაღის ინტერაქტიული რუკა, დაყოფილი შედევრების ერთსაათიან მარშრუტად, ბირონის სასახლის ორსაათიან მარშრუტად და ბაღის ორმოცდახუთწუთიან მარშრუტად. იმავე ფასად ექვსი წლის და უფროსი ბავშვებისთვის პლანშეტზე განძის ძიების თამაშიცაა. ის, რაც აქ გაქვთ, მოკლე ვერსიაა და უფასოა: ხუთი ნამუშევარი, ხმამაღლა წაკითხული იმავე ბრაუზერში, რომელიც უკვე ხელში გიჭირავთ, და ყოველი სიტყვა ქვემოთ წერია.
ოფიციალური საიტი →კითხვები
არსებობს როდენის მუზეუმის უფასო აუდიოგიდი?
დიახ, სწორედ ეს. ხუთი ნამუშევარი, თითოეული ხმამაღლა იკითხება პირდაპირ თქვენი ტელეფონის ბრაუზერში, მთელი ტექსტი კი პლეერის ქვეშ წერია იმ შემთხვევისთვის, თუ ბაღში ქარია ან მე-5 დარბაზში ხალხმრავლობაა. არაფრის დაყენება და არც დახლთან რამის აღება არ გჭირდებათ. მეექვსე ნამუშევრისთვის და ყველა შემდეგისთვის გადაუღეთ ფოტო იმას, რის წინაც დგახართ, და კითხვას Chiaro-ს აპი გადაიბარებს.
რა ღირს როდენის მუზეუმის ოფიციალური აუდიოგიდი?
6,50 ევრო შესვლის ფასს ზემოთ, ფრანგულ, ინგლისურ, გერმანულ, ჩინურ, კორეულ, ესპანურ, იტალიურ და პორტუგალიურ ენებზე. ის სასახლესა და ბაღზე ორ საათზე მეტ კომენტარს შეიცავს, სამ მარშრუტად: შედევრები ერთ საათში, ბირონის სასახლე ორ საათში ან ბაღი ორმოცდახუთ წუთში. ექვსი წლის და უფროს ბავშვებს მის ნაცვლად პლანშეტზე განძის ძიების თამაშის არჩევა შეუძლიათ, ისიც 6,50 ევროდ.
სად არის „მოაზროვნე“ როდენის მუზეუმში?
ქანდაკებების ბაღში, ბზის ბუჩქებს შორის, მაღალ ქვის კვარცხლბეკზე, და ბაღის მეორე ბოლოში მდგარ „ჯოჯოხეთის კარიბჭეს“ უყურებს. შიგნით არ არის: ეს ჩამოსხმა 1906 წლიდან პანთეონის წინ იდგა და მუზეუმში 1922 წელს გადმოიტანეს.
როდენის მუზეუმის ბაღისთვის ცალკე ბილეთი მჭირდება?
არა. ერთი შესასვლელი ბილეთი მოიცავს ბირონის სასახლის მუდმივ ექსპოზიციას, ქანდაკებების ბაღს და მიმდინარე დროებით გამოფენას, მუზეუმის ბილეთების გვერდებზე კი მხოლოდ ბაღის ბილეთი არ არის. ბაღი მუზეუმის საათებით მუშაობს და შებინდებისას იკეტება; ვარდები მაისის შუა რიცხვებიდან ყვავის.
დაკეტილია თუ არა როდენის მუზეუმი ორშაბათობით?
დიახ, ყოველ ორშაბათს, ასევე 1 იანვარს, 1 მაისს და 25 დეკემბერს. დანარჩენ დროს ღიაა სამშაბათიდან კვირამდე, 10:00-დან 18:30-მდე, ბოლო შესვლა 17:45-ზეა. ღიაა 14 ივლისს, კათოლიკური აღდგომის კვირას, 8 მაისს, 1 ნოემბერს და 11 ნოემბერს, თუ ეს დღეები ორშაბათს არ ემთხვევა.
შემიძლია ამის მოსმენა მუზეუმის შიგნით?
დიახ. ხუთი გაჩერებიდან სამი გარეთ, ბაღშია, სადაც არავის შეაწუხებთ, მუზეუმს კი მთელ ტერიტორიაზე უფასო ღია Wi-Fi ქსელი აქვს, სახელად Musée_Rodin_Wifi. შიგნით მდებარე ორი დარბაზისთვის ყურსასმენები წამოიღეთ. ბაღში ფოტოგადაღება შტატივის გარეშე შეიძლება, ბირონის სასახლეში კი შტატივისა და ფლეშის გარეშე, ასე რომ, აპისთვის საჭირო ფოტოს თავისუფლად გადაიღებთ.
სხვა აუდიოგიდები
შექმნილია Chiaro-ს მიერ. არ არის დაკავშირებული როდენის მუზეუმის ადმინისტრაციასთან.