Zamek w Edynburgu · Edynburg · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po zamku w Edynburgu,
pięć przystanków, za darmo.
Twierdza na wulkanicznym czopie sprzed jakichś 350 milionów lat, 130 metrów nad poziomem morza, oblegana dwadzieścia sześć razy: posłuchaj tu o pięciu jej miejscach, a potem skieruj aparat Chiaro na wszystko inne na skale.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą zamku w Edynburgu.
Esplanada i budynek bramny
Zamek w Edynburgu
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe zamku w Edynburgu.
Pięć przystanków · 13 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Zacznij audioprzewodnik po zamku w Edynburgu u stóp stoku, na Esplanadzie, zanim ktokolwiek poprosi cię o bilet: do pierwszego przystanku wystarczy dobry widok na bramę. Bilety skanuje się przy Bramie Portcullis, gdzie drugi przystanek kieruje cię na północ, wzdłuż Baterii Argyle, do One o’Clock Gun. Stamtąd brukowana droga wspina się mniej więcej 350 metrów, najbardziej stromo przy Foog’s Gate, do Crown Square i Wielkiej Sali po jego południowej stronie; Bateria Półksiężyca na wschodnim krańcu Upper Ward patrzy w dół na grzbiet, którym prowadzi droga na górę; a spacer kończy się na szczycie, przy kaplicy św. Małgorzaty i Mons Meg, blisko kamiennych schodów, którymi zwiedzający wychodzą. W sumie około trzynastu minut słuchania, całkowicie na własną rękę, w ramach dwóch godzin, które zaleca sam zamek.
Godziny otwarcia, ceny i trasa przez bramy pochodzą z własnej strony Historic Environment Scotland, edinburghcastle.scot; historia opiera się także na drugim, niezależnym źródle. Zamek zmienia godziny otwarcia wraz z porami roku i przy złej pogodzie może zostać zamknięty z krótkim wyprzedzeniem, więc ostatnie słowo w danym dniu ma jego strona. Jeśli pracownik zamku powie ci na miejscu coś innego niż ta strona, wierz pracownikowi i napisz nam, co się zmieniło.
Przystanek 1 z 5 · Esplanada przed bramą zamku; patrz na zachód, na budynek bramny, nad którym widać Baterię Półksiężyca (Half Moon Battery), a na lewo od niej Pałac Królewski
Esplanada i budynek bramny
Esplanadę wytyczono jako plac apelowy w 1753 roku; budynek bramny zaprojektował R Lawson Scott z Royal Engineers Department, 1886–1888, nisze – Sir Robert Lorimer (1864–1929); posągi Roberta Bruce’a dłuta Thomasa Clappertona i Williama Wallace’a dłuta Alexandra Carricka (1882–1966) ustawiono w 1929 roku · Esplanada 1753, przedłużona w 1845; sucha fosa 1742; budynek bramny 1888; posągi 1929 · Asfaltowy plac o długości 110 metrów na stoku o nachyleniu 5 stopni, wznoszący się ku budynkowi bramnemu i jego fosie; Castle Rock, czop wulkaniczny z dolerytu, ze szczytem 130 metrów nad poziomem morza
Na co zwrócić uwagę
- Dwa posągi w niszach po obu stronach bramy: Robert Bruce i William Wallace, ustawione w 1929 roku, czterdzieści jeden lat po zbudowaniu samego budynku bramnego.
- Dewiza wykuta nad łukiem, Nemo me impune lacessit: nikt nie zaatakuje mnie bezkarnie.
- Wielki, wygięty mur wznoszący się za budynkiem bramnym. To Bateria Półksiężyca, a wysoka bryła na lewo od niej to Pałac Królewski.
- Urwiska po obu stronach Esplanady. Klify bronią skały od północy, południa i zachodu, więc jedyną łatwo dostępną drogą na górę zostaje ten wschodni stok.
Transkrypcja (2:13)
Wszystko w tym zamku zaczyna się od stoku pod twoimi stopami. Stoisz na jedynej łatwej drodze na górę. Skała przed tobą to czop wulkanu, który wypiętrzył się jakieś 350 milionów lat temu, a od północy, południa i zachodu jej klify opadają osiemdziesiąt metrów w dół. Twardy doleryt oparł się lodowcom i osłonił miękkie skały za sobą, i dlatego Stare Miasto schodzi stąd na wschód jednym długim ogonem. Jedyne łatwe wejście prowadzi w górę tego grzbietu, dokładnie tędy, gdzie stoisz, i dlatego każda brama, przez którą zaraz przejdziesz, jest zwrócona w tę stronę.
Sam otwarty plac jest młodszy, niż się wydaje. Wytyczono go jako plac apelowy w 1753 roku i przedłużono w 1845 roku. Wcześniej był tu Spur, kanciasty ziemny bastion z 1548 roku, jeden z najwcześniejszych w Wielkiej Brytanii bastionów tego włoskiego typu. A wiosną 1573 roku ten koniec grzbietu był stanowiskiem dział. W czasie Długiego Oblężenia, po szkocku Lang Siege, angielskie wojska ustawiły baterie na Castle Hill, naprzeciw wschodnich murów, i od siedemnastego maja w ciągu dwunastu dni oddały w stronę zamku około trzech tysięcy strzałów. Zapamiętaj to. Na czwartym przystanku staniesz na tym, co zbudowano na tych zniszczeniach.
Teraz spójrz prosto przed siebie, na budynek bramny. To najmłodszy kamienny mur, jaki masz przed oczami, dodany w 1888 roku jako ozdoba, a nie obrona. Dwa posągi w niszach pojawiły się jeszcze później, w 1929 roku: Robert Bruce dłuta Thomasa Clappertona i William Wallace dłuta Alexandra Carricka. Nad łukiem biegnie dewiza Nemo me impune lacessit, czyli nikt nie zaatakuje mnie bezkarnie, i trudno się dziwić, skoro według badania z 2014 roku to miejsce w ciągu tysiąca stu lat oblegano dwadzieścia sześć razy. Sucha fosa przed bramą uzyskała obecny kształt w 1742 roku.
Nad budynkiem bramnym i za nim wznosi się wielki, wygięty mur Baterii Półksiężyca, a na lewo od niej wysoka bryła Pałacu Królewskiego. Ten front, bateria i pałac razem, to twarz, którą zamek pokazuje miastu od lat osiemdziesiątych szesnastego wieku.
Jeszcze jedno, zanim pójdziesz dalej. W tunelu budynku bramnego jest stara kamienna płaskorzeźba lawety armatniej. Na szczycie spotkasz wielkie działo, którego lawetę skopiowano właśnie z niej.
Przystanek 2 z 5 · Przez Bramę Portcullis, gdzie skanuje się bilety, i na prawo, na Baterię Argyle, twarzą na północ, nad Princes Street; One o’Clock Gun stoi na drugim końcu baterii, obok Redcoat Café
Brama Portcullis i Bateria Argyle
Bramę zaczął regent Morton po Długim Oblężeniu, górne partie ukończył w 1584 roku William Schaw; górę przebudował jako Argyle Tower Hippolyte Blanc (1844–1917) na koszt Williama Nelsona; Baterię Argyle zaprojektował kapitan John Romer, a zbudował William Adam · Brama z lat 70. XVI wieku, górne partie 1584; Argyle Tower 1886–1887; Bateria Argyle lata 20. i 30. XVIII wieku; One o’Clock Gun po raz pierwszy wystrzeliło w 1861 roku · Budynek bramny z kamienia łamanego i ciosanego pod wieżą w szkockim stylu baronialnym; bateria to platforma artyleryjska na północnym stoku, gdzie One o’Clock Gun jest dziś 105-milimetrowym działem polowym
Na co zwrócić uwagę
- Dwie warstwy bramy: prosty szesnastowieczny kamień łamany wokół łuku, a nad nim wieża Hippolyte’a Blanca z lat 80. XIX wieku, z balustradą na wspornikach i okrągłą wieżyczką narożną.
- Rząd dział wzdłuż Baterii Argyle, wycelowanych na północ, nad Princes Street i Nowe Miasto (New Town).
- One o’Clock Gun na drugim końcu baterii, na Mills Mount obok Redcoat Café.
- Pomnik Nelsona na Calton Hill, na północnym wschodzie, z kulą czasu, dla której działo miało być wsparciem.
Transkrypcja (2:29)
Zatrzymaj się tuż za bramą i odwróć się, żeby spojrzeć na bramę, którą masz teraz za plecami, bo Brama Portcullis to dwa budynki postawione jeden na drugim.
Dolna połowa, szorstki kamień łamany wokół łuku, to dzieło regenta Mortona, rozpoczęte po Długim Oblężeniu. Zastąpiła Constable’s Tower, czyli wieżę konstabla, okrągłą wieżę zbudowaną w tym miejscu w latach siedemdziesiątych czternastego wieku. Dwudziestego trzeciego maja 1573 roku, pod angielskimi działami, o których była mowa na Esplanadzie, ta wieża runęła, a jej gruz zatarasował wejście do zamku. Górne partie nowej bramy ukończył w 1584 roku William Schaw.
Górna połowa należy do innego stulecia. W 1886 i 1887 roku edynburski architekt Hippolyte Blanc zastąpił skromne górne piętro wieżą w szkockim stylu baronialnym, którą widzisz dziś, samymi wieżyczkami i balustradą na wspornikach, a zapłacił za to edynburski wydawca William Nelson. Nazwano to kiedyś restauracją w skrajnej postaci. Wieża nosi imię dziewiątego hrabiego Argyll, którego trzymano tu przed egzekucją w 1685 roku. Nie był to jego pierwszy pobyt: wiele lat wcześniej uciekł z tego zamku przebrany za lokaja swojej siostry.
Teraz odwróć się na północ i wyjdź na Baterię Argyle. Ta strona zamku pochodzi z osiemnastego wieku. W 1728 roku generał Wade zameldował, że umocnienia są zrujnowane i niewystarczające, i w latach dwudziestych i trzydziestych tego stulecia inżynier wojskowy kapitan John Romer zaprojektował, a architekt William Adam zbudował nową linię baterii wzdłuż północnej i zachodniej ściany. Na tej baterii stoi sześć dział, a przed nimi otwiera się widok na północ: Princes Street tuż pod tobą, za nią Nowe Miasto, a na horyzoncie zatoka Firth of Forth.
Na drugim końcu, na Mills Mount, stoi One o’Clock Gun, czyli działo z pierwszej. Pomysł przyszedł z Paryża w 1861 roku, przywiózł go przedsiębiorca John Hewat, żeby statki na zatoce mogły nastawiać zegary. Działo miało wspierać kulę czasu na Pomniku Nelsona, wysokiej wieży, którą dostrzeżesz po prawej na Calton Hill, bo we mgle kula była bezużyteczna. Dźwięk jest powolny, więc w 1861 roku ktoś wydrukował mapę pokazującą, kiedy huk naprawdę dociera do każdej części Edynburga. Tylko raz działo wystrzeliło naprawdę do wroga, drugiego kwietnia 1916 roku, do niemieckiego zeppelina, i chybiło. Od 2001 roku jest to 105-milimetrowe działo polowe, a ludzie na Princes Street w dole wciąż podskakują, kiedy wystrzeli.
Przystanek 3 z 5 · Crown Square, południowa strona, w miejscu, które zamek nazywa swoim sercem; Pałac Królewski stoi po wschodniej stronie placu, a Szkocki Narodowy Pomnik Wojenny (Scottish National War Memorial) po północnej
Wielka Sala przy Crown Square
Zbudowana dla króla Jakuba IV; odrestaurowana przez Hippolyte’a Blanca (1844–1917) w pracach rozpoczętych w latach 80. XIX wieku i sfinansowanych przez Williama Nelsona · Ukończona w 1511 roku; od 1650 roku koszary, później szpital wojskowy; odrestaurowana przez Hippolyte’a Blanca · Sala z piaskowca z drewnianą więźbą młotową na rzeźbionych kamiennych wspornikach, 29 na 12,5 metra
Na co zwrócić uwagę
- Dach: ogromne drewniane belki spoczywające na rzeźbionych kamiennych wspornikach, jedna z zaledwie dwóch oryginalnych średniowiecznych więźb młotowych w Szkocji.
- Rzeźbione kamienie pod belkami: głowy i symbole takie jak oset, z renesansowymi detalami porównywanymi z pracami w Blois we Francji.
- Na placu złocone inicjały MAH nad drzwiami Pałacu Królewskiego: Maria Stuart i Henryk Stuart, lord Darnley.
- Szkocki Narodowy Pomnik Wojenny po drugiej stronie placu, na północy: blok koszarowy zamieniony w 1927 roku w miejsce pamięci.
Transkrypcja (2:59)
Jesteś na najwyższym poziomie zamku, a Crown Square to powód, dla którego w ogóle jest tu płasko. Skała pod spodem jest nierówna, więc w latach trzydziestych piętnastego wieku budowniczowie wznieśli platformę z potężnych kamiennych sklepień i wytyczyli plac na ich szczycie. Zamykają go cztery budynki: Pałac Królewski od wschodu, Szkocki Narodowy Pomnik Wojenny od północy, budynek królowej Anny od zachodu, a tu, od południa, Wielka Sala.
Zanim wejdziesz, słowo o pozostałych trzech. W pałacu, dziewiętnastego czerwca 1566 roku, Maria Stuart, królowa Szkotów, urodziła Jakuba Szóstego, który został królem Szkocji jako trzynastomiesięczne dziecko, a od 1603 roku także królem Anglii. Poszukaj nad drzwiami złoconych inicjałów MAH: Maria i jej drugi mąż, Henryk Stuart, lord Darnley. Na pierwszym piętrze jest Sala Koronna, a w niej Honours of Scotland, szkockie insygnia koronne, najstarsze regalia królewskie w Wielkiej Brytanii. Koronę wykonano dla Jakuba Piątego, który po raz pierwszy włożył ją w 1540 roku. Od 1651 do 1660 roku insygnia ukrywano przed armią Cromwella, po unii z 1707 roku zamknięto je w skrzyni i dopiero w 1818 roku odnalazł je na nowo Sir Walter Scott. Pomnik wojenny po drugiej stronie placu był koszarami północnymi, dopóki Sir Robert Lorimer nie zamienił go w miejsce pamięci, otwarte w 1927 roku, dla kraju, z którego co piąty spośród tych, którzy zaciągnęli się w czasie pierwszej wojny światowej, nigdy nie wrócił do domu. W środku najwyższy punkt skały przebija się przez posadzkę.
Teraz wejdź do sali i spójrz w górę, bo chodzi tu o dach. Jakub Czwarty ukończył salę w 1511 roku. Ogromne drewniane belki spoczywają na kamieniach wyrzeźbionych w głowy i symbole, takie jak oset, a w tej rzeźbie są renesansowe detale, które porównywano z pracami w Blois we Francji z około 1515 roku. To jedna z zaledwie dwóch średniowiecznych sal w Szkocji z oryginalną więźbą młotową. Posadzka pod nią ma dwadzieścia dziewięć na dwanaście i pół metra.
Jakub prawie z niej nie korzystał. Dwa lata po jej ukończeniu zginął pod Flodden, walcząc z armią swojego szwagra, Henryka Ósmego. Kiedy wojska Cromwella zajęły zamek w 1650 roku, zrobiły z sali koszary, a w 1737 roku podzielono ją na trzy kondygnacje, żeby mogło w niej spać 312 żołnierzy. Później był tu szpital wojskowy. Hippolyte Blanc, architekt Argyle Tower, obok której przechodzi się na dole, przywrócił sali wygląd, jaki według dziewiętnastego wieku powinna mieć średniowieczna sala.
Jedną historię możesz sobie darować: nie ma żadnych dowodów, że szkocki parlament kiedykolwiek tu obradował. Karol Pierwszy rzeczywiście ucztował w tej sali w 1633 roku i spał w sąsiednim pałacu siedemnastego czerwca, w noc przed swoją szkocką koronacją. Od tamtej pory żaden panujący monarcha nie zatrzymał się w zamku.
Przystanek 4 z 5 · Wschodnia strona zamku, nad głównym wejściem i Esplanadą, na wschodnim krańcu Upper Ward, czyli górnego dziedzińca, obok Pałacu Królewskiego
Bateria Półksiężyca
Zbudowana za regenta Mortona, częściowo pod nadzorem budowniczego Williama MacDowalla, na ruinach wieży Dawida II · 1573–1588, nad Wieżą Dawida (David’s Tower), rozpoczętą w latach 1367–1368; wieżę odkryto ponownie w 1912 roku · Wygięta kamienna bateria artyleryjska obejmująca Wieżę Dawida, wieżę na planie litery L, której główny blok miał 16 na 12 metrów i 18 metrów wysokości; jej resztki wciąż sięgają 15 metrów ponad skałę
Na co zwrócić uwagę
- Widok na wschód wzdłuż grzbietu: Esplanada tuż pod tobą, za nią Stare Miasto, Calton Hill, zbocze Arthur’s Seat i zatoka Firth of Forth.
- Działa wzdłuż przedpiersia: 18-funtówki odlane w 1810 roku, w czasie wojen napoleońskich.
- Esplanada tuż pod tobą. Baterie z czasów Długiego Oblężenia stały na Castle Hill, zaraz za nią, wycelowane w tę stronę zamku.
Transkrypcja (2:30)
To jedyne miejsce w zamku, z którego widać prosto w dół całą drogę, którą masz już za sobą. Pod tobą leży Esplanada, gdzie zaczął się ten spacer, a za nią Stare Miasto, ciągnące się na wschód po swoim grzbiecie, z Calton Hill, długim zboczem Arthur’s Seat i zatoką Firth of Forth w tle. W maju 1573 roku tam w dole, na Castle Hill, stały angielskie działa, wycelowane w wieżę, która stała dokładnie tam, gdzie teraz stoisz.
Bo ta bateria jest pokrywą. Pod nią są resztki Wieży Dawida, którą w 1367 albo 1368 roku zaczął Dawid Drugi, zmarły w tym zamku w 1371 roku, zanim ją ukończono. Zbudowano ją na planie litery L, jej główny blok miał szesnaście na dwanaście metrów i osiemnaście metrów wysokości, a w środku rozegrały się jedne z najmroczniejszych historii zamku. W listopadzie 1440 roku szesnastoletniego hrabiego Douglas i jego młodszego brata wezwano tutaj, podjęto ich posiłkiem, który przeszedł do historii jako Czarna Kolacja, i stracono na oczach dziesięcioletniego króla Jakuba Drugiego. W 1479 roku książę Albany, zamknięty w wieży za spiskowanie przeciw swojemu bratu, Jakubowi Trzeciemu, upił strażników i spuścił się z okna na linie.
Potem przyszło Długie Oblężenie. Kirkcaldy of Grange bronił zamku w imieniu Marii Stuart, i dwudziestego drugiego maja 1573 roku, pod angielskim ostrzałem, południowa ściana Wieży Dawida runęła. W ciągu tygodnia Grange się poddał, a trzeciego sierpnia powieszono go przy krzyżu targowym w Edynburgu.
Regent Morton zbudował tę baterię na gruzach między 1573 a 1588 rokiem. Historycy nie są dla niej łaskawi: ogromna, efektowna z wyglądu, a już wtedy nieskuteczna i przestarzała jako umocnienie artyleryjskie. Udało jej się za to pogrzebać starą wieżę i wysunąć pałac do przodu jako twarz zamku, i być może właśnie o to chodziło. Samą wieżę zapomniano, aż w 1912 roku rutynowe prace konserwacyjne odsłoniły ją na nowo, z zewnętrznym murem wciąż poznaczonym śladami pocisków z 1573 roku. Jej resztki sięgają do piętnastu metrów ponad skałę.
Wieża miała jeszcze jeden sekret do przechowania. W czasie drugiej wojny światowej ukryto w niej koronę Szkocji, zakopaną w średniowiecznej latrynie.
Działa wzdłuż przedpiersia przed tobą to 18-funtówki odlane w 1810 roku, w czasie wojen napoleońskich. A pierwsze zamkowe działo czasu strzelało właśnie z tej baterii, zanim One o’Clock Gun przeniesiono na Mills Mount po północnej stronie.
Przystanek 5 z 5 · Szczyt skały w Upper Ward: przez Foog’s Gate, kaplica jest po lewej, za sklepem Whisky and Finest Food Shop, a Mons Meg stoi przed nią na zewnątrz
Kaplica św. Małgorzaty i Mons Meg
Kaplica zbudowana dla króla Dawida I i odrestaurowana w latach 1851–1852; witraże Douglasa Strachana (1875–1950). Mons Meg wykonana dla Filipa Dobrego, księcia Burgundii, i podarowana królowi Jakubowi II · Kaplica około 1130; witraże 1922. Mons Meg 1449, podarowana Jakubowi II w 1457, z powrotem w zamku od 1829 · Kaplica z kamienia łamanego o murach grubości 61 cm, z nawą o wymiarach wewnętrznych 4,87 na 3 metry i okrągłym łukiem tęczowym szerokości 1,52 metra; Mons Meg to bombarda z kutego żelaza ważąca około sześciu ton, strzelająca kamiennymi kulami po 150 kg
Na co zwrócić uwagę
- Łuk tęczowy w kaplicy: okrągły, romański, zdobiony zygzakiem i oryginalny.
- Witraż Douglasa Strachana z 1922 roku ze świętą Małgorzatą w koronie, z księgą w ręku i imieniem na wstędze poniżej.
- Żelazne obręcze i długie klepki, z których złożona jest lufa Mons Meg, oraz wielkie kamienne kule obok niej.
- Mały cmentarz psów na półce skalnej pod tarasem Mons Meg, gdzie żołnierze chowali pułkowe maskotki.
Transkrypcja (2:48)
Jesteś na szczycie skały, a mały, skromny budynek obok ciebie jest najstarszy w Edynburgu. Król Dawid Pierwszy zbudował go około 1130 roku i nazwał imieniem swojej matki, Małgorzaty, królowej, która zmarła w tym zamku w 1093 roku i którą papież Innocenty Czwarty ogłosił świętą w 1250 roku. Jest maleńki. W środku nawa ma niecałe pięć metrów długości i trzy metry szerokości, a mury mają sześćdziesiąt jeden centymetrów grubości.
Wejdź i spójrz na łuk między nawą a prezbiterium. Jest okrągły, romański, zdobiony zygzakiem i oryginalny. Prawie wszystko inne tutaj zaginęło i zostało odnalezione na nowo. W nocy czternastego marca 1314 roku zamek zdobyto dla Roberta Bruce’a, który kazał zburzyć wszystkie budynki na skale z wyjątkiem tego, a na łożu śmierci w 1329 roku odłożył pieniądze na jego naprawę. Od szesnastego wieku była tu prochownia, a o pochodzeniu kaplicy zapomniano tak dokładnie, że w 1845 roku trzeba ją było odkryć na nowo. Zrobił to antykwariusz Sir Daniel Wilson, który znalazł ją jako magazyn na końcu kaplicy garnizonowej. Odrestaurowano ją w 1851 i 1852 roku przy wsparciu królowej Wiktorii.
Witraże to najmłodsza rzecz w środku: pięć okien wykonanych w 1922 roku przez Douglasa Strachana, ze świętą Małgorzatą, świętym Andrzejem, świętym Kolumbą, świętym Ninianem i Williamem Wallace’em. Znajdź Małgorzatę w koronie, z księgą, z imieniem na wstędze pod spodem. Zawsze są tu świeże kwiaty, bo bractwo kaplicy dba o to, żeby ich nie brakowało, a każda członkini tego bractwa nosi imię świętej.
Teraz wyjdź na zewnątrz, do wielkiego działa na tarasie. To Mons Meg, bombarda nazwana od miasta Mons w dzisiejszej Belgii, gdzie ją wykonano, i podarowana królowi Jakubowi Drugiemu w 1457 roku. Waży około sześciu ton i miotała kamienne kule ważące po 150 kilogramów na odległość do 3,2 kilometra. Przyjrzyj się lufie, a zobaczysz, jak ją zrobiono: z długich żelaznych klepek ściśniętych żelaznymi obręczami. W 1460 roku zaciągnięto ją osiemdziesiąt kilometrów na oblężenie zamku Roxburgh, nigdy więcej niż pięć kilometrów dziennie, nawet z zaprzęgiem wołów, a Jakub zginął podczas tego oblężenia, kiedy wybuchło inne z jego dział. W 1558 roku, dla uczczenia ślubu Marii Stuart, wystrzeliła kulę, która spadła tam, gdzie dziś jest Królewski Ogród Botaniczny. W 1681 roku pękła jej lufa, siedemdziesiąt pięć lat spędziła w Anglii, a w 1829 roku wróciła do domu z portu Leith z eskortą kawalerii i piechoty.
Jej laweta to ta, którą kazano ci zapamiętać przy budynku bramnym: kopiuje kamienną płaskorzeźbę z tamtego tunelu. Zanim zaczniesz schodzić, spójrz przez mur pod tym tarasem na maleńki cmentarz, gdzie żołnierze chowali pułkowe psy.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w zamku w Edynburgu.
Pięć miejsc na skale, która ma ich setki. Odznaka pułku wykuta nad drzwiami koszar, działo na Forewall bez żadnej widocznej tabliczki, wspornik w Wielkiej Sali z wyrzeźbioną twarzą, iglica na tle panoramy Starego Miasta: zrób zdjęcie, a Chiaro powie ci, co to jest, kto to zbudował i co się tam wydarzyło, i będzie odpowiadać dalej, kiedy stoisz na murach.
Przed wizytą
Dojazd
Edinburgh Castle, The Esplanade, Edynburg EH1 2NG, na samym szczycie Royal Mile. Wejdź ulicą Castlehill na Esplanadę, 110 metrów otwartego asfaltu łagodnie wznoszącego się ku budynkowi bramnemu; tam słuchasz pierwszego przystanku, a bilety skanuje się dalej, przy Bramie Portcullis.
Waverley, główny dworzec kolejowy, jest niedaleko, ale przez całą drogę pod górę; stacja Haymarket leży na zachód od Princes Street. Autobusy miejskie jadące przez Mound albo George IV Bridge zatrzymują się w pobliżu. Z lotniska tramwaj dojeżdża do Princes Street w około 30 minut, a ekspresowy autobus Airlink 100 na Waverley Bridge w 25 minut. Zamek nie ma parkingu dla zwiedzających, a najbliższy parking to Castle Terrace NCP.
Bilety i wstęp
- Kup bilet przez internet, i to wcześnie. Zamek uprzedza, że bilety często wyprzedają się z dużym wyprzedzeniem, zwłaszcza latem, a kiedy skończą się w sieci, przy bramie też ich nie ma. Zwykłe bilety internetowe są na konkretną godzinę wejścia, a droższy bilet elastyczny jej nie ma i pozwala przyjść dowolnego dnia w ciągu tygodnia. Przez internet jest też taniej: bilet dla dorosłego kosztuje online 23,50 £, a na miejscu w dniu wizyty 26,00 £. Kupuj na edinburghcastle.scot, bo zamek ostrzega przed podrabianymi stronami, które sprzedają fałszywe bilety.
- W sezonie letnim, od pierwszego kwietnia do końca września, zamek jest otwarty od 9:30 do 18:00, a ostatni zwiedzający wchodzą o 17:00. W zimowej połowie roku zamknięcie przesuwa się na 17:00, a ostatnie wejście na 16:00; 24 grudnia zamek zamyka się wcześniej, a 1 stycznia otwiera dopiero o 11:00. 25 i 26 grudnia jest nieczynny, a przy złej pogodzie może zostać zamknięty.
- One o’Clock Gun strzela codziennie z wyjątkiem niedziel, Wielkiego Piątku i Bożego Narodzenia, spod Redcoat Café na drugim końcu Baterii Argyle. Huk jest głośny i nagły, dlatego pojazd, który wozi osoby z ograniczoną sprawnością ruchową na Crown Square, robi przerwę od 12:15 do 13:15.
- Zamek nie wpuszcza z walizkami ani z plecakami o pojemności 30 litrów lub większej i nie ma przechowalni bagażu. Od maja do października na Esplanadzie stoją trybuny Tattoo, festiwalu orkiestr wojskowych; pierwszy przystanek i tak zaczyna się właśnie tam.
Oficjalny audioprzewodnik
Własny audioprzewodnik Historic Environment Scotland kosztuje 4,00 £, a głosu użyczyli mu między innymi Saoirse Ronan i Bill Paterson. Urządzenie można wypożyczyć w punkcie audioprzewodników tuż za Bramą Portcullis albo kupić wersję do pobrania razem z biletem i słuchać jej w telefonie; wtedy zamek radzi pobrać ją przed wyjazdem, bo zasięg na skale bywa różny. Osoby niewidome i słabowidzące dostają go za darmo, a członkowie Historic Scotland i posiadacze Explorer Pass mają 20% zniżki. 30-minutowe oprowadzanie Official Guided Tour kosztuje osobno 6,50 £ ponad cenę wstępu, wymaga wcześniejszej rezerwacji i odbywa się tylko po angielsku. Pięć przystanków Chiaro to bezpłatna alternatywa działająca w przeglądarce, a pełny tekst każdego przystanku jest pod jego przyciskiem odtwarzania, co się przydaje, kiedy One o’Clock Gun wystrzeli w połowie zdania.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po zamku w Edynburgu?
Tak: pięć przystanków na tej stronie nic nie kosztuje i działa w każdej przeglądarce w telefonie, od Esplanady przed bramą po Mons Meg na szczycie. Własny audioprzewodnik zamku jest płatnym dodatkiem za 4,00 £, choć osoby niewidome i słabowidzące dostają go za darmo. O wszystkim pomiędzy przystankami opowie ci aplikacja Chiaro, wystarczy zrobić zdjęcie.
Czy mogę słuchać audioprzewodnika po zamku w Edynburgu bez biletu?
Pierwszego przystanku tak. Słuchasz go na Esplanadzie, przed bramą, gdzie nikt niczego nie sprawdza. Bilety skanuje się przy Bramie Portcullis, a pozostałe cztery przystanki, czyli Bateria Argyle, Wielka Sala, Bateria Półksiężyca i kaplica św. Małgorzaty z Mons Meg, są w środku i obejmuje je zwykły bilet, bez dodatkowej rezerwacji.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po zamku w Edynburgu?
4,00 £, z 20% zniżki dla członków Historic Scotland i posiadaczy Explorer Pass, a dla osób niewidomych i słabowidzących za darmo. Urządzenie wypożyczysz w punkcie tuż za Bramą Portcullis albo kupisz przewodnik do pobrania razem z biletem. 30-minutowe oprowadzanie Official Guided Tour to osobna sprawa: kosztuje 6,50 £ od osoby ponad cenę wstępu, trzeba je zarezerwować z góry i jest prowadzone tylko po angielsku.
Kiedy zamek w Edynburgu jest zamknięty?
25 i 26 grudnia. Poza tym 24 grudnia zamyka się wcześniej, 1 stycznia otwiera później, a przy złej pogodzie może zostać zamknięty z krótkim wyprzedzeniem, więc gdy prognoza jest kiepska, zamek radzi sprawdzić to wcześniej. W pozostałe dni otwiera się o 9:30, a ostatnich zwiedzających wpuszcza się godzinę przed zamknięciem bram.
Gdzie w zamku w Edynburgu jest Mons Meg?
Na szczycie, na tarasie przed kaplicą św. Małgorzaty w Upper Ward: wejdź przez Foog’s Gate, kaplica będzie po lewej, a Mons Meg przed nią. To piąty przystanek na tej stronie, działo ważące około sześciu ton, podarowane królowi Jakubowi II w 1457 roku.
Ile czasu zarezerwować na zamek w Edynburgu?
Zamek zaleca co najmniej dwie godziny na najważniejsze atrakcje. Pięć przystanków tutaj dodaje około trzynastu minut słuchania, a większość chodzenia między nimi to wspinaczka brukowaną drogą, około 350 metrów od bramy do Crown Square, najbardziej stroma przy Foog’s Gate.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą zamku w Edynburgu.