Opera Garnier · Paryż · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Operze Garnier,
pięć przystanków, za darmo.
Otwarta 5 stycznia 1875 roku za fasadą wysoką na 32 metry, opera Garniera ma tu pięć miejsc z nagraniem; zrób zdjęcie dowolnego innego popiersia, mozaiki czy liry, a Chiaro opowie ci jego historię.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Opery Garnier.
Fasada główna od strony placu Opery (Place de l'Opéra)
Opera Garnier, Paryż
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe Opery Garnier.
Pięć przystanków · 11 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Nasz audioprzewodnik po Operze Garnier zaczyna się na zewnątrz, na placu, przed złoconą fasadą Charles'a Garniera, zanim jeszcze potrzebny będzie bilet, a potem trzyma się trasy zwiedzania bez przewodnika, którą Opera sama wyznacza w środku. Z placu obejdź budynek w lewo, wzdłuż jego zachodniej strony, do wejścia dla zwiedzających na rogu Rue Scribe i Rue Auber. W środku kolejność jest taka jak w ulotce Opery: przez okrągłą Rotundę Abonentów (Rotonde des Abonnés) do Pytii w jej grocie na parterze, w górę Wielkimi Schodami, na widownię z lóż pierwszego balkonu, a dalej przez Salon du Glacier i mozaikowy Przedsionek (Avant-Foyer) do Wielkiego Foyer od strony południowej, którego okna wychodzą na Avenue de l'Opéra. Pięć nagrań trwa łącznie około jedenastu minut; sama Opera przewiduje na całe zwiedzanie półtorej godziny.
Informacje o biletach, godzinach i wstępie pochodzą z operadeparis.fr, oficjalnej strony Opéra national de Paris, oraz z jej ulotki dla zwiedzających; za częścią historyczną stoi też drugie opublikowane źródło. Widownia to część, która najłatwiej może okazać się niedostępna w dniu wizyty, bo próby zajmują ją bez uprzedzenia, a w dni przedstawień dziennych zamknięte jest całe zwiedzanie. Jeśli pracownik w środku powie coś innego, posłuchaj go, bo zna budynek lepiej niż my, i napisz nam parę słów o tej różnicy.
Przystanek 1 z 5 · Place de l'Opéra, od południowej strony budynku, twarzą do fasady głównej; wstęp wolny, jeszcze bez biletu
Fasada główna od strony placu Opery (Place de l'Opéra)
Charles Garnier (1825–1898) dla Napoleona III; złocone grupy Charles'a Gumery'ego (1827–1871), Apollo Aimégo Milleta (1819–1891) · 1861–1875; fasadę odsłonięto 15 sierpnia 1867 roku · Kamień, kolorowe marmury i złocony brąz; 32 m od ziemi do szczytu fasady
Na co zwrócić uwagę
- Złote litery nad loggią: ACADEMIE NATIONALE DE MUSIQUE. Słowem po Académie było kiedyś Impériale, a w 1870 roku wymieniono tylko jego pierwsze sześć liter.
- Litery N i E w medalionach attyki, monogram Napoléon Empereur. Obecne litery wykonano według projektu samego Garniera i zamontowano dopiero podczas renowacji w 2000 roku.
- Dwie złocone grupy na narożnikach, Harmonia Charles'a Gumery'ego po lewej i Poezja po prawej, a za zieloną kopułą, na szczycie budynku sceny, Apollo unoszący lirę.
- Popiersia kompozytorów w okrągłych otworach między kolumnami loggii: od lewej Rossini, Auber, Beethoven, Mozart, Spontini, Meyerbeer i Halévy.
Transkrypcja (2:34)
Cofnij się na placu tak daleko, żeby objąć wzrokiem całą fasadę naraz, bo Charles Garnier zbudował ją po to, by czytać ją właśnie stąd. Ulica za twoimi plecami, aleja Opery, biegnie prosto do tej fasady i kończy się na niej, tak że cały widok wzdłuż ulicy zamyka teatr.
Zacznij od góry i schodź wzrokiem w dół. Na dwóch narożnikach błyszczą w słońcu złocone grupy rzeźbiarskie Charles'a Gumery'ego: po lewej Harmonia, po prawej Poezja. Nie było ich w planie. Kiedy Napoleon III zobaczył gipsowy model projektu, kazał zastąpić taras na szczycie masywną attyką, którą widzisz teraz, przeznaczoną pod cesarskie rydwany. Rydwany nigdy się tam nie pojawiły. Zamiast nich w 1869 roku stanęły tam złote postacie Gumery'ego. Nad zieloną kopułą i za nią, na szczycie budynku sceny, stoi Apollo dłuta Aimégo Milleta i unosi lirę nad Paryżem.
Teraz sama attyka. W medalionach dojrzysz literę N i literę E: Napoléon Empereur, czyli cesarz Napoleon. Litery zrobione do tych medalionów nie były gotowe na odsłonięcie, a po upadku cesarstwa w 1870 roku Garnier z ulgą zdjął prowizoryczne litery. Te, które są tam dziś, wykonano według jego pierwotnego projektu i zamontowano dopiero podczas renowacji w 2000 roku.
Opuść wzrok na złoty napis nad kolumnami. Académie Nationale de Musique, czyli Narodowa Akademia Muzyki. Wykuto go jako Académie Impériale, a kiedy nastała republika, ktoś wymienił tylko pierwsze sześć liter słowa Impériale. Między parami kolumn loggii stoją złocone popiersia kompozytorów: od lewej Rossini, Auber, Beethoven, Mozart, Spontini, Meyerbeer i Halévy. Przy tej fasadzie pracowało czternastu malarzy i mozaikarzy oraz siedemdziesięciu trzech rzeźbiarzy, w siedemnastu różnych materiałach.
Garnier nie był sławny, kiedy wygrał. Do pierwszej tury konkursu w 1860 roku zgłosiło się około stu siedemdziesięciu architektów, a jego dewizą był wers z Tassa: pragnę wiele, spodziewam się niewiele. Krąży anegdota, i jest to tylko anegdota, że cesarzowa spytała go, co to właściwie za styl, skoro nie jest to ani Ludwik XIV, ani XV, ani XVI, a on odpowiedział, że to Napoleon III.
I ostatnia rzecz, na dole, na poziomie ulicy: z dwóch grup rzeźbiarskich na prawo od drzwi ta wewnętrzna, bliższa środka fasady, to kopia. Oryginał, Taniec Carpeaux, przy odsłonięciu w 1869 roku uznano za nieprzyzwoity, a pewnej sierpniowej nocy tego samego roku ktoś oblał go butelką czarnego atramentu. Zamówiono już nawet nową grupę na jej miejsce. Potem wybuchła wojna, wszyscy zapomnieli, a tancerki Carpeaux zostały. Oryginał stoi od 1986 roku w Muzeum Orsay.
Przystanek 2 z 5 · Parter, Bassin de la Pythie (basen Pytii) u stóp Wielkich Schodów, tuż za Rotundą Abonentów (Rotonde des Abonnés)
Pytia w swojej grocie pod Wielkimi Schodami
Adèle d'Affry, znana jako Marcello (1836–1879); grota Charles'a Garniera (1825–1898) · Wymodelowana w Rzymie w 1869 roku, pokazana na Salonie w 1870 roku, na swoim miejscu na otwarcie w 1875 roku · Brąz na wysokiej podstawie w kształcie trójnogu, 290 cm wysokości
Na co zwrócić uwagę
- Zanim do niej dojdziesz: sufit okrągłej Rotundy Abonentów. Arabeski w środkowym medalionie układają się w napis JEAN LOUIS CHARLES GARNIER ARCHITECTE 1861-1875. To podpis architekta na jego budynku.
- Jej bosa stopa zwisająca z trójnogu i węże wijące się wokół podstawy. Marcello chciała Pytii podobnej do wróżbitek z Indii, z oswojonymi wężami.
- Dwie brązowe latarnie po obu jej stronach, dzieło Jules'a Corboza, który wymodelował też żyrandol na górze.
- Rzeźbione sklepienie nad grotą: rośliny, instrumenty muzyczne, maski i muszle. Garnier wyobrażał sobie to miejsce jako nimfeum, sanktuarium nimf wodnych.
Transkrypcja (2:18)
Za tobą jest Rotunda Abonentów, okrągła sala na początku zwiedzania, i jeśli jej sufit umknął ci po drodze, warto cofnąć się o kilka kroków: kręty ornament pośrodku układa się w słowa Jean Louis Charles Garnier, Architecte, czyli architekt, od 1861 do 1875. Architekt podpisał swój budynek w miejscu, którego prawie nikt nie odczytuje.
Teraz kobieta w grocie przed tobą. To Pytia, kapłanka Apollina, która ogłaszała jego wyrocznie, przycupnięta na trójnogu, na którym je otrzymywała. Nigdy nie miała tu stać. Garnier zachował tę niszę dla siedzącego marmurowego Orfeusza, spokojnego i białego, ale pieniądze na niego nigdy się nie znalazły. Tę postać widział już wcześniej w glinie, w pracowni w Rzymie, i spodobała mu się, choć nie sądził, że pasuje do jego teatru. Dwa lata później zobaczył ją w Paryżu, odlaną w brązie, sprawdził, jak wygląda pod jego schodami, i poprosił ministra, żeby ją kupił. Sam ocenił to tak: zamiast bardzo spokojnego boga dostał udręczony brąz, kapłankę Apollina, która dręczy się na swoim trójnogu. Nazywał ją jedynym dziełem dekoracyjnym w całym gmachu, które nie powstało dla Opery.
Rzeźbiarka podpisywała się jako Marcello. Nazywała się Adèle d'Affry, księżna Castiglione-Colonna, szwajcarska rzeźbiarka i malarka pracująca w Rzymie. Pytia zaczęła się od popiersia i urosła do tego, co widzisz: dwóch metrów dziewięćdziesięciu brązu, a kiedy potrzebowała ramion, barków i dłoni, pozowała do nich sama. Nie przyszło to łatwo. Figura dwa razy runęła w jej pracowni, a w drodze do Paryża model rozpadł się na sto kawałków. Chciała, jak sama mówiła, Pytii indyjskiej, takiej jak wróżbitki z Indii z ich oswojonymi wężami. Spójrz w dół na podstawę, a je znajdziesz.
Basen, przy którym stoisz, był kiedyś fontanną: strumień wody wyrzucał w górę drobną mgiełkę i oglądało się ją przez tę mgiełkę. Woda to właściwy motyw dla tego poziomu. Kiedy kopano fundamenty, wody gruntowe raz po raz zalewały wykop; osiem pomp parowych pracowało dniem i nocą, a i tak nie udało się go osuszyć, więc Garnier zbudował podwójny fundament wokół ogromnego betonowego zbiornika. Z tego zbiornika wzięła się legenda o jeziorze pod Operą, tym, które Gaston Leroux dał swojemu Upiorowi.
Na inauguracji w styczniu 1875 roku publiczność i krytycy od razu ją pokochali, co Marcello zaskoczyło równie mocno, jak ucieszyło.
Przystanek 3 z 5 · Wielkie Schody (Grand Escalier), od podnóża pierwszego biegu po podesty
Wielkie Schody
Charles Garnier (1825–1898); figury-kandelabry Alberta-Ernesta Carrier-Belleuse'a (1824–1887); malowidła na suficie Isidore'a Pilsa (1815–1875) · 1861–1875 · Stopnie z białego marmuru z Seravezzy, poręcz z onyksu na czerwonym i zielonym marmurze; klatka schodowa ma 30 m wysokości
Na co zwrócić uwagę
- Dwie brązowe kobiety u stóp pierwszego biegu, dzieło Carrier-Belleuse'a, unoszące bukiety światła. Najpierw były lampami gazowymi, potem elektrycznymi.
- Poręcz pod twoją dłonią: jasny onyks na górze, pod nim 128 tralek z czerwonego marmuru antycznego, na cokole z zielonego marmuru szwedzkiego.
- Same stopnie. Wznosząc się, przechodzą od wklęsłych do wypukłych, i w całych schodach tylko jeden jest prosty.
- Balkony piętrzące się na wszystkich czterech ścianach klatki, do których prowadzą wyższe biegi. Stamtąd każdy, kto przychodzi na dole, jest na widoku.
Transkrypcja (2:10)
Zatrzymaj się u stóp pierwszego biegu schodów i spójrz w górę. Przestrzeń, w której stoisz, wznosi się na trzydzieści metrów, a sama Opera opisuje ją jako nawę, słowem, jakiego używa się o katedrze. Schody rozdzielają się przed tobą na dwa biegi, które rozchodzą się łukiem i znów spotykają, a ze wszystkich stron, piętro nad piętrem na ścianach, są balkony. Garnier nie zbudował tego, żeby doprowadzić ludzi od drzwi do foteli. Zbudował to, żeby mogli się sobie przy tym przyglądać. Ulotka Opery nazywa podnóże tych schodów teatrem w teatrze.
Zacznij od dwóch brązowych kobiet na cokołach u stóp schodów, które unoszą bukiety światła. To dzieło Alberta-Ernesta Carrier-Belleuse'a i zanim budynek dostał elektryczność, trzymały płomienie gazowe.
Teraz połóż dłoń na balustradzie i wchodź. Poręcz jest z onyksu, tralki pod nią z czerwonego marmuru antycznego, sto dwadzieścia osiem sztuk, a cokół, na którym stoją, z zielonego marmuru ze Szwecji. Stopnie są z białego marmuru z Seravezzy, i tu jest coś, co warto sprawdzić własnymi stopami: nie są proste. Każdy wygina się, od wklęsłego na dole do wypukłego wyżej, żeby iść za linią balustrady, i w całych schodach jest dokładnie jeden prosty stopień. Sam pomysł jest pożyczony: Garnier wzorował się na wielkich schodach, które Victor Louis zbudował dla teatru w Bordeaux.
Czego nie widać, to ile w tym wszystkim żelaza. Budynek stoi na murach, ale stropy, sklepienia i dachy opierają się na ukrytym żelazie. Cały ten marmur to kostium.
Spójrz na sam sufit, na malowidła Isidore'a Pilsa: Apollo w triumfie, Minerwa walcząca z brutalnością i Miasto Paryż przyjmujące plan nowej Opery, czyli budynek, który sam sobie gratuluje. Omal ich nie było. Kiedy dwa miesiące przed otwarciem umieszczono je na miejscu, Garnier od razu zobaczył, że są za ciemne do tego wnętrza. Pils, wtedy już blisko sześćdziesiątki, wszedł z powrotem na rusztowanie i przemalował je nad głową, rozchorował się przy tym, a pracę dokończyli jego uczniowie. Rusztowanie zniknęło dzień przed otwarciem.
A w ten wieczór otwarcia, piątego stycznia 1875 roku, w przerwie Garnier wyszedł na podest tych schodów, a publiczność zgotowała mu owację. Znajdź ten podest i stań na chwilę tam, gdzie stał on, z całą marmurową studnią schodów opadającą pod tobą.
Przystanek 4 z 5 · Loże pierwszego balkonu (1res loges), z widokiem na widownię, gdy drzwi są otwarte; próby często ją zamykają
Widownia z lóż pierwszego balkonu
Charles Garnier (1825–1898); malowana kurtyna według projektu Auguste'a Rubé (1817–1899) i Philippe'a Chaperona (1823–1906) · Otwarta 5 stycznia 1875 roku · Żelazny szkielet obłożony marmurem, sztukaterią, aksamitem i złoceniami; plan podkowy, otwór sceny szeroki na 16 m
Na co zwrócić uwagę
- Kurtyna. Każdy fałd czerwonego aksamitu, każdy chwost i każda złota frędzla to farba na płaskim płótnie, zaprojektowanym przez Auguste'a Rubé i Philippe'a Chaperona według wskazówek Garniera.
- Podkowa lóż, która cię otacza. Według ulotki Opery salę zaprojektowano, żeby widzieć i być widzianym, i loże patrzą na siebie nawzajem tak samo jak na scenę.
- Okrągłe bulaje w mahoniowych drzwiach lóż, gdy wchodzisz z korytarza.
- Liry wplecione między liście laurowe na złoconych frontach balkonów. Lira to znak firmowy Garniera w całym budynku.
Transkrypcja (2:18)
Zanim wejdziesz, spójrz na drzwi. Korytarze otaczające widownię są wyłożone mozaiką, a loże otwierają się na nie mahoniowymi drzwiami, każde z okrągłym bulajem. Jeśli próba zamknie widownię akurat wtedy, gdy tu dotrzesz, to właśnie przez te bulaje będziesz patrzeć, a wszystko, co dalej, nadal będzie się zgadzać.
W środku jesteś w loży pierwszego balkonu, i to, na co warto zwrócić uwagę, nie jest na wprost. Jest po lewej i po prawej. Sala ma kształt podkowy i, jak mówi sama Opera, zaprojektowano ją, żeby widzieć i być widzianym. Loże wyginają się tak, że patrzą na siebie nawzajem niemal równie prosto jak na scenę. To była sala do oglądania publiczności w tym samym stopniu co opery.
Potem czerwień i złoto. To wszystko tylko skóra. Pod aksamitem, sztukaterią, marmurem i złoceniami jest metalowa konstrukcja i to właśnie to żelazo dźwiga wielki żyrandol wiszący nad parterem, z trzystu czterdziestoma światłami. Krytycy narzekali, zanim go w ogóle zrobiono, że z czwartego balkonu zasłoni widok na scenę. Garnier odpowiedział im w druku: cóż innego mogłoby wypełnić teatr tak radosnym życiem?
To także żyrandol, o którym wszyscy myślą, że spadł. Nie spadł. Dwudziestego maja 1896 roku urwała się jedna z jego przeciwwag, przebiła sufit, spadła na widownię i zabiła jedną osobę. Sam żyrandol nawet nie drgnął. Gaston Leroux wziął tę historię i zrobił z niej jedną z wielkich scen Upiora w operze, i od tamtej pory żyrandol spada w ludzkiej wyobraźni.
Nad żyrandolem późniejszy obraz zakrywa dziś oryginalny plafon Lenepveu.
Teraz spójrz na kurtynę, bo to kłamstwo, i to piękne. Ta ciężka draperia z czerwonego aksamitu, złote galony, chwosty, frędzle podpięte z jednej strony: nic z tego nie jest tkaniną w fałdach. To płaskie płótno, namalowane w technice trompe-l'oeil, iluzji optycznej, przez dwóch malarzy teatralnych, Auguste'a Rubé i Philippe'a Chaperona, według wskazówek Garniera. Wymieniano je dwa razy, w 1951 i znowu w 1996 roku, za każdym razem na dokładną kopię poprzedniego.
Otwór za kurtyną ma szesnaście metrów szerokości, a scena za nim ma dwadzieścia siedem metrów głębokości i sześćdziesiąt metrów od najniższego poziomu pod deskami aż po nadscenie. Ta sala należy dziś głównie do baletu. Wyobraź sobie, jak ten malowany aksamit unosi się przed rzędem tancerzy, a cała podkowa naraz pochyla się do przodu.
Przystanek 5 z 5 · Wielkie Foyer (Grand Foyer), pierwsze piętro od strony południowej, przy oknach nad Avenue de l'Opéra
Wielkie Foyer i widok wzdłuż alei Opery (Avenue de l'Opéra)
Charles Garnier (1825–1898); malowidła sklepienia Paula Baudry'ego (1828–1886); mozaiki Przedsionka według Curzona, ułożone przez Salviatiego · 1875; odnowione w latach 2003–2004 · Złocona sztukateria, lustra i malowane płótno; 54 m długości, 13 m szerokości i 18 m wysokości
Na co zwrócić uwagę
- Klamka albo kratka grzewcza. Lira jest i na nich: według ulotki Opery rządzi całym językiem dekoracji tej sali.
- Popiersie Charles'a Garniera dłuta Carpeaux, kopia, stojące przy oknie. Za szybą Avenue de l'Opéra biegnie prosto do Luwru.
- Lustra wysokie na prawie sześć metrów, naprzeciw pięciu oszklonych drzwi balkonowych. Mnożą żyrandole i sprawiają, że sala szeroka na trzynaście metrów wydaje się dużo szersza.
- Malowidła Paula Baudry'ego wzdłuż całego sklepienia, sceny z historii muzyki.
Transkrypcja (2:10)
Do środka prowadził cię Przedsionek, czyli Avant-Foyer, sklepione przejście ze złotym mozaikowym sufitem, więc zanim pójdziesz dalej, odwróć się na chwilę. W górze, w mozaice, są dwa napisy greckimi literami. Jeden mówi, że mozaikę dekoracyjną zastosowano we Francji po raz pierwszy właśnie tu, na tym sklepieniu. Drugi wymienia zespół: postacie namalował Curzon, ułożył je Salviati, ornament wykonał Facchina, a architekturę zaprojektował Charles Garnier. Dwie małe okrągłe sale na obu końcach to Salon Słońca i Salon Księżyca, jeden miał być ciepły, drugi chłodny, a w pośpiechu, żeby zdążyć na 1875 rok, motywy zamieniły się miejscami.
Teraz Wielkie Foyer. Pięćdziesiąt cztery metry długości, osiemnaście wysokości i tylko trzynaście szerokości, i to właśnie szerokość sprawia, że wydaje się nieskończone, bo długą ścianę naprzeciw okien przerywają lustra wysokie na prawie sześć metrów. Garnier miał w głowie wielkie galerie francuskich pałaców, Fontainebleau, Galerię Apollina w Luwrze, Galerię Zwierciadlaną w Wersalu, i zbudował to jako salon dla całego paryskiego towarzystwa. Aż do tamtego wieczoru otwarcia foyer teatralne było dla mężczyzn; damy przyjmowały gości w swoich lożach. Piątego stycznia 1875 roku królowa Hiszpanii zechciała zobaczyć tę salę, weszła, a pozostałe damy z widowni poszły za nią.
Plafon namalował Paul Baudry, to sceny z historii muzyki. Policz muzy, a jednej zabraknie: w micie jest ich dziewięć, tu osiem, bo zabrakło miejsca, i pominięto Polihymnię. Teraz poszukaj liry. Sama Opera mówi, że panuje w całej sali: na kapitelach, na kratkach grzewczych, nawet na klamkach. A gdzieś na wysokości sufitu asystenci Garniera kazali wyrzeźbić dwie złocone głowy Apollina z twarzą samego Garniera, nic mu nie mówiąc.
Złote zasłony są nowe. Pożar w 1928 roku strawił oryginały i sala przez ponad siedemdziesiąt lat obywała się bez nich, aż do renowacji zakończonej w 2004 roku.
Skończ przy oknach. Przy jednym z nich stoi popiersie samego Garniera, kopia tego, które wyrzeźbił Carpeaux. Stań obok niego i wyjrzyj. Pod tobą jest plac Opery, gdzie zaczęła się ta przechadzka, a od niego, prosto jak strzelił, biegnie aleja Opery, aż do samego Luwru.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co widzisz w Operze Garnier.
Siedemdziesięciu trzech rzeźbiarzy pracowało przy samej fasadzie, w Wielkim Foyer wisi osiem namalowanych muz, a lira pojawia się nawet na klamkach, więc pięć nagrań zostawia większość gmachu bez słowa. Zrób zdjęcie popiersia kompozytora w loggii, panelu mozaiki w Przedsionku albo postaci na plafonie Baudry'ego, a Chiaro powie ci, co to jest, kto to zrobił i dlaczego tam jest, i odpowie na każde kolejne pytanie, jakie podsunie ci ten gmach.
Przed wizytą
Dojazd
Palais Garnier, Place de l'Opéra, 75009 Paryż. Pierwszego przystanku słuchasz na samym placu Opery, przed złoconą fasadą; zwiedzający bez przewodnika wchodzą od zachodniej strony budynku, na rogu Rue Scribe i Rue Auber.
Metro linii 3, 7 lub 8 do stacji Opéra albo linii 7 lub 9 do Chaussée d'Antin – La Fayette. RER A do stacji Auber. W pobliżu zatrzymuje się około dwunastu linii autobusowych, w tym 20, 21, 27 i 95, a w nocy N15 i N16.
Bilety i wstęp
- Bilety na zwiedzanie sprzedawane są wyłącznie online, na konkretny dzień i godzinę, a sprzedaż rusza 30 dni wcześniej; przy wejściu nie kupisz niczego. Można przyjść do 30 minut po swojej godzinie, a biletów nie można zwrócić ani wymienić.
- Próby często i bez uprzedzenia zamykają widownię, a Opera mówi wprost, że żaden bilet nie gwarantuje wejścia do niej. Nagranie czwartego przystanku jest napisane tak, żeby miało sens także wtedy, gdy patrzysz tylko przez bulaje w drzwiach lóż.
- Zwiedzanie jest możliwe codziennie od 10:00 do 17:00, w czasie letnim do 18:00, z wyjątkiem dni z przedstawieniem w ciągu dnia i sporadycznych dni zamknięcia, zaznaczonych w kalendarzu rezerwacji. Ostatnie wejście godzinę przed zamknięciem.
- Ceny na 2026 rok zależą od miejsca zamieszkania: dorosły płaci 25 euro albo 15 euro z dowodem zamieszkania lub obywatelstwa Francji lub innego kraju Europejskiego Obszaru Gospodarczego; osoby w wieku od 13 do 25 lat płacą 20 albo 10 euro, a dzieci do 12 lat włącznie wchodzą za darmo. Walizek i toreb podróżnych nie wolno wnosić, a szatnie są w godzinach zwiedzania zamknięte.
Oficjalny audioprzewodnik
Oficjalny przewodnik Opery to Revelacio, 90-minutowe zwiedzanie multimedialne na iPadzie mini w dziesięciu językach, w tym po angielsku: kosztuje 8 euro w Operze albo 7 euro, jeśli dokupisz go online do biletu. Jest dostępny codziennie od 10:00 do 15:30, w sierpniu do 16:30. Wersja dla dzieci w wieku od 6 do 13 lat kosztuje 6,50 euro, tak samo jak zwiedzanie z audiodeskrypcją po francusku i zwiedzanie we francuskim języku migowym. Opera prowadzi też oprowadzania z przewodnikiem w cenach od 11 do 35 euro. Nasze nagrania nie wymagają żadnego tabletu, a pierwsze gra już wtedy, gdy stoisz jeszcze na placu i patrzysz w górę na Apollina.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest darmowy audioprzewodnik po Operze Garnier?
Tak: pięć przystanków na tej stronie, od placu przed budynkiem po Wielkie Foyer, odtwarza się w przeglądarce, a każde ich słowo jest wydrukowane pod odtwarzaczami. Własny multimedialny przewodnik Opery to płatne zwiedzanie z tabletem: 8 euro albo 7 euro przy zakupie online razem z biletem. Popiersia, mozaiki i malowane postacie, obok których przechodzi tych pięć przystanków, wystarczy sfotografować, a aplikacja Chiaro powie ci, co to jest.
Czy można słuchać audioprzewodnika po Operze Garnier bez biletu?
Tylko pierwszego przystanku, którego słucha się na placu Opery, patrząc na fasadę. Pozostałe cztery są w środku, na trasie zwiedzania bez przewodnika, a na nią potrzebny jest bilet zarezerwowany online na konkretny dzień i godzinę, bo na miejscu biletów się nie sprzedaje. Same nagrania w obu przypadkach nic nie kosztują.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Operze Garnier?
Tabletowe zwiedzanie Revelacio kosztuje 8 euro albo 7 euro przy zakupie z wyprzedzeniem online, trwa 90 minut i jest dostępne w dziesięciu językach. Wersja tabletowa dla dzieci od 6 do 13 lat kosztuje 6,50 euro. Obie można dostać codziennie między 10:00 a 15:30, w sierpniu do 16:30.
Czy uda mi się zobaczyć widownię Opery Garnier?
Nie przy każdej wizycie. Opera ostrzega, że z powodu prób widownia jest często i nieprzewidywalnie zamykana i że żaden bilet nie gwarantuje wejścia do niej. Reszta trasy, od Pytii do Wielkiego Foyer, prowadzi przez ogólnodostępne części, które obejmuje bilet.
Gdzie jest wejście dla zwiedzających do Opery Garnier?
Na rogu Rue Scribe i Rue Auber, od zachodniej strony budynku. Od pierwszego przystanku na placu Opery to krótki spacer za róg, w lewo, jeśli stoisz twarzą do fasady.
Kiedy Opera Garnier jest otwarta dla zwiedzających?
Codziennie od 10:00 do 17:00, a w czasie letnim do 18:00, z wyjątkiem dni z przedstawieniem w ciągu dnia i sporadycznych dni zamknięcia, zaznaczonych w kalendarzu rezerwacji. Ostatnie wejście jest godzinę przed zamknięciem, a strefę zwiedzania opróżnia się piętnaście minut przed zamknięciem teatru.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Opery Garnier.