Park Güell · Barcelona · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po Parku Güell,
pięć przystanków, za darmo.
Dwanaście hektarów zbocza, które Gaudí zaczął zagospodarowywać w październiku 1900 roku, opowiedziane w pięciu nagraniach, z tekstem pod każdym z nich. Na każdą inną płytkę w parku skieruj aparat w Chiaro i zapytaj.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Parku Güell.
Mur przy Carrer d'Olot i pawilony stróżówki
Park Güell, Barcelona
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe Parku Güell.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Ten audioprzewodnik po Parku Güell jest bezpłatny, zwiedzasz z nim na własną rękę, a trasa prowadzi od publicznego chodnika do fali pochylonego kamienia, obok najsłynniejszej ławki parku. Pierwszy przystanek odtwórz przy Carrer d'Olot, przed główną bramą po południowej stronie; bilet nie jest tu potrzebny. Potem wejdź do parku wejściem przy Carrer de Larrard, do którego prowadzi boczny zaułek od strony, gdzie spotykają się Carrer d'Olot i Carrer Marianao, i idź do stóp monumentalnych schodów tuż za główną bramą, gdzie czeka smok. Wejdź do lasu kolumn na szczycie schodów, potem jeszcze wyżej, na Plac Natury, zatrzymaj się dla widoku przy ławce od strony miasta, a na koniec przejdź przez żelazną bramę od strony dawnego Casa Larrard do portyku z pochylonego kamienia. Odległości są krótkie, ale strome, i choć nagrania trwają łącznie około dwunastu minut, według samego parku przeciętna wizyta zajmuje mniej więcej godzinę.
Zasady dotyczące biletów, ceny i przedziały godzinowe podane na tej stronie pochodzą z parkguell.barcelona, oficjalnej strony parku prowadzonej w imieniu władz miasta Barcelony, a historia ze stron parku poświęconych jego dziedzictwu i z Wikipedii. Wejścia i ścieżki zmieniają się tu razem z pracami budowlanymi, więc w dniu wizyty ostatnie słowo mają pracownicy parku i komunikaty przy ścieżkach; jeśli mówią co innego niż ta strona, napisz do nas, a ją poprawimy.
Przystanek 1 z 5 · Carrer d'Olot, na chodniku przed główną bramą po południowej stronie parku, przodem do parku; ulica publiczna, bilet niepotrzebny
Mur przy Carrer d'Olot i pawilony stróżówki
Antoni Gaudí (1852–1926) dla przemysłowca Eusebiego Güella (1846–1918) · 1900–1903 · Mur z nieobrobionego kamienia zwieńczony płytkami, długi na 210 m i wysoki na 2 do 4 m, z piętnastoma medalionami z trencadís (mozaiki z odłamków) o średnicy 1,4 m; dwa kamienne pawilony pod dachami z odłamków płytek
Na co zwrócić uwagę
- Medaliony osadzone w koronie muru, piętnaście, z dwoma słowami na przemian: Park i Güell. Pierwsze jest po angielsku, bo Güell chciał osiedla-parku w stylu brytyjskim.
- Za bramą wieża lewego pawilonu w niebiesko-białą szachownicę i jej czteroramienny krzyż, zniszczony w 1936 roku i przywrócony po wojnie domowej.
- Kopuła-grzyb na prawym pawilonie, najpewniej muchomor czerwony. Żeberka pod kapeluszem to filiżanki do kawy odwrócone do góry dnem.
- Żelazna brama w liście palmy. To dzieło Gaudíego, ale pochodzi z Casa Vicens, jednego z jego pierwszych domów, i zamontowano ją tu w 1965 roku.
Transkrypcja (2:30)
Stań na chodniku przy Carrer d'Olot, twarzą do muru. Jest z surowego kamienia z tego wzgórza, ma 210 metrów długości, od dwóch do czterech metrów wysokości i zwieńczenie z płytek w białe i czerwone pasy. W to zwieńczenie wprawiono medaliony, piętnaście, każdy o średnicy 1,4 metra, i wszystkie w kółko powtarzają dwa słowa: Park i Güell.
To pierwsze słowo jest angielskie celowo. Eusebi Güell, przemysłowiec, który za to wszystko zapłacił, chciał odtworzyć tu brytyjskie parki mieszkaniowe i dał to do zrozumienia samą nazwą. To, przed czym stoisz, nigdy nie miało być parkiem publicznym. Miało być prywatnym osiedlem dla zamożnych rodzin: mniej więcej sześćdziesiąt trójkątnych działek na nagim, skalistym zboczu, które ludzie nazywali Muntanya Pelada, czyli Łysą Górą. Zasady były surowe. Zabudować wolno było najwyżej jedną szóstą działki, a każdy dom musiał stać tak, by nie zabierać sąsiadom słońca ani widoku na morze. Güell powierzył projekt Antoniemu Gaudíemu i w październiku 1900 roku ruszyły prace.
Teraz spójrz ponad bramą na dwa pawilony. To była stróżówka osiedla i należała do tego, co ukończono najwcześniej: opis opublikowany czwartego stycznia 1903 roku wymienia już jako gotowe oba pawilony, zewnętrzny mur i wielkie schody za nimi. Lewy pawilon był właściwą portiernią, z poczekalnią i budką telefoniczną. To na nim stoi wieża w niebiesko-białą szachownicę, zwieńczona czteroramiennym krzyżem, którym Gaudí lubił celować w strony świata. Ten krzyż zniszczono w 1936 roku i przywrócono po wojnie domowej. Prawy pawilon był domem samego stróża, Casa del Guarda, a kopuła na jego dachu to grzyb, najpewniej muchomor czerwony. Żeberka pod kapeluszem to filiżanki do kawy, osadzone do góry dnem między płytkami.
Tak zrobiony jest cały park, a ta metoda ma swoją nazwę: trencadís, po katalońsku „potłuczone”. Spora część materiału to były fabryczne odrzuty oraz potłuczone filiżanki i talerze.
Potem brama, z kutym żelazem w kształcie liści palmy. To dzieło Gaudíego, ale pochodzi z Casa Vicens, jednego z jego najwcześniejszych domów, i zamontowano ją tu w 1965 roku. Jego własny plan tego wejścia był dziwniejszy: monumentalna brama z parą mechanicznych gazeli, które miały się otwierać razem ze skrzydłami. Nigdy ich nie zbudowano.
Podobnie jak większości osiedla. Nabywcy się nie zjawili i w 1914 roku prace stanęły; z sześćdziesięciu domów stały dwa. Wszystko za tą bramą zbudowano dla mieszkańców, którzy nigdy nie przyszli.
Przystanek 2 z 5 · Tuż za główną bramą, u stóp monumentalnych schodów, z widokiem w górę na kolumny Sali Hipostylowej
Schody ze smokiem
Antoni Gaudí (1852–1926) · 1900–1903 · Kamień i trencadís; podwójne schody o 45 stopniach, 20 m długości i 8,1 m szerokości; smok długi na 2,4 m, z cienkiej cegły pokrytej odłamkami płytek
Na co zwrócić uwagę
- Otwarta paszcza smoka. To nie ozdoba, tylko przelew: gdy zbiornik na deszczówkę pod placem jest pełny, nadmiar wypływa tędy.
- W fontannie w połowie schodów, pod smokiem, herb Katalonii z wężem w poprzek, jedno z kilku nawiązań do katalońskiej tożsamości na tych schodach.
- Mały trójnóg wyrastający z fontanny smoka, nawiązanie do trójnogu wyroczni w Delfach.
- Na szczycie ostatniego biegu, schowana pod kolumnami, wygięta ławka-odeon, ustawiona tak, by zimą była w słońcu, a latem w cieniu.
Transkrypcja (2:22)
Zatrzymaj się u stóp schodów i spójrz w górę, dokładnie środkiem. Po obu stronach ciągu fontann wspinają się dwa biegi schodów, razem czterdzieści pięć stopni, dwadzieścia metrów od dołu do góry, a na ich szczycie czekają kolumny zadaszonej sali, która dźwiga plac. Park we własnym opisie tego wejścia obiecuje właśnie ten widok, schody z salą nad nimi, i rzeczywiście cała kompozycja mieści się w jednym spojrzeniu.
Boczne mury to dwie elipsy z ceramiki: białe płytki wypukłe na przemian z kolorowymi wklęsłymi, w dużej części zaprojektowanymi przez Pau Pujola z wytwórni płytek Pujol i Bausis, a na górze zwieńczone blankami. Pod tarasami, które podtrzymują te mury, są dwie groty. Ta po twojej prawej zbudowana została jako schronienie dla czekających, a jej sklepienie wspiera się w środku na jednej stożkowej kolumnie, podobnej do nogi słonia.
Teraz wspinaj się wzrokiem. Pierwsza fontanna to same sztuczne skały i stalaktyty, o dziwnych kształtach przypominających gobliny, a ukryte są w niej koło, które oznacza świat, i cyrkiel, który oznacza architekta. W połowie wysokości jest medalion z herbem Katalonii, przez który przechodzi wąż. A nad nim smok.
Ma 2,4 metra długości, jest z cienkiej cegły pokrytej odłamkami płytek, a strona internetowa parku pisze, bez przesady, że stał się najpopularniejszym wizerunkiem parku. Co przedstawia, tego nikt nie wie na pewno. Może to salamandra alchemików, stworzenie ognia. Może Pyton, wąż ze świątyni w Delfach; nad smokiem stoi mały trójnóg, taki, na jakim siadała wyrocznia, a niektórzy badacze uważają, że Güell i Gaudí wzorowali na tej świątyni cały park. A może to krokodyl z herbu Nîmes, francuskiego miasta, w którym Güell dorastał.
Na pewno jest za to odpływem. Deszcz, który spada na plac na górze, przesiąka do podziemnego zbiornika na 1200 metrów sześciennych wody. Gdy zbiornik się przepełni, nadmiar ma tylko jedno wyjście: paszczę smoka. Gaudí zrobił z najsłynniejszego zwierzęcia w parku przelew swojej cysterny.
Ta sława kosztowała go trochę zużycia. Program konserwatorski parku wymienia wśród swoich projektów naprawę prawej przedniej łapy smoka; sława ma tu, jak wszędzie, swój rachunek za utrzymanie.
Jeszcze jedno, zanim pójdziesz w górę. Na szczycie ostatniego biegu, osłonięta kolumnami, stoi wygięta ławka w kształcie małego greckiego teatru, odeonu. Ustawiono ją tak, by zimą łapała słońce, a latem leżała w cieniu.
Przystanek 3 z 5 · Na szczycie Schodów ze smokiem, w zadaszonej kolumnadzie pod Placem Natury
Sala Hipostylowa i sufit Jujola
Antoni Gaudí (1852–1926); mozaiki sufitu: Josep Maria Jujol (1879–1949) · ok. 1907–1909 · 86 żłobkowanych kolumn z zaprawy i gruzu, każda wysoka na 6,16 m i gruba na 1,2 m, pod płytkimi kopułkami z trencadís; cztery medaliony w suficie o średnicy 3 m
Na co zwrócić uwagę
- Zewnętrzne kolumny, pochylone do środka. Według reguł klasycznych kolumna stoi prosto; te się przechylają, by pokazać ciężar, który dźwigają.
- Cztery wielkie medaliony-słońca o średnicy trzech metrów, każdy w miejscu, gdzie Gaudí pominął kolumnę. Symbolizują cztery pory roku.
- Mniejsze rozety pośrodku sklepień, czternaście, pełne wirów i spiral: fazy Księżyca.
- Szczyt dowolnej kolumny: blok pod sufitem jest ośmiokątny, a nie kwadratowy, jak przystało na prawdziwą kolumnę dorycką.
Transkrypcja (2:34)
Wejdź między kolumny i daj sobie chwilę w cieniu. Jesteś wewnątrz konstrukcji, która dźwiga plac: osiemdziesiąt sześć żłobkowanych kolumn, każda wysoka na 6,16 metra i gruba na 1,2 metra, a nad nimi sufit z płytkich białych kopułek. Ta sala miała być targowiskiem osiedla, zadaszonym miejscem, gdzie mieszkańcy robiliby zakupy. Kiedy osiedle upadło, z targu zrezygnowano.
Kolumny są doryckie, a przynajmniej udają. Spójrz na blok na szczycie którejkolwiek z nich. W prawdziwej kolumnie doryckiej jest kwadratowy; tutaj jest ośmiokątny. I spójrz na zewnętrzny rząd, kolumny najbliżej schodów. Są pochylone. Architektura klasyczna nazwałaby to błędem. Park we własnym opisie ujmuje to lepiej: pochylenie łamie reguły klasycznej kompozycji, a zarazem pozwala poczuć ciężar, który kolumny niosą. Nie są też z marmuru. To zaprawa i gruz udające marmur, do wysokości 1,8 metra obłożone warstwą tłuczonych płytek.
Są przy tym rynnami. Plac nad tobą celowo zostawiono bez nawierzchni, żeby deszcz przesiąkał prosto przez niego, a w kolumnadzie przewód zbiera wodę i odprowadza ją do zbiornika pod twoimi stopami. To z tego zbiornika przelewa się woda, którą przed chwilą widać było w paszczy smoka.
Teraz spójrz w górę. Projekt przewidywał dziewięćdziesiąt kolumn. Gaudí pominął cztery, a w czterech otworach w suficie umieścił cztery wielkie okrągłe medaliony o średnicy trzech metrów. To słońca o dwudziestu promieniach i symbolizują pory roku. Wokół nich, pośrodku mniejszych sklepień, jest czternaście rozet o średnicy około metra, pełnych wirów, helis i spiral. To fazy Księżyca. Tam, gdzie brakuje kolumn, przestrzeń otwiera się w coś, co wygląda jak trzy nawy, jak w kościele.
Człowiekiem, który zrobił ten sufit, był Josep Maria Jujol, urodzony w Tarragonie w 1879 roku, o dwadzieścia siedem lat młodszy od Gaudíego i najbardziej pomysłowy ze wszystkich jego współpracowników. Pracował z nim także przy Casa Batlló i Casa Milà. Tu w górze pracował z odłamkami ceramiki i zwykłymi odpadami. Jeśli szukasz w parku jednego miejsca, gdzie widać, jak wyobraźnia asystenta hula swobodnie wewnątrz konstrukcji mistrza, to jest nim ten sufit.
Według historii spisanej przez sam park sala powstała wcześnie: w 1907 roku na placu nad nią odbywały się już imprezy, z czego park wnosi, że sala miała wtedy dach. Medaliony od tamtej pory wymagały opieki i figurują na liście projektów konserwatorskich parku. Zanim pójdziesz dalej, stań na chwilę pod najbliższym słońcem. Każdy z tych odłamków ktoś wybrał.
Przystanek 4 z 5 · Plac Natury, przy ławce od strony schodów, z widokiem ponad pawilonami wejściowymi na miasto i morze
Plac Natury i wijąca się ławka
Antoni Gaudí (1852–1926); ławka: Josep Maria Jujol (1879–1949) · Plac w użyciu już w 1907 roku; ławka zbudowana w latach 1909–1914 · Esplanada 86 na 43 m, częściowo wykuta w skale, częściowo wsparta na Sali Hipostylowej; ławka z trencadís długa na 110 m
Na co zwrócić uwagę
- Małe obrazki i słowa wciśnięte w ławkę między abstrakcyjne wzory: znaki zodiaku, gwiazdy, kwiaty, ryby, kraby i zwroty Jujola do Matki Bożej po katalońsku i po łacinie.
- Rytm ławki: wklęsłe i wypukłe zatoczki długości około półtora metra, przez co ludzie siadają w małych grupkach twarzą do siebie.
- Prosto w dół przez balustradę: schody, dwa pawilony z pierwszego przystanku, a za nimi miasto i morze, którymi kuszono nabywców osiedla.
- Grunt pod twoimi stopami, celowo zostawiony bez nawierzchni, żeby deszcz przesiąkał do zbiornika pod kolumnami.
Transkrypcja (2:25)
Podejdź do oparcia ławki od strony miasta i spójrz w dół. Tuż pod tobą są schody prowadzące tu z dołu, dalej dwa pawilony z grzybem i krzyżem, a za nimi cała Barcelona, schodząca aż do morza. Ten widok był tym, co sprzedawał Güell. Według historii parku wybrał to wzgórze ze względu na zdrowe położenie i wspaniałe widoki na morze i równinę.
Grunt pod tobą to nie jest zwykły grunt. W pierwotnych planach to miejsce nazywało się Teatrem Greckim, sceną dla wielkich widowisk pod gołym niebem, oglądanych z otaczających tarasów, i jest sztuczne: część wykuto w skale góry, a reszta spoczywa na kolumnach z poprzedniego przystanku. Ma 86 metrów długości i 43 szerokości i celowo zostawiono je bez nawierzchni, żeby deszcz przesiąkał przez nie do zbiornika na dole. Dziś nazywa się Placem Natury.
Teraz ławka. Ciągnie się przez 110 metrów i jest dziełem Josepa Marii Jujola, zbudowanym w latach 1909–1914. Usiądź na chwilę i zauważ, co dzieje się z twoimi plecami: siedzisko składa się z wklęsłych i wypukłych zatoczek długości około półtora metra, wyprofilowanych pod ciało, a krzywizny obracają ludzi ku sobie w małych grupkach. Zaprojektowano ją w równym stopniu do rozmowy, co do odpoczynku.
Potem przyjrzyj się z bliska powierzchni. To tłuczone płytki, butelki i kawałki naczyń, w większości abstrakcyjne, ale nie wszystko. Poszukaj wzdłuż ławki, a znajdziesz znaki zodiaku, gwiazdy, kwiaty, ryby i kraby. Jujol wplótł też róże, krzyże i zwroty po katalońsku i po łacinie na cześć Matki Bożej, a tu i ówdzie literę J, od Jujola. To nie tyle ławka, ile stumetrowy album z wyklejankami.
Plac rzadko stał pusty. Już za życia Güella park był jedną z wielkich atrakcji miasta, a on udostępniał tę esplanadę na katalońskie zgromadzenia patriotyczne i na sardanę, tradycyjny taniec Katalonii. W 1906 roku w parku odbyło się przyjęcie w ogrodzie dla uczestników Pierwszego Międzynarodowego Kongresu Języka Katalońskiego.
Güell zmarł w 1918 roku. Jego spadkobiercy zaproponowali park miastu, rada miejska zgodziła się go kupić dwudziestego szóstego maja 1922 roku, a jako park publiczny otwarto go w 1926 roku, w roku śmierci Gaudíego. Sam Gaudí mieszkał tu prawie dwadzieścia lat, w pokazowym domu osiedla, od 1906 do 1925 roku. Domy nigdy nie powstały. Zamiast nich pojawiasz się ty, a z tobą ten widok ponad pawilonami aż po wodę, ten sam, dla którego wytyczono sześćdziesiąt działek.
Przystanek 5 z 5 · Obok Placu Natury, za oryginalną żelazną bramą, po stronie placu bliższej dawnego Casa Larrard, dziś szkoły
Portyk Praczki
Antoni Gaudí (1852–1926) · Zbudowany podczas prac przy osiedlu w latach 1900–1914 · Nieobrobiony kamień z terenu: galeria długa na 83 m na podwójnej kolumnadzie, której wewnętrzne kolumny opierają się o zbocze, z murem oporowym z tyłu
Na co zwrócić uwagę
- Praczka: jedna kolumna wyrzeźbiona jako kobieta niosąca tobół, narzędzie swojego fachu. Od niej wziął nazwę cały portyk.
- Pochylenie wewnętrznych kolumn ku zboczu. To w równym stopniu przypory, co podpory: powstrzymują zbocze.
- Sam kamień, zostawiony surowy i nieobrobiony, jak na wiaduktach, które Gaudí zbudował ze skały wydobytej z tego wzgórza.
- Żelazna brama, przez którą się tu wchodzi, porównana przez Salvadora Dalego do cielęcych wątróbek.
Transkrypcja (2:02)
Za żelazną bramą słoneczny plac zostaje z tyłu, a światło od razu się zmienia. Salvador Dalí mówił, że kute żelazo tej bramy przypomina cielęce wątróbki. Zapamiętaj to i obejrzyj ją sobie później jeszcze raz.
Przed tobą galeria z surowego kamienia, która zawija się nad głową jak fala tuż przed załamaniem. Ciągnie się przez 83 metry wzdłuż muru oporowego i wspiera na podwójnej kolumnadzie, której wewnętrzne kolumny opierają się o zbocze. Sam park nazywa ją jednym z najpiękniejszych przykładów organicznej architektury Gaudíego, a rzecz w tym, że to pochylenie ma tu swoje zadanie. Te kolumny są przyporami. Powstrzymują zbocze. Niektórzy autorzy widzą tu romański krużganek, wzorowany być może na krużganku katedry w Elne; tyle że tutaj zakrzywiona wewnętrzna ściana portyku pochyla się, idąc za naturalnym spadkiem terenu.
Kamienia nie obrobiono, tak samo jak na wiaduktach, które niosą drogi wokół parku i które Gaudí zbudował ze skały z tego samego terenu. Dlatego cała budowla wygląda, jakby tu wyrosła, a nie została postawiona. Trzymał się tej myśli, gdzie tylko mógł: drzewa, które już rosły na tej ziemi, drzewa chleba świętojańskiego i oliwki, zostawiono na miejscu, a nowe nasadzenia to były gatunki śródziemnomorskie, potrzebujące mało wody.
Teraz znajdź postać. Wśród kolumn jedna wyrzeźbiona jest jako kobieta z tobołem na głowie, praczka niosąca narzędzia swojego fachu. Od niej portyk wziął nazwę. O to, co było jej wzorem, toczy się spór. Niektórzy badacze uważają, że Gaudí cytował słynną staroegipską figurkę z Luwru, Niosącą dary. Kiedy stoi się tutaj, łatwo zrozumieć, skąd ten pomysł.
Teraz spójrz, dokąd prowadzi ścieżka. Biegnie nad dawnymi ogrodami Casa Larrard, wiejskiego domu, który stał na tej ziemi przed parkiem i który Güell w 1907 roku uczynił swoim domem. Mieszkał tam aż do śmierci w 1918 roku, a od 1931 roku mieści się tam szkoła. Na drugim końcu portyk przechodzi w spiralną rampę na skręconych kolumnach, która schodzi w dół ku domowi: ta sama idea konstrukcyjna, nawinięta w korkociąg.
Stań blisko praczki i spójrz w górę, ponad jej głowę. Dźwiga ten sam ciężar co każda inna kolumna w rzędzie.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w Parku Güell.
Pięć przystanków to szkielet tego miejsca; skórą są niezliczone odłamki płytek, rzygacze z lwimi głowami, kolumny wiaduktów i dachy na tle nieba, a każdy z tych elementów ma swojego twórcę i swoją historię. Skieruj aplikację Chiaro na kawałek ławki albo na filar przy ścieżce do Trzech Krzyży, a powie ci, co masz przed sobą, kto to zbudował i kiedy, i będzie odpowiadać na twoje pytania, dopóki nie ruszysz dalej.
Przed wizytą
Dojazd
Główne wejście jest przy Carrer d'Olot w Barcelonie, po południowej stronie parku, i tam, na chodniku, słucha się pierwszego przystanku. Do środka park kieruje posiadaczy biletów trzema wejściami: Carrer de Larrard, do którego dochodzi się bocznym zaułkiem od strony, gdzie spotykają się Carrer d'Olot i Carrer Marianao, po tej samej stronie parku co pierwszy przystanek tej trasy; Carretera del Carmel 23, polecanym przez park osobom o ograniczonej sprawności ruchowej; oraz Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya, gdzie na górę wwożą ruchome schody.
Metro linii L3, zielonej, do stacji Lesseps lub Vallcarca, z każdej około dwudziestu minut pieszo; od Lesseps park poleca wejście z ruchomymi schodami przy Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya. Stacji Vallcarca na razie nie poleca, bo ruchome schody na Baixada de la Glòria są nieczynne. Autobusy H6 i D40 zatrzymują się przy Travessera de Dalt, około dziesięciu minut pieszo; stamtąd zalecane wejścia to ruchome schody przy Santuari albo Carrer de Larrard.
Bilety i wstęp
- Wszystko za bramą jest teraz biletowane: bilet obejmuje całe dwanaście hektarów, łącznie z lasami i punktami widokowymi, a bezpłatna jest tylko ulica na zewnątrz. Bilety są na konkretny przedział godzinowy, na wejście masz trzydzieści minut od jego początku, a po wyjściu nie można wrócić. Smok, kolumny, portyk i plac są dodatkowo za drugim punktem kontroli, na trasie jednokierunkowej.
- Kupuj na stronie internetowej parku. Bilety są imienne, nazwisko musi zgadzać się z dokumentem tożsamości i może zostać sprawdzone przy wejściu; rezerwacja otwiera się trzy miesiące wcześniej, do siedmiu biletów naraz, a termin można zmienić najpóźniej dzień wcześniej, ale rezerwacji nie da się anulować ani zwrócić. Bilet normalny kosztuje 18 euro, 13,50 euro dla dzieci w wieku od siedmiu do dwunastu lat i dla zwiedzających powyżej sześćdziesięciu pięciu lat; dzieci do sześciu lat włącznie wchodzą bezpłatnie, ale też potrzebują własnego biletu.
- Park jest otwarty codziennie przez cały rok. Przedziały godzinowe dla zwiedzających zaczynają się o 9.30, a ostatni zaczyna się o 19.30; od 7.00 do tego czasu i znowu od 20.00 park należy do okolicznych mieszkańców i nie ma zwiedzania turystycznego. Przedziały na wybrany dzień znajdziesz na oficjalnej stronie z cenami i godzinami.
- Dwóch rzeczy bilet standardowy nie obejmuje: Domu-Muzeum Gaudíego i pawilonu Casa del Guarda przy głównej bramie; do każdego z nich potrzebny jest osobny bilet łączony. Tuż za główną bramą Jardins de la Font del Carbó są w renowacji mniej więcej do stycznia 2028 roku.
Oficjalny audioprzewodnik
Pobierz przed przyjazdem bezpłatną aplikację parku: pokazuje, które części parku są najłatwiej dostępne i jak do nich dotrzeć. W aplikacji jest również audioprzewodnik po najciekawszych miejscach parku. Park prowadzi też własne zwiedzanie z przewodnikiem: około pięćdziesięciu minut po katalońsku, hiszpańsku, angielsku lub francusku za 17 euro od osoby, płatne oprócz biletu wstępu, oraz dłuższą trasę za 29 euro, również oprócz biletu. Pięć przystanków, które tu czytasz, nie wymaga ani pobierania, ani rezerwacji, ma tekst pod każdym odtwarzaczem i zaczyna się na ulicy, jeszcze przed kontrolą biletów.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Parku Güell?
Są dwie bezpłatne możliwości. Pięć przystanków powyżej nic nie kosztuje i działa w każdej przeglądarce, bez instalowania. Oficjalna aplikacja parku też jest bezpłatna, choć trzeba ją najpierw zainstalować. Po piątym przystanku zrób zdjęcie czegokolwiek innego, od pojedynczej płytki po wiadukt, a Chiaro opowie ci jego historię.
Czy mogę posłuchać audioprzewodnika po Parku Güell przed wejściem?
Przy Carrer d'Olot tak: pierwszy przystanek jest pomyślany do słuchania na publicznym chodniku przed główną bramą. Pozostałe cztery są w środku, a ponieważ bilet obejmuje teraz całe dwanaście hektarów, łącznie z lasami, na wszystkie cztery trzeba go mieć.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Parku Güell?
Własną aplikację parku pobiera się za darmo. Park każe płacić za człowieka: zwiedzanie z przewodnikiem kosztuje 17 euro od osoby oprócz biletu wstępu i trwa około pięćdziesięciu minut, po katalońsku, hiszpańsku, angielsku lub francusku. Dłuższa trasa kosztuje 29 euro, również oprócz biletu.
Którym wejściem do Parku Güell zacząć tę trasę?
Zacznij przy Carrer d'Olot, po południowej stronie, gdzie pierwszy przystanek gra przed główną bramą. Stamtąd wejście po tej samej stronie to Carrer de Larrard, od bocznego zaułka tam, gdzie spotykają się Carrer d'Olot i Carrer Marianao. Osobom o ograniczonej sprawności ruchowej park poleca zamiast tego Carretera del Carmel, a od stacji metra Lesseps wejście z ruchomymi schodami przy Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya.
Czy Park Güell jest otwarty codziennie?
Tak, przez cały rok, bez dnia zamknięcia. Bilety dla zwiedzających sprzedaje się na przedziały godzinowe między 9.30 rano a 19.30 wieczorem; godziny przed nimi i po nich należą do okolicznych mieszkańców. Na wejście masz trzydzieści minut od początku swojego przedziału, a w środku możesz zostać, jak długo chcesz.
Czy dom Gaudíego jest wliczony w bilet do Parku Güell?
Nie. Do Domu-Muzeum Gaudíego, gdzie mieszkał od 1906 do 1925 roku, potrzebny jest bilet łączony. Casa del Guarda, pawilon obok głównej bramy, też nie wchodzi w bilet standardowy; ma własny bilet łączony.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Parku Güell.