Direct naar de inhoud

Huis en Tuinen van Monet · Giverny · Onafhankelijke gids

Audiogids Huis en Tuinen van Monet,
vijf stops, gratis.

Één hectare bloemperken als een verfdoos boven de weg, een afgeleide beek vol waterlelies eronder en drieënveertig levensjaren van Claude Monet daartussenin. Beluister alle vijf stops in je browser en richt Chiaro binnen op elke Japanse houtsnede.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Huis en de Tuinen van Monet.

9:41

De aankomst langs de Rue Claude Monet

Huis en Tuinen van Monet, Giverny

0:00 1:47
Stop 1 van 5

De vijf stops · 10 minuten audio

Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Nog voordat Claude Monet verf op een Waterlelies-doek kneep, groef hij een vijver, ruziede hij met zijn buren over een beek en legde hij een hectare bloemen aan op kleur. Deze gratis audiogids voor het Huis en de Tuinen van Monet volgt dat werk te voet op eigen gelegenheid vanaf de dorpsstraat tot het verste punt van het water. Je begint buiten het toegangshek op de Rue Claude Monet met blik naar het oosten richting de spits van Sainte-Radegonde; stapt binnen op het bovenste grindpad van de Clos Normand voor de roze-groene zuidgevel van het huis; loopt omlaag naar de voet van de Grande Allée om terug omhoog te kijken door de ijzeren rozenbogen; steekt onder de Chemin du Roy door via de voetgangerstunnel naar de open oever van de lelievijver; en eindigt bij de westelijke vernauwing tegenover de groene Japanse brug onder haar blauweregenpergola. Samen duren de vijf tracks ongeveer tien minuten binnen een bezoek van anderhalf tot twee uur.

Seizoensdata, toegangsprijzen, tassenmaten en toegankelijkheidsregels volgen de bezoekerspagina’s en de online ticketshop van de Fondation Claude Monet; bouwdata, percelen en geschiedenis steunen op de Académie des Beaux-Arts, het Franse monumentenregister Monument historique en de Engelse en Franse Wikipedia. Giverny ontvangt bezoekers alleen van april tot één november, en eenrichtingspaden in de tuinen wisselen met de bloei; ter plaatse gaan de borden en tuinlieden van de stichting altijd vóór deze pagina — laat het ons weten als een detail is veranderd.

Stop 1 van 5 · Op de Rue Claude Monet, buiten de tuinmuur vóór de kaartcontrole en de ingang Sente Leroy, kijkend naar het oosten naar de klokkentoren van Sainte-Radegonde; gratis

De aankomst langs de Rue Claude Monet

Dorpshuizen en tuinmuren van Giverny; klokkentoren en kerk van Sainte-Radegonde (elfde tot zestiende eeuw); landgoed op Rue Claude Monet 84 verbouwd door Claude Monet (1840–1926) · Kerk elfde tot zestiende eeuw; Monet vestigde zich in deze straat op 29 april 1883 · Kalksteen, baksteen, pleisterwerk en dakpannen langs het dorpsweggetje; Monets ommuurde perceel langs de straat mat 96 are, circa 1 hectare, en liep 46 m zuidwaarts tot de Chemin du Roy

Om op te letten

  • De stenen klokkentoren met dubbele gotische galmgaten en achthoekige leien spits recht vooruit: de parochiekerk Sainte-Radegonde, waar Monet begraven ligt.
  • De lange stenen en gepleisterde erfmuren langs de smalle dorpsstraat, die ooit gewoon de Grand’Rue heette voordat zij Monets naam kreeg.
  • De beboste krijtheuvelrug ten noorden van de daken langs het dal van de Epte, die Monets op het zuiden gerichte boomgaard tegen koude wind beschutte.
Transcriptie (1:47)

Ga buiten op de dorpsstraat voor de muur staan nog voordat je je ticket pakt, en kijk oostwaarts de straat in naar de spitse leien toren voor je. Vandaag draagt deze weg de naam van Claude Monet en rollen touringcars de parkeerterreinen aan de dorpsrand op, maar in het voorjaar van 1883 was het simpelweg de Grand’Rue van een boerengehucht met 279 inwoners.

Monet kwam hierheen omdat hij blut was en geen tijd meer had. Zijn huisbaas in Poissy had gedreigd met de rechter wegens achterstallige huur en hem tot half april 1883 gegeven om te vertrekken. Erger nog: Monet had een dak nodig dat groot genoeg was voor tien mensen tegelijk — hemzelf, zijn twee zoons Jean en Michel, Alice Hoschedé, die wettelijk nog getrouwd was met de failliete verzamelaar Ernest Hoschedé, en haar zes kinderen. Hij zocht Normandië, dicht genoeg bij Parijs om zaken te doen met kunstkopers, ver genoeg erbuiten om aan Parijse roddels te ontsnappen en vlak bij een middelbare school aan de overkant van de rivier in Vernon.

Op 5 april 1883 stapte hij in het trage stoptreintje dat vanuit Vernon door het dal van de Epte naar Gasny rammelde en tuurde bij elke halte uit het coupéraam. Giverny telde drie molens, een smid, een schooltje en één lange leegstaande boerderij genaamd Le Pressoir, de ciderpers, besloten binnen stenen muren langs deze straat. De eigenaar, boer en wijnbouwer Louis-Joseph Singeot, wist niets van Monets huurschulden en stemde toe in verhuur. Monet leende vijfduizend frank als voorschot op toekomstige schilderijen bij zijn handelaar Paul Durand-Ruel, trok er op 29 april met zijn jongens in en verwelkomde de volgende dag Alice en haar zes kinderen.

Hij bleef drieënveertig jaar. Het nieuws deed snel de ronde en binnen tien jaar huurden jonge Amerikaanse schilders kamers langs ditzelfde weggetje totdat Giverny uitgroeide tot een internationale kunstenaarskolonie.

Houd die stenen kerktoren voor je in gedachten voor het einde van je wandeling. Sainte-Radegonde heeft een romaanse apsis uit de elfde eeuw en een schip en klokkentoren uit de vijftiende en zestiende eeuw. Toen Monet op 5 december 1926 op nummer 84 overleed, droegen zijn buren hem over precies dit stuk weg omhoog naar het kerkhof naast die toren, waar hij rust bij Alice, Jean en Blanche.

Stop 2 van 5 · Bovenste pad van de Clos Normand langs de zuidgevel van het huis, met zicht op de roze gevel en groene verandatrappen

Het roze huis en de groene luiken

Vroeg-negentiende-eeuwse boerderij, Le Pressoir, voorheen eigendom van Louis-Joseph Singeot; uitgebreid, gepleisterd en herschilderd door Claude Monet (1840–1926) · Eerste helft negentiende eeuw; gehuurd door Monet in 1883, gekocht in 1890, vergroot tot 1899 · Roze pleisterwerk met gemalen baksteen op natuursteen, leien mansardedak, dennengroene houten luiken en groene houten verandatrappen bovenaan een ommuurd perceel van 1 hectare

Om op te letten

  • Het roze pleisterwerk van gemalen baksteen in combinatie met helder dennengroene houten luiken: Singeots boerderij had doffe grijze luiken totdat Monet ze in zijn eerste jaar overschilderde.
  • Het groene ijzeren latwerk langs de begane grond en de twee groene houten trappen die rechtstreeks de bloemperken in afdalen.
  • De opvallende lengte van het gebouw onder het leien mansardedak met rond zolderraam in het midden, steeds verder uitgerekt toen Monet schuren verbouwde en ateliers aanbouwde.
Transcriptie (2:09)

Draai je vanaf het bovenste grindterras naar het huis toe en het eerste wat je treft is de kleur. Warm baksteenroze op het pleisterwerk, scherp dennengroen op elk luik, elke deur en elke houten trede, met klimplanten door een ijzeren rek langs de voorgevel. Toen Monet Le Pressoir in 1883 huurde, waren de muren al roze — een streekeigen Normandische pleisterlaag — terwijl de luiken een vlak plattelandsgrijs droegen. Vrijwel het allereerste wat hij deed, was elk luik en elke deur groen schilderen zodat het huis antwoord gaf aan het gebladerte ervoor.

Achter die ramen woonde een luidruchtig samengesteld gezin van tien mensen. Vier vertrekken op de begane grond, vier slaapkamers erboven en twee kamertjes onder het leien mansardedak moesten plek bieden aan acht kinderen, dampende koperen pannen en stapels natte doeken. Binnen behandelde Monet de kamers als oefeningen in zuivere kleur: twee tinten fel chroomgeel voor de muren en meubels van de eetkamer, volgehangen met een groot deel van de 243 Japanse houtsneden van Utamaro, Hokusai en Hiroshige die hij tijdens zijn leven verzamelde, naast een keuken die van vloer tot plafond was betegeld met blauw-witte keramiek uit Rouen.

In mei 1890 zette Singeot de boerderij te koop. In paniek bij de gedachte zijn tuin kwijt te raken schreef Monet naar Durand-Ruel om een voorschot, ervan overtuigd dat hij nooit meer zo’n plek zou vinden, en kocht het pand in november 1890 voor twintigduizend frank in vier jaarlijkse termijnen. Al in 1885 had hij de westelijke schuur verbouwd tot zijn eerste atelier in Giverny; tegen 1898 trok hij een tweede ateliergebouw op in de noordwesthoek, en in 1915 voegde hij aan de noordoostkant een enorme hal met bovenlicht van 23 meter lengte toe zodat hij zijn reusachtige Waterlelies-panelen op wieltjes kon verrijden.

Wat je hier ziet, was bijna verdwenen. Monets overlevende zoon Michel gaf de voorkeur aan Afrikaanse safari’s boven Giverny, zodat Monets stiefdochter en schoondochter Blanche Hoschedé-Monet het huis overeind hield samen met hoofdtuinman Louis Lebret — en in 1944 zelfs weigerde veldmaarschalk Erwin Rommel de hand te schudden toen hij langskwam. Na Blanches dood in 1947 lekte het dak, stortte een trap in en lag overal gebroken glas. Michel liet het landgoed in 1966 na aan de Académie des Beaux-Arts, en tussen 1977 en juni 1980 zamelde conservator Gérald Van der Kemp ongeveer zeven miljoen dollar in, voor vijfennegentig procent afkomstig van Amerikaanse schenkers, om het roze huis van de ondergang te redden.

Stop 3 van 5 · Zuidelijk uiteinde van het middenpad, de Grande Allée, in de Clos Normand, kijkend naar het noorden door de ijzeren bogen richting de voordeur van het huis

De Grande Allée en de Clos Normand

Ontworpen en beplant door Claude Monet (1840–1926), vanaf 1892 met hoofdtuinman Félix Breuil; in 1977–1980 naar Monets beplantingsplan hersteld onder Gérald Van der Kemp (1912–2001) en Gilbert Vahé · Aangelegd vanaf 1883; gerestaureerd 1977–1980 · Beschilderde ijzeren rozenbogen boven het middenpad en eenkleurige bloemperken in een ommuurde tuin van 96 are, circa 1 hectare, over ongeveer 46 m van het huis tot de Chemin du Roy

Om op te letten

  • De reeks groen geschilderde ijzeren bogen over de met grind bedekte Grande Allée die recht vooruit de open groene voordeur van het huis omlijsten.
  • Achter de bogen vlak bij het huis de twee hoge donkere taxussen: de enige groenblijvers die Monet spaarde na de lange ruzie met Alice over de oude bomen.
  • Ten westen van het middenpad de lange rechthoekige bedden in blokken van telkens één kleur naast elkaar, neergelegd als toetsen verf op een houten palet.
Transcriptie (2:00)

Loop naar beneden naar de zuidelijke voet van de Clos Normand en kijk recht omhoog langs het middelste grindpad naar de voordeur. Die groene ijzeren bogen boven je hoofd, zwaar van de klimrozen terwijl Oost-Indische kers in de nazomer over het grind kruipt, vormen de ruggengraat van een ommuurd terrein van 1 hectare dat begon als een gewone Normandische appelboomgaard met moestuin.

Toen Monet hier introk, was deze middenlaan donker en stijf, afgezet met geschoren buxushagen en hoge sparren en cipressen. Monet had een hekel aan strak snoeiwerk en wilde volle zon op zijn bloemblaadjes; Alice hield juist van de naaldbomen en smeekte hem ze te laten staan. Jarenlang maakten ze ruzie over die stammen. Uiteindelijk trok Monet de buxus eruit, velde hij de sparren zodat het licht over de bedden stroomde, zette hij op hun plaats deze geschilderde metalen bogen neer en spaarde hij als vredesgebaar voor Alice alleen de twee donkere taxussen vlak bij het huis. Kijk achter de bogen bij de gevel en je ziet hun donkere kruinen nog altijd staan.

Al het overige werd samengesteld met het oog van een schilder in plaats van een negentiende-eeuws parkhandboek. Oude appel- en perenbomen maakten plaats voor Japanse sierkersen en abrikozen. In de westelijke helft van de tuin legde hij lange rechthoekige perken in losse kleuren naast elkaar aan — vakken blauwe irissen, karmozijnrode oosterse klaprozen, gele narcissen, pioenen, dahlia’s en asters — zodat wind en zon ze optisch mengden zoals ongemengde penseelstreken op het doek. Hoge stengels achter lage pollen gaven diepte en wierpen gekleurde schaduwen.

Één volle hectare van april tot de herfst onafgebroken in bloei houden werd een obsessie. Monet ruilde zaden en tuinbouwtijdschriften met zijn vrienden Gustave Caillebotte en Octave Mirbeau. In september 1892 bouwde hij een verwarmde kas en bleef hij met Alice en zijn stiefdochters tot de ochtend wakker bij de ketel zodat de vorst zijn gloxinia’s niet zou doden. Tegen 1904 werkten hier zes voltijdse tuinlieden onder leiding van Félix Breuil. En toen voorbijrijdende karren en vroege auto’s vanaf de Chemin du Roy achter je wit krijtstof over zijn borders opjoegen, betaalde Monet uit eigen zak om de openbare weg te laten teren.

Tegen 1977 overwoekerden bramen het hele terrein en was het ijzerwerk doorgeroest. Hoofdtuinman Gilbert Vahé en Gérald Van der Kemp moesten opgehoopte aarde afgraven om Monets oorspronkelijke padhoogte terug te vinden voordat ze precies zijn oude rassen opnieuw aanplantten.

Stop 4 van 5 · Oever van de Watertuin (Jardin d’eau), ten zuiden van de Chemin du Roy via de voetgangerstunnel, kijkend over de open spiegel van de lelievijver

De Watertuin en de lelievijver

Uitgegraven en beplant door Claude Monet (1840–1926), met gekweekte hybride waterlelies van Joseph Bory Latour-Marliac (1830–1911) · Eerste perceel gekocht en uitgegraven in 1893; vergroot in 1901–1902; oevers hervormd na de overstroming van 1910 · Afgeleide arm van het beekje de Ru in een asymmetrisch bekken dat begon op een perceel van 1.268 vierkante meter en ongeveer viermaal zo groot werd gemaakt, beplant met hybride waterlelies, treurwilgen en bamboe

Om op te letten

  • De omgekeerde hemel en afhangende treurwilgentakken weerspiegeld tussen de groepen ronde leliebladeren: precies het kaderloze beeld dat Monet vanaf 1897 schilderde.
  • De roze, karmozijnrode en lichtgele hybride waterlelies uit Zuidwest-Frankrijk van kweker Joseph Bory Latour-Marliac in plaats van inheemse witte waterlelies.
  • Het scherm van bamboe, esdoorns en wilgen dat de omliggende velden aan het oog onttrekt zodat het water leest als een gesloten wereld zonder verre horizon.
Transcriptie (1:58)

Loop door de onderdoorgang onder de Chemin du Roy — een tunnel die eind jaren 1970 werd aangelegd met steun van Walter Annenberg zodat bezoekers geen verkeer meer hoeven te ontwijken waar ooit vier treinen per dag langs Monets hek denderden — en alles volgt ineens andere regels. Boven in de Clos Normand loopt elk pad kaarsrecht. Hier beneden in de Watertuin loopt geen enkele oever in een rechte lijn.

In februari 1893, tien jaar na zijn komst naar Giverny, kocht Monet 1.268 vierkante meter drassig weiland aan deze kant van het spoor, doorsneden door een koud beekje genaamd de Ru, een zijarm van de Epte. Toen hij in maart toestemming vroeg om water uit de Ru naar een gegraven vijver te leiden, kwam het dorp tegen hem in het geweer. Boeren hielden vol dat zijn uitheemse waterplanten de beek zouden vergiftigen en hun vee zouden doden, en in april stemde de gemeenteraad zijn aanvraag weg. Monet ontplofte in een brief, vervloekte dorpelingen en ingenieurs en dreigde zijn lelies in de rivier te gooien, maar wendde zich in juli 1893 tot de prefect van het departement Eure met één ontwapenende zin: hij wilde waterplanten kweken voor het plezier van de ogen en om onderwerpen te hebben om te schilderen. Tien dagen later zette de prefect zijn handtekening.

Tot die generatie bloeiden wilde Europese waterlelies wit. Op de Wereldtentoonstelling van 1889 in Parijs had Monet echter opzienbarende winterharde hybriden gezien in roze, geel en dieprood van de Franse botanicus Joseph Bory Latour-Marliac, en hij bestelde ze rechtstreeks uit diens kwekerijcatalogi. Hij kocht meer grond in 1901, verlegde de bedding van de Ru in 1902 zuidwaarts om het bekken te verdrievoudigen, plantte reuzenbamboe in 1906 en gaf na twee verwoestende overstromingen van de Seine in 1910 de oevers hun huidige vloeiende bochten, ruwweg vier keer zo groot als zijn eerste vijver.

Één tuinman werkte voltijds vanuit een platbodemboot met maar één taak: dode bladeren wegscheppen en stof en ochtenddauw van de drijfbladeren wassen. Kijk recht naar beneden tussen de drijvende bladeren, waar wolken en wilgentakken ondersteboven hangen. Vanaf 1897 tot zijn dood liet Monet de oeverlijn helemaal uit zijn doeken weg en schilderde hij uitsluitend deze vloeibare spiegel, met als bekroning de eenennegentig meter gebogen Waterlelies-wandpanelen in het Musée de l’Orangerie in Parijs.

Stop 5 van 5 · Westelijk uiteinde van de Watertuin (Jardin d’eau), kijkend naar het oosten over de lelievijver naar de groene boogbrug en het bladerdak van blauweregen

De Japanse brug en de blauweregenpergola

Gebouwd voor Claude Monet (1840–1926) door een plaatselijke ambachtsman; pergola voor Monet toegevoegd; brug in 1977–1980 naar Monets ontwerp in beukenhout gereconstrueerd onder Gérald Van der Kemp · Brug gebouwd 1893–1895; blauweregenpergola toegevoegd rond 1904 tot 1905; gereconstrueerd 1977–1980 · Groen geschilderde gebogen beukenhouten voetbrug en blauweregenpergola over de westelijke vernauwing van de lelievijver, op het watertuinperceel van aanvankelijk 1.268 vierkante meter

Om op te letten

  • De kleur van de gebogen houten leuningen: Monet koos zacht tuingroen in plaats van traditioneel Japans vermiljoenrood lakwerk zodat het hout opgaat in wilgen en riet.
  • De open strook lucht onder de boog van het brugdek, hoog genoeg gewelfd om daglicht onderdoor te laten glijden en het donkere water op te lichten.
  • De kronkelige oude blauweregenstammen langs de pergola erboven: Monets eigen overlevende ranken die werden gespaard toen de verrotte brug in beukenhout werd herbouwd.
Transcriptie (2:32)

Ga bij de westelijke bocht van de vijver staan en kijk recht naar het oosten over de leliebladeren naar de gebogen houten brug. Als je vanuit het midden van die overspanning een onzichtbare lijn naar het noorden trok, over de weg en de helling op, zou die recht door de Grande Allée van de Clos Normand tot aan Monets voordeur lopen. Zelfs in een asymmetrische, Japans geïnspireerde tuin verankerde hij de brug op de ruggengraat van het hele landgoed.

Een timmerman uit de streek bouwde de eerste brug toen de vijver nog kale aarde was. Toen de vijftienjarige Julie Manet in oktober 1893 met haar moeder Berthe Morisot op bezoek kwam, noteerde zij in haar dagboek een siermeer met een groene brug die nogal Japans aandeed, en tegen 1895 stond de voltooide boog op zijn plek. Monet kende gebogen houten voetbruggen uit zijn hoofd van de houtsneden van Hiroshige en Hokusai aan zijn muren binnen, en in juni 1891 had hij bovendien advies gevraagd aan de Japanse tuinman Wasuke Hata, die in Frankrijk was gebleven na de bouw van het Japanse paviljoen voor de Wereldtentoonstelling in Parijs. Toch weigerde Monet één voor de hand liggend cliché. Traditionele tempel- en tuinbruggen in Japan zijn vermiljoenrood gelakt. Monet schilderde de zijne groen zodat zij wegzonk tussen treurwilgen, bamboe en zegge in plaats van erbovenuit te schreeuwen, en hij welfde het dek net hoog genoeg om daglicht onderdoor te laten spelen.

Een paar jaar later zette hij een latwerkpergola boven de leuningen en leidde hij lila en witte Japanse blauweregen over de bovenkant zodat de bloemtrossen elk voorjaar als kroonluchters boven het water hingen.

Geen enkel bouwwerk in de moderne schilderkunst werd beproefd onder ingrijpender veranderingen van het gezichtsvermogen. In de zomer van 1899 zette Monet zijn ezel precies neer waar jij nu staat en schilderde een hechte reeks bijna vierkante doeken in koel smaragd- en blauwgroen, waaronder Groene harmonie dat nu in het Musée d’Orsay hangt. Twintig jaar later, tussen 1918 en 1924, vertroebelde zware staar beide ogen, filterde blauw en violet weg en kleurde de wereld moddergeel en roestrood. Eerst durfde de tachtigjarige schilder geen operatie aan, maar na twee ingrepen aan zijn rechteroog in 1923 keerde hij vurig schilderend terug naar deze brug met dikke korsten oker, scharlaken en gebrand groen — doeken die nu in het Musée Marmottan Monet hangen en waarin de houten boog bijna oplost in pure verf.

Tijdens de drie decennia van verwaarlozing na 1947 vraten termieten de planken hol tot de brug in het zwarte water zakte terwijl beverratten de oevers wegsloegen. Toen Van der Kemp en Gilbert Vahé de vijver tussen 1977 en 1980 drooglegden en beschoeiden, bouwden timmerlieden de brug identiek na in gedroogd beukenhout en leidden ze het nieuwe geraamte voorzichtig onder de knoestige levende blauweregen door die Monet zelf had geplant.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles bij het Huis en de Tuinen van Monet.

Binnen in het roze huis hangen 211 Japanse houtsneden van Utamaro, Hokusai en Hiroshige naast reproducties van doeken van Cézanne, Renoir, Signac en Caillebotte, en buiten wisselen honderden bloemsoorten elkaar af van april tot de herfst. Fotografeer een prent aan de gele eetkamerwand, een tegel uit Rouen of een onbekende bloem langs het pad: Chiaro vertelt je direct wat je ziet en beantwoordt je volgende vraag hardop.

Waarom verfde Monet zijn eetkamer geel?Welke ukiyo-e-prenten hangen hier?Hoe veranderde staar Monets kleuren?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

84 rue Claude Monet, 27620 Giverny, in het departement Eure in Normandië. Stop 1 speelt gratis buiten de tuinmuur op de Rue Claude Monet vóór de kaartcontrole; bezoekers met een invaliditeitskaart krijgen voorrang via de groepsingang aan de Sente Leroy.

Vanaf Paris Gare Saint-Lazare rijden regionale treinen in ongeveer vijfenveertig minuten tot een uur naar station Vernon-Giverny. Buiten het station rijdt een pendelbus naar Giverny voor € 5 enkele reis of € 10 retour, en bij de stationsuitgang kun je fietsen huren om via het fietspad Seine à Vélo naar het dorp te rijden. Automobilisten vinden gratis parkeerterreinen met fietsenrekken aan de rand van Giverny.

02

Tickets en toegang

  • Het Huis en de Tuinen van Monet zijn in het seizoen elke dag geopend, inclusief maandagen en feestdagen, van 1 april tot en met 1 november van 10:00 tot 18:00 uur met laatste toegang om 17:30 uur. In de winter blijft het landgoed gesloten van 2 november tot en met 31 maart; het officiële ticketportaal meldt heropening op 1 april 2027 met online kaartverkoop vanaf maart 2027.
  • Individuele tickets zonder gids kosten € 13 voor volwassenen, € 7 voor 7- tot en met 17-jarigen en studenten (studenten beeldende kunst en kunstgeschiedenis gratis met bewijs), gratis voor kinderen onder 7 jaar buiten schoolgroepen en € 6 voor bezoekers met een beperking (begeleider betaalt vol tarief). Alleen ter plaatse verkochte combitickets combineren Giverny met het Musée des Impressionnismes Giverny voor € 25, het Musée de l’Orangerie voor € 25,50 of het Musée Marmottan Monet voor € 27.
  • Vooraf online reserveren via het officiële ticketportaal wordt sterk aangeraden, al worden er ook dagelijks kaarten aan de kassa verkocht; e-tickets zijn niet restitueerbaar, vrijkaarten worden alleen ter plaatse op vertoon van bewijs uitgegeven, er bestaat geen voorrangstoegang zonder wachtrij en elke uitgang van het terrein is definitief.
  • De paden van de Clos Normand en de Watertuin (verbonden via de tunnel onder de Chemin du Roy) zijn toegankelijk voor bezoekers met beperkte mobiliteit, maar het historische woonhuis is niet rolstoeltoegankelijk. Er is geen bagagedepot: tassen worden bij binnenkomst gecontroleerd en alleen hand- of rugtassen van maximaal 55 bij 35 bij 20 cm zijn toegestaan, terwijl huisdieren (behalve erkende hulphonden), picknicks en schilderen of tekenen verboden zijn.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

De Fondation Claude Monet verhuurt of biedt ter plaatse geen officiële audiogids of mobiele app aan: een individueel ticket geldt uitsluitend voor een vrij bezoek zonder gids, terwijl vooraf geboekte groepen vanaf twintig personen eigen externe gidsen meenemen. De vijf tracks op deze pagina vullen die leemte gratis in elke telefoonbrowser, beginnen al buiten de muur op de Rue Claude Monet en tonen elk woord onder de speler.

Officiële website →

Vragen

Is er een officiële audiogids bij het Huis en de Tuinen van Monet in Giverny?

Nee. De Fondation Claude Monet biedt ter plaatse geen officiële audiogids of app aan; individuele toegang wordt verkocht als vrij bezoek met een aanbevolen verblijfsduur van 1 uur en 30 minuten tot 2 uur. Je kunt alle vijf stops op deze pagina gratis afspelen in de browser van je telefoon met de volledige tekst eronder.

Wanneer zijn het Huis en de Tuinen van Monet in Giverny geopend?

Het landgoed is alleen van het voorjaar tot de herfst open: elke dag van 1 april tot en met 1 november van 10:00 tot 18:00 uur met laatste toegang om 17:30 uur, ook op maandag en Franse feestdagen. Van 2 november tot eind maart is het gesloten; het officiële ticketkantoor vermeldt de volgende heropening op 1 april 2027 met online boekingen vanaf maart 2027.

Kan ik deze audiogids voor Giverny zonder ticket gebruiken?

Stop 1 is geschreven voor de openbare straat buiten de tuinmuur op de Rue Claude Monet met uitzicht naar het oosten op de kerk Sainte-Radegonde waar Monet begraven ligt, dus die kun je ook gratis afspelen zonder naar binnen te gaan of buiten het seizoen. De stops 2 tot en met 5 liggen binnen in de Clos Normand en de Watertuin en vereisen een toegangsticket (€ 13 voor volwassenen).

Hoe reis ik van Parijs naar het Huis en de Tuinen van Monet in Giverny?

Neem de trein vanaf Paris Gare Saint-Lazare naar Vernon-Giverny en stap buiten het station in de pendelbus Vernon–Giverny (€ 5 enkele reis, € 10 retour) of huur bij de uitgang een fiets om over het fietspad naar Giverny te rijden. Kom je met de auto, dan liggen er gratis openbare parkeerterreinen aan de dorpsrand.

Heb ik een apart ticket nodig voor de Watertuin en de Japanse brug?

Nee. Één toegangsticket dekt het huis, de bloementuin Clos Normand én de Watertuin met de lelievijver en de Japanse brug aan de overkant van de Chemin du Roy via de voetgangerstunnel. Houd er wel rekening mee dat elk vertrek van het terrein definitief is.

Mag ik een koffer of rugzak meenemen in de tuinen van Monet in Giverny?

Onder de Franse Vigipirate-veiligheidsregels is er geen bagageopslag op het terrein en grote koffers worden geweigerd. Alleen tassen van hoogstens 55 bij 35 bij 20 cm, gedragen in de hand of op de rug, mogen langs de tassencontrole.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Huis en de Tuinen van Monet.