Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης · Βιέννη · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Ακούστε και τις πέντε εδώ, χωρίς να εγκαταστήσετε τίποτα. Για τους άλλους 770 περίπου πίνακες στον επάνω όροφο και τα 2.200 αντικείμενα κάτω στην Kunstkammer υπάρχει η κάμερα του Chiaro.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης.
Η αλατιέρα του Τσελίνι
Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Μία σκάλα, τέσσερις αίθουσες, πέντε έργα. Ξεκινήστε στο ισόγειο, στην αίθουσα XXIX της Kunstkammer, του «θαλάμου των θαυμάτων» των Αψβούργων, με τη χρυσή αλατιέρα του Τσελίνι, και μετά ανεβείτε τη σκάλα στην Πινακοθήκη του πρώτου ορόφου: ο Δαβίδ του Καραβάτζο στην αίθουσα V, στην πλευρά της ιταλικής ζωγραφικής, έπειτα απέναντι, μέσα από την Αίθουσα του Τρούλου, στην Τέχνη της ζωγραφικής του Βερμέερ, στην αίθουσα XII, και μετά μέσα από την αίθουσα XI στην αίθουσα X, όπου ο Πύργος της Βαβέλ και οι Κυνηγοί στο χιόνι του Μπρίγκελ κρέμονται λίγα μέτρα ο ένας από τον άλλο. Περίπου δώδεκα λεπτά ήχου και από τρία τέταρτα ως μία ώρα περπάτημα και στάσεις.
Οι αριθμοί των αιθουσών, οι χρονολογίες, οι διαστάσεις και οι αριθμοί καταγραφής σε αυτή τη σελίδα προέρχονται από την ηλεκτρονική συλλογή του ίδιου του μουσείου στο khm.at και από μια δεύτερη, ανεξάρτητη πηγή. Η ανάρτηση των έργων αλλάζει και οι πίνακες ταξιδεύουν σε εκθέσεις· όπου η πινακίδα στον τοίχο διαφωνεί με αυτή τη σελίδα, πιστέψτε την πινακίδα και ενημερώστε μας για να το διορθώσουμε.
Στάση 1 από 5 · Kunstkammer, αίθουσα XXIX, ισόγειο
Η αλατιέρα του Τσελίνι
Μπενβενούτο Τσελίνι · 1540–1543 · Χρυσός, σμάλτο, έβενος και ελεφαντόδοντο, 28,5 × 21,5 × 26,3 εκ.
Προσέξτε
- Ο μικρός ναός δίπλα στον αγκώνα της γυναίκας. Αυτή είναι η πιπεριέρα. Το καραβάκι δίπλα στον άντρα με την τρίαινα είναι για το αλάτι.
- Μια σαλαμάνδρα κάτω από την αριστερή της φτέρνα. Ήταν το προσωπικό έμβλημα του βασιλιά Φραγκίσκου του Πρώτου και συμβολίζει τη φωτιά.
- Οι νεαροί με τα φουσκωμένα μάγουλα στην οβάλ βάση. Είναι οι άνεμοι των τεσσάρων σημείων του ορίζοντα.
- Το μέγεθος. Όλο το αντικείμενο έχει διαστάσεις 28,5 επί 21,5 επί 26,3 εκατοστά και θα χωρούσε σε κουτί παπουτσιών.
Κείμενο (2:07)
Χρυσός, και όχι πολύς. Αυτό που βλέπετε στη βιτρίνα μπροστά σας είναι ένα αντικείμενο που θα το κουβαλούσατε με τα δυο σας χέρια, και για σχεδόν τρία χρόνια κανείς δεν ήξερε πού βρισκόταν.
Ο Μπενβενούτο Τσελίνι το ολοκλήρωσε το 1543 για τον βασιλιά της Γαλλίας Φραγκίσκο τον Πρώτο, δουλεύοντας πάνω σε ένα σχέδιο που είχε κάνει χρόνια νωρίτερα για έναν καρδινάλιο στη Ρώμη. Δεν έχυσε τον χρυσό σε καλούπι. Σφυρηλάτησε κάθε κομμάτι με το χέρι. Στην αυτοβιογραφία του σημειώνει ότι πληρώθηκε χίλια σκούδα για τη δουλειά.
Ξεκινήστε από τις δύο μορφές. Ο άντρας με την τρίαινα είναι ο Ποσειδώνας, η θάλασσα, και το καραβάκι δίπλα του είναι η αλατιέρα, ο λόγος για τον οποίο υπάρχει όλο αυτό το αντικείμενο. Απέναντί του κάθεται η Γη, η Τέλλους των Ρωμαίων, με έναν μικρό κλασικό ναό δίπλα στον αγκώνα της, και αυτός είναι για το πιπέρι. Γύρω από την οβάλ βάση βρίσκονται οι τέσσερις άνεμοι, νεαροί με φουσκωμένα μάγουλα, και οι ώρες της ημέρας, που ο Τσελίνι τις δανείστηκε από τη Μέρα, τη Νύχτα, την Αυγή και το Σούρουπο του Μιχαήλ Αγγέλου, στο Παρεκκλήσι των Μεδίκων στη Φλωρεντία. Κάτω από την αριστερή φτέρνα της Γης υπάρχει μια σαλαμάνδρα. Ήταν το προσωπικό έμβλημα του Φραγκίσκου του Πρώτου και συμβολίζει τη φωτιά, οπότε και τα τέσσερα στοιχεία είναι παρόντα σε κάτι στο μέγεθος ενός κουτιού παπουτσιών. Από κάτω υπάρχουν μικρά σφαιρίδια, για να μπορεί ένας υπηρέτης να την κυλάει κατά μήκος ενός τραπεζιού συμποσίου.
Είναι το μόνο έργο του Τσελίνι σε χρυσό που σώζεται. Σχεδόν ό,τι άλλο έφτιαξε λιώθηκε, και αυτό το κομμάτι παραλίγο να έχει την ίδια τύχη το 1562. Έφτασε στους Αψβούργους ως διπλωματικό δώρο, από τον Κάρολο τον Ένατο της Γαλλίας στον αρχιδούκα Φερδινάνδο τον Δεύτερο του Τιρόλου, ο οποίος είχε αντιπροσωπεύσει τον Γάλλο βασιλιά στον γάμο του.
Και μετά, στις έντεκα Μαΐου του 2003, κλάπηκε. Το κτίριο ήταν τότε τυλιγμένο σε σκαλωσιές για επισκευές. Ο κλέφτης έκανε τους συναγερμούς να χτυπήσουν· το προσωπικό νόμισε ότι ήταν βλάβη· κανείς δεν πρόσεξε την άδεια βιτρίνα μέχρι τις οκτώ και είκοσι το πρωί. Το μουσείο πρόσφερε ένα εκατομμύριο ευρώ. Στις είκοσι μία Ιανουαρίου του 2006 βγήκε από τη γη, μέσα σε ένα μολυβένιο κουτί θαμμένο σε ένα δάσος κοντά στο Τσβέτλ, ενενήντα χιλιόμετρα βόρεια της Βιέννης. Ο κλέφτης, ο Ρόμπερτ Μανγκ, παραδόθηκε όταν η αστυνομία έδωσε στη δημοσιότητα φωτογραφίες από κάμερες ασφαλείας και άνθρωποι που τον ήξεραν αναγνώρισαν το πρόσωπό του. Καταδικάστηκε σε τέσσερα χρόνια. Το αντικείμενο που κοιτάτε είναι ασφαλισμένο για περίπου εξήντα εκατομμύρια δολάρια.
Στάση 2 από 5 · Πινακοθήκη, αίθουσα V, πρώτος όροφος
Ο Δαβίδ με το κεφάλι του Γολιάθ
Καραβάτζο · περ. 1600/01 · Λάδι σε ξύλο λεύκας, 91,2 × 116,2 εκ.
Προσέξτε
- Το υπόστρωμα. Είναι ξύλο λεύκας, όχι μουσαμάς, κάτι σπάνιο για τον Καραβάτζο, και γι’ αυτό η επιφάνεια του χρώματος είναι αισθητά πιο λεία.
- Το πρόσωπο του Δαβίδ. Η περιγραφή του ίδιου του μουσείου τον αποκαλεί μελαγχολικό νικητή, που σκέφτεται τον εαυτό του όσο και τον άνθρωπο που σκότωσε.
- Το κομμένο κεφάλι. Εδώ δεν είναι κάποιος συγκεκριμένος. Στην εκδοχή του ίδιου θέματος που βρίσκεται στη Ρώμη, το κεφάλι θεωρείται γενικά το πρόσωπο του ίδιου του Καραβάτζο.
- Οι άλλοι πίνακες του Καραβάτζο. Στην ίδια αίθουσα κρέμονται άλλοι δύο: η Παναγία του Ροδαρίου και ο Ακάνθινος στέφανος.
Κείμενο (2:19)
Ένα αγόρι με φαρδύ άσπρο πουκάμισο κρατά ένα κομμένο κεφάλι με τεντωμένο το χέρι, και δεν δείχνει καθόλου ευχαριστημένο με τον εαυτό του. Ο Καραβάτζο ζωγράφισε αυτή τη σκηνή τουλάχιστον τρεις φορές. Υπάρχει μια πρώιμη εκδοχή στο Πράδο της Μαδρίτης και μια μεταγενέστερη στην Πινακοθήκη Μποργκέζε στη Ρώμη· αυτή εδώ είναι η εκδοχή της Βιέννης.
Η στιγμή προέρχεται από το Πρώτο Βιβλίο του Σαμουήλ. Ο Δαβίδ έχει σκοτώσει τον πρωταθλητή των Φιλισταίων και τον παρουσιάζουν στον βασιλιά Σαούλ με το κεφάλι ακόμη στο χέρι. Το σπαθί πάνω από τον ώμο του αγοριού είναι του ίδιου του Γολιάθ. Η περιγραφή του μουσείου αποκαλεί τη μορφή μελαγχολικό νικητή, κάποιον που μοιάζει να συλλογίζεται τον εαυτό του όσο και τον άνθρωπο που μόλις σκότωσε.
Κοιτάξτε τώρα την επιφάνεια και όχι την ιστορία. Ο πίνακας είναι ζωγραφισμένος σε ξύλο λεύκας, όχι σε μουσαμά. Ο Καραβάτζο δούλευε σχεδόν πάντα σε μουσαμά, και το ξύλο δίνει στο χρώμα μια λειότητα που φαίνεται από ένα μέτρο μακριά. Το μουσείο τοποθετεί τον πίνακα υφολογικά κοντά στα ρωμαϊκά του χρόνια και στην Παναγία του Ροδαρίου, που κρέμεται σε αυτή την ίδια αίθουσα.
Το μοντέλο έχει ένα όνομα, αν και όχι βέβαιο. Μοιάζει με μια μεγαλύτερη εκδοχή του αγοριού που πόζαρε για τον Έρωτα νικητή και για τους πίνακες του Ιωάννη του Βαπτιστή γύρω στο 1602, και αρκετοί συγγραφείς, με πιο επίμονο τον Πίτερ Ρομπ, το ταυτίζουν με τον Τσέκο, έναν μαθητευόμενο του Καραβάτζο στη Ρώμη. Εδώ όμως το κεφάλι δεν είναι αυτοπροσωπογραφία. Στην εκδοχή της Μποργκέζε στη Ρώμη, το κεφάλι του Γολιάθ θεωρείται γενικά αυτοπροσωπογραφία, γι’ αυτό εκείνος ο πίνακας διαβάζεται σαν εξομολόγηση, ενώ αυτός ο Δαβίδ, όπως το λένε κάποιοι συγγραφείς, είναι ο πιο θριαμβευτικός από τους δύο.
Τον Μάιο του 1606 ο Καραβάτζο σκότωσε σε έναν καβγά στη Ρώμη έναν άντρα, τον Ρανούτσιο Τομασόνι, και έφυγε από την πόλη με μια θανατική καταδίκη να κρέμεται πάνω από το κεφάλι του.
Αξίζει να ξέρετε τη διαδρομή αυτού του πίνακα ως τη Βιέννη. Ο πρώτος γνωστός κάτοχός του είναι ο κόμης της Βιγιαμεδιάνα, που πέθανε το 1622. Ύστερα ανήκε στον βασιλιά Κάρολο τον Πρώτο της Αγγλίας. Μετά πέρασε από τη συλλογή Ίμστενραντ στο Άμστερνταμ, και το 1667 μπήκε στην αυτοκρατορική κατοχή εδώ, όπου έμεινε από τότε.
Κάτι τελευταίο, από τετρακόσια χρόνια αργότερα. Το 2020 ο σχεδιαστής Βέρτζιλ Άμπλο έκοψε αυτόν τον πίνακα, πρόσθεσε με το Φότοσοπ αλυσίδες στον λαιμό του Δαβίδ και τον χρησιμοποίησε για το εξώφυλλο ενός ραπ άλμπουμ του Γουέστσαϊντ Γκαν με τίτλο Pray for Paris, δηλαδή «Προσευχηθείτε για το Παρίσι».
Στάση 3 από 5 · Πινακοθήκη, αίθουσα XII, πρώτος όροφος
Η τέχνη της ζωγραφικής
Γιοχάνες Βερμέερ · περ. 1666/68 · Λάδι σε μουσαμά, 120 × 100 εκ.
Προσέξτε
- Ο μουσαμάς στο καβαλέτο. Μόνο το δάφνινο στεφάνι έχει αρχίσει να ζωγραφίζεται. Αυτό είναι ό,τι έχει κάνει ως τώρα ο ζωγράφος.
- Η υπογραφή, στην κάτω λωρίδα του περιθωρίου του χάρτη, δεξιά από την κοπέλα: I Ver-Meer. Χρονολογία δεν υπάρχει.
- Ο δικέφαλος αετός πάνω στον πολυέλαιο, το έμβλημα των Αψβούργων αυτοκρατόρων που κάποτε κυβερνούσαν αυτές τις επαρχίες.
- Ο ίδιος ο χάρτης. Δείχνει τις Δεκαεπτά Επαρχίες ως μία χώρα, με τη δύση επάνω αντί για τον βορρά.
Κείμενο (2:22)
Η κουρτίνα έχει τραβηχτεί για χάρη σας και ο ζωγράφος σάς έχει γυρισμένη την πλάτη. Βρίσκεται στην αρχή αρχή του πίνακα που έχει στο καβαλέτο: το μόνο που έχει ζωγραφίσει ως τώρα είναι το δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι της κοπέλας. Η σάλπιγγα, το βαρύ βιβλίο, το μπλε φόρεμα, ο χάρτης πίσω της, όλα αυτά τον περιμένουν ακόμη.
Η κοπέλα είναι ντυμένη Κλειώ, η μούσα της ιστορίας. Το στεφάνι, η σάλπιγγα και το βιβλίο βγαίνουν κατευθείαν από το εγχειρίδιο προσωποποιήσεων του Τσέζαρε Ρίπα, ένα βιβλίο που κάθε Ολλανδός ζωγράφος είχε στο ράφι του.
Κοιτάξτε τον χάρτη στον πίσω τοίχο. Είναι πραγματικός, τον εξέδωσε ο Κλάας Γιάνσοον Φίσερ το 1636, και δείχνει τις Δεκαεπτά Επαρχίες των Κάτω Χωρών ως μία ενιαία χώρα, με τη δύση επάνω αντί για τον βορρά. Όταν τον ζωγράφισε ο Βερμέερ, η χώρα αυτή είχε ήδη διασπαστεί. Κοιτάξτε τώρα τον πολυέλαιο μπροστά του. Στην κορυφή του κάθεται ένας δικέφαλος αετός, το έμβλημα των Αψβούργων αυτοκρατόρων που κάποτε κυβερνούσαν ολόκληρη αυτή την επικράτεια.
Μετά βρείτε την υπογραφή. Είναι ζωγραφισμένη στην κάτω λωρίδα του περιθωρίου του χάρτη, δεξιά από την κοπέλα: I Ver-Meer. Πουθενά στον πίνακα δεν υπάρχει χρονολογία.
Ο Βερμέερ αρνήθηκε να πουλήσει αυτόν τον πίνακα. Ήταν χρεωμένος σε μεγάλο μέρος της ζωής του και παρ’ όλα αυτά τον κράτησε. Μετά τον θάνατό του, η χήρα του Καταρίνα τον μεταβίβασε στη μητέρα της για να τον γλιτώσει από τους πιστωτές, και ο διαχειριστής της περιουσίας, ο μικροσκοπιστής από το Ντελφτ Αντόνι φαν Λέβενχουκ, έκρινε τη μεταβίβαση παράνομη. Για δεκαετίες μετά ο πίνακας κρεμόταν στη Βιέννη με το όνομα του Πίτερ ντε Χοχ, με πλαστή υπογραφή του ντε Χοχ πάνω του, ώσπου γύρω στο 1860 ο Γερμανός ιστορικός τέχνης Γκούσταβ Φρίντριχ Βάαγκεν απέδειξε ότι ήταν του Βερμέερ.
Έπειτα ο εικοστός αιώνας. Ο κόμης Ρούντολφ Τσέρνιν τον είχε αγοράσει το 1813 για πενήντα φιορίνια. Τον Νοέμβριο του 1940 ο Αδόλφος Χίτλερ τον αγόρασε από την οικογένεια για ένα κόμμα ογδόντα δύο εκατομμύρια μάρκα του Ράιχ, μέσω του πράκτορά του Χανς Πόσε, για το μουσείο που σχεδίαζε να χτίσει στο Λιντς. Το τέλος του πολέμου το πέρασε κάτω από τη γη, στο αλατωρυχείο του Αλτάουσε. Ένας Αμερικανός αξιωματικός, ο Άντριου Ρίτσι, που διηύθυνε στην Αυστρία το πρόγραμμα για τα Μνημεία, τις Καλές Τέχνες και τα Αρχεία, τον έφερε πίσω από το Μόναχο στη Βιέννη κλειδώνοντας τον εαυτό του και τον πίνακα σε ένα κουπέ τρένου.
Παραδόθηκε σε αυτό το μουσείο στις επτά Νοεμβρίου του 1946 και μπήκε στη συλλογή το 1958. Η οικογένεια Τσέρνιν τον έχει ζητήσει πίσω αρκετές φορές. Η τελευταία άρνηση ήρθε από την αυστριακή κυβέρνηση το 2011.
Στάση 4 από 5 · Πινακοθήκη, αίθουσα X, πρώτος όροφος
Ο Πύργος της Βαβέλ
Πίτερ Μπρίγκελ ο Πρεσβύτερος · 1563 · Λάδι σε ξύλο βελανιδιάς, 114,4 × 155,5 εκ.
Προσέξτε
- Η υπογραφή. Είναι σκαλισμένη σε έναν λίθινο όγκο στο προσκήνιο, κοντά στη στεφανωμένη μορφή: BRVEGEL FE και το 1563 με ρωμαϊκούς αριθμούς.
- Γυμνός βράχος που ξεπροβάλλει μέσα από την τοιχοποιία κάτω στο κέντρο. Ο πύργος χτίζεται γύρω από ένα μικρό, απότομο βουνό.
- Οι καμάρες δεξιά που ήδη κάθονται. Τοποθετήθηκαν κάθετα στο επικλινές έδαφος και όχι κατακόρυφα.
- Το λιμάνι δεξιά, με τους γερανούς και τα πλοία του. Είναι φλαμανδικό λιμάνι και φαίνεται μικροσκοπικό μπροστά στο οικοδόμημα.
Κείμενο (2:29)
Διαλέξτε μια σειρά από καμάρες και ακολουθήστε την με το βλέμμα γύρω από τον πύργο. Δεν ξαναγυρίζει στο ύψος από όπου ξεκίνησε. Κανένας όροφος δεν είναι πραγματικά οριζόντιος· όλο το κτίριο είναι μια ανερχόμενη σπείρα, και οι καμάρες έχουν τοποθετηθεί κάθετα στο επικλινές έδαφος αντί για κατακόρυφα, γι’ αυτό μερικές στα δεξιά έχουν ήδη αρχίσει να κάθονται. Οι πάνω όροφοι υψώνονται πριν τελειώσουν οι κάτω. Ο Μπρίγκελ ήξερε ακριβώς τι έδειχνε. Η τελευταία του παραγγελία, ημιτελής όταν πέθανε, ήταν μια σειρά από πίνακες που κατέγραφαν σαν ντοκουμέντο το σκάψιμο ενός καναλιού ανάμεσα στις Βρυξέλλες και την Αμβέρσα, και τα εργοτάξιά του είναι σωστά ως την παραμικρή λεπτομέρεια.
Η λιθοδομή είναι ρωμαϊκή. Αυτές οι σειρές από καμάρες είναι το Κολοσσαίο, που ο Μπρίγκελ το είχε δει με τα μάτια του στη Ρώμη δέκα χρόνια πριν ζωγραφίσει αυτόν τον πίνακα, και που οι χριστιανοί της εποχής του το έβλεπαν ως μνημείο αλαζονείας και διωγμών. Η Ρώμη ως Βαβυλώνα δεν ήταν αθώα σύγκριση στις Κάτω Χώρες του 1563. Η Καθολική Εκκλησία τελούσε ακόμη κάθε λειτουργία στα λατινικά, ενώ το προτεσταντικό κίνημα γύρω του απλωνόταν σε πολλές γλώσσες. Λίγα χρόνια μετά από αυτόν τον πίνακα, η Αμβέρσα άρχισε να τυπώνει την περίφημη Πολύγλωσση Βίβλο της, με τις Γραφές τη μία δίπλα στην άλλη σε πέντε γλώσσες.
Κοιτάξτε τώρα κάτω αριστερά. Εκεί στέκεται μια στεφανωμένη μορφή με μια ομάδα ανδρών. Είναι μάλλον ο Νεβρώδ, ο βασιλιάς που σύμφωνα με ορισμένες χριστιανικές παραδόσεις διέταξε να χτιστεί ο πύργος. Σε έναν λίθινο όγκο κοντά του ο Μπρίγκελ χάραξε την υπογραφή του και τη χρονολογία: BRVEGEL FE, και μετά το 1563 με ρωμαϊκούς αριθμούς.
Ψάξτε για γυμνό βράχο. Κάτω στο κέντρο, και ξανά πιο ψηλά στα δεξιά, η τοιχοποιία δίνει τη θέση της σε γκρίζα πέτρα. Ο πύργος χτίζεται γύρω από ένα πολύ απότομο μικρό βουνό, που οι εργάτες απλώς το ενσωμάτωσαν στο κτίσμα.
Μετά κοιτάξτε δεξιά, το λιμάνι, με τους γερανούς, τα πλοία και τις αποβάθρες του. Είναι φλαμανδικό λιμάνι, όχι μεσοποταμιακό, και δίπλα στον πύργο είναι μικροσκοπικό. Αυτό είναι το κόλπο που δίνει στο κτίριο την κλίμακά του.
Ο Μπρίγκελ ζωγράφισε αυτό το θέμα τρεις φορές. Το πρωιμότερο, μια μικρογραφία σε ελεφαντόδοντο που έκανε όταν βρισκόταν στη Ρώμη, έχει χαθεί. Το άλλο που σώζεται έχει το μισό ύψος και το μισό πλάτος από αυτό και βρίσκεται στο Ρότερνταμ. Αυτό εδώ ζωγραφίστηκε για τον Νικολάες Γιόνγκελινκ, έναν τραπεζίτη της Αμβέρσας που κάποια στιγμή είχε δεκαέξι έργα του Μπρίγκελ. Από εκείνον πέρασε πιθανότατα το 1566 στην πόλη της Αμβέρσας, μετά στον αυτοκράτορα Ροδόλφο τον Δεύτερο και έπειτα στη συλλογή του αρχιδούκα Λεοπόλδου Γουλιέλμου, που αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της αίθουσας όπου στέκεστε.
Στάση 5 από 5 · Πινακοθήκη, αίθουσα X, πρώτος όροφος
Οι κυνηγοί στο χιόνι (Χειμώνας)
Πίτερ Μπρίγκελ ο Πρεσβύτερος · 1565 · Λάδι σε ξύλο βελανιδιάς, 116,5 × 162 εκ.
Προσέξτε
- Μια κοκαλιάρα αλεπού κρεμασμένη από ένα δόρυ στον ώμο του μεσαίου κυνηγού. Αυτή είναι όλη η λεία, και στο χιόνι μπροστά στους άντρες φαίνονται τα ίχνη ενός λαγού που ξέφυγε.
- Η ταμπέλα του πανδοχείου αριστερά, που έχει ξεφύγει από το ένα της άγκιστρο. Γράφει Dit Is Gulden Hert, δηλαδή «Αυτό είναι το Χρυσό Ελάφι», και δείχνει το ελάφι του Αγίου Ουμβέρτου, προστάτη των κυνηγών.
- Ο τροχός του μύλου κάτω στην κοιλάδα, δεξιά. Έχει παγώσει εντελώς.
- Μια κίσσα που διασχίζει το πάνω μέρος του πίνακα στο κέντρο, και κοράκια στα γυμνά δέντρα. Ο Μπρίγκελ χρησιμοποιούσε και τα δύο ως κακό οιωνό.
Κείμενο (2:38)
Κοιτάξτε πρώτα την αλεπού. Είναι μία, και κοκαλιάρα, κρεμασμένη από ένα δόρυ στον ώμο του μεσαίου κυνηγού, και είναι όλη κι όλη η σοδειά της μέρας. Τα σκυλιά είναι πετσί και κόκαλο και έχουν τα κεφάλια σκυμμένα. Στο χιόνι μπροστά στους άντρες φαίνονται τα ίχνη ενός λαγού που ξέφυγε. Είναι η πιο αναπαραγμένη χειμωνιάτικη σκηνή της ευρωπαϊκής τέχνης, και είναι ένας πίνακας για μια άσχημη μέρα.
Ο Μπρίγκελ τον υπέγραψε κάτω στο κέντρο, BRVEGEL και μετά το 1565 με ρωμαϊκούς αριθμούς. Ανήκει σε μια σειρά έξι πινάκων με τις εποχές του χρόνου, φτιαγμένη για τον τραπεζίτη της Αμβέρσας Νικολάες Γιόνγκελινκ. Από τους έξι σώζονται οι πέντε, και τρεις από αυτούς βρίσκονται στους τοίχους αυτής της αίθουσας: αυτός, η Μουντή μέρα και η Επιστροφή του κοπαδιού. Η Συγκομιδή του σανού βρίσκεται στην Πράγα, στο Παλάτι Λόμπκοβιτς, και οι Θεριστές στο Μητροπολιτικό Μουσείο της Νέας Υόρκης. Τα τρία πέμπτα λοιπόν από ό,τι σώζεται από τη χρονιά του Μπρίγκελ κρέμονται γύρω σας.
Αφήστε τώρα το μάτι σας να ταξιδέψει. Αριστερά, έξω από το πανδοχείο, μερικοί ενήλικες κι ένα παιδί ετοιμάζονται να καψαλίσουν ένα γουρούνι σε ανοιχτή φωτιά, γιατί έτσι μοιάζει ο Δεκέμβριος. Η ταμπέλα πάνω τους έχει ξεφύγει από το ένα της άγκιστρο και κρέμεται στραβά. Γράφει Dit Is Gulden Hert, δηλαδή Αυτό είναι το Χρυσό Ελάφι, και η εικόνα της είναι το όραμα του Αγίου Ουμβέρτου, ή του Αγίου Ευσταθίου: ένα ελάφι με έναν σταυρό ανάμεσα στα κέρατά του. Ο προστάτης των κυνηγών επιβλέπει εδώ τρεις άντρες που έπιασαν μια αλεπού.
Κάτω στην κοιλάδα ο τροχός του μύλου έχει παγώσει. Πάνω στις λιμνούλες, σιλουέτες κάνουν πατινάζ, παίζουν κολφ, έναν πρόγονο του χόκεϊ επί πάγου, και άισστοκ, κάτι σαν κέρλινγκ. Ο Μπρίγκελ τους απέδωσε ως σιλουέτες, μικρές σκούρες κηλίδες πάνω στον πάγο.
Μετά κοιτάξτε ψηλά. Στα γυμνά δέντρα κάθονται κοράκια, και μια κίσσα διασχίζει το πάνω μέρος του πίνακα στο κέντρο. Ο Μπρίγκελ χρησιμοποιούσε κάποτε και τα δύο πουλιά ως κακό οιωνό, και στη λαϊκή παράδοση των Κάτω Χωρών η κίσσα ανήκει στον Διάβολο. Και κοιτάξτε τον ορίζοντα: κοφτερές βουνοκορφές, από εκείνες που δεν υπάρχουν πουθενά στις Κάτω Χώρες.
Και η χρονιά δεν είναι τυχαία. Το 1565 ήταν η αρχή μιας σειράς από άγριους χειμώνες που σήμερα ονομάζουμε Μικρή Εποχή των Παγετώνων, οπότε αυτή δεν είναι μια νοσταλγική σκηνή.
Ο πίνακας ήρθε εδώ όπως ήρθε και το μεγαλύτερο μέρος αυτής της συλλογής. Από τον Γιόνγκελινκ πέρασε στην πόλη της Αμβέρσας, η οποία τον χάρισε στον αρχιδούκα Έρνστ το 1594. Ο Έρνστ πέθανε τον επόμενο χρόνο, ο πίνακας πέρασε στον Ροδόλφο τον Δεύτερο και μετά στον αρχιδούκα Λεοπόλδο Γουλιέλμο.
Δεν έπαψε ποτέ να επιδρά στους ανθρώπους. Ο Ταρκόφσκι τον έβαλε στο Σολάρις το 1972, στη σκηνή της έλλειψης βαρύτητας, πάνω σε ένα πρελούδιο για εκκλησιαστικό όργανο του Μπαχ. Ο Λαρς φον Τρίερ τον χρησιμοποίησε αρκετές φορές στη Μελαγχολία. Και ο ιστορικός τέχνης Μάρτιν Κεμπ έχει επισημάνει ότι μάλλον κανένα κοσμικό θέμα δεν εμφανίζεται σε περισσότερες χριστουγεννιάτικες κάρτες. Παράξενη μεταθανάτια ζωή για τρεις εξαντλημένους άντρες και μία νεκρή αλεπού.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Σε αυτό το κτίριο κρέμονται δώδεκα έργα του Μπρίγκελ. Το Chiaro σάς μιλά και για τα άλλα δέκα.
Πέντε έργα, και εδώ η σελίδα δεν έχει άλλο χώρο. Η εφαρμογή έχει: φωτογραφίστε έναν πίνακα, μια βιτρίνα, ένα κράνος ή μια σαρκοφάγο μούμιας οπουδήποτε στο κτίριο, και το Chiaro σάς λέει φωναχτά τι είναι και γιατί βρίσκεται εδώ, ενώ στέκεστε ακόμη μπροστά του. Μετά μπορείτε και να διαφωνήσετε μαζί του.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Maria-Theresien-Platz, 1010 Βιέννη, πάνω στο Ring, απέναντι από το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, το σχεδόν πανομοιότυπο δίδυμό του, στην άλλη πλευρά της πλατείας. Η κεντρική είσοδος είναι στη Maria-Theresien-Platz· η είσοδος χωρίς σκαλιά βρίσκεται στο πλάι, στο Burgring 5, όπου η υπηρεσία επισκεπτών σάς οδηγεί στον ανελκυστήρα.
Με το U3 ως τη στάση Volkstheater ή με το U2 ως τη Museumsquartier, και από εκεί λίγα λεπτά με τα πόδια. Τα τραμ 1, 2, 71 και D και το λεωφορείο 57A σταματούν απέξω, στο Burgring· το μουσείο δίνει το όνομα της στάσης ως Burgring / Kunsthistorisches Museum. Από τον σταθμό Westbahnhof προτείνει το U3, από τον Hauptbahnhof το τραμ D.
Εισιτήρια
- Από τις 8 Σεπτεμβρίου 2026 η είσοδος γίνεται μόνο σε συγκεκριμένη ώρα. Κλείστε την ώρα σας στο khm.at πριν ξεκινήσετε.
- Η Δευτέρα είναι η παγίδα. Το μουσείο είναι κλειστό τις Δευτέρες για μεγάλο μέρος του χρόνου και ανοιχτό καθημερινά τις πιο πολυσύχναστες εβδομάδες, οπότε ελέγξτε το ημερολόγιο για τη δική σας ημερομηνία και όχι το γενικό ωράριο.
- Τα εισιτήρια κοστίζουν μερικά ευρώ λιγότερο ηλεκτρονικά απ’ ό,τι στο ταμείο, και όλοι κάτω των 19 μπαίνουν δωρεάν.
- Η Πέμπτη είναι η μεγάλη μέρα: το κτίριο μένει ανοιχτό ως τις 9 το βράδυ.
- Η γκαρνταρόμπα είναι δωρεάν, αλλά χώρος φύλαξης αποσκευών δεν υπάρχει, οπότε μην έρθετε κατευθείαν από τον σταθμό με βαλίτσα.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Το μουσείο νοικιάζει στο γκισέ δικό του ηχητικό ξεναγό για έξι ευρώ, οκτώ για μια εκδοχή που μπορούν να μοιραστούν δύο άτομα και εννέα για την οικογενειακή, σε δέκα γλώσσες, ανάμεσά τους και τα αγγλικά. Διαθέτει επίσης δωρεάν εφαρμογή KHM και διαδραστικό χάρτη των αιθουσών. Οι πέντε στάσεις αυτής της σελίδας δεν κοστίζουν τίποτα και δεν χρειάζονται επιπλέον συσκευή.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης;
Αυτή η σελίδα είναι ένας. Πέντε έργα, πέντε ηχογραφήσεις που παίζουν κατευθείαν στο πρόγραμμα περιήγησης του κινητού σας, με το κείμενο από κάτω, τον αριθμό της αίθουσας για το καθένα και τίποτα για κατέβασμα. Για τα έργα που παραλείπει αυτή η σελίδα, η εφαρμογή Chiaro σάς αφηγείται ό,τι φωτογραφίσετε μπροστά σας.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Ιστορίας της Τέχνης;
Λίγα ευρώ για την κανονική συσκευή και λίγο περισσότερα για την κοινόχρηστη και την οικογενειακή εκδοχή, επιπλέον του εισιτηρίου, σε δέκα γλώσσες, ανάμεσά τους και τα αγγλικά. Το μουσείο έχει και δική του δωρεάν εφαρμογή. Οι τρέχουσες τιμές βρίσκονται στο khm.at.
Πού βρίσκονται οι Κυνηγοί στο χιόνι στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης;
Στην Πινακοθήκη, στον πρώτο όροφο, αίθουσα X, στο μισό της πινακοθήκης που είναι αφιερωμένο στην ολλανδική, φλαμανδική και γερμανική ζωγραφική. Ο Πύργος της Βαβέλ κρέμεται λίγα μέτρα πιο πέρα στους ίδιους τοίχους· και οι δύο ανήκουν στους δώδεκα πίνακες του Μπρίγκελ που έχει το μουσείο, τη μεγαλύτερη συγκέντρωση έργων του οπουδήποτε.
Είναι κλειστό το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης τις Δευτέρες;
Εξαρτάται από την εποχή, γι’ αυτό και οι οδηγοί διαφωνούν. Το μουσείο λειτουργεί από Τρίτη έως Κυριακή τον περισσότερο χρόνο και ανοίγει καθημερινά τις πιο πολυσύχναστες περιόδους, οπότε μια Δευτέρα στις αρχές Σεπτεμβρίου είναι κλειστό, ενώ μια Δευτέρα στα τέλη Οκτωβρίου όχι. Το γενικό ωράριο που δημοσιεύει το ίδιο γράφει «ανοιχτό καθημερινά» όλο τον χρόνο, οπότε ελέγξτε το ημερολόγιο στο khm.at για την ακριβή ημέρα της επίσκεψής σας, ή τη λίστα του Τουριστικού Οργανισμού της Βιέννης, που ενημερώνεται κάθε εποχή.
Πού είναι η αλατιέρα του Τσελίνι, και κλάπηκε πράγματι;
Στην Kunstkammer, αίθουσα XXIX, στο ισόγειο, στη δική της βιτρίνα, με την πινακίδα Saliera. Και ναι: κλάπηκε στις 11 Μαΐου 2003, όταν το κτίριο ήταν γεμάτο σκαλωσιές, και ξεθάφτηκε τον Ιανουάριο του 2006 σε ένα δάσος κοντά στο Τσβέτλ, περίπου 90 χιλιόμετρα βόρεια της Βιέννης.
Πόση ώρα παίρνουν αυτές οι πέντε στάσεις;
Περίπου δώδεκα λεπτά ήχου και από τρία τέταρτα ως μία ώρα πραγματικού περπατήματος και στάσης, αφού η διαδρομή περνά από δύο ορόφους και από τα δύο μισά της Πινακοθήκης. Αφιερώστε δύο με τρεις ώρες αν θέλετε να δείτε σωστά την υπόλοιπη αίθουσα του Μπρίγκελ και την Kunstkammer.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης της Βιέννης.