Przejdź do treści

Katedra św. Szczepana · Wiedeń · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po katedrze św. Szczepana,
pięć przystanków, za darmo.

Romański portal z około 1230 roku pod Wieżą Południową, która ma 136,4 metra i stanęła w 1433 roku: posłuchaj tu o pięciu miejscach w wiedeńskiej katedrze, a pomiędzy nimi skieruj aparat Chiaro na dowolną rzeźbę, nagrobek czy ołtarz i zapytaj, co to jest.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą katedry św. Szczepana.

9:41

Brama Olbrzymów i Wieże Pogańskie

Katedra św. Szczepana, Wiedeń

0:00 2:34
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 13 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Do wiedeńskiej katedry wejdziesz za darmo, ale za większość tego, co jest za drzwiami, trzeba zapłacić, dlatego ten audioprzewodnik po katedrze św. Szczepana, z którym zwiedzasz na własną rękę, ułożono wokół tej granicy. Pierwszy przystanek jest na Stephansplatz, naprzeciwko Bramy Olbrzymów pośrodku fasady zachodniej. Drugi tuż za tymi drzwiami, w bezpłatnej strefie w tylnej części kościoła, z widokiem na wschód wzdłuż nawy. Trzeci, ambona przy drugim filarze po lewej, stoi w tej części nawy, na którą potrzebny jest bilet zwiedzania katedry. Winda na Wieżę Północną, przystanek czwarty, rusza z wnętrza kościoła po stronie północnej i ma osobny bilet; na Wieżę Południową, przystanek piąty, wchodzi się przez oddzielne drzwi na zewnątrz, po stronie południowej, na kolejny bilet. Wysłuchane jedna po drugiej, pięć opowieści trwa około trzynastu minut, a pieszo cała trasa to kilkaset metrów po płaskim terenie, do tego jazda windą i 343 stopnie.

To, co ta strona mówi o godzinach, biletach i wejściach, pochodzi ze stephanskirche.at, strony dla zwiedzających prowadzonej przez samą administrację katedry, a historia w nagraniach, każda data i każdy wymiar, opiera się także na drugim, niezależnym źródle. Katedra św. Szczepana jest czynną katedrą, w której nabożeństwa mają pierwszeństwo, więc zwiedzanie może zostać wstrzymane w każdej chwili: jeśli obsługa przy drzwiach albo tablica w kościele mówi coś innego niż ta strona, posłuchaj ich i napisz do nas, żebyśmy mogli to poprawić.

Przystanek 1 z 5 · Stephansplatz, strona zachodnia, naprzeciwko Riesentor, portalu głównego, na wprost wyjścia z metra (U-Bahn)

Brama Olbrzymów i Wieże Pogańskie

Nieznani z imienia romańscy kamieniarze drugiego kościoła parafialnego, około 1230–1250; gotyckie okno zachodnie dodane około 1420 roku · Portal i wieże 1230–1250; okno zachodnie przebite około 1420 roku · Wapień; lejkowaty romański portal o prześwicie 2,4 metra, między dwiema Wieżami Pogańskimi o wysokości 65,3 i 66,3 metra

Na co zwrócić uwagę

  • Dwa żelazne pręty wpuszczone w mur na lewo od drzwi: wiedeńskie łokcie do płótna i do sukna, 89,6 i 77,6 centymetra, przy których każdy mógł sprawdzić miarę kupca.
  • Chrystus na tronie w tympanonie nad drzwiami, po obu stronach anioł, z jednym odsłoniętym kolanem, czego nikt dotąd nie wyjaśnił.
  • Dwie Wieże Pogańskie po obu stronach portalu: 65,3 i 66,3 metra wysokości i o metr różnej szerokości, czyli niezupełnie para.
  • Wyryty znak O5 po stronie zachodniej, symbol austriackiego ruchu oporu z lat 1938–1945, najpierw namalowany, później wykuty w kamieniu.
Transkrypcja (2:34)

Odejdź na placu na tyle daleko, żeby objąć wzrokiem całą fasadę zachodnią, a zobaczysz, że to nie jeden budynek, tylko kilka, ułożonych jeden na drugim. Ciemny mur wokół drzwi i dwie smukłe wieże po ich bokach to najstarsze rzeczy, jakie dziś zobaczysz: romańska robota z lat około 1230–1250, z kościoła, który stał tu, zanim wyrosła wokół niego gotycka katedra i go pochłonęła. Wysokie ostrołukowe okno nad drzwiami przebito w tym starym murze dopiero około 1420 roku. A wielka wieża, która wznosi się z tyłu po prawej, Steffl, należy już do kościoła gotyckiego.

Te drzwi to Riesentor, Brama Olbrzymów. Barwne wyjaśnienie tej nazwy to kość. W piętnastym wieku, kiedy kopano fundamenty Wieży Północnej, robotnicy znaleźli ogromną kość udową, w rzeczywistości mamuta, a ponieważ mogła należeć tylko do olbrzyma, zawieszono ją w przedsionku. Nudne wyjaśnienie, które woli samo stowarzyszenie wspierające katedrę, to średnio-wysoko-niemieckie słowo risen, czyli opadać albo zapadać się, bo portal zwęża się do środka jak lejek, a każdy łuk jest osadzony głębiej niż poprzedni.

Prześwit ma tylko 2,4 metra szerokości. Kiedy w listopadzie 1711 roku przyciągnięto tu z odlewni stary dzwon Pummerin, nie zmieścił się: trzeba było wyjąć węgary drzwi i wyciąć kwadrat z dolnej części rzeźbionego tympanonu, który potem wstawiono z powrotem. W październiku 1957 roku nowy Pummerin wjechał tą samą drogą i znowu trzeba było wyjąć kamienie.

Spójrz w górę, na ten tympanon. Chrystus siedzi w migdałowatej ramie jako władca świata, po obu stronach ma anioła, a jedno jego kolano jest odsłonięte. Nikt nie wie dlaczego; według jednej z teorii ma to związek z obrzędami wtajemniczenia w średniowiecznych lożach kamieniarzy. Pod nim przez fryz pełzną smoki, lwy i bazyliszki, siły zła trzymane za drzwiami, a rzeźbiona plecionka na kolumnach miała je tam związać.

Te dwie wieże to Heidentürme, Wieże Pogańskie, prawdopodobnie dlatego, że zbudowano je z kamienia z dawnego rzymskiego muru, a dla średniowiecznego chrześcijanina było to dzieło pogan. Mają 65,3 i 66,3 metra wysokości i różnią się szerokością o metr.

Zanim wejdziesz, spójrz na mur na lewo od drzwi. W kamień wpuszczono dwa żelazne pręty: wiedeńskie łokcie, urzędowe miary długości miasta dla płótna i dla sukna, 89,6 i 77,6 centymetra, przy których każdy mógł sprawdzić miarę kupca. O okrągłym zagłębieniu nad nimi mówi się, że pokazuje, jak duży musiał być bochenek chleba. To jednak tylko wytarty ślad po okuciu drzwi.

Przystanek 2 z 5 · Tuż za Riesentor, w bezpłatnej strefie w tylnej części kościoła, przodem na wschód, wzdłuż nawy

Nawa, widziana z bezpłatnej strefy za Bramą Olbrzymów

Hans Puchsbaum i huta katedralna (gotycka nawa); ołtarz główny w głębi: bracia Johann Jakob i Tobias Pockowie dla biskupa Philippa Friedricha hrabiego Breunera · Mury nawy od 1359 roku, sklepienie 1446–1474; ołtarz główny 1641–1647; odbudowana po pożarze 12 kwietnia 1945 roku i ponownie otwarta 26 kwietnia 1952 roku · Wapienny kościół halowy, 107 metrów długości i 40 metrów szerokości, pod stalową więźbą dachową ważącą około 600 ton, która zastąpiła spaloną więźbę modrzewiową

Na co zwrócić uwagę

  • Ołtarz główny w głębi, czarny marmur niemal do szczytu chóru, z ukamienowaniem św. Szczepana jako obrazem ołtarzowym: dzieło braci Pocków z lat 1641–1647.
  • Figury na filarach, stojące grupami pod kamiennymi baldachimami wzdłuż całej nawy: siedemdziesiąt siedem, ufundowanych przez mieszczan wiedeńskich.
  • Ambona przy drugim filarze po twojej lewej, ze schodami owiniętymi wokół filaru; przetrwała rok 1945 w ceglanej obudowie.
Transkrypcja (2:33)

Jesteś już w środku, tuż za Bramą Olbrzymów, w tylnej części kościoła. Zatrzymaj się na chwilę i pozwól oczom pójść tam, dokąd chcieli je poprowadzić budowniczowie: prosto, przez całą długość nawy, do ołtarza głównego na samym końcu.

Ten ołtarz jest z marmuru, przeważnie czarnego marmuru z Polski, i sięga niemal na całą wysokość gotyckiego chóru. Bracia Johann Jakob i Tobias Pockowie zbudowali go w latach 1641–1647 dla biskupa Philippa Friedricha hrabiego Breunera, a obraz pośrodku przedstawia ukamienowanie świętego Szczepana, patrona tego kościoła, z niebem otwierającym się nad nim i Chrystusem, który na niego czeka. Co roku dwudziestego szóstego grudnia, w dniu jego święta, południowe słońce dosięga jego wizerunku na tym ołtarzu.

Spójrz teraz na bliższe filary. Każdy dźwiga figury, stojące grupami pod kamiennymi baldachimami, w całej nawie siedemdziesiąt siedem, a ufundowali je mieszczanie wiedeńscy: kamienna procesja, która prowadzi twój wzrok do ołtarza. Sklepienie nad nimi zaczęto w latach czterdziestych piętnastego wieku, kiedy mistrzem budowy był Hans Puchsbaum, i zamknięto w 1474 roku.

Wszystko ponad tym sklepieniem, cały dach, pochodzi z 1950 roku. W nocy z jedenastego na dwunastego kwietnia 1945 roku, w ostatnich dniach walk o Wiedeń, ogień przeskoczył z płonących domów wokół placu na dach katedry. Przez dziesięciolecia mówiło się, że podpalili go ostrzałem Rosjanie albo Niemcy; naoczni świadkowie opowiadają prostszą historię: szabrownicy podłożyli ogień w sąsiednich domach, a iskry wpadły do środka przez dziury, które walki zdążyły już wybić w dachu. Średniowieczna więźba, dwa tysiące metrów sześciennych modrzewia, spłonęła doszczętnie. Mur nośny na strychu runął przez sklepienia chóru, a dzwony, organy i rzeźbione gotyckie stalle przepadły.

Mogło być gorzej. Dwa dni wcześniej, kiedy na wieży wywieszono białą flagę, komendant miasta, Sepp Dietrich, kazał obrócić katedrę w gruz stu pociskami. Kapitan Wehrmachtu, Gerhard Klinkicht, odmówił, i upamiętnia go za to tablica na katedrze. A najcenniejsze rzeczy w środku zamurowano w ceglanych obudowach i właśnie dlatego ambona przy drugim filarze po twojej lewej przetrwała.

Odbudowa trwała siedem lat. Nowa więźba jest stalowa, waży 605 ton, zbudowano ją na dawnej wysokości i z dawnym spadkiem, a pomogły za nią zapłacić austriackie kraje związkowe. Dwudziestego szóstego kwietnia 1952 roku katedrę otwarto ponownie, a tego samego dnia na Stephansplatz wtoczył się wśród wiwatującego tłumu nowy wielki dzwon.

Przystanek 3 z 5 · Nawa, drugi filar północnego rzędu licząc od Riesentor, w biletowanej części nawy; Fenstergucker jest u stóp schodów, od strony północnej nawy bocznej

Ambona i człowiek w okienku pod nią

Długo przypisywana mistrzowi katedralnemu Antonowi Pilgramowi (około 1460–1515), dziś częściej mistrzowi z kręgu Niclaesa Gerhaerta van Leyden; atrybucja wciąż budzi spory. Odnowiona w latach 1878–1880 pod kierunkiem Friedricha von Schmidta · Około 1510–1515 (niektórzy datują ją na około 1500 rok) · Piaskowiec z Breitenbrunn, stopa wykuta z trzech bloków; schody o 15 stopniach okrążają filar aż do kosza ambony

Na co zwrócić uwagę

  • Fenstergucker u stóp schodów, wychylony z kamiennego okienka z cyrklem w dłoni, ze znakiem kamieniarskim na tarczy nad nim.
  • Żaby i jaszczurki walczące ze sobą w drodze w górę po poręczy schodów i mały kamienny pies czekający na szczycie.
  • Czterej Ojcowie Kościoła na koszu ambony, każdy o innym temperamencie; Grzegorz Wielki trzyma szkło powiększające.
  • Litery REN. A. D. 1880 pod człowiekiem w okienku, podpis dziewiętnastowiecznych konserwatorów.
Transkrypcja (2:29)

Podejdź do drugiego filaru po lewej i poszukaj kamiennego kwiatu. To najlepszy opis, jaki ktokolwiek znalazł dla tej ambony: kosz, w którym stał kaznodzieja, wyrasta z łodygi jak rozkwitający kwiat, wykuty z drobnoziarnistego, jasnego piaskowca z Breitenbrunn, mniej więcej w latach 1510–1515.

Stoi tutaj, w nawie, przy filarze, a nie z przodu, z praktycznego powodu. Kazania głoszono w języku wiernych, a w czasach przed mikrofonami kaznodzieja musiał być pośród ludzi, żeby w ogóle go usłyszano.

Z kosza patrzą cztery twarze: czterej łacińscy Ojcowie Kościoła, a każdy z nich jest zarazem jednym z czterech temperamentów i jednym z czterech wieków życia. Od lewej: Augustyn z kałamarzem to melancholik; papież Grzegorz Wielki, trzymający szkło powiększające, to flegmatyk; Hieronim w kapeluszu kardynalskim to choleryk; Ambroży to sangwinik.

Teraz podążaj wzrokiem za schodami, które okrążają filar. Poręcz żyje. Wspinają się po niej żaby i jaszczurki, gryząc się nawzajem: jaszczurki, które wychodzą na słońce, oznaczają dobro, a żaby, które trzymają się bagna, zło. Na szczycie, tam gdzie kaznodzieja wchodził do kosza, siedzi mały kamienny pies, piesek bez strachu, który pilnuje, żeby żadne z nich nie poszło dalej.

Potem spójrz w dół, na stopę schodów, i znajdź człowieka w okienku. Wychyla się z kamiennego otworu, w czapce, z cyrklem w ręku, narzędziem mistrza budowlanego, i wygląda na dość pewnego siebie. Wiedeńczycy nazywają go Fenstergucker, czyli ten, który wygląda przez okno. Przez wieki uważano go za mistrza katedralnego Antona Pilgrama, bo na małej tarczy nad nim wyryto znak kamieniarski Pilgrama, a całość nazywano amboną Pilgrama. Ta atrybucja budzi spory. Projekt przypisuje się dziś częściej mistrzowi pracującemu na sposób wielkiego niderlandzkiego rzeźbiarza Niclaesa Gerhaerta van Leyden, a Pilgram był może jednym z kamieniarzy; najnowsze badania mówią jednak, że człowiek w okienku może być w końcu Pilgramem.

Pod nim można przeczytać litery REN. A. D. 1880. To podpis konserwatorów z prac prowadzonych pod kierunkiem Friedricha von Schmidta, podczas których ambonę rozebrano i zdarto z niej starą farbę olejną, a razem z nią, niestety, wszelki ślad pierwotnych kolorów.

Ambona wciąż służy, w adwencie i w Wielkim Poście. Siódmego października 1938 roku, pod rządami nazistów, kardynał Innitzer wygłosił z tego kosza kazanie do wiedeńskiej młodzieży. Następnego dnia Hitlerjugend szturmowała pałac arcybiskupi.

Przystanek 4 z 5 · Wieża Północna, po północnej stronie kościoła; winda na otwarty taras obok dzwonu rusza z północnej nawy bocznej, kilka kroków od głównego wejścia

Wieża Północna i dzwon Pummerin

Rozpoczęta za cesarza Fryderyka III według projektu przypisywanego Hansowi Puchsbaumowi; renesansowy hełm braci Hansa i Caspara Saphoyów; Pummerin odlany w 1951 roku w Sankt Florian w Górnej Austrii · Fundamenty od 1450 roku, kamień węgielny około 1467 roku, budowę wstrzymano w 1511 roku; hełm 1578; Pummerin zawieszony tutaj w październiku 1957 roku · Kamienny kikut wieży, 68,3 metra wysokości do szczytu hełmu; Pummerin to brązowy dzwon o średnicy 314 centymetrów u wylotu

Na co zwrócić uwagę

  • Z placu, zanim wjedziesz na górę: mały renesansowy hełm z 1578 roku na kamiennym kikucie, który kończy się mniej więcej w połowie wysokości Wieży Południowej.
  • Podwójny orzeł na samym szczycie hełmu, od którego Wieża Północna ma drugą nazwę: Orla Wieża.
  • Dach obok tarasu: nad chórem, od północy, dachówki układają się w herby miasta Wiednia i Republiki Austrii, z datą 1950.
Transkrypcja (2:25)

Tu, na tarasie Wieży Północnej, stoisz obok największego dzwonu Austrii, na szczycie wieży, której nigdy nie ukończono.

Miała być bliźniaczką wielkiej Wieży Południowej. Jej fundamenty zaczęto za cesarza Fryderyka Trzeciego w 1450 roku, a pierwszy kamień węgielny położono siedemnaście lat później. Potem jednocześnie nadeszły reformacja i armie osmańskie ciągnące na Wiedeń, a miasto o wiele bardziej potrzebowało murów niż drugiej iglicy. Ostatnia warstwa kamieni nosi datę 1511. Wiedeńczycy opowiadają to inaczej: młody budowniczy Hans Puchsbaum, mówią, zaprzedał duszę diabłu, żeby skończyć wieżę w jeden rok i zdobyć córkę swojego mistrza, pod jednym warunkiem: że nigdy nie wymówi imienia Boga ani żadnego świętego. Dziewczyna miała na imię Maria.

W 1578 roku bracia Hans i Caspar Saphoyowie osadzili na kikucie mały renesansowy hełm, z podwójnym orłem domu austriackiego na szczycie, i dlatego mówi się na nią także Adlerturm, Orla Wieża. Ma 68,3 metra wysokości, mniej więcej połowę wysokości sąsiadki.

A teraz dzwon. Stary Pummerin odlano w 1711 roku z armat, które armia osmańska zostawiła po oblężeniu z 1683 roku, i wisiał w Wieży Południowej do dwunastego kwietnia 1945 roku, kiedy jego płonąca drewniana konstrukcja runęła, a dzwon spadł i roztrzaskał się. Nowy Pummerin był darem kraju związkowego Górna Austria, odlanym w Sankt Florian, i to nie za pierwszym razem: w październiku 1950 roku pękła belka, roztopiony brąz wypłynął i podpalił trybunę dla widzów. Drugi odlew, piątego września 1951 roku, się udał. Dzwon ma 314 centymetrów średnicy u wylotu, waży ponad dwadzieścia ton i jest trzecim co do wielkości w Europie Zachodniej i Środkowej.

Przyjechał do Wiednia w kwietniu 1952 roku na niskopodwoziowej platformie, przez strefę radziecką, gdzie żołnierze przepuścili konwój bez sprawdzania dokumentów, a na Stephansplatz powitał go wiwatujący tłum. Wisi tutaj, a nie w Wieży Południowej, bo stary dzwon już nadwerężył tę smukłą wieżę, a pożar osłabił ją jeszcze bardziej.

Dzwoni tylko w wielkie święta i przy szczególnych okazjach, a co roku w noc sylwestrową słychać go w radiu i telewizji, tuż przed walcem Nad pięknym modrym Dunajem. Zanim zjedziesz na dół, spójrz przez krawędź na dach obok: od północy, nad chórem, glazurowane dachówki układają się w herby miasta Wiednia i Republiki Austrii, z datą 1950.

Przystanek 5 z 5 · Południowa strona katedry, na zewnątrz: do wejścia na wieżę dochodzi się od Stephansplatz, jest schowane za wieżą, naprzeciwko Curhausu pod adresem Stephansplatz 3

Wieża Południowa, 343 stopnie do izby strażników

Ufundowana przez księcia Rudolfa IV; ponad okapem dachu budowana według projektu Piotra z Prachatic i ukończona pod kierunkiem Hansa z Prachatic; szczyt odbudował Friedrich von Schmidt · 1359–1433; szczyt rozebrany w 1860 roku przez Leopolda Ernsta i odbudowany w kamieniu w latach 1862–1864 przez Friedricha von Schmidta · Wapienna wieża, 136,4 metra wysokości z wieńczeniem; Türmerstube, izba strażników, leży 67 metrów nad ziemią, na szczycie 343 stopni

Na co zwrócić uwagę

  • Ze Stephansplatz, zanim zaczniesz się wspinać: podwójny krzyż i podwójny orzeł na szczycie, 136,4 metra nad ziemią, osadzone tam w urodziny cesarza w 1864 roku.
  • Z Türmerstube: zygzakowate dachówki dachu nad nawą pod tobą, a nad chórem od południa dwugłowy orzeł ułożony z dachówek, z datą 1831.
  • Sama izba strażników, 67 metrów nad ziemią, na szczycie 343 stopni, gdzie od 1534 roku do ostatniego dnia 1955 roku pełniono straż pożarną.
Transkrypcja (2:57)

Trzysta czterdzieści trzy stopnie i jesteś w Türmerstube, izbie strażników wieżowych, sześćdziesiąt siedem metrów nad Stephansplatz. To najwyższy punkt katedry dostępny dla zwiedzających. Nad tobą wieża wznosi się jeszcze prawie siedemdziesiąt metrów, aż do 136,4 metra na szczycie, a dalej wchodzą tylko pracownicy huty katedralnej, którzy na wysokości około stu dziesięciu metrów wychodzą na zewnątrz, na żelazną drabinę.

Przez 421 lat ktoś w tej izbie zawsze pełnił służbę. Od 1534 roku, pięć lat po pierwszym oblężeniu osmańskim, miasto trzymało tu strażnika pożarowego. Jeśli zobaczył pożar, machał w jego stronę czerwoną flagą za dnia albo czerwoną latarnią nocą, wykrzykiwał alarm na ulice przez blaszaną tubę, a pisemną wiadomość spuszczał rurą do mistrza wieżowego na dole, który zawiadamiał straż ogniową. Ostatni strażnik zszedł na dół trzydziestego pierwszego grudnia 1955 roku. A w 1529 roku i ponownie w 1683 roku, gdy armie osmańskie stały pod murami, ta wieża była głównym punktem obserwacyjnym i dowódczym obrony miasta.

Pod koniec rosła szybko. Książę Rudolf Czwarty położył kamień węgielny w 1359 roku, ale około 1400 roku wieża miała dopiero dwadzieścia metrów. Pozostałe ponad sto metrów wyrosło w mniej więcej trzydzieści lat według projektu Piotra z Prachatic, a ukończono je w 1433 roku pod kierunkiem Hansa z Prachatic. Przez sześć lat, dopóki Strasburg nie ukończył w 1439 roku wieży swojej katedry, nic w Europie kontynentalnej nie było wyższe.

Sam szczyt nie jest średniowieczny. Francuskie działa uszkodziły iglicę w 1809 roku, a naprawa z lat 1839–1842 tylko pogorszyła sprawę: kamienną dekorację zawieszono na żelaznym rdzeniu, żelazo zardzewiało, a rdza rozsadziła kamienie. W 1860 roku szczyt rozebrano, a Friedrich von Schmidt odbudował go w kamieniu, po średniowiecznemu, w latach 1862–1864. Osiemnastego sierpnia 1864 roku, w urodziny cesarza, stanęły na nim nowy krzyż i orzeł. Wcześniej szczyt wieńczyły słońce i półksiężyc, które po oblężeniu z 1529 roku wyglądały w oczach wiedeńczyków niepokojąco osmańsko; wymieniono je dopiero w 1686 roku.

Wieża osiadła pod własnym ciężarem około trzydziestu centymetrów w ziemię, choć ten ruch dawno ustał, a po mniej więcej trzydziestu latach renowacji od jesieni 2025 roku stoi wolna od rusztowań.

Teraz spójrz w dół na dach. Dwieście trzydzieści tysięcy glazurowanych dachówek ułożonych w zygzaki nad nawą, na spadku, który w najbardziej stromym miejscu sięga osiemdziesięciu stopni, tak stromym, że deszcz go myje, a śnieg zsuwa się, zanim zdąży przykryć kolory. A nad chórem, po tej południowej stronie, dachówki tworzą dwugłowego orła, herb Cesarstwa Austriackiego, z datą 1831.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co widzisz w katedrze św. Szczepana.

Na samych filarach nawy stoi siedemdziesiąt siedem figur, a dach nad nimi pokrywa 230 000 glazurowanych dachówek. Wyceluj telefon w świętego pod kamiennym baldachimem, nagrobek wmurowany w zewnętrzną ścianę albo rzygacz na przyporze, a Chiaro powie ci, co to jest, kto za to zapłacił i kiedy, i będzie opowiadać dalej, dopóki masz jeszcze o co pytać.

Dlaczego Chrystus nad drzwiami ma odsłonięte kolano?Kim jest człowiek wychylony z okienka?Dlaczego nie ukończono Wieży Północnej?

Przed wizytą

01

Dojazd

Stephansplatz 3, 1010 Wiedeń. Wejdź przez Riesentor, główne drzwi pośrodku fasady zachodniej, naprzeciwko schodów do metra (U-Bahn); to wejście nie ma stopni. Wieża Południowa ma osobne drzwi na zewnątrz, po południowej stronie, schowane za wieżą naprzeciwko Curhausu.

Stacja Stephansplatz linii metra U1 i U3 wychodzi na plac przed fasadą zachodnią, a na Stephansplatz zatrzymują się też autobusy 1A i 3A. Z lotniska City Airport Train jedzie do Wien Mitte, gdzie przesiadasz się do U3; z dworca Hauptbahnhof U1 dowiezie cię prosto tutaj, a z Westbahnhof U3.

02

Bilety i wstęp

  • Wejście do kościoła jest bezpłatne, a drzwi są otwarte do 22.00, od 06.00 w dni powszednie i soboty i od 07.00 w niedziele i święta. Żeby wyjść poza strefę wejściową, potrzebny jest bilet zwiedzania katedry: 8 euro albo 3 euro za dziecko do 14 lat, bez rezerwacji. Zwiedzanie odbywa się w godzinach 09.00–11.30 i 13.00–16.30, a w niedziele i święta tylko w popołudniowym przedziale; nabożeństwa i inne wydarzenia mogą je skracać, więc zajrzyj do kalendarza katedry na swój dzień.
  • Każda wieża ma osobny bilet, 8 euro za dorosłego, i żadna nie wymaga rezerwacji. Winda na Wieżę Północną kursuje codziennie w godzinach 9.00–19.00, ostatni wjazd o 18.30, a jej drzwi mają 56 centymetrów szerokości; Wieża Południowa jest czynna w tych samych godzinach, 9.00–19.00, ostatnie wejście o 18.15, tylko po schodach. Bilet All-Inclusive, 29 euro za dorosłego z jednym dzieckiem poniżej 14 lat za darmo, obejmuje zwiedzanie katedry z audioprzewodnikiem na smartfonie, obie wieże, zwiedzanie katakumb i Dom Museum Wien, i jest ważny przez rok.
  • Katakumby można zobaczyć tylko z przewodnikiem, za 8 euro od dorosłego; zwiedzanie zaczyna się kilka razy dziennie przy schodach do katakumb wewnątrz kościoła. Nie da się ich zwiedzić bez pokonywania schodów: 22 stopnie w dół i 43 z powrotem w górę.
  • Fotografować i filmować można tylko na użytek prywatny, a statywy są zabronione. Katedra prosi wszystkich o strój odpowiedni do kościoła, a mężczyzn o zdjęcie nakrycia głowy.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Przewodnicy samej katedry prowadzą od poniedziałku do piątku publiczne zwiedzanie po angielsku o 10.30 i po niemiecku o 15.30, w cenie 8 euro za dorosłego i 3 euro za dziecko; zbiórka przed Domshopem, bez rezerwacji. Do samodzielnego zwiedzania można wypożyczyć audioprzewodnik w kasie tuż za głównymi drzwiami, a bilet All-Inclusive obejmuje cyfrowy audioprzewodnik na twój własny smartfon. Ta strona robi coś innego: zaczyna się na zewnątrz, na placu, towarzyszy ci na obie wieże i pod każdym odtwarzaczem podaje pełny tekst nagrania.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po katedrze św. Szczepana?

Tak. Wszystko na tej stronie odtworzysz za darmo w przeglądarce telefonu, a dwa przystanki, Brama Olbrzymów i widok wzdłuż nawy z bezpłatnej strefy za nią, nie wymagają nawet biletu. Audioprzewodnik samej katedry wydaje kasa tuż za głównymi drzwiami, a cyfrowy jest w bilecie All-Inclusive. Jeśli trafisz na rzeźbę albo nagrobek, o którym żaden z nich nie mówi, zdjęcie w aplikacji Chiaro wystarczy, żeby poznać jego historię.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po katedrze św. Szczepana bez biletu?

Przy pierwszych dwóch przystankach tak. Brama Olbrzymów jest na zewnątrz, na Stephansplatz, a widoku wzdłuż nawy słucha się w bezpłatnej strefie tuż za nią. Ambona, przystanek trzeci, stoi w części nawy objętej biletem zwiedzania katedry, a Wieża Północna i Wieża Południowa mają osobne bilety.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po katedrze św. Szczepana?

Audioprzewodniki katedry do samodzielnego zwiedzania wydaje kasa tuż za głównymi drzwiami, więc zapytaj o cenę na miejscu. Cyfrowy audioprzewodnik na smartfon jest w bilecie All-Inclusive, za 29 euro od dorosłego. Publiczne zwiedzanie z przewodnikiem katedry, po angielsku w dni powszednie o 10.30, kosztuje 8 euro.

Kiedy można zwiedzać wnętrze katedry św. Szczepana?

Kościół jest otwarty codziennie od wczesnego rana do 22.00, ale zwiedzanie ogranicza się do dwóch przedziałów, 09.00–11.30 i 13.00–16.30, z wyjątkiem niedziel i świąt, kiedy otwarty jest tylko popołudniowy. Nabożeństwa i wydarzenia mogą je ograniczyć bez uprzedzenia, a pokazuje je kalendarz katedry. Pierwszy przystanek na tej stronie, na zewnątrz, na Stephansplatz, działa bez względu na to, co dzieje się w środku.

Gdzie w katedrze św. Szczepana jest Fenstergucker?

U stóp schodów ambony, przy drugim filarze lewego rzędu, licząc od wejścia przez Bramę Olbrzymów. Wychyla się z cyrklem w dłoni z małego kamiennego okienka pod schodami. Ta część nawy jest objęta biletem zwiedzania katedry.

Na którą wieżę katedry św. Szczepana warto wejść?

To dwie różne wyprawy. Wieża Południowa, czyli Steffl, ma 136,4 metra, a wchodzi się po 343 stopniach do izby strażników na wysokości 67 metrów, najwyższego punktu dostępnego dla zwiedzających. Wieża Północna, 68,3 metra, ma windę na otwarty taras obok dzwonu Pummerin. Każda ma osobny bilet i żadna nie wymaga rezerwacji.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą katedry św. Szczepana.