Musée Rodin · Parijs · Onafhankelijke gids
Audiogids voor het Musée Rodin,
vijf stops, gratis.
Alle vijf spelen af in dit tabblad, je hoeft niets te installeren. De rest vertelt Chiaro aan de hand van een foto, door achttien zalen van het Hôtel Biron en bijna drie hectare tuin.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Musée Rodin.
De Denker
Musée Rodin, Parijs
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in het Musée Rodin.
De vijf stops · 10 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Drie stops in de tuin, twee in het huis, en één ticket voor allebei. Je begint bij De Denker op zijn sokkel tussen de buxushagen, steekt over naar De Hellepoort waarvoor hij werd gemaakt, bekijkt het Monument voor Balzac met Les Invalides als achtergrond, en gaat dan naar binnen: naar de marmeren Kus in zaal 5 op de begane grond en de trap op naar Van Goghs Père Tanguy in zaal 12. Zo’n tien minuten luisteren, en een uur lopen als je ook om de beelden heen wilt.
Zalen, jaartallen, afmetingen en inventarisnummers op deze pagina komen van de eigen werkpagina’s van het museum en van zijn collectieportaal op collections.musee-rodin.fr, en elk gegeven wordt gestaafd door een tweede bron. Bronzen gaan in bruikleen en marmers verhuizen van zaal. Klopt het bordje naast het werk niet met wat hier staat, dan weet het bordje het beter, en een berichtje daarover stellen we op prijs.
Stop 1 van 5 · Beeldentuin
De Denker
Auguste Rodin · 1903; in 1904 gegoten door de gieterij Alexis Rudier · Brons, 189 × 98 × 140 cm
Om op te letten
- De inscriptie in de stenen sokkel. Die vermeldt dat deze Denker in 1906 via een openbare inschrijving aan het volk van Parijs werd geschonken, dus het blok onder hem hoort bij de geschiedenis van het beeld en is niet zomaar een voetstuk.
- De rechterelleboog, die op de linkerdij rust. Probeer het zelf maar, dan voel je de draaiing; daardoor oogt het lichaam opgespannen in plaats van ontspannen.
- Het groen van het brons. Dit exemplaar staat sinds 1906 buiten, eerst voor het Panthéon en daarna hier, en het patina is wat het weer ervan heeft gemaakt.
- De kant waar hij naar kijkt. Aan de overkant van het gazon, aan de andere kant van de tuin, staat De Hellepoort, waar deze figuur begon op een derde van dit formaat.
Transcriptie (2:11)
Hij is groter dan de foto’s doen vermoeden, en hij staat hoog, dus het eerste wat je ziet is de onderkant van zijn voeten. Honderdnegenentachtig centimeter brons op een stenen blok, tussen de geschoren buxushagen van een tuin die tussen Les Invalides en de Eiffeltoren ligt.
Lees eerst de sokkel, en kijk dan pas naar de man. De letters zijn in de steen gehouwen: De Denker van Rodin, door openbare inschrijving geschonken aan het volk van Parijs, 1906. Dit is geen afgietsel dat het museum heeft gekocht. De Parijzenaars hebben het zelf betaald, het stond vanaf 1906 voor het Panthéon, en pas in 1922 kwam het hierheen, naar deze tuin.
Zo is hij niet begonnen. In 1880 boetseerde Rodin hem zo’n zeventig centimeter hoog als bekroning van De Hellepoort, gezeten op het timpaan, en hij noemde hem De Dichter. Hij was Dante, die zich over de rand boog om de kringen van de hel te overzien, terwijl hij zijn eigen gedicht in zijn hoofd liet rondgaan. De figuur voor je begon dus als een man die nadacht over een boek dat hij aan het schrijven was, omringd door de mensen die hij erin had gezet.
De houding is twee keer geleend. Rodin dacht aan de Ugolino van Carpeaux uit 1861, en daarachter aan de zittende Lorenzo de’ Medici van Michelangelo, uitgehouwen tussen 1526 en 1531. Kijk naar de arm. De rechterelleboog staat op de linkerdij, en zo zit niemand. Die ene verkeerde hoek zorgt ervoor dat het lichaam niet tot rust komt: elke spier in rug en schouder werkt om een houding vast te houden die rustig zou moeten zijn, en dat niet is.
In 1888 werd hij voor het eerst los tentoongesteld, terwijl hij gewoon op zijn plek op de Poort bleef, en vanaf toen was hij een werk op zich. In 1904 werd hij vergroot tot het formaat dat je nu voor je hebt, en die kolossale versie bleek nog populairder dan de kleine. De man die in gedachten verzonken is, met een lichaam dat belooft dat hij zo kan opstaan om er iets aan te doen, werd een van de meest nagemaakte voorwerpen ooit. Er bestaan wereldwijd nog zevenentwintig andere bekende bronzen op ware grootte, niet allemaal onder Rodins toezicht gegoten, en daarnaast gipsen, studies en tientallen postume afgietsels in elk formaat.
Eén ervan staat op een graf. In de tuin van Rodins huis in Meudon zit nog een Denker, op de grafsteen van de beeldhouwer en zijn vrouw.
Draai je nu om en zoek de overkant van de tuin. De donkere rechthoek tegen de lichte muur is De Hellepoort, en als je naar de bovenkant van de deuropening kijkt, zie je hem terug, een derde zo groot, precies waar hij begon.
Stop 2 van 5 · Beeldentuin
De Hellepoort
Auguste Rodin · 1880–circa 1890; in 1928 gegoten door de gieterij Alexis Rudier · Brons, 635 × 400 × 85 cm
Om op te letten
- De Denker boven in het timpaan, op zijn oorspronkelijke kleine formaat, terwijl hij neerkijkt op de menigte onder hem.
- De drie schimmen helemaal bovenop. Het zijn drie afgietsels van één figuur, naar elkaar toe gedraaid, en hun armen wijzen omlaag naar Dantes regel over het opgeven van alle hoop.
- Hoe ongelijk de figuren uit het oppervlak komen. Sommige zijn er bijna los van, andere steken er nauwelijks half uit, omdat Rodin juist de figuren die het meest naar voren kwamen weghaalde en de rest liet zitten.
- Het paneel linksonder. Daar zat vroeger een liefdespaar; binnen kom je ze tegen als De kus.
Transcriptie (2:08)
Meer dan zes meter brons, plat tegen een lichte stenen muur, en hoe dichterbij je komt, hoe minder het stilstaat. Op deze deuren zitten honderdtachtig figuren, van vijftien centimeter tot ruim een meter hoog, en bijna geen enkele doet hetzelfde als zijn buurman.
De opdracht kwam in 1880 van de Franse directie voor Schone Kunsten. Die wilde een uitnodigende ingang voor een museum voor decoratieve kunsten dat in de planning stond, en liet het onderwerp helemaal aan Rodin over. Hij koos het eerste deel van Dantes Goddelijke Komedie, de Hel. Dat museum is er nooit gekomen, dus deze deuren hebben nooit een gebouw gehad om toegang toe te geven, en dat zou ook nooit gebeuren.
Rodin vertelde de krant Le Matin hoe het begon. Een heel jaar lang, zei hij, leefde hij met Dante, met hem alleen, en tekende hij de acht kringen van zijn hel. Aan het eind van dat jaar besefte hij dat zijn tekeningen wel zijn beeld van Dante weergaven, maar te ver van de werkelijkheid waren afgedreven, en dus begon hij opnieuw, naar de natuur, met zijn modellen. Hij dacht aan Ghiberti’s Paradijspoort van het baptisterium in Florence, en aan middeleeuwse kerkportalen, waar hoogreliëf en laagreliëf met elkaar in discussie gaan.
Hij werkte er jarenlang aan in zijn atelier en maakte er meer dan tweehonderd figuren en groepen voor. Het meeste wat je van Rodin bij naam kent, kwam eerst uit deze deuren. Hij wilde ze laten zien op de Wereldtentoonstelling van 1889 en kreeg ze niet af; rond 1890 hield hij ermee op; en toen hij ze in 1900 eindelijk onthulde, op zijn eerste solotentoonstelling in Parijs, toonde hij ze in delen, omdat hij het had opgegeven om de los gegoten figuren op het geheel te monteren. Ze staken te scherp af tegen de achtergrond, vond hij.
Dit heeft hij dus nooit gezien. Léonce Bénédite, de eerste conservator van het museum, had tot 1917 nodig om hem over te halen het geheel weer te laten samenvoegen en in brons te laten gieten, en in dat jaar stierf Rodin. De deuren hier zijn in 1928 gegoten door de gieterij Alexis Rudier, elf jaar na zijn dood, en het oorspronkelijke gipsmodel staat helemaal niet in dit gebouw: dat is in het Musée d’Orsay.
Kijk naar de bovenkant van het timpaan en je vindt De Denker terug, klein, precies waar hij moest zitten. Boven hem, op de kroon van de deuren, buigen drie identieke mannen naar elkaar toe, met hun armen omlaag. Dat zijn De drie schimmen, en hun handen wezen oorspronkelijk naar Dantes regel boven de ingang van de hel: laat alle hoop varen, gij die hier binnentreedt.
Stop 3 van 5 · Beeldentuin
Monument voor Balzac
Auguste Rodin · 1898; in 1935 gegoten door Alexis Rudier · Brons, 270 × 120,5 × 128 cm
Om op te letten
- De handen. Die zijn er niet. De kamerjas sluit zich over de armen en de figuur houdt gewoon op bij de polsen, en juist dat kon niemand hem in 1898 vergeven.
- Het achterovergeworpen hoofd, met de ogen als diepe holtes uitgestoken. Het is een gezicht dat is opgebouwd uit expressie, niet afgemeten aan een gelijkenis.
- Het silhouet van twintig passen afstand. Loop achteruit tot de details wegvallen, en het wordt één oprijzende zuil, zoals Rodin het wilde laten lezen.
- Wat erachter ligt. Het monument staat zo dat Les Invalides het decor achter zijn hoofd vormt.
Transcriptie (1:56)
Van een afstand lijkt het nauwelijks een man. Een hoge wig van brons die uit het gras oprijst, smal aan de voet en zwaar bij de schouders, eerder iets wat rechtop is gezet dan iets wat staat. Dan wordt het hoofd scherp, achterover gekanteld, en verandert het geheel in een mens.
De Société des Gens de Lettres, de Franse schrijversvereniging, bestelde in 1891 een monument voor Honoré de Balzac. Rodin deed er zes jaar over. Hij bestudeerde het lichaam en het hoofd van de schrijver als twee aparte problemen, en die gingen bij hem elk een andere kant op: het hoofd liet de gelijkenis los en werd een opeenhoping van expressieve trekken, terwijl het lichaam oploste in het vloeiende oppervlak van een kamerjas. Wat hij in 1897 overhield, was een samenvoeging van die twee.
Dat gewaad is geen bijzaak. Balzac schreef echt in een monnikspij, en Rodin trok hem die aan en haalde daarna al het andere weg wat een negentiende-eeuws monument hoorde te dragen. Geen leunstoel. Geen pen. Geen boek. En, het meest uitdagend, helemaal geen handen. De kamerjas sluit zich over de armen en de figuur houdt op. Zoek nu de handen, en je ziet hoe bewust ze ontbreken.
Het gipsmodel op ware grootte ging in 1898 naar de Salon op het Champ de Mars. De verontwaardiging was zo groot dat de opdracht werd ingetrokken, en Rodin nam het gips mee naar huis, naar Meudon. Hij stierf in 1917 zonder zijn Balzac ooit in brons te hebben gezien. In 1935 goot de gieterij Alexis Rudier dit exemplaar voor de collectie van het museum; vier jaar later, op twee juli 1939, tweeëntwintig jaar na de dood van de beeldhouwer, kwam er eindelijk een afgietsel in de openbare ruimte te staan, op de boulevard du Montparnasse, waar die de boulevard Raspail kruist.
Het loont om te onthouden wat Rodin ernaast liet zien. De marmeren Kus werd in datzelfde jaar, 1898, voor het eerst getoond, als tegenhanger van deze Balzac: een marmer waar iedereen van kon houden, naast een gipsmodel waar niemand van kon houden. De kus staat binnen, die zie je zo. Balzac bleef hier buiten.
Tegenwoordig heet het soms de eerste echt moderne sculptuur, en je ziet waarom zodra je zo ver achteruit stapt dat de details wegvallen. De figuur is dan geen portret meer, maar een vorm: één zuil van schaduw en licht, oprijzend, met een hoofd erbovenop en Les Invalides erachter.
Stop 4 van 5 · Vaste collectie, begane grond, zaal 5
De kus
Auguste Rodin · Circa 1882; tussen 1888 en 1898 in marmer uitgehouwen · Marmer, 181,5 × 112,5 × 117 cm
Om op te letten
- Het boek in Paolo’s linkerhand, achter Francesca’s dij. Het is de ridderroman over Lancelot die ze aan het lezen waren toen het begon.
- De monden. Die raken elkaar niet. Rodin houdt het moment vlak voor de kus vast, en dat is ook het moment vlak voor de moord.
- De rots waarop ze zitten, ruw gelaten onder de beitel, terwijl de lichamen erboven glad zijn gepolijst. Het onafgewerkte blok doet net zoveel werk als de figuren.
- Het licht. Het marmer krijgt daglicht door de hoge ramen aan de tuinkant, dus het ziet er om tien uur ’s ochtends anders uit dan om vijf uur ’s middags.
Transcriptie (2:02)
Na een uur brons in de buitenlucht is het hier het wit dat je overvalt. Bijna twee meter marmer in een zaal met houten lambrisering in het Hôtel Biron, verlicht door het daglicht dat vanuit de tuin binnenvalt, op een blok steen dat ruw is gelaten onder de beitel.
Ook deze twee begonnen op De Hellepoort. Het zijn Paolo en Francesca, uit hetzelfde gedicht: Francesca werd verliefd op de jongere broer van haar man, de man betrapte hen bij hun eerste kus en doodde hen allebei, en Dante liet hen voor eeuwig door de hel zweven. Rodin gaf hun een opvallende plek op de linkerdeur onderaan, tegenover de uitgehongerde Ugolino. In 1886 haalde hij ze er weer af. Een groep die zo gelukkig was, besloot hij, zo openlijk zinnelijk, hoorde niet thuis in die hel.
Dus maakte hij er een zelfstandig werk van en stelde het in 1887 tentoon. Niets aan de groep zegt wie ze zijn, geen kroon, geen dolk, geen bordje, en het publiek begon het gewoon De kus te noemen. Die vagere titel is blijven hangen, en daardoor werkt het beeld ook bij mensen die Dante nooit hebben opengeslagen.
De Franse staat bestelde dit vergrote marmer in 1888. Rodin deed er bijna tien jaar over, noemde het zijn grote snuisterij, en wilde het pas in 1898 tentoonstellen, als tegenhanger van zijn woeste Balzac, alsof hij daarmee de pil wilde vergulden. In 1901 ging het naar het Musée du Luxembourg, en in 1919 kwam het hierheen.
Kijk nu goed naar twee dingen. Eerst Paolo’s linkerhand, achter haar dij. Hij houdt het boek nog vast. Het is het verhaal van Lancelot en Guinevere, en dat lazen ze toen het begon. Kijk dan naar de monden. Die raken elkaar niet. Er zit een kier tussen, en daar draait het hele beeld om: dit is de seconde vóór de kus, en dat is ook de seconde voordat de echtgenoot de deur opendoet.
Nog één maatstaf voor hoe populair het werd. Een bronzen versie van vierenzeventig centimeter hoog ging in 1893 naar de wereldtentoonstelling in Chicago, werd te gewaagd bevonden voor het gewone publiek en belandde in een zijzaal waar je alleen op persoonlijk verzoek in mocht. Alleen al de gieterij Barbedienne maakte er later driehonderdnegentien bronzen verkleiningen van. Volgens een Franse wet uit 1978 mogen alleen de eerste twaalf afgietsels van een beeld originelen heten, en daarom houdt het museum nog altijd zo nauwkeurig de tel bij.
Stop 5 van 5 · Vaste collectie, eerste verdieping, zaal 12
Père Tanguy
Vincent van Gogh · 1887 · Olieverf op doek, 92 × 75 cm
Om op te letten
- De Fuji, recht boven de rand van zijn hoed, en de bloeiende kersenboom rechts van zijn hoofd. Zulke prenten werden in Tanguy’s eigen winkel verkocht.
- De handen, gevouwen en stil op zijn buik, met net zoveel zorg geschilderd als het gezicht. Het zijn de handen van een verfwrijver.
- De blauwe jas: korte, evenwijdige streken naast elkaar, zonder enige modellering met schaduw. De vlakke Japanse manier, toegepast op een Parijse winkelier.
- Waar je staat. Dit is het huis van een beeldhouwer, en het schilderij hangt hier omdat die beeldhouwer het kocht en ophing.
Transcriptie (2:08)
Kleur, eindelijk, en een heleboel. Na een ochtend brons en wit marmer sla je op de eerste verdieping een hoek om, en daar zit een kleine man met een brede hoed voor een wand vol Japanse prenten, geschilderd in roden, gelen en groenen die in honderdveertig jaar niet tot bedaren zijn gekomen.
Hij heette Julien-François Tanguy, leefde van 1825 tot 1894 en had een winkel in schildersbenodigdheden in de rue Clauzel. Schilders noemden hem Père Tanguy, vadertje Tanguy. Hij verkocht verf en doek en nam vaak schilderijen aan in plaats van geld. Daarom zei Émile Bernard dat binnenstappen in zijn winkel op Montmartre was als een museum bezoeken. Van Gogh, die in maart 1886 naar Parijs was gekomen om bij zijn broer Theo te wonen, schilderde hem drie keer. Van dit doek heeft Tanguy nooit afstand gedaan.
Kijk hoe hij is neergezet. Strikt frontaal, onbeweeglijk, de handen gevouwen op zijn buik, de ogen op dezelfde hoogte als de jouwe. Van Gogh zet een winkelier uit Montmartre neer zoals een Japanse prent een wijze neerzet, en plakt de wand achter hem vol met de prenten uit diens eigen winkel. De Fuji staat precies boven op de hoed. Kabukispelers delen de wand met bloeiende kersenbomen. Het is tegelijk een portret van een man en een inventaris van zijn voorraad.
Het schilderij zelf is een jonge schilder die alles tegelijk probeert. Zuivere kleuren recht uit de tube, complementaire kleuren tegen elkaar gezet, elke penseelstreek zichtbaar en bewust geplaatst, en helemaal geen diepte: de wand is net zo plat als de prenten erop. Kijk naar de jas, opgebouwd uit korte, evenwijdige streken blauw en violet, zonder ook maar één gemodelleerde schaduw.
En zo komen we bij de vraag waarom er een Van Gogh hangt in het huis van een beeldhouwer. Tanguy stierf in 1894, en zijn dochter verkocht het portret aan Auguste Rodin. Rodin verzamelde zelf serieus Japanse prenten, met een collectie die zich kon meten met die van Monet of Van Gogh, en naast dit doek kocht hij nog twee belangrijke werken van Van Gogh. Hij sprak vaak over hem. In 1909 noemde hij hem een bewonderenswaardige sloper van academische formules, die bovendien een genie was in het licht.
Rodins verzamelwoede ging veel verder dan prenten. In de laatste twintig jaar van zijn leven bracht hij Egyptische, Griekse en Romeinse oudheden bijeen, en daarna voorwerpen uit het Verre Oosten, in 1917 al meer dan zesduizend stuks, en hij bezat ook een Renoir en een Monet. Deze wand is een deel van wat Rodin deed met het geld dat zijn beelden hem opbrachten.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles in het Musée Rodin.
Alleen de tuin al bevat meer brons dan vijf stops kunnen dragen, en daarachter heeft het Hôtel Biron er nog achttien zalen van. Houd je telefoon voor een Claudel, een hand op een sokkel of een gipsstudie met een bordje van twee woorden, en Chiaro vertelt wat het is en waarom Rodin het bewaarde, en blijft daarna hardop antwoorden zolang jij vragen hebt.
Voor je gaat
Zo kom je er
Rue de Varenne 77, 75007 Parijs. Eén ingang voor het hele terrein: het Hôtel Biron met de vaste collectie, de beeldentuin en de zaal voor tijdelijke tentoonstellingen. In de winkel op nummer 79 kun je ook zonder toegangsticket terecht.
Metrostation Varenne aan lijn 13 ligt het dichtst bij. Invalides, aan de lijnen 13 en 8 en aan de RER C, ligt op korte loopafstand. De bussen 69, 82, 87 en 92 stoppen in de buurt, en aan de boulevard des Invalides 9 staat een Vélib’-station.
Tickets
- Gesloten op maandag, en op 1 januari, 1 mei en 25 december. Op 24 en 31 december sluit het museum eerder, om 17.30 uur, met de laatste toegang om 16.45 uur.
- Eén ticket geldt voor alles op dit adres, het huis, de tuin en de tijdelijke tentoonstelling, dus je hoeft niet te zoeken naar een apart tuinticket. Boeken doe je op musee-rodin.tickeasy.com.
- Op de eerste zondag van de maand is de toegang van oktober tot en met maart gratis, zonder reservering. Wie recht heeft op gratis toegang, hoeft ook niet te reserveren, maar moet bij de ingang een bewijs laten zien.
- De kassa sluit een uur voor het museum en de zalen worden vanaf een kwartier voor sluitingstijd ontruimd, dus zorg dat je om half zes binnen bent. Laat je koffer ergens anders: onder de Vigipirate-regels mogen alleen kleine rugzakken mee naar binnen.
- Drie van deze vijf stops zijn buiten. Op de ticketsite van het museum stond een melding dat een deel van de beeldentuin tijdelijk dicht is voor een installatie, zonder te zeggen welk deel, en de eigen website van het museum vermeldt het niet. Vraag het dus na bij de ingang in plaats van ervan uit te gaan dat je bij elk brons kunt komen.
De officiële audiogids
Het museum verhuurt een eigen audiogids voor € 6,50, in acht talen, en die is uitgebreid: meer dan twee uur uitleg, archieffoto’s, interviews met Rodin-specialisten en een interactieve kaart van de tuin, verdeeld over een route van een uur langs de meesterwerken, een route van twee uur door het Hôtel Biron en een route van drie kwartier door de tuin. Voor kinderen vanaf zes jaar is er voor dezelfde prijs ook een speurtocht op een tablet. Wat je hier hebt, is de korte versie, en die kost niets: vijf werken, voorgelezen in de browser die je al in je hand hebt, met elk woord eronder uitgeschreven.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor het Musée Rodin?
Ja, deze hier. Vijf werken, elk voorgelezen rechtstreeks in de browser van je telefoon, met de volledige tekst onder de speler voor als het in de tuin waait of als het in zaal 5 druk is. Je hoeft niets te installeren en niets op te halen bij een balie. Voor het zesde werk en alles daarna maak je een foto van wat er voor je staat, en dan neemt de Chiaro-app de vraag over.
Wat kost de officiële audiogids van het Musée Rodin?
€ 6,50 bovenop de toegangsprijs, in het Frans, Engels, Duits, Chinees, Koreaans, Spaans, Italiaans en Portugees. Hij bevat meer dan twee uur uitleg over het huis en de tuin, in drie routes: de meesterwerken in een uur, het Hôtel Biron in twee uur, of de tuin in drie kwartier. Kinderen vanaf zes jaar kunnen in plaats daarvan een speurtocht op een tablet doen, ook voor € 6,50.
Waar staat De Denker in het Musée Rodin?
In de beeldentuin, hoog op een stenen sokkel tussen de buxushagen, met zijn gezicht naar De Hellepoort aan de andere kant van de tuin. Hij staat dus niet binnen: dit exemplaar stond vanaf 1906 voor het Panthéon en verhuisde in 1922 naar het museum.
Heb ik een apart ticket nodig voor de tuin van het Musée Rodin?
Nee. Eén toegangsticket geldt voor de vaste collectie in het Hôtel Biron, de beeldentuin en de lopende tijdelijke tentoonstelling, en op de ticketpagina’s van het museum staat geen los tuinticket. De tuin houdt de openingstijden van het museum aan en sluit bij het vallen van de avond; de rozen bloeien vanaf half mei.
Is het Musée Rodin op maandag gesloten?
Ja, elke maandag, en op 1 januari, 1 mei en 25 december. Verder is het open van dinsdag tot en met zondag, van 10.00 tot 18.30 uur, met de laatste toegang om 17.45 uur. Op 14 juli, Paaszondag, 8 mei, 1 november en 11 november is het gewoon open, zolang die dagen niet op een maandag vallen.
Kan ik dit in het museum zelf beluisteren?
Ja. Drie van de vijf stops zijn buiten in de tuin, waar je niemand stoort, en het museum heeft op het hele terrein een gratis open wifinetwerk, Musée_Rodin_Wifi. Neem oortjes mee voor de twee zalen binnen. Fotograferen mag in de tuin zonder statief en in het Hôtel Biron zonder statief of flitser, dus je kunt de foto maken die de app nodig heeft.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Musée Rodin.