Przejdź do treści

Pałac Pena · Sintra · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po pałacu Pena,
pięć przystanków, za darmo.

Klasztor z 1503 roku, do którego w latach czterdziestych XIX wieku król dobudował swój baśniowy pałac, w parku o powierzchni 85 hektarów: posłuchaj tutaj o pięciu jego częściach, a o wszystko inne, co przyciągnie twój wzrok, zapytaj Chiaro.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą pałacu Pena.

9:41

Pierwszy widok spod Głównego Wejścia

Pałac Pena, Sintra

0:00 1:57
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 10 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Ten audioprzewodnik po pałacu Pena zwiedzasz samodzielnie i niemal cały czas pod gołym niebem, bo to miejsce wynagradza słuchanie nie tyle meblami, ile murami. Zaczynasz na drodze przed Głównym Wejściem, skąd na zachodzie widać czerwoną wieżę zegarową ponad drzewami, a potem wspinasz się stromą drogą do Bramy Monumentalnej i jej mostu zwodzonego. Stamtąd trasa prowadzi do Trytona na tarasie przy drzwiach Nowego Pałacu, do kaplicy przy Dziedzińcu Łuków i na Ścieżkę Wartowników na murach, z widokiem na północ. Nagrania trwają w sumie mniej więcej dziesięć minut. Na podejście zarezerwuj piętnaście do dwudziestu minut marszu, to nasze własne szacunki, a potem po kilka minut między przystankami.

Daty, nazwy i informacje o biletach podajemy za Parques de Sintra, spółką zarządzającą parkiem i pałacem, na stronie parquesdesintra.pt, a historię uzupełniamy o Wikipedię. Te źródła czasem się różnią, na przykład w ocenie tego, co trzęsienie ziemi z 1755 roku zrobiło z klasztorem, i pierwszy przystanek mówi o tym otwarcie. Jeśli pracownik przy bramie powie ci tego dnia coś innego o wejściu, zaufaj jemu, a nie telefonowi.

Przystanek 1 z 5 · Przed Głównym Wejściem do Parku Pena, na drodze, z widokiem na zachód i w górę, ponad drzewa

Pierwszy widok spod Głównego Wejścia

Klasztor ufundowany przez Manuela I; przebudowany dla Ferdynanda II (1816–1885) pod kierunkiem barona Wilhelma Ludwiga von Eschwegego (1777–1855) · Stary Pałac: klasztor z XVI wieku, odrestaurowany w latach czterdziestych XIX wieku; wieża zegarowa 1843 · Malowany mur: jedno czerwone skrzydło z białymi blankami i wieżą zegarową na końcu

Na co zwrócić uwagę

  • Pas czerwieni nad drzewami, z białymi blankami u góry. To stare skrzydło klasztorne, a zarządca podkreśla, że w sylwetce pałacu wciąż widać dwa etapy budowy.
  • Wieża zegarowa na końcu czerwonego skrzydła, ukończona w 1843 roku, kiedy większość tego, co za chwilę zobaczysz po drodze, jeszcze nie istniała.
  • Las na stoku poniżej. Wygląda dziko, ale wcale taki nie jest: Ferdynand sam wytyczył te ścieżki i posadził drzewa z każdego kontynentu.
Transkrypcja (1:57)

Zanim miniesz pierwszą bramę, pałac już się pokazał. Spójrz na zachód i w górę, ponad korony drzew: powinien tam być pas mocnej czerwieni z białymi blankami u góry i wieżą zegarową na jednym końcu. Drzewa zasłaniają niemal całą resztę. To uczciwy wstęp, bo to czerwone skrzydło jest starą częścią tej historii, a nie nową.

Był tu klasztor. Ludzie wspinali się na to wzgórze na długo przed powstaniem jakiegokolwiek pałacu: już w dwunastym wieku stała tam na górze kaplica, po doniesieniach, że na szczycie objawiła się Matka Boża. W 1493 roku król Jan Drugi przybył tu z żoną Eleonorą, żeby wypełnić ślub, a w 1503 roku Manuel Pierwszy polecił wznieść w tym miejscu klasztor, który przekazano zakonowi hieronimitów. Pozostał maleńki: mieszkało w nim najwyżej osiemnastu mnichów.

Potem zaczęła się zła passa. W osiemnastym wieku poważne szkody wyrządził piorun, a później przyszło trzęsienie ziemi w Lizbonie z 1755 roku. Jak bardzo było niszczycielskie, zależy od tego, kogo zapytasz. Spółka, która dziś zarządza pałacem, mówi, że trzęsienie uszkodziło budynek, ale go nie zniszczyło, a inne relacje mówią, że zostawiło po sobie ruiny. Co do zakończenia wszyscy są zgodni. W 1834 roku rozwiązano zakony, mnisi odeszli, a cztery lata później ruinę na skalnym urwisku kupił za własne pieniądze urodzony w Wiedniu książę, który miał wtedy niewiele ponad dwadzieścia lat. Był to Ferdynand Sasko-Kobursko-Gotajski, mąż królowej Portugalii Marii Drugiej, a to, co widać nad tymi drzewami, jest tym, co zrobił dalej.

Kupił też całe zbocze, więc las przed tobą to również jego dzieło. Wygląda, jakby po prostu sam tu wyrósł. W rzeczywistości Ferdynand wytyczył te kręte ścieżki i posadził drzewa z każdego kontynentu, na 85 hektarach.

Nie ufaj starym fotografiom, jeśli chodzi o kolor. Czerwień i żółć z latami tak spłowiały, że znano pałac jako szarą budowlę, a barwy wróciły dopiero wraz z ponownym malowaniem pod koniec dwudziestego wieku. W pogodny dzień pałac widać z Lizbony. Stąd, gdzie stoisz, dzieli cię od niego tylko kilkaset metrów, niemal w całości pod górę.

Przystanek 2 z 5 · Brama Monumentalna, na końcu podejścia od Głównego Wejścia

Brama Monumentalna i most zwodzony

Zbudowana pod nadzorem barona Wilhelma Ludwiga von Eschwegego (1777–1855) dla Ferdynanda II (1816–1885) · Połowa XIX wieku, w manierze XVI wieku · Rzeźbiony kamień: jeden łuk, dwie wieżyczki strażnicze i pięć tarcz herbowych u góry

Na co zwrócić uwagę

  • Mur z kamieni ciętych w diamentowe szpice wokół łuku, skopiowany z Casa dos Bicos w Lizbonie.
  • Rzędy kamiennych kul wokół otworu bramy, cytat z Cunhal das Bolas w lizbońskiej dzielnicy Bairro Alto.
  • Dwie kopulaste wieżyczki strażnicze na narożnikach, wzorowane na tych z Wieży Belém.
  • Warcząca głowa bestii wyrzeźbiona pod wieżyczką, jedno z wielu stworzeń, które nie pilnują tu niczego.
Transkrypcja (1:48)

Złap oddech i przyjrzyj się porządnie tej bramie, bo to żart opowiedziany z kamienną twarzą. Zbudowano ją jak wejście do twierdzy, a nigdy nikogo nie zatrzymała. Człowiek, który za nią zapłacił, był muzykiem i rysownikiem, a budową kierował mineralog i inżynier górniczy, baron von Eschwege, architekt amator, który wiele podróżował. Żaden z nich niczego nie bronił.

Brama to zbiór cytatów, a gdy już to wiesz, czyta się ją niemal jak album z portugalskim szesnastym wiekiem, tym samym, z którego pochodzi klasztor za nią. Zacznij od muru wokół łuku, od tych wszystkich diamentowych szpiców. Naśladują Casa dos Bicos w Lizbonie. Dalej pasy kamiennych kul biegnące wokół otworu bramy: pochodzą z Cunhal das Bolas, domu w lizbońskiej dzielnicy Bairro Alto. Teraz dwie małe kopulaste wieżyczki strażnicze na narożnikach. Kto był w Belém, już je widział, bo wzorowano je na tych z Wieży Belém. Spójrz też wzdłuż samego łuku, gdzie zarządca zwraca uwagę na motyw splecionych węży.

Warto zrozumieć, co Ferdynand tu robił. Wykształcenie miał niemieckie, a jego architekt zapewne znał zamki nad Renem, ale detale tej bramy są uparcie portugalskie. Cudzoziemski małżonek królowej budował sobie zamek w miejscowym języku.

Pierwotny plan zakładał jedynie odrestaurowanie klasztoru jako letniej rezydencji. Górę wziął entuzjazm. I tak stary budynek zyskał chodniki na murach, wieże obserwacyjne, tunel wejściowy i ten most zwodzony, na który wchodzisz zaraz za łukiem. Kryje się w tym poważne pytanie. Po co letniej rezydencji most zwodzony? Odpowiedź, jak przyznaje sam zarządca, brzmi: nic tutaj nie miało celu wojskowego, a cały pałac zbudowano dla przyjemności.

Wyżej miniesz jeszcze jedno zapożyczenie, łuk podkowiasty z płytkami inspirowanymi Bramą Sprawiedliwości w Alhambrze w Granadzie. Najpierw jednak most zwodzony, a potem tunel, który wyprowadza na dziedzińce, tak że do tej fantazji docierasz od spodu, jak aktor wynurzający się na scenę przez zapadnię.

Przystanek 3 z 5 · Taras Trytona, przy wejściu do skrzydła Nowego Pałacu, przodem do łuku

Tryton na Tarasie Trytona

Projekt Ferdynanda II (1816–1885); nazwisko rzeźbiarza nie zachowało się · W ramach budowy Nowego Pałacu w latach 1842–1854; do 1847 roku pałac był w większości gotowy · Rzeźbiony kamień: trzy muszle na koralowym łuku, nad nimi wykusz, w obramieniu wzorzystych płytek

Na co zwrócić uwagę

  • Dolna część: ostrołuk porośnięty koralem, dźwigający trzy muszle, a na środkowej siedzi Tryton.
  • Drzewo wyrastające prosto ze szczytu jego głowy, które przechodzi w winorośl oplatającą okno powyżej. To tutaj morze staje się lądem.
  • Jego broda i włosy. U Camõesa jest opis morskiego stworzenia z brodą, która nigdy nie znała grzebienia, a zarządca sugeruje, że rzeźba może do niego nawiązywać.
  • Żółte łuki widoczne przez tunel na dole. To Dziedziniec Łuków, czyli następny przystanek.
Transkrypcja (1:55)

Znasz to z tysiąca pocztówek, a i tak jest dziwniejsze, niż sugerują. Odsuń się na tyle, żeby objąć wzrokiem cały portal, bo trzeba go czytać od dołu do góry.

Łuk na dole ma gotycki kształt, ale kamień wokół niego obrósł koralem, jakby budowla spędziła jakiś czas na dnie morza. Na koralu spoczywają trzy wielkie muszle. Na środkowej kuca Tryton, pół człowiek, pół ryba, z łuskowatymi nogami i wściekłą brodą, a ręce ma uniesione, żeby podtrzymać całe okno nad sobą.

Teraz spójrz na jego głowę. Wyrasta z niej drzewo. Pień się rozdziela, gałęzie rozchodzą się na boki i zmieniają w winorośl, która oplata okno. Poniżej pasa jesteś pod wodą, a nad głową na lądzie. Zarządca odczytuje portal dokładnie tak, jako podzielony między świat wodny i świat lądowy. Sam Ferdynand, według portugalskich przekazów, nazywał go alegorycznym portykiem stworzenia świata, a zaprojektował go osobiście. Można mu wierzyć na słowo. To był człowiek od dzieciństwa uczony rysunku, którego kraj zaczął nazywać Królem Artystą, i w żadnym innym miejscu pałacu nie widać tak wyraźnie, jak świetnie się bawił.

Znów też cytował. Brodata postać świadomie nawiązuje do człowieka wyrzeźbionego pod wielkim oknem w klasztorze Chrystusa w Tomarze, słynnym w całej Portugalii, tyle że tutaj brodacz z Tomaru stał się potworem. Ferdynand wysłał do Tomaru artystę nazwiskiem Nicolau Pires, żeby narysował to okno, a jego swobodniejsza kopia znajduje się po drugiej stronie tej samej bryły. Zobaczysz ją z dziedzińca, a zarządca przypisuje jej zapoczątkowanie stylu neomanuelińskiego w Portugalii.

Być może jest też źródło literackie. W szóstej pieśni Luzjad Camões opisuje morskiego boga z bujną brodą i włosami, które nigdy nie zaznały gładzącego grzebienia, z wodorostami zwisającymi wokół ramion. Nikt nie udowodni, że to właśnie on. Ale spójrz jeszcze raz na tę brodę, a potem przejdź pod nim, przez tunel, na którym siedzi.

Przystanek 4 z 5 · Kaplica, wejście z Dziedzińca Łuków, przodem do ołtarza głównego

Dziedziniec Łuków i retabulum w kaplicy

Nicolas Chanterene (około 1485–1551), dla Jana III; witraż warsztatu Kellnera z Norymbergi, dla Ferdynanda II · Retabulum 1529–1532; witraż 1840 · Alabaster i wapień z okolic Sintry, rzeźbione w kondygnacjach małych scen

Na co zwrócić uwagę

  • Samo retabulum, jasny kamień rzeźbiony w kondygnacjach małych scen, praca o wiele subtelniejsza, niż mógłby się spodziewać klasztor tej wielkości.
  • Witraż za tobą, na ścianie naprzeciw ołtarza. Wstawił go Ferdynand, a zarządca datuje go na 1840 rok i mówi, że wyraża on polityczną legitymizację, na której opiera się pałac.
  • Wzorzyste płytki na ścianach, dzięki którym kaplica przypomina bogato zdobioną szkatułę.
Transkrypcja (2:04)

Na dziedzińcu niemal wszystko pochodzi z lat czterdziestych XIX wieku. Tutaj, po raz pierwszy na tej trasie, jesteś w środku czegoś prawdziwie starego. Ta sala była kościołem klasztornym, częścią dawnej budowli, którą Ferdynand zaadaptował i zachował. Spójrz w stronę ołtarza, bo powód, by tu wejść, jest na drugim końcu.

Ta jasna rzeźbiona ściana to retabulum, z alabastru i z wapienia z tych samych wzgórz Sintry. Pracował nad nim w latach 1529–1532 Nicolas Chanterene, rzeźbiarz francuskiego pochodzenia, który zrobił karierę w Portugalii, na zlecenie króla Jana Trzeciego, syna króla, który ufundował ten dom zakonny. Zastanów się, jakie to niezwykłe. Była to odległa wspólnota na szczycie wzgórza, najwyżej osiemnastu mnichów, a retabulum zamówił dla niej sam król. Kondygnacja za kondygnacją wycięto w nim małe sceny, a im dłużej patrzysz, tym więcej drobnych postaci się pojawia.

Kościół ten był otwarty nie tylko dla mnichów. Wierni przychodzili tu Drogą Pielgrzymów, choć nigdy nie był to kościół parafialny, aż do kasaty zakonów. Kiedy wrócisz na zewnątrz, spójrz przez łuki dziedzińca w dół: dawną Drogę Pielgrzymów wciąż można pod nimi rozpoznać.

Relacje o trzęsieniu ziemi z 1755 roku różnią się co do tego, ile z tej kaplicy ocalało, choć co do strony ołtarzowej są zgodne, a retabulum z pewnością wciąż tu jest. Ferdynand rozumiał, co odziedziczył. Teraz odwróć się i spójrz na ścianę za sobą, na witraż. Zarządca datuje go na 1840 rok, gdy praca księcia na wzgórzu dopiero się zaczynała, i jako wykonawcę wskazuje warsztat Kellnera w Norymberdze. Mówi też wprost, że ten witraż wyraża polityczną legitymizację, na której opiera się pałac. Tę samą myśl widać w innym witrażu Kellnera w Pena, datowanym na 1841 rok. Przedstawia króla Manuela Pierwszego, fundatora klasztoru, w złoconej zbroi, z czymś, co wygląda na mały model klasztoru w lewej ręce. Tak oto cudzoziemski książę, ponad trzy stulecia po fundacji, zamawiał fundatora w kolorowym szkle, z budowlą w dłoni.

Przystanek 5 z 5 · Ścieżka Wartowników, na murach pałacu, z widokiem na północ, na Zamek Maurów

Widok ze Ścieżki Wartowników

Zbudowana pod nadzorem barona von Eschwegego dla Ferdynanda II; Zamek Maurów naprzeciwko założony pod panowaniem islamskim · Połowa XIX wieku · Kamienna ścieżka na murach, z blankami, biegnąca wokół pałacu

Na co zwrócić uwagę

  • Mury Zamku Maurów, biegnące grzbietem sąsiedniego wzniesienia na północy. Ferdynand kupił je także, w 1838 roku, a później kazał odrestaurować.
  • Klasztor w Mafrze, daleko na północy. Królowa Amelia wyjechała tam 5 października 1910 roku.
  • Linia wybrzeża i plaże Sintry oraz Ericeiry. W bardzo pogodne dni widok sięga aż po wyspy Berlengas.
Transkrypcja (2:02)

Każdy porządny zamek ma coś takiego: ścieżkę po szczycie murów, żeby załoga mogła obserwować okolicę we wszystkich kierunkach. Ten zamek nigdy nie miał załogi. Ścieżka Wartowników nie miała żadnego celu wojskowego, a jej prawdziwą funkcją, jak przyznaje sam zarządca, była, tak jak w całym pałacu, przyjemność. Przejdź ją więc tak, jak miała być przemierzana: powoli, patrząc na to, co król chciał ci pokazać.

Zacznij od północy, od długiej linii średniowiecznego muru na sąsiednim grzbiecie. To Zamek Maurów, zbudowany pod panowaniem islamskim ponad tysiąc lat temu i będący już ruiną, gdy Ferdynand kupił go w 1838 roku wraz z tym wzgórzem. Później kazał go też odrestaurować, więc nawet widok z jego udawanego zamku jest po części jego własnym dziełem na zamku prawdziwym. Dalej teren opada ku polom uprawnym, a w dobry dzień można podążyć wzrokiem aż do klasztoru w Mafrze na północy i do plaż Sintry oraz Ericeiry wzdłuż wybrzeża. W bardzo pogodne dni widok sięga aż po wyspy Berlengas, daleko na Atlantyku.

Zapamiętaj te dwie nazwy, Mafra i Ericeira, bo ostatnia królewska historia tego pałacu biegnie w poprzek właśnie tego widoku.

Królowa Amelia kochała Pena, który stał się jej ulubionym ze wszystkich pałaców. Po tym, jak jej mąż, król Karol, i ich starszy syn zostali zamordowani w Lizbonie w 1908 roku, coraz częściej się tu wycofywała, z przyjaciółmi i psami. Kiedy w październiku 1910 roku wybuchła rewolucja, weszła ze swoim towarzystwem na tarasy pałacu, wypatrując oznak walk w Lizbonie. Piątego października dotarła tu do niej wiadomość, że ogłoszono republikę. Wyjechała do Mafry, by dołączyć do teściowej i syna, młodego króla Manuela. Stamtąd udali się do Ericeiry, weszli na pokład królewskiego jachtu i popłynęli na Gibraltar. Innymi słowy, monarchia portugalska odeszła trasą, którą właśnie przebiegł twój wzrok.

Królowa wróciła jeszcze, w 1945 roku, jako gość. Poprosiła, żeby przez kilka minut mogła zostać w pałacu sama.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w pałacu Pena.

Na wzgórzu Ferdynanda jest pełno rzeczy, które nasze pięć przystanków mija: jelenie głowy z prawdziwym porożem, zegar słoneczny połączony z armatą, która strzela w południe, paprocie drzewiaste z drugiego końca świata w Dolinie Królowej. Na tarasach albo w parku podnieś telefon ku płytce, rzygaczowi albo drzewu, którego nie umiesz nazwać, a Chiaro powie ci, co to jest i czyj to był pomysł, i będzie odpowiadać tak długo, jak długo droga w dół może poczekać.

Co podtrzymuje Tryton?Po co letniemu pałacowi most zwodzony?Które skrzydło to dawny klasztor?

Przed wizytą

01

Dojazd

Park Pena, na wzgórzach nad Sintrą. Wejścia są dwa. Główne Wejście, gdzie zaczyna się ta trasa, ma współrzędne GPS 38º 47' 16.45" N, 9º 23' 15.35" W, a Wejście od Jezior 38° 47' 21.4" N, 9° 23' 31.9" W.

Z Lizbony jedź pociągiem linii Sintra ze stacji Oriente, Rossio lub Entrecampos do Sintry, a potem autobusem Scotturb 434 ze stacji albo z parkingu Lourel do Pena. Prywatne pojazdy nie mogą dojeżdżać do pałacu, więc jeśli przyjeżdżasz samochodem, zostaw go w historycznym centrum Sintry albo na parkingu na obrzeżach. Z miasta prowadzą też w górę oznakowane szlaki piesze.

02

Bilety i wstęp

  • Liczą się cztery bilety. Bilet do parku, 12 euro dla osoby dorosłej, obejmuje park i Tarasy Pałacowe, razem z kuchnią i kaplicą, i wystarcza na wszystkie przystanki z tej strony. Essential Visit, 20 euro, dodaje sale Nowego Pałacu. Complete Visit, 45 euro, dodaje Apartamenty Prywatne, w tym krużganek manueliński. Zwiedzanie z przewodnikiem obejmuje te same części pałacu.
  • Bilet do pałacu sprzedawany jest na konkretny dzień i godzinę i uprawnia do jednego wejścia. Do pałacu wchodzi się wyłącznie o wyznaczonej godzinie. Bilet do parku ma datę, ale nie ma godziny wejścia. Zarządca nie pozwala na fotografowanie ani filmowanie wewnątrz pałacu, więc aparat zostaw na tarasy i park.
  • Zarządca podaje godziny parku 09:00–19:00, ostatnie wejście 18:00, a pałacu 09:30–18:30, ostatni bilet 17:30 i ostatnie wejście 18:00. Sprawdź swoją datę na parquesdesintra.pt/en/plan-your-visit/opening-times-and-prices/.
  • Droga pod górę od Głównego Wejścia jest stroma. Między wejściem a pałacem kursuje niewielki transfer, 4,50 euro w obie strony. Można go kupić jako dodatek do biletu wstępu albo na pokładzie, gdzie nie przyjmuje się gotówki. Strona biletu do parku wymienia jako dopłatę tylko okrężną linię po parku z dowolnym wsiadaniem, więc przy tym bilecie planuj płatność na pokładzie.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Parques de Sintra ma własny audioprzewodnik, Zoomguide, który działa na telefonie pod adresem zoomguide.app, po portugalsku, angielsku, hiszpańsku i francusku, z treściami przygotowanymi przez jego badaczy i kuratorów, i obejmuje pałac oraz Chalet hrabiny Edla. Zarządca wymienia go wśród bezpłatnych zasobów cyfrowych na stronie Complete Visit i radzi pobrać treści przed wyjazdem. Sprzedaje też 90-minutowe zwiedzanie z przewodnikiem, za 75 euro od osoby dorosłej. Nasze pięć nagrań ma skromniejszy cel: zewnętrze budowli, to, co król chciał przez nią powiedzieć, i spisany tekst pod każdym odtwarzaczem.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po pałacu Pena?

Tak, właśnie tutaj: pięć nagrań o zewnętrzu pałacu i jego kaplicy, bez pobierania. Drugi to Zoomguide zarządcy, działający na telefonie, wymieniony wśród jego bezpłatnych zasobów cyfrowych i obejmujący pałac oraz Chalet hrabiny Edla.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po pałacu Pena bez biletu?

Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby włączyć nagrania w domu, a pierwszy przystanek jest na drodze przed Głównym Wejściem, jeszcze przed jakimkolwiek biletem. Pozostałe cztery są w parku, więc żeby stanąć przed nimi, potrzebujesz co najmniej biletu do parku.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po pałacu Pena?

Zarządca nie podaje ceny Zoomguide i wymienia go wśród bezpłatnych zasobów cyfrowych na stronie Complete Visit. Alternatywa z żywym człowiekiem, 90-minutowe zwiedzanie z mediatorem kultury, kosztuje 75 euro od osoby dorosłej i obejmuje transfer do pałacu.

Czy najtańszy bilet do Pena pozwala wejść do pałacu?

Tylko częściowo. Bilet do parku za 12 euro obejmuje tarasy, Ścieżkę Wartowników, kuchnię i kaplicę, ale nie sale reprezentacyjne. Do nich potrzebny jest Essential Visit za 20 euro, z wyznaczoną godziną wejścia, a na apartamenty prywatne i krużganek manueliński Complete Visit za 45 euro.

Gdzie zacząć w Pena i czy można tam wjechać samochodem?

Zacznij od Głównego Wejścia do parku, dokąd ze stacji w Sintrze dojeżdża autobus 434. Samochodem nie wjedziesz, bo prywatne pojazdy nie mają dojazdu do pałacu. Od wejścia droga jest stroma, więc idź pieszo albo zapłać za niewielki transfer.

Czy pałac Pena bywa zamknięty?

Stałe dni zamknięcia to Wigilia, Boże Narodzenie, sylwester i Nowy Rok. Zarządca uprzedza też o okazjonalnych zamknięciach z powodu uroczystości państwowych, zagrożenia pożarowego na wzgórzach lub ekstremalnej pogody, więc w wietrzny albo bardzo suchy dzień warto zajrzeć na jego stronę.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą pałacu Pena.