Musée d'Orsay · Parijs · Onafhankelijke gids
Audiogids voor het Musée d'Orsay,
vijf stops, gratis.
Vijf opnames die gewoon in dit tabblad afspelen; je hoeft niets te downloaden. Fotografeer iets anders in het gebouw, een van de 2.300 werken die er te zien zijn, en Chiaro vertelt je over dat werk.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Musée d'Orsay.
Bal du moulin de la Galette
Musée d'Orsay, Parijs
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over elk werk in het Musée d'Orsay.
De vijf stops · 12 minuten audio
Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Vijf werken, twee niveaus, één lange tocht naar beneden. Je begint bovenin, op niveau 5, waar in de impressionistengalerij Renoirs zondagse dansvloer bij de moulin de la Galette hangt, en loopt op hetzelfde niveau door naar de zalen van de postimpressionisten voor Van Goghs nacht aan de Rhône. De roltrappen brengen je naar niveau 0. Daar staat de ijsbeer van Pompon midden in het middenschip, buigen de arenleesters van Millet zich in de zalen ernaast over de stoppels, en is Manets Olympia het laatste waar je over hoort. Bijna twaalf minuten audio, en bij gewone drukte zo’n drie kwartier lopen.
Titels, data, afmetingen en inventarisnummers komen uit Wikidata en uit de Franse en Engelse Wikipedia-artikelen over elk werk. Voor het niveau van elke stop noemen we een bron: de Franse Wikipedia voor de Renoir, La Tribune de l'Art voor de verhuizing van 2019 die Van Gogh naar boven bracht, en twee gedateerde bezoekersgidsen uit 2026 voor de rest. Deze pagina noemt niveaus en geen zalen, want de ingang is van maart 2026 tot de zomer van 2028 een bouwplaats en los daarvan worden de collecties opnieuw ingericht. Zegt een bordje iets anders dan wij, dan heeft het bordje gelijk, en dat horen we graag.
Stop 1 van 5 · Niveau 5, de impressionistengalerij
Bal du moulin de la Galette
Pierre-Auguste Renoir · 1876 · Olieverf op doek, 131 × 175 cm
Om op te letten
- Het licht. Lichte vlekken, ongelijk verspreid over een blauwige ondergrond, alsof ze door het bladerdak naar beneden zijn gevallen op hoeden, schouders en het zand.
- Het paar links, dat in een plas van dat licht staat; haar lichtroze jurk duwt hen naar voren, uit de menigte.
- De scherpte, die nergens komt. Niets is scherp vooraan en vaag achteraan; diepte ontstaat hier alleen doordat de mensen kleiner worden.
- De drie lagen: vooraan mensen die zitten te praten, daarachter de dansers, en helemaal achterin de gebouwen waar het orkest speelt.
Transcriptie (2:18)
Ga zo dichtbij staan dat de menigte uiteenvalt in vlekken verf, doe dan drie passen achteruit en kijk hoe alles weer in elkaar valt. Dat is de truc van dit doek, en Renoir wist precies wat hij deed.
Het is een zondagmiddag in 1876 in de danstuin in de openlucht bij de moulin de la Galette, boven op de heuvel van Montmartre, en hij schilderde het ter plekke, buiten, zoals de impressionisten zichzelf hadden voorgeschreven. Zijn vriend Georges Rivière, die zelf ergens op dit schilderij staat, schreef later dat de wind het doek steeds dreigde mee te nemen.
Niemand hier is een beroepsmodel. Elk gezicht is van iemand die Renoir kende: bevriende schilders, en jonge werkende vrouwen uit Montmartre die hij betaalde om te poseren. Rivière publiceerde zijn herinneringen in 1921 en noemde hun namen. Henriette Anna Lebœuf, Margot genoemd, die Renoir heel na stond en drie jaar later stierf, drieëntwintig jaar oud. Twee zussen, Jeanne en Estelle, allebei naaister. De schilders Franc-Lamy en Norbert Gœneutte. Paul Lhote en Pierre-Eugène Lestringuez, die later allebei getuige zouden zijn op Renoirs bruiloft.
Kijk nu naar de scherpte. De meeste schilders houden de voorgrond scherp en laten de verte vervagen. Renoir maakt alles wazig, van voor tot achter, en geeft je diepte alleen door mensen kleiner te maken. Het enige wat hij echt beschrijft, is licht: lichte vlekken, ongelijk verspreid over een blauwige ondergrond, alsof ze door de bladeren zijn gevallen op een hoed, een schouder, een stukje zand. Zoek het paar links. Ze staan in een plas licht, en haar lichtroze jurk duwt hen uit de menigte naar je toe.
Rivière besprak het schilderij op de derde impressionistententoonstelling, in april 1877, en noemde het een bladzijde geschiedenis, een kostbaar monument van het Parijse leven, tot in de puntjes juist. Twee jaar later kocht Gustave Caillebotte het, en op een zelfportret uit datzelfde jaar schilderde hij zichzelf aan zijn ezel, met dit doek achter zich. Toen hij in 1894 stierf, liet hij het na aan de Franse staat.
Er bestaat een tweede versie, kleiner, bijna identiek en losser geschilderd, en niemand weet welke van de twee het eerst kwam, want de catalogus van 1877 vermeldde geen afmetingen. In mei 1990 werd die kleinere versie in New York voor 78 miljoen dollar verkocht aan een Japanse papiermagnaat, die het jaar daarop liet weten dat hij het schilderij samen met zichzelf wilde laten cremeren. Zover kwam het niet: zijn bedrijven raakten in zwaar weer, en de bankiers die het doek als onderpand hielden, regelden in plaats daarvan in alle stilte een verkoop. Vermoedelijk hangt het nu in Zwitserland, in een particulier huis, waar niemand drie passen achteruit kan doen.
Stop 2 van 5 · Niveau 5, de zalen van de postimpressionisten
Sterrennacht boven de Rhône
Vincent van Gogh · september 1888 · Olieverf op doek, 73 × 92 cm
Om op te letten
- De overkant: gele vegen gaslicht, en de lange, gebroken zuilen die ze op het water werpen.
- De sterren zelf, elk een schijfje met geschilderde blaadjes eromheen, groter naarmate de ster helderder is.
- De zeven sterren van de Grote Beer boven de stad, een sterrenbeeld dat niet voor hem aan de hemel kan hebben gestaan toen hij die kant op keek.
- De oever vooraan, onderin, waar een hoop zand ligt naast een stel dat gearmd voorbijwandelt.
Transcriptie (2:00)
Gun je ogen even tijd voor dit schilderij. Het is in het donker gemaakt, en het geeft zich niet snel prijs.
Eind september 1888, op de oever van de Rhône in Arles, een minuutje of twee van de place Lamartine, waar Van Gogh woonde. Hij sjouwde een ezel naar het water en schilderde een stad bij nacht. Hij was een van de heel weinige schilders die zich aan de sterren durfden te wagen, en geen wonder: wie na het donker buiten werkt, schildert wat hij nauwelijks kan zien.
Begin bij de overkant. Die gele vegen zijn de gasverlichting van Arles, en de lange gebroken zuilen die ze in het water laten vallen, zijn de reden dat hij überhaupt voor deze plek koos. Ver naar links herken je de torens van de Saint-Julien en de Saint-Trophime. Rechts gloeit de voorstad Trinquetaille, met de ijzeren brug die haar met de stad verbond.
Dan de sterren, die hij schilderde zoals niemand anders. In 1888 maakte hij van elke ster een schijfje met blaadjes eromheen, en de grootte van het schijfje stond voor de helderheid van de ster, zodat de hemel zich laat lezen als een bloemenveld. Een jaar later, in de Sterrennacht die iedereen als eerste voor zich ziet, waren dat concentrische ringen van stippen geworden. Dit is het eerdere idee, en het is het vreemdste van de twee.
Nu iets wat je zelf kunt nagaan. Het sterrenbeeld boven de daken is de Grote Beer, de Steelpan. Vanaf de place Lamartine keek hij naar het zuidwesten, en op die breedtegraad staat de Grote Beer nooit in dat deel van de hemel: hij is circumpolair, hij blijft in het noorden. Van Gogh hoefde alleen zijn hoofd om te draaien, en dat is precies wat hij deed. Het doek zet één aards uitzicht naast één hemels uitzicht en naait ze bij de horizon aan elkaar.
Die naad is niet voor niets. Omdat de sterren nu boven de lantaarns hangen in plaats van achter je schouder, lijkt het alsof het sterrenlicht in het water weerspiegelt, terwijl elke reflectie daar van het gas komt.
Vooraan op de oever ligt een hoop zand, met een stel dat er gearmd langsloopt. In september schreef hij zijn zus Wilhelmina dat hij een sterrenhemel wilde schilderen, later die maand beschreef hij de compositie aan zijn broer Theo, en op twee oktober stuurde hij er een schets van naar de schilder Eugène Boch. Toen het schilderij voor het eerst te zien was, in 1889 in Parijs, op de tentoonstelling van de Société des Artistes Indépendants, stuurde Theo dit doek in, samen met de Irissen. Vincent had iets heel anders voorgesteld: een van zijn schilderijen van het openbare park in Arles.
Stop 3 van 5 · Niveau 0, het middenschip
IJsbeer
François Pompon · 1927–1929 · Kalksteen (pierre de Lens), 163 × 251 cm
Om op te letten
- Nergens vacht. Het hele oppervlak is glad, want Pompon ontdeed zijn dieren van wat hij falbalas noemde: tierelantijnen.
- De gang. Alle vier de poten bewegen en het gewicht ligt naar voren, en daarom heet hij in het Engels vaak Polar Bear in Stride, ijsbeer in volle tred.
- De steen. Geen marmer, maar pierre de Lens, een kalksteen, gehouwen door een vakman die Jean-Joachim Supéry heette, onder het toeziend oog van Pompon.
- De plek waar je staat. Het middenschip is de oude treinhal van de Gare d'Orsay, en de stenen verhogingen erlangs waren de perrons.
Transcriptie (2:21)
Hij loopt. Alle vier de poten zijn in beweging en het gewicht ligt naar voren, en daarom heet hij in het Engels vaak Polar Bear in Stride, ijsbeer in volle tred, en niet iets over een beer die stilstaat.
Zoek nu de vacht. Die is er niet. François Pompon maakte het hele oppervlak glad, en daar ging het hem juist om. Vanaf 1905 begon hij zijn dieren te vereenvoudigen. Alles wat hij falbalas noemde, tierelantijnen, haalde hij weg, tot er alleen een vorm overbleef en de manier waarop het licht eroverheen gleed. In 1922 zette hij een grote witte beer op de Salon d'Automne, en die stak scherp af tegen alles wat er verder in de zaal stond, want al het andere was nog negentiende-eeuwse beeldhouwkunst.
Hij was toen zevenenzestig. Dat is wat je mee naar buiten moet nemen uit deze hal. Pompon werd in 1855 geboren in Saulieu, in Bourgondië, als zoon van een meubelmaker. Op zijn vijftiende ging hij in de leer bij een bedrijf in Dijon dat grafmonumenten hakte. Daarna was hij het grootste deel van zijn werkzame leven de handen van een ander: vakman voor Antonin Mercié en Alexandre Falguière, vanaf 1890 in het atelier van Auguste Rodin, dat hij in 1893 al leidde, en daarna bijna twintig jaar bij Saint-Marceaux. Rodin bekeek eens een werk van hem en zei dat hij een groot kunstenaar zou worden. In 1879 exposeerde hij voor het eerst op de Salon, met een beeld van Cosette, het meisje uit het boek van Victor Hugo. Daarna duurde het nog drieënveertig jaar.
Dit is niet de beer van de Salon; dat gipsmodel staat in Valenciennes. De Franse staat bestelde deze in 1927, voor vijfentwintigduizend frank, voor het Musée du Luxembourg. Hij werd gehouwen door een praticien, een beroepssteenhouwer, Jean-Joachim Supéry, die onder toezicht van Pompon werkte, en op zestien februari 1929 afgeleverd. En wat de reisgidsen ook beweren: het is geen marmer. Het is pierre de Lens, een kalksteen, en daarom houdt hij dat zachte, krijtachtige licht vast in een hal die verder vol brons staat.
Het applaus van 1922 maakte het hem eindelijk mogelijk om voor zichzelf te werken. Hij maakte een monumentaal hert voor een plein in Arnhem en een stier voor zijn geboorteplaats, en voor hij in 1933 stierf, schonk hij bijna driehonderd van zijn eigen gipsen, terracotta’s en bronzen aan het museum in Dijon. Andere gieterijen doken op zijn naam en brachten vervalsingen op de markt, vaak van bedroevende kwaliteit. Brâncuși bestudeerde intussen aandachtig zijn werk.
Nog één ding om op te letten terwijl hij langs je heen loopt. De porseleinmanufactuur van Sèvres bracht hem vanaf 1924 in porselein uit, en in 1925 zette de ontwerper Jacques-Émile Ruhlmann hem in twee zalen op de grote tentoonstelling van decoratieve kunsten in Parijs. Dit dier hoorde al bij het interieur van het modieuze Frankrijk voordat hij een museumstuk werd.
Stop 4 van 5 · Niveau 0, de zalen van Millet en Barbizon
De arenleesters
Jean-François Millet · 1857 · Olieverf op doek, 83,5 × 111 cm
Om op te letten
- De afstand tussen voor en achter. Vooraan bukken drie vrouwen over de stoppels; achter hen wordt een overduidelijk rijke oogst op karren geladen, waar zij niets van krijgen.
- De vogels in de lucht, die daarboven op dezelfde gemiste korrels wachten.
- De drie houdingen, die samen één beweging in fasen zijn: reiken, verzamelen, overeind komen met een bosje aren.
- Het formaat. Met 83,5 bij 111 centimeter was dit in 1857 het formaat voor een religieus of mythologisch onderwerp, niet voor drie vrouwen die graan oprapen.
Transcriptie (2:11)
Drie vrouwen, dubbelgebogen, die losse halmen uit de stoppels plukken. Kijk langs hen heen, want waar dit schilderij om draait, zit in de verte.
Achter de arenleesters wordt de oogst gewoon binnengehaald: karren, mijten, de boer en zijn knechten die een overduidelijk rijke oogst laden. De drie vooraan krijgen wat de oogst heeft laten liggen. Millet zette ook nog een zwerm vogels in de lucht, die op dezelfde gevallen korrels uit zijn. Nergens op het doek wordt dit hardop gezegd. Hij schilderde de voorgrond en de achtergrond, en liet jou de afstand meten.
De Salon van 1857 mat die afstand meteen, en de uitkomst beviel niet. Frankrijk had de revolutie van 1848 nog maar negen jaar achter zich, en de bezittende klasse las het doek als een loflied op het volk dat hen in aantal ver overtrof. Een criticus schreef dat hij erin een verontrustend voorgevoel zag van de schavotten van 1793.
Een deel van de ergernis zat gewoon in het formaat. Drieëntachtig en een halve centimeter bij honderdelf klinkt niet groot in een zaal als deze, maar in 1857 was dat het formaat dat bedoeld was voor een religieus of mythologisch onderwerp. Een andere criticus klaagde dat deze arenleesters reusachtige pretenties hadden en zich voordeden als de drie schikgodinnen van de armoede.
Arenlezen was een brandende politieke kwestie, geen schilderachtig tafereel. Balzac had in zijn roman Les Paysans een gevecht over het recht op arenlezen beschreven. Twee jaar na dit doek gaf Jules Breton Millet antwoord met een mooiere, nettere versie van dezelfde vrouwen. Millet had de boeren in Chailly bekeken, vlak bij Barbizon, en waarschijnlijk speelde ook de Bijbel door zijn hoofd, de passage waarin Boaz Ruth op zijn akker laat aren lezen en haar daarna met zijn arbeiders laat eten. Maar het onderwerp hier is armoede op het platteland, geen vroomheid.
Kijk nu nog eens naar de drie houdingen. Ze zijn één beweging, opgedeeld in fasen: de vrouw links die naar een halm reikt, die naast haar die verzamelt, en die rechts die overeind komt met een handvol aren. Het is een hele dag, geen moment.
Millet verkocht het schilderij voor tweeduizend frank aan een zekere monsieur Binder uit L'Isle-Adam, op aanraden van zijn vriend, de schilder Jules Dupré. Hij stierf in 1875, en zijn reputatie bleef zonder hem gestaag groeien. In 1890 betaalde champagneproducente Madame Pommery er driehonderdduizend frank voor, om het aan de Franse staat te schenken. Op acht mei van dat jaar kwam het aan de wand van de Salle des États in het Louvre te hangen, en in 1986 stak het de rivier over naar dit gebouw.
Stop 5 van 5 · Niveau 0, de Manetzaal
Olympia
Édouard Manet · 1863 · Olieverf op doek, 130,5 × 191 cm
Om op te letten
- De ogen. Recht vooruit, op ooghoogte, naar jou, met een ernstige blik die de deur dichtdoet. Dat is het schandaal, in één detail.
- De linkerhand, plat en gesloten op haar dij, waar Titiaans Venus van Urbino de hare uitnodigend kromt.
- De gouden armband om haar rechterpols. Volgens Manets nicht was hij van zijn moeder, met in het medaillon een lok van zijn eigen kinderhaar.
- De kat aan het voeteneind: zwart, wakker, met een hoge rug en de staart omhoog, op de plek waar Titiaan een slapend hondje schilderde.
Transcriptie (3:04)
Ze kijkt naar jou. Niet langs je heen, niet naar beneden, niet in de verte, waar een naakt hoort te kijken. Recht vooruit, op ooghoogte, met een uitdrukking die niets teruggeeft. Dat is het schandaal. Al het andere in dit schilderij is een betoog over die ene beslissing.
Manet maakte het af in 1863, toonde het pas op de Salon van 1865, en toen hij dat deed, verloor Parijs zijn zelfbeheersing. Twee jaar eerder had Alexandre Cabanel een Geboorte van Venus tentoongesteld, en daar had niemand ook maar iets op aan te merken gehad. De erepenning ging naar Cabanel, het schandaal naar Manet. In 1863 was een naakte vrouw volkomen aanvaardbaar, zolang ze een godin was of zich ergens aangenaam ver weg bevond, en zolang ze verrast leek in plaats van te poseren. Deze vrouw is geen van beide. Ze is een echt iemand, in een Parijse slaapkamer, en ze laat zich met opzet zien.
Het schilderij is gebouwd op een beroemd voorbeeld. Manet reisde in 1853 naar Italië en kopieerde daar maar liefst vijf keer Titiaans Venus van Urbino, en de opstelling hier is die van Titiaan, tot en met de manier waarop de achtergrond achter haar in tweeën splitst. Titiaans Venus kromt haar linkerhand op een uitnodigende manier. Deze linkerhand is plat en gesloten. En waar Titiaan een slapend hondje neerlegde als teken van trouw, staat hier een zwarte kat, wakker, met een hoge rug en de staart omhoog.
De details wijzen dezelfde kant op. Olympia was in het Parijs van de jaren 1860 een gangbare werknaam voor een prostituee, en de titel kwam waarschijnlijk van Manets vriend, de criticus Zacharie Astruc, van wie in de catalogus verzen bij het schilderij werden afgedrukt. Het boeket komt van een bloemist, en het betekent dat er een klant is gearriveerd. Voor de dienstmeid die het vasthoudt, stond een vrouw model die we alleen kennen als Laure, en een eeuw lang schreven kunsthistorici uitgebreid over de witte figuur en noemden ze de zwarte nauwelijks. De vrouw op het bed was Victorine Meurent, negentien jaar oud, en niet alleen model: haar eigen schilderijen werden toegelaten tot de Salon in 1876, 1879, 1885 en 1904.
De critici waren venijnig. Paul de Saint-Victor had het over de ranzige, sterk riekende Olympia van monsieur Manet. Baudelaire en Zola verdedigden hem, en toch sloeg het hem volledig neer. Zola’s zin is de beste samenvatting die ooit iemand heeft gegeven: als onze kunstenaars ons Venussen geven, verbeteren ze de natuur, ze liegen; Manet vroeg zich af waarom je zou liegen, en stelde ons voor aan een meisje van onze eigen tijd, het soort dat je op straat tegenkomt.
Kijk naar het licht voor je verdergaat. Michel Foucault wees erop dat het op haar valt vanaf precies de plek waar jij staat, zodat de lichtbundel en jouw blik één en hetzelfde zijn, en het schilderij het uitkleden bij jou neerlegt. Dan haar rechterpols: volgens Manets nicht Julie was de gouden armband van zijn moeder, met een lok van zijn eigen kinderhaar in het medaillon.
De rest is een reddingsactie. Bij de verkoop van Manets atelier in 1884 was het schandaal nog vers genoeg dat zijn weduwe Suzanne het schilderij zelf terugkocht. In 1888 waarschuwde John Singer Sargent Claude Monet dat Suzanne krap bij kas zat en het misschien aan een Amerikaan zou verkopen, en Monet was een jaar bezig om met een openbare inschrijving de twintigduizend frank bijeen te brengen die ze ervoor vroeg. Twintigduizend was een koopje: voor een Millet werd toen zevenhonderdvijftigduizend betaald. Het Louvre wilde haar nog steeds niet, en een misverstand in de pers eindigde ermee dat Manets oudste vriend, een oud-minister van Kunsten, Monet uitdaagde tot een duel. Het compromis werd het Musée du Luxembourg, in 1890. In het Louvre kwam ze zeventien jaar later, en in dit gebouw in 1986.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Elk bordje in dit gebouw is maar één foto verwijderd van een verhaal.
Deze pagina stopt na vijf werken. De app niet. Richt je camera op een danseres van Degas, een stuk art-nouveauglas of een gipsmodel waar nog nooit iemand een boek over schreef, en Chiaro vertelt je wat het is en waarom het bewaard is gebleven. En Chiaro blijft hardop antwoorden, zolang jij blijft vragen.
Voor je gaat
Zo kom je er
Rue de la Légion d'Honneur 1, 75007 Parijs, op de Linkeroever, met de Tuilerieën aan de overkant van de rivier. Welke ingang je neemt, hangt af van de bouwwerkzaamheden: sinds 10 maart 2026 zit de ingang voor tickets met een tijdslot aan de kant van de quai Valéry Giscard d'Estaing, terwijl de ingang op het voorplein bezoekers zonder tijdslot, bezoekers met voorrang en groepen ontvangt. In een tweede fase, in 2027, verhuizen de ingangen opnieuw, dus kijk op de dag zelf even op de bezoekerspagina van het museum.
Het RER C-station Musée d'Orsay ligt in de kelder van het museum zelf: de trein stopt onder het gebouw. Metrolijn 12 stopt bij Solférino, op 300 meter. De Batobus, de pendelboot op de Seine, legt aan bij de Quai de Solférino, en de bussen 24, 63, 68, 69, 73, 83, 84 en 94 rijden in de buurt.
Tickets
- Gesloten op maandag, en op 1 mei en 25 december. De rest van de week is het museum open van 9.30 uur ’s ochtends tot 18.00 uur, en donderdag is de lange dag: dan blijft het open tot 21.45 uur ’s avonds.
- Boek vooraf online een tijdslot. De rij voor mensen zonder tijdslot is het langste wat dit museum te bieden heeft.
- Jongeren onder de 18 gaan gratis naar binnen, net als inwoners van de Europese Unie van 18 tot en met 25 jaar, op vertoon van een identiteitsbewijs. Elke eerste zondag van de maand is gratis voor iedereen, maar ook dan moet je reserveren.
- Het museum wordt om zijn bezoekers heen verbouwd, zonder dat het dichtgaat. De werkzaamheden aan de ingang en het voorplein lopen van maart 2026 tot de zomer van 2028, en los daarvan worden de vaste collecties opnieuw ingericht, voortaan per thema in plaats van chronologisch. Hoe dan ook kan een werk bij jouw bezoek op een ander niveau staan dan hier vermeld, en ook daarom noemt deze pagina niveaus en geen zalen.
- Fotograferen van de werken mag sinds maart 2015. Geen flits, geen statief.
De officiële audiogids
Het Orsay verhuurt in het museum een eigen audiogids, tegen betaling bovenop je ticket; die behandelt enkele honderden werken in een tiental talen. Deze pagina kost niets, behandelt vijf werken en zet elk woord onder de audio, zodat je kunt meelezen als het in de zaal rumoerig is.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor het Musée d'Orsay?
Deze pagina is er een. Vijf werken, vijf opnames, met onder elke opname de uitgeschreven tekst, bovenaan het niveau waar het werk staat, en niets om te installeren. Voor alles daarbuiten neemt de app het over: fotografeer wat er voor je staat, en je hoort het verhaal van precies dat werk.
Wat kost de officiële audiogids van het Musée d'Orsay?
Het museum verhuurt ter plekke een apparaat, tegen betaling bovenop de toegangsprijs, met enkele honderden werken in een tiental talen. Het actuele tarief staat op musee-orsay.fr. De vijf stops hier zijn gratis.
Waar hangt Olympia in het Musée d'Orsay?
Op niveau 0, in de zalen voor Manet en de schilders om hem heen in de jaren 1860, op dezelfde verdieping als Courbet en Millet. Dat ze beneden hangt en niet boven bij de impressionisten, verrast veel mensen, maar de benedenverdieping bestrijkt de jaren van 1848 tot het begin van de jaren 1870, en Olympia is in 1863 geschilderd. De collecties worden opnieuw ingericht, dus vraag het bij de balie als je haar niet kunt vinden.
Is het Musée d'Orsay op maandag gesloten?
Ja, elke maandag, en ook op 1 mei en 25 december. Van dinsdag tot en met zondag gaat het om 9.30 uur open en om 18.00 uur dicht, en op donderdag blijft het langer open, tot 21.45 uur.
Wat kost een bezoek aan het Musée d'Orsay?
Jongeren onder de 18 gaan gratis naar binnen, net als inwoners van de Europese Unie van 18 tot en met 25 jaar met een identiteitsbewijs. De eerste zondag van de maand is gratis voor iedereen die reserveert. De prijs voor volwassenen staat op musee-orsay.fr, en boek daar meteen ook een tijdslot.
Waar hangen de impressionisten in het Musée d'Orsay?
Op niveau 5, helemaal boven in het gebouw, onder het dak, waar ook twee van de vijf stops van deze pagina zijn. De postimpressionisten zitten daar ook: Van Gogh en Gauguin verhuisden in 2019 van het middelste niveau naar niveau 5, naar de galerij die werd vernoemd naar de kunsthistorica Françoise Cachin.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Musée d'Orsay.