Przejdź do treści

Muzeum Gustave’a Moreau · Paryż · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Muzeum Gustave’a Moreau,
pięć przystanków, za darmo.

Posłuchaj pięciu nagrań prosto na tej stronie, a dowolny inny spośród 1300 obrazów i akwarel lub 5000 rysunków w tym domu sfotografuj w aplikacji Chiaro.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Gustave’a Moreau.

9:41

Chimery

Muzeum Gustave’a Moreau, Paryż

0:00 2:24
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 12 min słuchania

Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Gustave Moreau sam zaprojektował swoje pośmiertne muzeum nad rodzinnym mieszkaniem w dzielnicy Nouvelle Athènes, a ten audioprzewodnik po Muzeum Gustave’a Moreau prowadzi w górę przez dwie ogromne przeszklone pracownie objęte każdym biletem. Zaczniesz w pracowni na drugim piętrze przed nieukończonym urwiskiem Chimer, przejdziesz po deskach do kutych Kręconych Schodów Alberta Lafona, wspiąwszy się na trzecie piętro wejdziesz do drugiej sali pracowni przed olejny obraz Zjawienie i średniowieczną wyspę Jednorożców, a zakończysz w pierwszej sali trzeciego piętra pod Jowiszem i Semele. Nagrania trwają około dwunastu minut; wraz z otwieraniem obrotowych szaf z rysunkami przeznacz na pracownie czterdzieści pięć minut do godziny, albo dziewięćdziesiąt minut w spokojniejsze dni, gdy otwarte są również apartament na pierwszym piętrze i parter.

Wszystkie szczegóły opierają się na opublikowanych notach kolekcji oraz przewodniku zwiedzania Muzeum Gustave’a Moreau zestawionych z drugim publicznym źródłem. Choć gęsty układ rama przy ramie stworzony przez Henriego Ruppa w 1903 roku pozostaje niemal niezmienny, pojedyncze płótna wyjeżdżają czasem na wystawy zagraniczne: gdy tabliczka w pracowni podaje inaczej niż te notatki, zaufaj informacji na ścianie i napisz do nas.

Przystanek 1 z 5 · Pracownia na drugim piętrze

Chimery

Gustave Moreau · 1884 · Olej na płótnie, 236 × 204 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Jasne, niezamalowane partie pośrodku skalnego urwiska, gdzie postacie pozostają czystym brązowym rysunkiem na jasnym gruncie i przypominają rzeźbiony marmur.
  • Pośrodku alegoria Rozkoszy zmysłowej na koźle ponad przypominającą Ewę postacią obejmującą węża o ludzkiej głowie.
  • W lewym dolnym rogu bogato odziana kobieta głaszcząca jednorożca zaczerpniętego ze średniowiecznych tapiserii z Cluny, obok kobiety na skrzydlatym byku i pielgrzyma z laską słuchającego muzyki anioła.
  • Maleńki krzyż ledwie widoczny na szczycie najwyższej iglicy skalnej jako znak odkupienia u kresu duchowej wspinaczki.
Transkrypcja (2:24)

Cofnij się o dwa kroki w tej rozległej, oświetlonej od północy pracowni na drugim piętrze, tuż obok stopnia kręconych schodów, a łatwo weźmiesz olbrzymie niemal kwadratowe płótno przed sobą za wyblakłą średniowieczną tapiserię. Dwa metry trzydzieści sześć wysokości, ponad dwa metry szerokości i brak ciężkiego werniksu czy głębokiego cienia. Ten jasny, kredowy blask bierze się stąd, że patrzysz wprost na podrysowanie Gustave’a Moreau.

Nad większością monumentalnych płócien wokół ciebie malarz pracował całymi dekadami, doszywając po 1880 i 1890 roku pasy płótna, aby obrazy udźwignęły skalę tych wysokich czerwonych ścian. Z Chimerami było inaczej. Moreau zaczął je obmyślać około 1880 roku i poprowadził ogromną kompozycję w gwałtownym zrywie trwającym niespełna cztery miesiące. Wtedy, w 1884 roku, w wieku osiemdziesięciu dwóch lat zmarła jego matka Pauline. Żałoba zatrzymała go w pół ruchu. Podpisał i opatrzył płótno datą 1884 w prawym dolnym rogu, odłożył pędzle i już nigdy do niego nie wrócił, zwracając się ku posępnemu dziewięciopolowemu poliptykowi ludzkiego cierpienia piętro wyżej.

Po francusku słowa une chimère oznaczają dwie rzeczy naraz: mieszańca z greckiego mitu oraz dzienny sen lub obsesję, która nie chce człowieka opuścić. Moreau opatrzył dzieło podtytułem Szatański Dekameron i zaludnił stromą skalistą wyspę dziesiątkami kobiet, z których każdej towarzyszy istota zrodzona z jej własnej tęsknoty. Dla zatłoczonej ściany skalnej zapożyczył układ z Męczeństwa dziesięciu tysięcy chrześcijan Vittore Carpaccia — weneckiego obrazu, który kopiował w młodości w Accademii między 1857 a 1859 rokiem.

Odczytuj ten tłum od środka ku brzegom. Blisko centrum wznosi się Lubieżność okrakiem na koźle, a tuż pod nią kobieta oplata węża z ludzką głową. Spójrz w dół na lewo, gdzie wypatrzysz kobietę siedzącą na skrzydlatym byku, kolejną w brokacie głaszczącą jednorożca według średniowiecznych tapiserii kupionych dwa lata wcześniej przez Musée de Cluny oraz półokrytą wędrowczynię wspartą na kiju, podczas gdy anioł sączy muzykę do jej ucha. Podnieś teraz wzrok na sam czubek najwyższej skały. Niemal zatarty na tle bladego nieba stoi tam maleńki krzyż — cichy znak schronienia ponad burzą pragnień.

Zanim odejdziesz od tej ściany, zerknij pod okna pracowni na drewniane szafy z obrotowymi przeszklonymi ramami. Na obu piętrach pracowni kryje się w nich blisko cztery tysiące osiemset trzydzieści rysunków przygotowawczych Moreau, ułożonych do przeglądania jak karty gigantycznego szkicownika.

Przystanek 2 z 5 · Pracownia na drugim piętrze, bieg do pracowni na trzecim piętrze

Kręcone Schody

Albert Lafon · 1895 · Żelazo kute i drewno

Na co zwrócić uwagę

  • Stań przy najniższym stopniu i spójrz pionowo w górę przez otwartą duszę schodów: nie ma środkowego słupa, tylko wstęga kutego żelaza wkręcająca się w wycięcie stropu.
  • Roślinne kute sploty wzdłuż wygiętego balkonu podestu, ażurowe na tyle, by północne światło górne padało swobodnie na płótna za balustradą.
  • Gęste zawieszenie obrazów rama przy ramie na ścianach w kolorze terakoty wokół schodów, zachowane dokładnie tak, jak przyjaciel malarza Henri Rupp ułożył je na otwarcie w styczniu 1903 roku.
Transkrypcja (2:13)

Podejdź do najniższego drewnianego stopnia w rogu pracowni i odchyl głowę pionowo w górę. Nad tobą ciemna wstęga kutego żelaza i polerowanego drewna wije się przez wycięty w łuki otwór w suficie, bez jakiegokolwiek słupa pośrodku. Sprawia wrażenie nie tyle klatki schodowej w paryskiej kamienicy, ile powiększonego klejnotu zdolnego udźwignąć ludzkie kroki.

Gdy ojciec artysty, architekt miejski Louis Moreau, kupił dom przy 14 rue de La Rochefoucauld dla dwudziestosześcioletniego syna w lipcu 1852 roku, była to skromna rodzinna kamieniczka w Nouvelle Athènes z ciasną pracownią na poddaszu. Już w Wigilię 1862 roku Moreau zanotował na szkicu, że rozproszone jego dzieła zginą, natomiast zebrane razem ukażą świat, w którym lubił marzyć. Kolejno odchodzili bliscy mu ludzie: ojciec w 1862 roku, matka w 1884 roku, a w 1890 roku Alexandrine Dureux, jego towarzyszka z trzydziestu lat. Zostawszy sam w domu, sześćdziesięciodziewięcioletni malarz postanowił w kwietniu 1895 roku przekształcić siedzibę w stałe muzeum.

Zatrudnił architekta Alberta Lafona, który zachował pokoje na pierwszym piętrze jako prywatny apartament pamiątkowy pełen portretów rodzinnych oraz darów od Edgara Degasa i Théodore’a Chassériau, natomiast wyższe kondygnacje wypruł, by zbudować dwie olbrzymie przeszklone od północy pracownie po sto siedemdziesiąt dwa metry kwadratowe każda. Lafon stanął przed praktyczną zagadką: szerokie proste schody pożarłyby bezcenną powierzchnię ścian potrzebną na czterometrowe płótna. Jego odpowiedzią jest ta otwarta spirala przed tobą, wsunięta czysto w narożnik pracowni, dzięki czemu wielkie ramy — Chimery z jednej strony, Leda z drugiej — mogą dochodzić pod same żelazne tralki.

Moreau podpisał testament dziesiątego września 1897 roku, zapisując dom i pięćdziesiąt lat pracy Francji pod warunkiem, że kolekcja nigdy nie zostanie rozdzielona, i zmarł siedem miesięcy później, osiemnastego kwietnia 1898 roku. Jego oddany przyjaciel i wykonawca testamentu Henri Rupp spędził lata na katalogowaniu tysięcy kart i zawieszaniu tych terakotowych ścian rama przy ramie. Kiedy czternastego stycznia 1903 roku otwarto drzwi, ulubiony uczeń Moreau z École des Beaux-Arts, malarz Georges Rouault, stał tu jako pierwszy kustosz muzeum.

Przystanek 3 z 5 · Pracownia na trzecim piętrze, druga sala

Zjawienie

Gustave Moreau · ok. 1875 · Olej na płótnie, 142 × 103 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Sztywno wyciągnięte lewe ramię Salome wskazujące prosto na ściętą, otoczoną nimbem głowę Jana Chrzciciela zawieszoną w powietrzu.
  • Król Herod siedzący wysoko na tronie po lewej oraz kat wsparty na mieczu po prawej: żaden nie reaguje, jakby wizję widziała wyłącznie Salome.
  • Siatka jasnych rytych linii na ciemnych brązowych murach za postaciami, łącząca pogańskie posągi ze średniowiecznymi kapitelami.
  • Tuż obok w tej samej sali Tańcząca Salome („Salome wytatuowana”) oraz czteroboczna obrotowa szafa z 264 akwarelami za ochronnymi okiennicami.
Transkrypcja (2:11)

Wspiąwszy się po żelaznej spirali na trzecie piętro, przejdź do drugiej sali górnej pracowni i zatrzymaj się przed ciemnym płótnem, na którym ścięta głowa płonie w powietrzu jak słońce. Wyjaśnijmy najpierw pomyłkę przydarzającą się niemal każdemu, kto zna ten kadr z albumów. W 1876 roku Moreau wystawił na Salonie Paryskim lśniącą jak klejnot akwarelę Zjawienie; tamta akwarela należy dziś do Musée d’Orsay i spoczywa w magazynie grafiki Luwru. Przed tobą wisi większa wersja olejna na płótnie, wysoka na metr czterdzieści dwa, którą malarz zatrzymał we własnej pracowni aż do śmierci.

Historia pochodzi z czternastego rozdziału Ewangelii Mateusza. Uwięziony za potępienie małżeństwa króla Heroda z Herodiadą Jan Chrzciciel płaci życiem, gdy młoda Salome tańczy przed królem i z podpuszczenia matki żąda głowy proroka na misie. Dziesiątki malarzy dziewiętnastego wieku robiły z Salome uwodzicielski orientalistyczny banał. Moreau zrobił coś, czego nikt wcześniej nie widział: przerwał taniec halucynacją.

Spójrz na Salome w lewym dolnym rogu na pierwszym planie, półnagą w wysadzanych klejnotami zasłonach, z kwiatem lotosu w uniesionej prawej ręce i lewym ramieniem wyprostowanym jak struna w odruchu cofnięcia. Ponad pałacowymi stopniami unosi się w snopie złotych promieni głowa Chrzciciela, z szyją broczącą krwią i wzrokiem wbitym prosto w jej oczy. A teraz popatrz na wszystkich pozostałych w sali. Po lewej Herod siedzi sztywno jak bożek na tronie obok Herodiady. Po prawej kat stoi spokojny i nieruchomy przy długim mieczu. Nikt nawet nie drgnie. Muzeum nazywa to płótno obrazem myśli trwającej poza śmiercią fizyczną: sumieniem uczynionym widzialnym dla jedynej osoby stojącej w smudze światła.

Podejdź bliżej ciemnych kolumn za nimbem. Zamiast budować ciężki kamień, Moreau wykreślił delikatną siatkę jasnych linii wprost na brązowym gruncie olejnym, splatając bóstwa o hinduskich rysach z romańskimi łukami, tak że wnętrze nie należy do żadnej realnej epoki na ziemi. W 1884 roku pisarz Joris-Karl Huysmans poświęcił obrazom Salome pędzla Moreau słynne karty powieści Na wspak, czyniąc z nawiedzonej księżniczki godło symbolizmu. Zanim ruszysz dalej, spójrz w tej samej sali na siostrzane płótno — Salome wytatuowaną, na której Moreau wyrysował tajemnicze ornamenty bezpośrednio na nagiej skórze bohaterki.

Przystanek 4 z 5 · Pracownia na trzecim piętrze, druga sala

Jednorożce

Gustave Moreau · ok. 1888 · Olej na płótnie, 115 × 90 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Dwa białe jednorożce tulące się spokojnie do kobiet pośrodku — według średniowiecznych podań dzikie stworzenia dopuszczające do siebie wyłącznie dziewice.
  • Po prawej półleżąca kobieta z białą lilią i wysadzanym klejnotami mieczem oraz tajemniczy złoty kielich u jej stóp w dolnym narożniku.
  • Miniaturowe rysunki świętego Jerzego i fantastycznych stworów wykreślone wprost na mieniących się plamach barwnych brokatowej sukni stojącej księżniczki.
  • Wysoko na prawym horyzoncie maleńka ciemna sylwetka żaglowca, który przywiózł te kobiety na wyspę.
Transkrypcja (2:00)

Zostań w drugiej sali pracowni na trzecim piętrze i odwróć się ku rzeźbionej złotej ramie, w której pięć kobiet i dwa białe jednorożce gromadzą się nad turkusowym morzem. Czternastego lipca 1887 roku paryski kolekcjoner Émile Straus zszedł z tej pracowni i zapisał, że właśnie ujrzał jedną z najpiękniejszych rzeczy w całym swoim życiu.

Bogatszy kolekcjoner był innego zdania i właśnie tej sprzeczce zawdzięczamy fakt, że obraz wisi dziś w Paryżu, a nie w prywatnym salonie. Bankier baron Edmond de Rothschild zamówił Jednorożce u Moreau. Kiedy jednak odwiedził pracownię i zasugerował, że artysta powinien doprowadzić powierzchnię do gładszego, bardziej konwencjonalnego wykończenia, Moreau zaparł się. Odmówił wydania płótna, namalował Rothschildowi w zamian nienagannie wykończoną akwarelę Dawid tańczący przed Arką, a w prywatnej notatce studyjnej dał upust złości na nadętych zbieraczy, których wyczucie sztuki — jak grzmiał — ledwie wyrasta ponad dozorcę albo rzeźnika.

Podejdź pod samą ramę, a natychmiast zobaczysz, co stropiło Rothschilda i zachwyciło późniejszych malarzy. Moreau rozdzielił kolor i linię. Pod postaciami lawowania różu, morskiego błękitu, szmaragdu i złota mienią się jak pokruszony opal bez twardych granic. Na wierzchu tych jarzących się plam Moreau wyprowadził cienkim ostrzem koronkowy rysunek: renesansowe czepce, białą lilię, klejnotowy miecz, złoty kielich przypominający Graala w prawym dolnym rogu, a nawet miniaturowe sceny walki świętego Jerzego ze smokiem wyhaftowane na spódnicy.

Nie szukaj tu dramatycznej intrygi, bo Moreau celowo z niej zrezygnował. Zainspirowany sześcioma średniowiecznymi tapiseriami Damy z jednorożcem zakupionymi w 1882 roku przez Musée de Cluny, opisał to płótno po prostu jako zaczarowaną wyspę zamieszkaną wyłącznie przez kobiety — czysty pretekst dla barwy i ornamentu. Na jasnej wodzie u góry po prawej tkwi mały ciemny statek, który przywiózł księżniczki do brzegu, zakotwiczony na zawsze u wybrzeża nieistniejącego nigdzie poza tą salą.

Przystanek 5 z 5 · Pracownia na trzecim piętrze, pierwsza sala

Jowisz i Semele

Gustave Moreau · 1889–1895 · Olej na płótnie, 212 × 118 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Blada, zbroczona krwią Semele rzucona w poprzek olbrzymiego prawego uda Jowisza, a pod nią skrzydlaty duch o kozich kopytach zasłaniający oczy przed blaskiem boga.
  • Bezbroda twarz Jowisza z szeroko otwartymi oczami w ognistym nimbie, z białym lotosowym berłem w jednej dłoni i skrzydlatą lirą Apollina w drugiej oraz prawą stopą na wężu gryzącym własny ogon.
  • U stóp tronu zasłonięta Śmierć z zakrwawionym czerwonym mieczem po lewej i Boleść w chrześcijańskiej koronie cierniowej po prawej po bokach czarnego orła Jowisza i rogatego Pana.
  • Wzdłuż dolnej krawędzi Hekate ze srebrnym półksiężycem po lewej oraz dwa strażnicze sfinksy czuwające nad cienistymi potworami nocy.
Transkrypcja (2:57)

Wróć do pierwszej sali pracowni na trzecim piętrze i stań przed wysoką złoconą ramą rządzącą całym wnętrzem. Wysoki na dwa metry dwanaście centymetrów, nabijany farbą jak ołtarz wyrzeźbiony z lazurytu, rubinu i zielonej emalii obraz Jowisz i Semele stanowi szczyt twórczości Gustave’a Moreau. Naszkicował go w 1889 roku i ukończył w 1895 roku — dokładnie wtedy, gdy wezwał architekta, by przebudować ten dom na muzeum — mówiąc uczniowi Ary’emu Renanowi, że płótno wyraża ostatnie z jego marzeń. Kolekcjoner, który je zamówił, Léopold Goldschmidt, zrozumiał, gdzie jest jego miejsce: gdy w 1903 roku muzeum otwarto, przekazał dzieło z powrotem, aby wisiało tu na stałe.

Mit pochodzi z trzeciej księgi Metamorfoz Owidiusza. Semele, śmiertelną królewnę z Teb, kocha król bogów Jowisz. Zazdrosna Junona przybiera postać starej piastunki Semele i podszeptuje jej śmiertelną pułapkę: każ kochankowi przysiąc, że ukaże ci się w pełnej niebiańskiej chwale, dokładnie tak jak na Olimpie. Związany przysięgą Jowisz odsłania swoje oblicze, a żadne śmiertelne ciało nie jest w stanie przeżyć tego ognia.

Zobacz, jak Moreau inscenizuje moment objawienia. Zamiast brodatego patriarchy z rzeźby antycznej Jowisz patrzy prosto ponad tobą, młody i bezbrody niczym Apollo, trzymając złotą lirę przemieniającą władcę gromów w boga poezji i muzyki. W poprzek jego kolosalnego prawego uda drobna biała Semele wygina się do tyłu rażona boskim piorunem, ze strużką krwi na boku. Tuż pod nią mała skrzydlata postać o kozich kopytkach zasłania oczy — dla Moreau duch ziemskiej miłości ginący w blasku, choć wielu widzów dostrzega w niej również małego Bachusa ocalonego z łona matki.

Odczytaj teraz obraz od dolnej krawędzi ku górze, ponieważ Moreau zbudował całe dwumetrowe płótno jak drabinę duszy wspinającej się z ciemności. Na samym dole w czarnej czeluści po lewej siedzi Hekate, bogini nocy, ukoronowana srebrnym półksiężycem wśród cienistych stworów i dwóch sfinksów strzegących przeszłości oraz przyszłości. Piętro wyżej kozionogi Pan pochyla głowę pod rozpostartymi czarnymi skrzydłami orła Jowisza, łącząc ziemię z niebem. Obok nich siedzą dwie uroczyste postacie nazwane przez malarza tragiczną podstawą ludzkiego życia: po lewej zasłonięta Śmierć z zakrwawionym mieczem, po prawej Boleść w Chrystusowej koronie cierniowej. Ponad wszystkimi stopa Jowisza spoczywa na wężu gryzącym własny ogon, znaku wieczności, gdy błękitne sklepienia otwierają się na rozgwieżdżone niebo.

Podejdź dość blisko, by dostrzec grube, twarde jak klejnot grzbiety pigmentu — błękity i zielenie przywołujące renesansową ceramikę zbieraną na dole przez rodziców malarza. Trzy lata przed ukończeniem tego obrazu Moreau został profesorem École des Beaux-Arts, podejmując w niedziele w tym domu młodego Henriego Matisse’a, Alberta Marqueta i Georges’a Rouaulta oraz namawiając ich, by malowali z wewnętrznej wizji zamiast kopiować naturę. Nowoczesny kolor francuski narodził się w pracowniach takich jak ta, pod szerokim, niemrugającym spojrzeniem Jowisza.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na dowolne dzieło w Muzeum Gustave’a Moreau.

Te pięć przystanków ledwie muska ściany zawieszone rama przy ramie od podłogi po gzyms. Zrób zdjęcie obrazu wysoko na galerii pracowni, karty w obrotowych szafach rysunkowych albo rodzinnego portretu w apartamencie na pierwszym piętrze: Chiaro rozpozna dzieło, wyjaśni mit Moreau i odpowie na głos na kolejne pytania.

Dlaczego Chimery są nieukończone?Czemu Moreau odmówił Rothschildowi?Kto siedzi poniżej tronu Jowisza?

Przed wizytą

01

Dojazd

14, rue de La Rochefoucauld (oficjalnie rue Catherine-de-La Rochefoucauld), 75009 Paryż, w dzielnicy Nouvelle Athènes na południe od Pigalle. Wejście prowadzi przez pojedynczą bramę kamienicy z kontrolą toreb w recepcji.

Linia metra 12 zatrzymuje się najbliżej na stacjach Trinité – d’Estienne d’Orves oraz Saint-Georges, natomiast stacja Pigalle obsługuje linie 2 i 12. W pobliżu kursują autobusy 21, 26, 40, 43, 68 i 74, a najbliższy parking to Parc Trinité d’Estienne d’Orves przy 10–12 rue Jean-Baptiste Pigalle.

02

Bilety

  • Nieczynne w każdy wtorek oraz 1 stycznia, 1 maja i 25 grudnia. Otwarte w poniedziałki oraz od środy do niedzieli w godzinach 10:00–18:00, z ostatnim wejściem o 17:30 i opuszczaniem sal 15 minut przed zamknięciem (w Wigilię wcześniejsze zamknięcie o 16:30; przed wyjściem sprawdź komunikaty świąteczne i strajkowe na musee-moreau.fr).
  • Zwykłe bilety na zwiedzanie indywidualne kosztują 8 euro (6 euro ulgowy) w recepcji i gwarantują wejście do pracowni na 2. i 3. piętrze; apartament na 1. piętrze oraz parter są otwierane tylko wtedy, gdy pozwala na to frekwencja i obsada. Zachowaj bilet: uprawnia przez 3 miesiące do wstępu do Musée Jean-Jacques Henner, a ponadto do zniżki w ciągu 8 dni w Musée Guimet i Musée d’Orsay, w ciągu 15 dni w Musée de la Vie Romantique i Musée d’art et d’histoire du Judaïsme oraz w ciągu 30 dni w Citéco.
  • Wstęp jest bezpłatny za okazaniem dokumentu dla posiadaczy Paris Museum Pass, osób poniżej 18 lat i mieszkańców EOG poniżej 26 lat, a także dla wszystkich w pierwszą niedzielę każdego miesiąca. Sprzedaż online zwykłych biletów indywidualnych na billetterie.musee-moreau.fr jest obecnie niedostępna (bilety indywidualne kupuje się bezpośrednio w recepcji; przed pierwszymi niedzielami sprawdź billetterie.musee-moreau.fr na wypadek wznowienia rezerwacji).
  • Zostaw walizki i duże torby w hotelu: muzeum nie przyjmuje bagażu i nie posiada szafek. Ponieważ zabytkowy dom ma trzy klatki schodowe i jest pozbawiony windy, wyższe piętra nie są dostępne dla wózków inwalidzkich, a wózki dziecięce zostają w recepcji; zdjęcia bez lampy błyskowej i Wi-Fi dla gości (MOREAU VISITEUR) są dostępne w całym budynku.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Muzeum Gustave’a Moreau nie wypożycza urządzeń z audioprzewodnikiem ani nie udostępnia aplikacji mobilnej; w recepcji można otrzymać bezpłatną ulotkę z trasą zwiedzania, natomiast zaplanowane oprowadzania z wykładowcą po francusku i angielsku wymagają osobnego biletu za 10 euro (8 euro ulgowy, wstęp do muzeum wliczony w cenę) na billetterie.musee-moreau.fr. Nasze pięć ścieżek w przeglądarce jest darmowych, a aplikacja Chiaro opowie ze zdjęcia o każdym innym obrazie, akwareli czy rysunku w domu.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy istnieje darmowy audioprzewodnik po Muzeum Gustave’a Moreau?

Tak — pięć ścieżek dźwiękowych na tej stronie odtworzysz bezpłatnie w przeglądarce telefonu, z pełnymi transkrypcjami pod spodem i bez instalowania czegokolwiek. Aby poznać historię dowolnego innego płótna lub rysunku na ścianach pracowni, zrób mu zdjęcie w aplikacji Chiaro.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik w Muzeum Gustave’a Moreau?

Nie ma takiego: muzeum nie wypożycza słuchawek z audioprzewodnikiem ani nie prowadzi własnej aplikacji. W recepcji dostępna jest bezpłatna drukowana lub pobieralna ulotka ze ścieżką zwiedzania, natomiast oprowadzania z przewodnikiem po francusku i angielsku kosztują 10 euro normalny lub 8 euro ulgowy (wraz z biletem wstępu) przez billetterie.musee-moreau.fr.

Gdzie w Muzeum Gustave’a Moreau wisi Jowisz i Semele?

Obraz dominuje w pierwszej sali pracowni na trzecim piętrze, do której wchodzisz kutymi kręconymi schodami Alberta Lafona z pracowni na drugim piętrze. Każdy bilet wstępu obejmuje pracownie na drugim i trzecim piętrze.

Czy Muzeum Gustave’a Moreau jest zamknięte we wtorki?

Tak, dom jest zamknięty w każdy wtorek, a także 1 stycznia, 1 maja i 25 grudnia. W pozostałe dni otwiera się od 10:00 do 18:00 z ostatnim wejściem o 17:30, choć przed wizytą warto zajrzeć na musee-moreau.fr na wypadek nieplanowanych zamknięć strajkowych.

Czy Paris Museum Pass obejmuje Muzeum Gustave’a Moreau?

Tak, ważny Paris Museum Pass zapewnia bezpłatny wstęp, podobnie jak dokument potwierdzający wiek poniżej 18 lat oraz poniżej 26 lat dla mieszkańców EOG. W pozostałych przypadkach bilety indywidualne kupuje się bezpośrednio w recepcji za 8 euro normalny lub 6 euro ulgowy (sprzedaż internetowa biletów indywidualnych na billetterie.musee-moreau.fr jest obecnie wstrzymana), a w pierwszą niedzielę miesiąca wstęp jest wolny dla wszystkich.

Ile czasu zajmuje zwiedzanie Muzeum Gustave’a Moreau?

Zaplanuj od czterdziestu pięciu minut do godziny na pięć przystanków w pracowniach na drugim i trzecim piętrze, wliczając dziesięć minut nagrań i czas na przeglądanie obrotowych szaf rysunkowych. Gdy otwarte są także pamiątkowy apartament na pierwszym piętrze oraz pokoje na parterze, dziewięćdziesiąt minut pozwoli spokojnie zobaczyć wszystkie cztery poziomy.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Gustave’a Moreau.