Przejdź do treści

Muzeum Leopolda · Wiedeń · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Muzeum Leopolda,
pięć przystanków za darmo.

Pięć nagrań, które odtwarzasz prosto z tej strony, bez instalowania czegokolwiek. O pozostałych 6000 wystawionych dziełach Chiaro opowie ci na podstawie zdjęcia.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Leopolda.

9:41

Śmierć i życie

Muzeum Leopolda, Wiedeń

0:00 2:59
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 12 min słuchania

Pięć przystanków, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Ten audioprzewodnik po Muzeum Leopolda to dwa obrazy Klimta na górze i trzy obrazy Schielego piętro niżej. Wjedź windą na poziom 4, gdzie wiszą Śmierć i życie oraz kwadratowe, niemal abstrakcyjne jezioro z obrazu Nad jeziorem Attersee, a potem zejdź schodami na poziom 3, do małego, ciemnego Martwego miasta III i dwóch tablic, które Schiele namalował w 1912 roku jako parę: Wally Neuzil i jego własnego Autoportretu z miechunką. Licz się z dwunastoma minutami słuchania i mniej więcej dwudziestoma na nogach.

Wszystko, co mówimy tu o tych pięciu obrazach, pochodzi z internetowej kolekcji samego Muzeum Leopolda, onlinecollection.leopoldmuseum.org, a każdą informację sprawdza niezależnie Wikidata. Muzeum podaje, na którym poziomie wisi dzieło, ale nigdy salę, więc ta strona też poprzestaje na poziomie. Kolekcje są w ruchu: obraz wypożyczony albo przewieszony dwie ściany dalej nie będzie się zgadzał z tym, co tu napisano. Obowiązuje to, co danego dnia mówi tabliczka na ścianie, a jeśli do nas napiszesz, szybko to nadrobimy.

Przystanek 1 z 5 · Poziom 4, Wiedeń 1900

Śmierć i życie

Gustav Klimt · 1910/11, przemalowany w latach 1912/13 i 1915/16 · Olej na płótnie, 180,8 × 200,6 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Śmierć po lewej: zgarbiony szkielet w płaszczu z czarnych krzyży, wyszczerzony, z uniesioną małą czerwoną pałką. W pierwszej wersji Klimta pochylała głowę z aureolą; groźba pojawiła się później.
  • Jedyna para otwartych oczu w tłumie życia. Dziewczyna przy lewej krawędzi owalu, z dłońmi przyciśniętymi do piersi, jako jedyna zauważyła Śmierć.
  • Kto jeszcze jest w owalu: matka z dzieckiem, objęta para, stara kobieta ze spuszczoną głową. Wszyscy mają zamknięte oczy.
Transkrypcja (2:59)

Po lewej, samotna na tle ściany z szarej farby, stoi Śmierć. Po prawej w ciemności dryfuje przechylona wyspa ciał i kwiatów, a prawie wszyscy na niej mają zamknięte oczy. Pusta szczelina między nimi to właściwy temat obrazu, a przy dwóch metrach szerokości jest to drugi co do wielkości zachowany obraz Gustava Klimta.

Najpierw przyjrzyj się Śmierci. Zgarbiony szkielet w długim płaszczu we wzór z czarnych krzyży, wyszczerzony, z małą czerwoną pałką uniesioną w kościstej dłoni. Na nikogo się nie rzuca. Czeka i bardzo uporczywie wpatruje się w jedną osobę.

Teraz ją znajdź. Przy lewej krawędzi wyspy życia dziewczyna ma szeroko otwarte oczy i dłonie przyciśnięte do piersi. Tylko ona zobaczyła, co stoi po drugiej stronie szczeliny. Wszyscy inni dryfują dalej z zamkniętymi oczami: matka trzymająca dziecko, para spleciona w uścisku, stara kobieta ze spuszczoną głową. Nie chcą patrzeć, a Klimt pilnuje, żebyś zauważył tę jedną, która nie może się powstrzymać.

Nie zawsze tak to wyglądało. Klimt zrobił pierwsze szkice na papierze w 1908 roku, a obraz olejny zaczął dwa lata później, w wieku czterdziestu ośmiu lat. W 1911 roku wysłał go na Międzynarodową Wystawę Sztuki w Rzymie pod prostym tytułem Śmierć, i zdobył nim złoty medal. Potem obraz ruszył w trasę: do Drezna w 1912 roku, gdzie nazywał się Śmierć i miłość, a potem do Budapesztu, Mannheim, Pragi, Berlina, Sztokholmu i Kopenhagi jako Śmierć i życie. Większość malarzy uznałaby go za skończony. Klimt nigdy. Wciąż do niego wracał, w 1912 i 1913 roku, i znowu w 1915 i 1916 roku, a to, co masz przed sobą, to jego ostatni stan.

Zmiany nie były drobne. Tło miało być złote, a stało się tą szarością. I Śmierć zmieniła charakter. W pierwszej wersji była cichą, dostojną postacią, która pochylała głowę z aureolą. W ostatniej aureola zniknęła, głowa się uniosła, a doszły wyszczerz i pałka. Gdzieś między Rzymem a ostatnią przeróbką rozmyślanie zmieniło się w groźbę.

W tym budynku jest namacalny dowód tych wszystkich poprawek. Oryginalna rama obrazu jest wystawiona w Muzeum Leopolda i wciąż nosi ślady farby: ślady człowieka, który pracował nad płótnem już oprawionym, już pokazanym w całej Europie, a w jego oczach wciąż nie takim, jak trzeba.

Klimt zmarł w 1918 roku, a obraz pozostał w jego spuściźnie, potem trafił do malarza Hansa Böhlera. Od 1943 roku leżał w zabezpieczonym magazynie zbiorów miejskich. Rudolf Leopold kupił go w 1978 roku, a w 1994 roku obraz trafił do tego muzeum razem z resztą jego kolekcji.

I ostatni powód szyby przed tobą. Piętnastego listopada 2022 roku aktywiści klimatyczni oblali obraz olejem. Szyba przyjęła wszystko, a płótno pozostało nietknięte. Za nią wyszczerzony szkielet dalej obserwował dziewczynę, dokładnie tak jak przedtem.

Przystanek 2 z 5 · Poziom 4, Wiedeń 1900

Nad jeziorem Attersee

Gustav Klimt · 1900 · Olej na płótnie, 80,2 × 80,2 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Ciemne drzewa w prawym górnym rogu: brzeg wyspy Litzlberg, jedyna stała rzecz na obrazie. Zasłoń je dłonią, a miejsce niemal znika.
  • Format. Idealny kwadrat, osiemdziesiąt centymetrów w każdą stronę, a prawie cały jest wodą, kładzioną krótkimi pociągnięciami turkusu i szarej zieleni.
  • Sygnatura w lewym dolnym rogu wody, GUSTAV KLIMT, jedyny znak na obrazie, który nie jest ani jeziorem, ani brzegiem.
Transkrypcja (1:51)

Po tłumie ciał w Śmierci i życiu masz tu obraz, na którym nie ma zupełnie nikogo. Prawie całe płótno to woda: krótkie pociągnięcia turkusu i szarej zieleni, kładzione jedno obok drugiego, aż zaczynają migotać, a u góry pas zamglonego brzegu. To idealny kwadrat, osiemdziesiąt centymetrów w każdą stronę.

Spójrz w prawy górny róg. Ta ciemna kępa drzew to brzeg Litzlbergu, małej wyspy na jeziorze, i jest to jedyna stała rzecz na całym obrazie. Zasłoń ją dłonią, a obraz prawie przestaje być miejscem. Muzeum opisuje to dzieło jako doprowadzone do granic abstrakcji, a w 1900 roku było to dla obrazu coś bardzo nietypowego.

Klimt namalował go latem tamtego roku, podczas pierwszego pobytu nad Attersee. Od tamtej pory aż do 1907 roku spędzał tam lata z rodziną Flöge, mieszkając w pensjonacie browaru w Litzlbergu.

W następnym roku obraz zawisł na dziesiątej wystawie wiedeńskiej Secesji, a krytycy byli zachwyceni. Ludwig Hevesi ujął to w jednym zdaniu: rama pełna jeziornej wody, wody z Attersee, nic tylko krótkie szare i zielone fale, które przelewają się w siebie. Brzmi to jak żart, a była to pochwała, bo dokładnie to Klimt chciał namalować.

To, co stało się potem, jest prawdziwym zwrotem akcji. Cesarskie Ministerstwo Wyznań i Oświecenia kupiło obraz od Klimta po tej wystawie, a w 1903 roku należał on już do galerii państwowej, z której wyrósł dzisiejszy Belweder. A potem, w 1923 roku, Belweder się go pozbył, wymieniając go z wiedeńskim marszandem Gustavem Nebehayem. Przez dziesięciolecia przechodził z rąk do rąk prywatnych właścicieli i wrócił do publicznej kolekcji dopiero w 1995 roku, kiedy kupiono go dla tego muzeum. Narodowa galeria po drugiej stronie miasta miała więc kiedyś jeden z najśmielszych pejzaży Klimta, i go wymieniła.

Zanim pójdziesz schodami, znajdź sygnaturę w lewym dolnym rogu, GUSTAV KLIMT, leżącą w kącie jeziora jak kamień na brzegu.

Przystanek 3 z 5 · Poziom 3, Wiedeń 1900

Martwe miasto III (Miasto nad błękitną rzeką III)

Egon Schiele · 1911 · Olej i farba kryjąca na desce, 37,3 × 29,8 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Pierścień czarnoniebieskiej wody wokół domów. To Wełtawa widziana ze wzgórza zamkowego w Krumau, i przez nią miasto wygląda, jakby unosiło się na wodzie.
  • Sznur z rozwieszonym praniem przy górnej krawędzi. To jeden z bardzo nielicznych znaków, że ktoś tu mieszka, i przez to pustka jest jeszcze gorsza, nie lżejsza.
  • Sygnatura i data w prawym górnym rogu, małymi białymi wersalikami na ciemnym tle: EGON SCHIELE 1911.
Transkrypcja (2:30)

To najmniejszy obraz na tej trasie, ma trzydzieści siedem centymetrów wysokości, jest namalowany na drewnianej desce i jest zdecydowanie najciemniejszy. Stos domów, dachy w kolorze mokrej ziemi i mchu, ściany w kolorze starej kości, ściśnięte w pętli czarnoniebieskiej wody. Żadnych ulic, żadnego nieba, żadnych ludzi.

To miasto istnieje naprawdę. To Český Krumlov, które Schiele znał pod niemiecką nazwą Krumau, rodzinne miasto jego matki. Latem 1910 roku spędził tam dłuższy czas z przyjaciółmi, Erwinem Osenem i Antonem Peschką, i właśnie wtedy martwe miasto po raz pierwszy pojawia się w jego twórczości. Malował je z góry, z płaskowyżu zamkowego, patrząc w dół na domy stłoczone w zakolu Wełtawy.

Tę wersję namalował w 1911 roku i nazwał ją tablicą o najpoważniejszych kolorach. Ciemne dachy rozlewają się po bladych ścianach jak mech po kamieniu, a woda dookoła jest bliżej nocy niż błękitu. Blok domów zdaje się wisieć w przestrzeni, odcięty od wszystkiego.

A teraz poszukaj jedynego znaku życia. Przy górnej krawędzi na sznurze suszy się pranie. Ktoś tu mieszka, a ty nigdy go nie zobaczysz, i ten drobny szczegół sprawia, że miejsce jest bardziej samotne, niż gdyby było po prostu puste. Muzeum odczytuje cały ten motyw jako alegorię samotności i izolacji.

Późniejsze losy tej tablicy to najtrudniejsza część tego przystanku. Krytyk Arthur Roessler kupił ją od Schielego, potem została odsprzedana, a pod koniec lat 20. XX wieku należała do Fritza Grünbauma, wiedeńskiego artysty kabaretowego. Grünbaum zginął w obozie koncentracyjnym Dachau. Do Małego Trościeńca deportowano jego żonę Lilly.

To, jak obraz trafił od nich na tę ścianę, jest sporne. Według muzeum siostra Lilly Grünbaum, Mathilde Lukacs, sprzedała go w 1956 roku marszandowi w Bernie, od którego trafił do galerii w Nowym Jorku, gdzie w 1958 roku kupił go Rudolf Leopold. Rodzina Grünbauma twierdzi, że ta wersja jest fałszywa, a obraz został zrabowany. Kiedy pod koniec lat 90. XX wieku wypożyczono go na wystawę Schielego w Nowym Jorku, tamtejsza prokuratura go zajęła, a do Wiednia wrócił dopiero wtedy, gdy sąd orzekł, że wypożyczenie jest chronione przed zajęciem. W listopadzie 2023 roku spadkobiercy Grünbauma pozwali to muzeum, domagając się zwrotu tego obrazu i czterech innych dzieł Schielego.

Obraz o pustym mieście niesie więc ze sobą bardzo pełny spór. Zanim pójdziesz dalej, znajdź sygnaturę w prawym górnym rogu, małymi białymi wersalikami na ciemnym tle: EGON SCHIELE, 1911.

Przystanek 4 z 5 · Poziom 3, Wiedeń 1900

Portret Wally Neuzil

Egon Schiele · 1912 · Olej na desce, 32 × 39,8 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Oczy. Ogromne i jaskrawoniebieskie, patrzą prosto na ciebie z głowy przechylonej na bok.
  • Pary kolorów, z których Schiele zbudował obraz: pomarańczowe włosy i niebieskie oczy, biały kołnierzyk i czarna sukienka, czerwień przeciw zieleni na brzegach.
  • Sygnatura w lewym dolnym rogu, EGON SCHIELE 1912. Na jego autoportrecie, namalowanym jako para do tego obrazu, jest w przeciwległym rogu.
Transkrypcja (2:40)

Mały, poziomy i bardzo bliski. Ma trzydzieści dwa centymetry wysokości, jest namalowany na drewnianej desce, a jej twarz zajmuje prawie całą powierzchnię, przechylona na bok, z ogromnymi jasnoniebieskimi oczami, które patrzą prosto na ciebie.

Ta kobieta to Walburga Neuzil, zwana Wally. Schiele poznał ją w 1911 roku, gdy on miał dwadzieścia jeden lat, a ona siedemnaście. Zamieszkała z nim i została jego modelką, i przez kolejne lata pojawia się wszędzie w jego twórczości. Muzeum Leopolda nazywa ten obraz najbardziej znanym ze wszystkich jej portretów.

Spójrz na kolor. Schiele zbudował go z par: pomarańczowe włosy przeciw niebieskim oczom, biały kołnierzyk przeciw czarnej sukience, czerwień przeciw błyskom zieleni na brzegach. I zwróć uwagę, jak bardzo jest przesunięta od środka, z głową zepchniętą w lewo i rośliną, która wciska się z prawej. Ta krzywa kompozycja nabiera sensu dopiero wtedy, gdy wiesz, że obraz miał parę: autoportret, który Schiele namalował w tym samym czasie, prawie dokładnie tego samego formatu, przeznaczony do powieszenia obok. Za chwilę go zobaczysz.

Rok 1912 był dla nich zły. W kwietniu Schielego aresztowano w Neulengbach, miasteczku, w którym mieszkali, i spędził ponad trzy tygodnie w areszcie, zanim skazano go za pokazywanie erotycznych rysunków tam, gdzie mogły je zobaczyć dzieci. W 1914 roku zwrócił się już ku Edith Harms, kobiecie, którą miał poślubić, a Schiele i Wally utrzymywali kontakt tylko do wiosny 1915 roku. Ona wyszkoliła się na pielęgniarkę i zmarła na szkarlatynę w Dalmacji w dzień Bożego Narodzenia 1917 roku.

Historia samego obrazu jest równie trudna. Przed wojną był prywatną własnością Lei Bondi Jaray, żydowskiej marszandki, właścicielki Galerie Würthle w Wiedniu. Pod koniec lat 30. XX wieku odebrał go jej Friedrich Welz, marszand współpracujący z nazistami. Po wojnie obraz omyłkowo trafił do Belwederu, razem z partią dzieł należących do innej rodziny, a w 1954 roku Belweder wymienił go z Rudolfem Leopoldem.

W 1997 roku muzeum wypożyczyło go nowojorskiemu Muzeum Sztuki Nowoczesnej i obraz nie wracał przez trzynaście lat. Postępowanie sądowe trwało od 1998 do 2010 roku, kiedy Muzeum Leopolda zgodziło się zapłacić spadkobiercom Bondi Jaray dziewiętnaście milionów dolarów, a portret został zwolniony. Dziś własna strona katalogowa muzeum poświęcona temu obrazowi opowiada historię Lei Bondi Jaray, pod notą, że tekst dodano zgodnie z ugodą z lipca 2010 roku.

Spójrz jeszcze raz w jej oczy. Sygnatura jest w lewym dolnym rogu, EGON SCHIELE 1912, a na jego tablicy obok znajdziesz jego sygnaturę w przeciwległym rogu.

Przystanek 5 z 5 · Poziom 3, Wiedeń 1900

Autoportret z miechunką

Egon Schiele · 1912 · Olej i farba kryjąca na desce, 32,2 × 39,8 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Czerwone lampiony miechunki na nagich łodygach po lewej, jedyny jaskrawy kolor obok ciemnych włosów i ciężkiego czarnego płaszcza.
  • Głowa zwrócona w jedną stronę, a oczy w drugą, z powrotem na ciebie. Muzeum widzi w tym kruchość i pewność siebie naraz.
  • Sygnatura w prawym dolnym rogu, EGON SCHIELE 1912, lustrzane odbicie sygnatury w lewym dolnym rogu portretu Wally.
Transkrypcja (2:25)

A oto i on, druga połowa pary. Ten sam rok, to samo drewniane podłoże, prawie dokładnie ten sam format co Wally, i obraz zbudowany jak jej lustrzane odbicie. Ona wychyla się z lewej, on wciska się z prawej. Jej sygnatura jest w lewym dolnym rogu, jego, EGON SCHIELE 1912, w prawym dolnym. Obok siebie te dwie tablice zamykają się jak skrzydła drzwi.

Zobacz, co robi z własnym ciałem. Czubek głowy i ramiona są ucięte przez krawędzie tablicy. Głowa obraca się w jedną stronę, a oczy wracają z drugiej, prosto na ciebie. Twarz jest pocętkowana błękitami i czerwieniami, a ciemny płaszcz to jeden ciężki blok. Na tle całej tej ciemności jedyną jasną nutą jest czerwień miechunki, tych papierowych torebek z nasionami, które zwisają po lewej na cienkich łodygach.

Muzeum nazywa ten efekt kruchym i pewnym siebie jednocześnie, i w tym tkwi cały węzeł. Nikt w Wiedniu około 1900 roku nie badał własnej twarzy i ciała tak nieustępliwie jak Schiele, a muzeum zalicza ten obraz do jego najbardziej znanych dzieł, namalowanych u szczytu jego możliwości.

Obie tablice powstały w pierwszych miesiącach 1912 roku, po przeprowadzce jego i Wally z Krumau do Neulengbach, a przed jego tygodniami w więzieniu tamtej wiosny. To więc autoportret zrobiony na skraju najgorszego okresu jego życia, przez człowieka, który stoi zupełnie nieruchomo.

To także obraz, który wyjaśnia ten budynek. Jego pierwszy znany właściciel, Heinrich Mayer, trzymał go do 1938 roku, potem obraz przeszedł na Josefa i Richarda Parzerów. W 1956 roku kupił go wiedeński okulista Rudolf Leopold. On i jego żona Elisabeth, oboje okuliści, zaczęli kolekcjonować w latach 50. XX wieku, kiedy Schiele i Klimt uchodzili za tabu i można ich było kupić za stosunkowo skromne sumy. Przez pięć dziesięcioleci zebrali największą kolekcję Schielego na świecie. W 1994 roku przekazali 5200 dzieł nowej prywatnej fundacji w zamian za 160 milionów euro od Republiki Austrii i Austriackiego Banku Narodowego, a w 2001 roku w MuseumsQuartier otwarto ten biały wapienny sześcian, żeby je pomieścić. Czterdzieści cztery z wiszących w nim obrazów to dzieła Schielego.

Spójrz jeszcze raz na lampiony miechunki, kilka papierowych czerwonych łupinek kołyszących się na cienkich łodygach: jedyny ciepły kolor, na jaki sobie pozwolił w portrecie człowieka, który trzyma nerwy na wodzy.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko w Muzeum Leopolda.

Pięć przystanków to miejsce, gdzie kończy się ta strona, a zaczyna aplikacja. Skieruj telefon na fotel Kolomana Mosera, autoportret Gerstla albo kolejnego Schielego na ścianie, a Chiaro rozpozna dzieło, wyjaśni, skąd pochodzi, i na głos odpowie na to, o co zechcesz zapytać dalej, bez ruszania się z miejsca.

Dlaczego Klimt przemalował Śmierć?Kim była Wally Neuzil?Dlaczego to miasto jest martwe?

Przed wizytą

01

Dojazd

Museumsplatz 1, 1070 Wiedeń, w MuseumsQuartier. Szukaj sześcianu obłożonego białym wapieniem muszlowym, naprzeciwko mumok, po drugiej stronie dużego dziedzińca. Główne wejście nie ma schodów, a winda po wschodniej stronie budynku wwiezie cię na jego poziom.

U2 do stacji Museumsquartier albo U3 do Volkstheater; jak każda stacja metra w Wiedniu, obie są bez schodów. Tramwaje 1, 2 i D zatrzymują się na przystanku Dr.-Karl-Renner-Ring.

02

Bilety

  • We wtorki zamknięte, przez pozostałe sześć dni otwarte od 10:00 do 18:00, także w święta. Od 7 grudnia 2026 do 10 stycznia 2027 jest otwarte codziennie, również we wtorki, z wyjątkiem 24 grudnia, a 31 grudnia zamyka się o 17:00.
  • Bilet online jest ważny na wybrany dzień i pozwala wejść od razu. Bilet kupiony w kasie jest za to ważny przez dwanaście miesięcy od daty wydania.
  • W kolekcji można robić zdjęcia bez lampy błyskowej do użytku prywatnego, Wi-Fi jest darmowe, a szafki i szatnia są dostępne dla wszystkich.
  • Do Café Leopold na poziomie 2 można wejść bez biletu, więc to dobre miejsce na spotkanie z tymi, którzy odpuścili sobie muzeum.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Własne audioprzewodniki muzeum obejmują stałą ekspozycję Wiedeń 1900 po niemiecku, angielsku, francusku, włosku, hiszpańsku, ukraińsku i koreańsku. Urządzenie wypożyczysz w kasie za 5 euro pod zastaw dokumentu tożsamości, w miarę dostępności, albo zapłacisz 3 euro, żeby odblokować tę samą trasę na własnym telefonie kodem QR, bez pobierania. Nasze dwa obrazy Klimta i trzy Schielego nic nie kosztują na tej stronie, a kiedy między poziomem 4 a 3 zatrzyma cię inne płótno, zdjęcie w aplikacji Chiaro da mu własną opowieść.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest darmowy audioprzewodnik po Muzeum Leopolda?

Tak, właśnie go słuchasz. Śmierć i życie Klimta otwiera pięć nagrań, a Autoportret z miechunką Schielego je zamyka; dotknij odtwarzania przy dowolnym przystanku i czytaj pełną transkrypcję, jeśli w sali jest głośno. Nie trzeba niczego pobierać. Potem pałeczkę przejmuje aplikacja Chiaro, która przez aparat rozpoznaje inne dzieła z ekspozycji Wiedeń 1900 i o nich opowiada.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik Muzeum Leopolda?

Urządzenie z audioprzewodnikiem muzeum kosztuje w kasie 5 euro, albo 8 euro w ofercie Take 2, a jako kaucję zostawiasz dokument tożsamości. Aktywacja tej samej trasy na własnym smartfonie kosztuje 3 euro, a posiadacze karnetu rocznego mają ją za darmo.

Gdzie wisi Śmierć i życie w Muzeum Leopolda?

Na poziomie 4, na stałej ekspozycji Wiedeń 1900, na tym samym piętrze co Nad jeziorem Attersee Klimta. Muzeum podaje poziomy, a nie numery sal, więc wjedź windą na 4. Oryginalna rama Klimta do tego obrazu, wciąż ze śladami jego farby, też jest wystawiona w muzeum.

Czy Muzeum Leopolda jest zamknięte we wtorki?

Tak, zwykle tak. Jest otwarte od środy do poniedziałku od 10:00 do 18:00, także w święta. W okresie świątecznym zasada się zmienia: od 7 grudnia 2026 do 10 stycznia 2027 jest otwarte codziennie, również we wtorki, z wyjątkiem 24 grudnia, a 31 grudnia zamyka się o 17:00.

Ile kosztuje bilet do Muzeum Leopolda?

Bilet normalny kosztuje 19 euro. Osoby poniżej 26 lat oraz w wieku 65 lat i więcej płacą 16 euro, osoby poniżej 19 lat płacą 2,50 euro, dzieci poniżej 7 lat wchodzą za darmo, a posiadacze Vienna City Card płacą 17 euro. Bilet łączony z Kunsthistorisches Museum kosztuje 37 euro.

Jak długo trwa tych pięć przystanków?

Około dwunastu minut nagrań i mniej więcej dwadzieścia minut chodzenia, bez opuszczania poziomów 4 i 3. Na całe muzeum samo Muzeum Leopolda sugeruje dwie do trzech godzin; ekspozycja Wiedeń 1900 zajmuje poziomy 0, 3 i 4, a wystawy czasowe są pod ziemią, na poziomach -1 i -2.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z dyrekcją Muzeum Leopolda.