Direct naar de inhoud

Getty Center · Los Angeles · Onafhankelijke gids

Audiogids voor het Getty Center,
vijf stops, gratis.

Oortjes in, browser open, niets te installeren. Voor de andere 2.200 werken die op de twee locaties van het Getty te zien zijn, werkt de Chiaro-app met een foto die je ter plekke maakt.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Getty Center.

9:41

Lachende Rembrandt

Getty Center, Los Angeles

0:00 2:16
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Vijf schilderijen, op de bovenverdieping, in drie paviljoens die op elkaar aansluiten. Je begint in het Oostpaviljoen, zaal E205, met twee Rembrandts in dezelfde zaal: het kleine zelfportret op koper dat bekendstaat als Lachende Rembrandt, en De ontvoering van Europa. Dan naar het Zuidpaviljoen, zaal S204, voor Het afscheid van Telemachus en Eucharis van Jacques-Louis David, en verder naar het Westpaviljoen, zaal W204, waar Jongeman aan zijn venster van Caillebotte een paar passen van de Irissen van Van Gogh hangt. Elf minuten luisteren en ongeveer een kwartier lopen, zodra het treintje je vanaf de parkeergarage de heuvel op heeft gebracht.

Elk zaalnummer, elke datum, elke afmeting en elke veilingprijs hier komt uit de collectiegegevens van het Getty Museum zelf, met telkens een tweede bron erachter. Het Getty zit midden in een moderniseringsprogramma waardoor schilderijen steeds weer verhuizen. Klopt het bordje aan de muur niet met wat hier staat, ga dan uit van het bordje, en laat het ons weten.

Stop 1 van 5 · Oostpaviljoen, zaal E205

Lachende Rembrandt

Rembrandt van Rijn · omstreeks 1628 · Olieverf op koper, 22,2 × 17,1 cm

Om op te letten

  • Het monogram linksboven. Drie in elkaar grijpende letters, R H L, gekrast in verf die nog nat was. Rembrandt gebruikte die signatuur alleen tussen eind 1627 en begin 1629.
  • De ringkraag, de gepoetste metalen kraag om zijn hals, gedragen over een donker gewaad en een ruwe bruine wollen mantel. Hij is gekleed als soldaat.
  • Het formaat. Tweeëntwintig bij zeventien centimeter, op een koperen plaat in plaats van doek of paneel.
  • De penseelvoering in het gezicht: korte, snelle streken, met de achtergrond er vlot in gezet, zodat de lach betrapt lijkt en niet volgehouden.
Transcriptie (2:16)

De eerste verrassing is hoe klein het is. Tweeëntwintig bij zeventien centimeter, ongeveer zo groot als een vel briefpapier, en de drager onder de verf is geen doek of hout, maar een koperen plaat.

De man die je hier uitlacht is Rembrandt van Rijn, eenentwintig of tweeëntwintig jaar oud. Hij schildert dit rond 1628, in zijn eerste jaren als zelfstandig meester in Leiden. Hij heeft zich als soldaat uitgedost: een gepoetste metalen ringkraag om de hals, een dieppaars gewaad, een ruwe bruine mantel over de schouder. Voor zo’n schilderij had het Nederlands een eigen woord: een tronie, een studie van een gezicht en een uitdrukking, en niet het portret van een bepaald persoon. Wat dit exemplaar bijzonder maakt, is de stemming. Rembrandt schilderde zichzelf meer dan veertig keer, en een lachende Rembrandt is zeldzaam.

Kijk naar de linkerbovenhoek. Drie in elkaar grijpende letters, R H L, voor Rembrandt Harmenszoon Leidensis: Rembrandt, zoon van Harmen, uit Leiden. Dat monogram gebruikte hij alleen van eind 1627 tot begin 1629, en hij kraste het in de verf toen die nog nat was. Daarom valt de datum zo nauwkeurig vast te pinnen.

Nu het deel waar elke veilingmeester zenuwachtig van zou moeten worden. Het grootste deel van de twintigste eeuw wist niemand waar dit schilderij was. Het leefde voort in een oude gravure van een Vlaamse prentmaker, Lambertus Claessens, die het uitgaf als een werk van Frans Hals. Toen dook het op zesentwintig oktober 2007 op bij een veilinghuis op het platteland van Gloucestershire, bij Norcote, als kavel 377, beschreven als het werk van een navolger van Rembrandt. Vóór de veiling waren er foto’s gemaild naar de deskundigen van het Rijksmuseum, en de veilingmeester zei achteraf dat de reactie nogal afwijzend was. De schatting was duizend tot vijftienhonderd pond. Het ging weg voor 2,2 miljoen pond.

Daarna kwam het bewijs. Ernst van de Wetering, de voorzitter van het Rembrandt Research Project, publiceerde datzelfde jaar zijn onderbouwing. Het monogram, in natte verf geschreven. De koperen plaat, van precies het standaardformaat dat Rembrandt gebruikte voor etsen uit 1628. En een elektronenemissieradiografie die onder de lach een eerder, waarschijnlijk onvoltooid historiestuk liet zien. In 2013 kocht het Getty het schilderij van de Londense kunsthandelaars die het winnende bod hadden gedaan.

Nog één ding voordat je doorloopt. Een Franse eigenaar schreef in de achttiende of negentiende eeuw op de achterkant van het koper dat dit Democritus was, de lachende filosoof. Nederlandse schilders uit die tijd gaven Democritus een globe in handen, en hier is geen globe te bekennen. Het was altijd gewoon Rembrandt, die plezier had.

Stop 2 van 5 · Oostpaviljoen, zaal E205

De ontvoering van Europa

Rembrandt van Rijn · 1632 · Olieverf op een paneel uit één stuk eikenhout, 64,6 × 78,7 cm

Om op te letten

  • De jonge vrouw die op de oever is neergevallen met haar armen omhoog, en de bloemenslinger die ze voor de nek van de stier had gevlochten, in haar schoot gegleden.
  • De koetsier op het rijtuig boven het strand, overeind gesprongen, die de prinses vol afschuw nastaart.
  • De stad in de nevel aan de verre horizon, met tussen de gebouwen een hijskraan. Kranen horen bij het Amsterdam van Rembrandt, niet bij het Tyrus van Ovidius.
  • Het goud. Rembrandt heeft de glinstering op het rijtuig en de jurken flink aangezet, tegen het donkere bosje bomen rechts.
Transcriptie (1:58)

Dezelfde zaal, vier jaar later, en een heel andere schilder. Begin linksonder, in het water. Een witte stier zwemt van de kust weg, met een jonge vrouw op zijn rug. Ze heeft één hand om zijn hoorn en klemt de andere in zijn nek, en ze draait zich om naar de vriendinnen die ze achterlaat.

Het verhaal komt van Ovidius. Jupiter had zijn zinnen gezet op prinses Europa, veranderde zichzelf in een stier, wachtte op het strand tot ze op zijn rug klom, en droeg haar over zee naar het land dat haar naam zou krijgen. Rembrandt schilderde bijna nooit mythologie. Van zijn ongeveer driehonderdzestig voltooide schilderijen komen er vijf uit de Metamorfosen, en dit is het schilderij waarvoor mensen een hele stad doorkruisen.

Volg de paniek langs de oever. Een jonge vrouw is met haar armen omhoog op de grond gevallen, en de bloemenslinger die ze voor de nek van de stier had gevlochten, is in haar schoot gegleden. Haar vriendin naast haar vouwt haar handen en doet niets, want er valt niets te doen. Boven op de oever is de koetsier op zijn bok overeind gekomen, en hij staart de prinses na. Alles in die groep is zijde en goud, en Rembrandt die laat zien wat hij met een hooglicht kan.

Kijk nu naar links, voorbij de stier, naar de horizon. Daar ligt een stad in de nevel, en tussen de gebouwen staat een hijskraan. In het Tyrus van Ovidius bestonden geen kranen. In het Amsterdam van Rembrandt wel, en daar spreekt de opdrachtgever. De man die dit betaalde was Jacques Specx, die in 1609 de handelspost van de Verenigde Oost-Indische Compagnie in Japan opzette en later Batavia bestuurde, de stad die nu Jakarta heet. Een Vlaamse schrijver die Rembrandt vast gelezen had, Karel van Mander, had betoogd dat de stier die Europa naar het westen droeg helemaal geen god was, maar de naam van een schip. Zo kreeg een koopman die zijn brood verdiende met Aziatische lading die over zee naar Europa ging, zijn eigen loopbaan aangereikt, verkleed als mythe, op één enkel eikenhouten paneel.

Het hing in het huis van Specx tot de boedelinventaris na zijn dood, in 1652. Daarna zwierf het paneel langs Parijse veilingzalen: één keer verkocht voor 86 livres, een andere keer voor negenduizendeenhonderd frank, en in 1911 aan een bankier, Leopold Koppel, voor negentienduizend pond. Het ging naar zijn dochter, van haar naar haar zoon, en in 1995 kocht het Getty het uit die nalatenschap.

Stop 3 van 5 · Zuidpaviljoen, zaal S204

Het afscheid van Telemachus en Eucharis

Jacques-Louis David · 1818 · Olieverf op doek, 88,3 × 103,2 cm

Om op te letten

  • De twee gezichten. Zij heeft haar ogen gesloten en haar hoofd op zijn schouder gelegd; hij kijkt over haar haar heen recht naar jou.
  • De gouden pijlkoker links en de jachthoorn in het midden. Eucharis is bijna gekleed als Artemis, de godin van de jacht.
  • De witte hond aan de rechterrand, die naar Telemachus opkijkt. Die is er om je blik naar zijn gezicht te sturen.
  • De randen. De figuren zijn abrupt afgesneden en er is bijna geen decor, dus er is niets anders om naar te kijken dan die twee.
Transcriptie (1:58)

Twee mensen in een grot, aan de randen afgesneden, en verder helemaal niets in beeld. Let op waar de ogen heen gaan. Zij heeft de hare gesloten en haar hoofd op zijn schouder gelegd. Hij kijkt over haar haar heen recht naar jou, met één hand op haar dij, en in de andere houdt hij een speer rechtop.

Dit is een afscheid, en hij is degene die vertrekt. Het verhaal komt niet van Homerus, al leent het zijn personages. Het komt uit een Franse roman uit 1699, De avonturen van Telemachus, van François Fénelon. Daarin spoelt Telemachus, de zoon van Odysseus, aan op het eiland van Calypso, wordt verliefd op een nimf die Eucharis heet, en moet haar opgeven om zijn vader te gaan zoeken. Jacques-Louis David illustreert geen bepaalde zin uit het boek. Hij schildert de seconde vóór het vertrek.

Zoek het goud. Links een pijlkoker, in het midden een jachthoorn, en Eucharis is bijna gekleed als Artemis, de godin van de jacht. Kijk dan helemaal naar rechts, waar een witte hond het beeld in dringt en naar Telemachus opkijkt. David geeft je een dier, zodat je zijn blik volgt naar het gezicht dat hij je wil laten lezen.

Hij schilderde dit in 1818 in Brussel, in ballingschap. Hij had Frankrijk in 1816 verlaten, nadat de Bourbons op de troon waren teruggekeerd, en dit is het laatste schilderij dat hij van een mythologisch paar maakte. Ergens tussen 1817 en begin 1818 hoorde een Duitse verzamelaar, graaf von Schönborn, wat er op de ezel stond, kwam naar het atelier en kocht het. Een Brusselse krant meldde daarop dat het schilderij bestemd was voor een grote heer uit Beieren, voor wie het gemaakt was. Zo wist de stad dat iemand belangrijks het had, en niet wie.

In Parijs is het nooit getoond. Het hing in Gent, waar het zo goed werd ontvangen dat de directeur van de academie daar David vroeg om de tentoonstelling te verlengen, daarna drie weken in Brussel ten bate van de godshuizen, en toen ging het naar Duitsland. Vier jaar later schilderde een van Davids leerlingen, Sophie Frémiet, onder zijn leiding een tweede versie, en het was haar kopie, niet dit doek, die Parijs in 1846 te zien kreeg.

Een Duitse schrijver uit die tijd klaagde dat figuren zo aan de randen afsnijden slecht paste bij de historieschilderkunst. Juist dat afsnijden maakt dat het schilderij nog altijd modern aanvoelt, en daarom noemt men het nu protoromantisch. Het kwam naar Los Angeles vanuit een veilingzaal van Sotheby’s in New York, op vierentwintig februari 1987.

Stop 4 van 5 · Westpaviljoen, zaal W204

Jongeman aan zijn venster

Gustave Caillebotte · 1876 · Olieverf op doek, 116 × 81 cm

Om op te letten

  • De vrouw beneden op het trottoir, modieus gekleed, die op het punt staat over te steken. Zij is de enige persoon aan die kant, en het enige waar hij naar kan kijken.
  • Zijn houding: rug naar je toe, voeten uit elkaar geplant, handen in de zakken, een donker pak tegen een zonnige straat.
  • De brede straat die achter hem schuin wegloopt. Dat is de Boulevard Malesherbes, en de gelijkvormige appartementsgebouwen langs die straat waren nieuw toen dit werd geschilderd.
  • De rijtuigen met paarden verderop, die je laten zien hoe hoog boven de straat dit balkon ligt.
Transcriptie (2:07)

Je kijkt naar de rug van een man, en hij gaat zich niet omdraaien. Donker pak, handen in de zakken, voeten uit elkaar geplant. Hij staat bij een open raam, met een zonnige straat voor zich en een schemerige kamer achter zich.

De man is René Caillebotte, de broer van de schilder. Het raam hoort bij het nieuwe appartementsgebouw van de familie, op de hoek van de rue de Lisbonne en de rue de Miromesnil, in het achtste arrondissement van Parijs. De brede straat die schuin wegloopt is de Boulevard Malesherbes, en de crèmekleurige appartementsblokken langs die straat waren bijna allemaal nieuw. Baron Haussmann, prefect van de Seine, had die boulevards dwars door de oude stad laten slaan, en de vastgoedspeculatie die ze vulde met gelijkvormige crèmekleurige blokken had de familie Caillebotte rijk gemaakt. De vader van de schilder, Martial, was een van de mannen die al dat bouwen deden, en hij was kort voordat dit geschilderd werd overleden.

Zoek nu waar de jongeman naar kijkt. Beneden op het trottoir, klein, modieus gekleed, staat een vrouw op het punt de straat over te steken. Zij is de enige persoon aan die kant van de weg. Een paar rijtuigen met paarden staan verderop, en die geven je de hoogte van het balkon.

Gustave Caillebotte was zevenentwintig, en dit was zijn publieke debuut. Hij hing het in 1876 op de tweede tentoonstelling van de impressionisten, en van alles wat hij instuurde, kreeg alleen De parketschaafders meer aandacht. Een portret wilde hij het niet noemen. Hij gaf het de titel Jeune homme à sa fenêtre, jongeman aan zijn venster, en bracht het als genrestuk: een type, geen persoon. Een vreemde keuze, als het om je eigen broer gaat.

Niet iedereen was overtuigd. Émile Zola vond dit eerder fotografie dan schilderkunst. Hij schreef dat een kopie van de werkelijkheid zonder het stempel van het eigen talent van de schilder een armzalig ding is, en noemde het schilderij antiartistiek, omdat het zo exact gekopieerd was. Dezelfde tentoonstelling zette de criticus Edmond Duranty aan tot zijn essay De nieuwe schilderkunst, waarin hij betoogde dat taferelen uit het moderne stadsleven precies waren wat de kunst nu moest doen. Hij noemde geen kunstenaars. Dat hoefde ook niet.

Het doek was een geschenk van de kunstenaar aan een vriend in Meaux, en het bleef decennialang in die familie, voordat het via Parijs, New York en Dallas verder reisde. In november 2021 kwam het bij Christie’s onder de hamer, uit de nalatenschap van de oliebaron Edwin Cox, en het Getty betaalde drieënvijftig miljoen dollar, meer dan twee keer het vorige record voor een Caillebotte. Het is de eerste Caillebotte die het museum bezit, en hij hangt naast de Van Gogh die je zo meteen gaat zien.

Stop 5 van 5 · Westpaviljoen, zaal W204

Irissen

Vincent van Gogh · 1889 · Olieverf op doek, 74,3 × 94,3 cm

Om op te letten

  • De ene witte iris links, alleen tussen het blauw. De conservator schilderijen van het Getty vraagt zich af of die er staat voor het oog of voor de eenzaamheid van Van Gogh, en geeft geen antwoord.
  • De paren tegengestelde kleuren: lichtgroene bladeren tegen roodachtige aarde, blauwviolette bloemen tegen de oranje en gele erachter.
  • Het blauw dat vroeger violet was. Onder het oppervlak zit een violet, gemengd uit geraniumlak en blauw, en het rood is eruit verbleekt.
  • De contouren. Elke iris heeft zijn eigen lijn, golvend in de ene bloem, kronkelend in de volgende, krullend in die daarna.
Transcriptie (2:40)

Er staat geen enkel mens op dit schilderij, en toch is het het drukste ding in het hele gebouw. Ga dichtbij genoeg staan om de verf te zien. Elke iris voor je heeft zijn eigen contour, golvend in de ene bloem, kronkelend in de volgende, krullend in die daarna, omdat Van Gogh in de tuin zat en ze plant voor plant uitwerkte.

Hij zat in die tuin omdat hij zichzelf had laten opnemen. In mei 1889, na aanvallen van zelfverminking en een verblijf in het ziekenhuis, ging Vincent van Gogh het gesticht Saint-Paul-de-Mausole binnen, in Saint-Rémy, in de Provence. Hij mocht het terrein niet af. Een ommuurde tuin en het uitzicht uit een raam waren zijn hele toegang tot de wereld, en in het jaar dat hem nog restte schilderde hij bijna 130 doeken. Aan dit doek begon hij in zijn eerste week.

Zoek de witte iris, links, alleen tussen het blauw. De conservator schilderijen van het Getty zelf, Scott Allan, stelt de vraag liever dan dat hij haar beantwoordt: staat die iris er vooral voor het oog, een moment van rust en contrast tussen sterke kleuren, of staat hij voor Van Goghs eigen eenzaamheid en isolement, zoals veel mensen graag denken? Hij kiest niet. Niemand kan dat.

De kleur is een systeem, geen stemming. Lichtgroene bladeren tegen roodachtige aarde. Blauwviolette bloemen tegen de oranje en gele erachter. Hij zette bewust tegenpolen naast elkaar, zodat elke kleur sterker zou lijken. En dan iets wat je oog niet voor je kan doen: het blauw was vroeger violet. Toen restauratoren van het Getty dwarsdoorsneden van de verf maakten, vonden ze een violet dat gemengd was uit geraniumlak, een rood, en blauw, en het rood is verbleekt. Een bruine plek tussen de bloemen die nu op aarde lijkt, was ooit felrood. Je staat voor een koeler schilderij dan het schilderij dat hij maakte.

Er zit ook een dennenappel in. Een mannelijk kegeltje van de parasoldennen in de tuin van het gesticht viel in de natte verf en zit er nog altijd in.

Hij noemde het een studie. Er bestaan geen tekeningen voor, geen enkele voorbereiding. Zijn broer Theo vond het beter dan hij zelf, stuurde het die september naar de Salon des Indépendants, samen met Sterrennacht boven de Rhône, en schreef hem dat het van verre het oog trof, een mooie studie vol lucht en leven. De criticus Félix Fénéon besprak het die maand in een zin die de rit deze heuvel op waard is: irissen die hun violette bloembladen met geweld in lange repen scheuren, op zwaardvormige bladeren.

De eerste eigenaar was Père Tanguy, de Parijse verfwrijver van wie Van Gogh drie keer een portret schilderde. In 1891 verkocht Tanguy het voor driehonderd frank aan Octave Mirbeau, criticus, anarchist, en een van de eersten die begrepen wat Van Gogh was. Mirbeau schreef dat Van Gogh de verfijnde aard van bloemen had begrepen, en verwerkte het schilderij later in een roman.

Driehonderd frank. Op elf november 1987 kwam het bij Sotheby’s in New York onder de hamer als kavel 25, en het werd voor 53,9 miljoen dollar verkocht aan een Australische zakenman, Alan Bond. Het was het duurste schilderij ter wereld, en het hield dat record twee en een half jaar vast. Bond kon het niet betalen. In 1990 ging het terug naar Sotheby’s, Sotheby’s verkocht het aan het Getty, en sindsdien is het in Los Angeles.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Chiaro kent de rest van het Getty Center.

Deze pagina houdt op na vijf werken. De app werkt andersom: fotografeer wat er voor je staat, een vaas uit Sèvres, een bladzijde uit een bestiarium, een trap van Meier, en Chiaro vertelt je wat het is en waarom iemand de moeite nam het te maken. Daarna blijft het hardop antwoorden terwijl je verder loopt.

Waarom is één iris wit?Wie hield dit voor een valse Rembrandt?Waar kijkt hij naar?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

1200 Getty Center Drive, Los Angeles, CA 90049. Er is één openbare ingang, aan Sepulveda Boulevard. Het Getty waarschuwt dat sommige navigatiesystemen automobilisten de verkeerde kant op sturen, en vraagt je ze in plaats daarvan in te stellen op North Sepulveda Boulevard en Getty Center Drive.

In de eigen routebeschrijving van het Getty staat Metro-buslijn 761, die stopt bij de ingang van het museum, waar Getty Center Drive op Sepulveda Boulevard uitkomt. Alle anderen komen onder aan de heuvel aan: er is een taxistandplaats op niveau P1 van de parkeergarage, een keerlus om uit te stappen voor auto’s en busjes met maximaal vijftien personen, ook Lyft en Uber, en gratis fietsenrekken op de ingangsverdieping. Vanaf het benedenstation brengt een treintje van drie wagons, dat aan een kabel wordt voortgetrokken, je naar het museum boven.

02

Tickets

  • De toegang is gratis, maar je moet wel een tijdslot reserveren, en parkeren kost geld: $ 25 per auto of motor, $ 15 na 15.00 uur, $ 10 na 18.00 uur, en gratis op zaterdag na 18.00 uur. Betalen gaat alleen elektronisch, dus neem een pinpas of creditcard mee.
  • Op maandag is het museum dicht. Op zaterdag is het lang open, tot 21.00 uur; de andere vijf openingsdagen sluiten om 18.30 uur.
  • Reken het treintje mee in je planning. Je parkeert onder aan de heuvel en rijdt omhoog, en in de parkeergarage is er geen mobiel bereik en geen wifi, dus download vooraf alles wat je wilt beluisteren.
  • Het Noordpaviljoen, het hele Zuidpaviljoen en de zalen op pleinniveau van het Oostpaviljoen zijn dicht voor renovatie. Daar valt ook zaal S204 onder, dus vraag bij de informatiebalie of de David van stop drie voorlopig ergens anders hangt; de twee zalen boven met de andere vier stops, E205 en W204, vallen buiten de afsluitingen. Het hele Getty Center gaat op 15 maart 2027 dicht en wil in het voorjaar van 2028 weer opengaan.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

Ook de eigen gids van het Getty kost niets. Het is de GettyGuide-app, gratis in de App Store en Google Play, met thematische rondleidingen, een tour langs de hoogtepunten in het Engels en negen andere talen, en audionummers op sommige bordjes, die je in de app intikt. Download hem voordat je de heuvel op rijdt, want volgens het Getty is het mobiele bereik daarboven wisselvallig, en neem je eigen oortjes mee. Voor deze pagina hoef je niets te downloaden en ze behandelt vijf werken; de Chiaro-app behandelt alles wat je verder fotografeert.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor het Getty Center?

Zelfs twee. Deze pagina speelt vijf stops af in je browser, met transcripties en zaalnummers, en je hoeft niets te installeren. Het Getty biedt daarnaast gratis zijn eigen GettyGuide-app aan. Wil je uitleg over iets wat geen van beide behandelt, dan vertelt de Chiaro-app je over alles wat je fotografeert.

Hoeveel kost de officiële audiogids van het Getty Center?

Niets. De GettyGuide-app is gratis in de App Store en Google Play, en de tour langs de hoogtepunten is er in het Engels en verder in het Braziliaans-Portugees, Frans, Duits, Italiaans, Japans, Koreaans, Mandarijn-Chinees, Russisch en Spaans. Download de app voordat je de heuvel op rijdt, want het Getty waarschuwt dat het mobiele bereik daar wisselvallig is en dat de wifi ter plekke niet overal even goed werkt, en neem je eigen oortjes mee.

Waar hangen de Irissen in het Getty Center?

In het Westpaviljoen, zaal W204, op de bovenverdieping, in dezelfde zaal als Jongeman aan zijn venster van Caillebotte. De paviljoens volgen de tijd: de oudste kunst hangt in het Noordpaviljoen en de nieuwste in het Westpaviljoen, dus Van Gogh hangt aan het andere eind van de route, het verst van de entreehal.

Is het Getty Center op maandag gesloten?

Ja, elke maandag. Op de andere zes dagen gaan de deuren om 10.00 uur open en om 18.30 uur dicht, behalve op zaterdag: dan blijven de zalen open tot 21.00 uur. De Getty Villa in Pacific Palisades heeft een eigen rooster, van 10.00 tot 17.00 uur, en is in plaats daarvan op dinsdag dicht.

Is het Getty Center echt gratis?

De toegang is gratis, maar je moet vooraf een tijdslot boeken, en parkeren is niet gratis: $ 25 voor een auto of motor, $ 15 na 15.00 uur, $ 10 na 18.00 uur, en helemaal niets op zaterdag na 18.00 uur. Betalen kan alleen met een kaart. Fietsen staan gratis, en Amerikaanse militairen en veteranen parkeren gratis tussen het Memorial Day-weekend (eind mei) en Veterans Day (11 november) 2026.

Is er iets gesloten vanwege de renovatie?

Ja. Volgens het Getty zijn het Noordpaviljoen, het hele Zuidpaviljoen en de zalen op pleinniveau van het Oostpaviljoen dicht, terwijl het museum de luchtbehandeling op het hele terrein vervangt. Voor deze tour betekent dat: de twee Rembrandts in E205, op de bovenverdieping van het Oostpaviljoen, en de Caillebotte en de Van Gogh in W204 vallen buiten de gesloten delen, en de David in S204 valt erbinnen. Daarna gaat het Getty Center op 15 maart 2027 helemaal dicht; de heropening staat gepland voor het voorjaar van 2028.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Getty Center.