Direct naar de inhoud

Musée Gustave Moreau · Parijs · Onafhankelijke gids

Audiogids Musée Gustave Moreau,
vijf stops, gratis.

Beluister vijf fragmenten direct op deze pagina en fotografeer daarna elk van de 1.300 schilderijen en aquarellen of 5.000 tekeningen in huis met Chiaro.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Musée Gustave Moreau.

9:41

De Chimaera’s

Musée Gustave Moreau, Parijs

0:00 2:09
Stop 1 van 5

De vijf stops · 10 minuten audio

Vijf stops, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Gustave Moreau ontwierp zijn eigen postume museum boven de woonvertrekken van zijn familie in Nouvelle Athènes, en deze audiogids voor het Musée Gustave Moreau volgt de route omhoog door de twee grote beglaasde ateliers die elk ticket garandeert. Begin in het atelier op de tweede verdieping voor de onvoltooide rotswand van De Chimaera’s, loop over de houten vloer naar Albert Lafons smeedijzeren Wenteltrap, klim naar de tweede zaal van het atelier op de derde verdieping voor het olieverfdoek De Verschijning en het middeleeuwse eiland van De Eenhoorns en eindig in de eerste zaal van de derde verdieping onder Jupiter en Semele. Het luisteren duurt ongeveer tien minuten; met tijd om de draaibare tekeningenkasten open te klappen reken je vijfenveertig minuten tot een uur voor de ateliers, of negentig minuten op rustige dagen wanneer ook het appartement op de eerste verdieping en de begane grond opengaan.

Elk detail steunt op de gepubliceerde collectienotities en bezoekersroute van het Musée Gustave Moreau naast een tweede openbare bron. Hoewel de dichte lijst-aan-lijst-opstelling van Henri Rupp uit 1903 opvallend constant blijft, reizen afzonderlijke doeken soms voor tentoonstellingen naar het buitenland: wijkt een zaalbordje in het atelier af van deze tekst, vertrouw dan op het bordje voor je en laat het ons weten.

Stop 1 van 5 · Atelier op de tweede verdieping

De Chimaera’s

Gustave Moreau · 1884 · Olieverf op doek, 236 × 204 cm

Om op te letten

  • De bleke, onbeschilderde passages dwars over het midden van de rots, waar figuren louter bruine contouren op een lichte grond blijven en haast op gebeeldhouwd marmer lijken.
  • In het midden een allegorie van de Wellust gezeten op een bok boven een Eva-achtige gestalte die een slang met mensenhoofd omhelst.
  • Linksonder een rijkgeklede vrouw die een eenhoorn streelt naar het voorbeeld van de middeleeuwse Cluny-wandtapijten, naast een vrouw op een gevleugelde stier en een pelgrim met staf die luistert naar de muziek van een engel.
  • Een piepklein kruis dat nauwelijks zichtbaar is op de hoogste rotspiek als teken van verlossing bovenaan de geestelijke klim.
Transcriptie (2:09)

Doe in dit enorme atelier met noorderlicht op de tweede verdieping, vlak naast de voet van de wenteltrap, een paar stappen achteruit en je zou het kolossale bijna vierkante doek voor je zomaar kunnen aanzien voor een verbleekt middeleeuws wandtapijt. Twee meter zesendertig hoog, ruim twee meter breed en ontdaan van zware vernis of donkere schaduwen. Die lichte, krijtachtige gloed ontstaat doordat je recht in Gustave Moreau’s ondertekening kijkt.

Aan de meeste monumentale doeken om je heen in deze zaal werkte Moreau tientallen jaren lang en in de jaren 1880 en 1890 zette hij er extra stroken linnen aan om ze overeind te houden op deze hoge rode muren. Bij De Chimaera’s ging het anders. Moreau begon rond 1880 aan het ontwerp en dreef de grote compositie in een koortsachtige spurt van ongeveer vier maanden vooruit. Toen stierf in 1884 zijn moeder Pauline op tweeëntachtigjarige leeftijd. Het verdriet legde hem lam. Hij signeerde en dateerde het doek rechtsonder op 1884, legde zijn penselen neer en raakte het nooit meer aan, maar wendde zich boven tot het sombere negendelige altaarstuk van het menselijk leed.

In het Frans betekent une chimère twee dingen tegelijk: het mengwezen uit de Griekse mythe én een dagdroom of obsessie die een mens niet meer loslaat. Moreau gaf dit werk de ondertitel Satanische Decamerone en bevolkte een steil, grillig rotseiland met tientallen vrouwen, elk vergezeld van het wezen dat uit haar eigen verlangen werd geboren. Voor de volgepakte rotswand leende hij de opbouw van Vittore Carpaccio’s Martelaarschap van de tienduizend christenen, een Venetiaans schilderij dat hij als jonge man tussen 1857 en 1859 in de Accademia had gekopieerd.

Lees de menigte vanuit het midden naar buiten. Vlak bij het centrum rijst de Wellust op de rug van een bok op en net onder haar kronkelt een vrouw rond een slang met een mensenhoofd. Kijk linksonder en je ziet een vrouw op een gevleugelde stier, een andere in brokaat die een eenhoorn streelt naar de middeleeuwse wandtapijten die het Musée de Cluny twee jaar eerder had gekocht, en een halfgedrapeerde reizigster leunend op haar staf terwijl een engel muziek in haar oor giet. Til nu je ogen op naar het allerhoogste rotspuntje. Bijna verloren tegen de bleke lucht staat daar een klein kruis, Moreau’s stille teken van toevlucht boven de storm van het verlangen.

Werp voor je deze wand verlaat onder de atelierramen nog een blik op de houten kasten met draaibare glazen luiken. Bijna vierduizend achthonderddertig voorbereidende tekeningen van Moreau zitten daarin verspreid over deze twee atelierverdiepingen, geordend om door te bladeren als de pagina’s van een reusachtig schetsboek.

Stop 2 van 5 · Atelier op de tweede verdieping, stijgend naar het atelier op de derde verdieping

De Wenteltrap

Albert Lafon · 1895 · Smeedijzer en hout

Om op te letten

  • Ga bij de onderste trede staan en kijk loodrecht omhoog door het open trapgat: er staat geen middenkolom, alleen een lint van gesmeed ijzer dat zich het plafond in draait.
  • Het smeedijzeren bladrankwerk langs het gebogen bordes, luchtig genoeg om het noorderlicht ongehinderd op de doeken erachter te laten vallen.
  • De dichte lijst-aan-lijst-opstelling op de terracottamuren rond de trap, precies bewaard zoals Moreau’s vriend Henri Rupp haar inrichtte voor de opening in januari 1903.
Transcriptie (2:03)

Loop naar de onderste houten trede in de hoek van het atelier en kantel je hoofd recht achterover. Boven je draait een donker lint van gesmeed ijzer en gepolijst hout door een geschulpte opening in het plafond, zonder één enkele steunpilaar in het midden. Het voelt minder als een trap in een Parijs herenhuis en meer als een uitvergroot sieraad dat gebouwd is om menselijke voetstappen te dragen.

Toen Gustave Moreau’s vader, stadsarchitect Louis Moreau, het pand op 14 rue de La Rochefoucauld in juli 1852 kocht voor zijn zesentwintigjarige zoon, was dit een bescheiden familiehuis in Nouvelle Athènes met een krap zolderatelier helemaal bovenin. Al op kerstavond 1862 krabbelde Moreau op een schetsblad dat zijn werken verspreid verloren zouden gaan, maar samen de wereld zouden tonen waarin hij graag droomde. Één voor één stierven de mensen van wie hij hield: zijn vader in 1862, zijn moeder in 1884 en in 1890 Alexandrine Dureux, dertig jaar lang zijn trouwe metgezellin. Alleen achtergebleven in het huis besloot de negenenzestigjarige schilder in april 1895 zijn woning om te bouwen tot een blijvend museum.

Hij nam architect Albert Lafon in de arm, die de vertrekken op de eerste verdieping intact liet als besloten herinneringsappartement vol familieportretten en geschenken van Edgar Degas en Théodore Chassériau, maar de bovenste bouwlagen sloopte om twee enorme, op het noorden beglaasde ateliers van elk honderdtweeënzeventig vierkante meter op te trekken. Lafon stond voor een praktisch raadsel: een brede rechte trap zou kostbare muurruimte hebben opgeslokt voor doeken van vier meter hoog. Zijn antwoord is deze open spiraal voor je, strak in de hoek van het atelier geschoven zodat kolossale lijsten — De Chimaera’s aan de ene kant, Leda aan de andere — tot vlak tegen de ijzeren spijlen kunnen hangen.

Moreau tekende zijn testament op tien september 1897, liet het huis met vijftig jaar werk na aan Frankrijk op voorwaarde dat de collectie nooit uiteen zou vallen, en stierf zeven maanden later op achttien april 1898. Zijn toegewijde vriend en executeur Henri Rupp besteedde jaren aan het catalogiseren van duizenden bladen en het lijst tegen lijst behangen van deze terracottamuren. Toen de deuren op veertien januari 1903 opengingen, stond Moreau’s lievelingsleerling van de École des Beaux-Arts, de schilder Georges Rouault, hier als eerste conservator van het museum.

Stop 3 van 5 · Atelier op de derde verdieping, tweede zaal

De Verschijning

Gustave Moreau · ca. 1875 · Olieverf op doek, 142 × 103 cm

Om op te letten

  • Salomé’s strak uitgestoken linkerarm die recht naar het afgehouwen, omstraalde hoofd van Johannes de Doper in de lucht wijst.
  • Koning Herodes hoog op zijn troon links en de beul leunend op zijn zwaard rechts: geen van beiden reageert, alsof alleen Salomé het visioen ziet.
  • Het web van lichte ingekraste lijnen in de donkerbruine architectuur achter de figuren, waarin heidense godenbeelden versmelten met middeleeuwse kapitelen.
  • Vlakbij in dezelfde ruimte de Dansende Salomé (‘Getatoeëerde Salomé’) en de vierzijdige draaikast met 264 aquarellen achter beschermluiken.
Transcriptie (2:03)

Klim via de ijzeren spiraal naar de derde verdieping, loop door naar de tweede zaal van het bovenatelier en blijf staan voor het donkere doek waarop een afgehakt hoofd als een zon midden in de lucht vlamt. Eerst een misverstand uit de wereld helpen dat bijna iedereen treft die dit beeld uit kunstboeken kent. In 1876 exposeerde Moreau op de Parijse Salon een juweelheldere aquarel van De Verschijning; die aquarel hoort nu bij het Musée d’Orsay en rust in het prentendepot van het Louvre. Wat hier voor je hangt is Moreau’s grotere versie in olieverf op doek van één meter tweeënveertig hoog, die hij tot zijn sterfdag hier in zijn eigen atelier hield.

Het verhaal komt uit het veertiende hoofdstuk van het Evangelie volgens Matteüs. Gevangen gezet omdat hij het huwelijk van koning Herodes met Herodias heeft veroordeeld, betaalt Johannes de Doper met zijn leven nadat de jonge Salomé voor de koning danst en op aandringen van haar moeder om het hoofd van de profeet op een schotel vraagt. Tientallen negentiende-eeuwse schilders maakten van Salomé een verleidelijk oriëntalistisch cliché. Moreau deed iets wat nog niemand had gezien: hij onderbrak de dans met een hallucinatie.

Kijk naar Salomé linksonder op de voorgrond, half gehuld in met edelstenen bezette sluiers, een lotusbloem in haar opgeheven rechterhand en haar linkerarm stijf vooruitgestoken terwijl ze terugdeinst. Zwevend boven de paleistreden in een krans van gouden stralen hangt het hoofd van de Doper, bloed druipend uit de hals, de ogen strak op de hare gericht. En kijk nu naar alle anderen in de zaal. Links zit Herodes stijf als een afgodsbeeld op zijn troon naast Herodias. Rechts staat de beul kalm en roerloos naast zijn lange zwaard. Niemand verroert een vin. Het museum noemt dit schilderij een beeld van de gedachte die na de fysieke dood voortleeft: het geweten zichtbaar gemaakt voor de enige persoon in het volle licht.

Stap dichter naar de donkere zuilen achter de stralenkrans. In plaats van massieve steen op te bouwen trok Moreau een fijn netwerk van bleke lijnen recht over de bruine olieverfgrond en vervlocht hij hindoe-achtige godheden met romaanse bogen, zodat de zaal tot geen enkele werkelijke eeuw op aarde behoort. In 1884 wijdde schrijver Joris-Karl Huysmans beroemde bladzijden van zijn roman Tegen de keer aan Moreau’s Salomé-schilderijen en maakte hij deze achtervolgde prinses tot hét symbool van het symbolisme. Werp voor je verdergaat in deze zelfde zaal ook een blik op haar zusterdoek, de Getatoeëerde Salomé, waarop Moreau raadselachtige ornamenten recht over haar naakte huid tekende.

Stop 4 van 5 · Atelier op de derde verdieping, tweede zaal

De Eenhoorns

Gustave Moreau · ca. 1888 · Olieverf op doek, 115 × 90 cm

Om op te letten

  • De twee witte eenhoorns die rustig tegen de vrouwen in het midden aanleunen — volgens middeleeuwse verhalen wilde dieren die alleen maagden bij zich duldden.
  • Rechts een liggende vrouw met een witte lelie en een met juwelen bezet zwaard, en aan haar voeten in de benedenhoek een geheimzinnige gouden kelk.
  • De miniatuurtekeningen van Sint-Joris en fabeldieren die recht over glanzende kleurvlakken op het brokaat van de staande prinses zijn getrokken.
  • Hoog rechts aan de horizon het kleine donkere silhouet van het zeilschip dat deze vrouwen naar hun eiland bracht.
Transcriptie (1:41)

Blijf in de tweede zaal van het atelier op de derde verdieping en draai je naar de gesneden gouden lijst waarin vijf vrouwen en twee witte eenhoorns samenkomen aan een turkooizen zee. Op veertien juli 1887 liep de Parijse verzamelaar Émile Straus vanuit dit atelier de trap af en schreef hij dat hij zojuist een van de allermooiste dingen uit zijn hele leven had gezien.

Een rijkere verzamelaar dacht daar anders over, en precies aan die ruzie danken we het dat dit schilderij nog altijd in Parijs hangt in plaats van in een besloten salon. Bankier baron Edmond de Rothschild had De Eenhoorns bij Moreau besteld. Maar toen Rothschild het atelier bezocht en liet doorschemeren dat de schilder het oppervlak gladder en gebruikelijker moest afwerken, zette Moreau zijn hakken in het zand. Hij weigerde afstand te doen van het doek, schilderde voor Rothschild als vervanging een onberispelijk uitgewerkte aquarel van Koning David dansend voor de Ark en haalde in een privénotitie fel uit naar gewichtige verzamelaars wier kunstbegrip volgens hem nauwelijks uitsteeg boven dat van een conciërge of varkensslager.

Stap dicht naar de lijst en je ziet meteen wat Rothschild deed schrikken en latere schilders in vervoering bracht. Moreau trok kleur en lijn uit elkaar. Onder de figuren glanzen wassingen van roos, zeeblauw, smaragd en goud als vergruisd opaal zonder strakke randen. Boven op die oplichtende vlekken trok Moreau met fijne punt haarscherp lijnwerk: renaissancekapsels, een witte lelie, een bezet zwaard, een gouden graalkelk rechtsonder in de hoek en zelfs piepkleine scènes van Sint-Joris en de draak als borduursel op een rok.

Zoek hier niet naar een dramatische verhaallijn, want Moreau liet die bewust achterwege. Geïnspireerd door de zes middeleeuwse wandtapijten van De Dame en de Eenhoorn die het Musée de Cluny in 1882 had verworven, omschreef hij dit doek simpelweg als een betoverd eiland dat enkel door vrouwen wordt bewoond, een zuiver voorwendsel voor kleur en ornament. Buiten op het bleke water rechtsboven ligt het kleine donkere schip dat deze prinsessen aan wal bracht, voorgoed voor anker bij een kust die nergens buiten deze kamer bestaat.

Stop 5 van 5 · Atelier op de derde verdieping, eerste zaal

Jupiter en Semele

Gustave Moreau · 1889–1895 · Olieverf op doek, 212 × 118 cm

Om op te letten

  • De bleke, met bloed bevlekte Semele achterovergeworpen over Jupiters reusachtige rechterdij, en onder haar de gevleugelde geest met bokkenhoeven die zijn ogen afschermt voor de gloed.
  • Jupiters baardloze gezicht met wijdopen ogen in een vurige aureool, met een witte lotusscepter in de ene hand en Apollo’s gevleugelde lier in de andere, zijn rechtervoet op een slang die in haar eigen staart bijt.
  • Aan de voet van de troon links de gesluierde Dood met bebloed rood zwaard en rechts de Smart met christelijke doornenkroon aan weerszijden van Jupiters zwarte adelaar en de gehoornde Pan.
  • Langs de onderrand links Hecate met zilveren maansikkel en twee wakende sfinxen boven de schimmige monsters van de nacht.
Transcriptie (2:28)

Stap terug naar de eerste zaal van het atelier op de derde verdieping en ga staan voor de hoge vergulde lijst die de hele ruimte beheerst. Twee meter twaalf hoog, korstig fonkelend als een altaarstuk gesneden uit lapis lazuli, robijn en groen email: Jupiter en Semele vormt de top van Gustave Moreau’s loopbaan. Hij schetste het in 1889 en voltooide het in 1895 — precies het jaar waarin hij zijn architect ontbood om dit huis tot museum te verbouwen — en vertelde zijn leerling Ary Renan dat het doek de laatste van zijn dromen uitdrukte. De verzamelaar die het bestelde, Léopold Goldschmidt, begreep waar het thuishoorde: toen het museum in 1903 opende, schonk hij het terug zodat het hier blijvend zou hangen.

De mythe komt uit het derde boek van Ovidius’ Metamorfosen. Semele, sterfelijke prinses van Thebe, wordt bemind door oppergod Jupiter. De jaloerse Juno vermomt zich als Semeles oude voedster en fluistert haar een dodelijke valstrik in het oor: laat je minnaar zweren dat hij aan je verschijnt in zijn volle hemelse majesteit, precies zoals op de Olympus. Gebonden aan zijn eed onthult Jupiter zich, en geen enkel sterfelijk lichaam overleeft dat vuur.

Kijk hoe Moreau het ogenblik van openbaring ensceneert. In plaats van de bebaarde aartsvader uit de antieke beeldhouwkunst staart Jupiter jong en baardloos als Apollo recht langs je heen, met een gouden lier die de heer van de donder verandert in een god van poëzie en muziek. Dwars over zijn kolossale rechterdij buigt de kleine witte Semele achterover, getroffen door goddelijke bliksem, een spoor bloed langs haar zij. Vlak onder haar houdt een klein gevleugeld wezen met bokkenhoeven de handen voor de ogen — voor Moreau de geest van de aardse liefde die sterft in de gloed, al denken veel kijkers ook aan het kind Bacchus, gered uit de schoot van zijn moeder.

Lees het schilderij nu van de onderrand omhoog, want Moreau bouwde het hele doek van ruim twee meter als een ladder van de ziel die uit het duister klimt. Diep in de zwarte afgrond linksonder zit Hecate, godin van de nacht, gekroond met een zilveren maansikkel tussen schimmige mengwezens en twee sfinxen die verleden en toekomst bewaken. Één trede hoger buigt de bokvoetige Pan het hoofd onder de gespreide zwarte vleugels van Jupiters adelaar en verbindt hij aarde en hemel. Naast hen zitten twee plechtige gestalten die Moreau de tragische grondslag van het menselijk leven noemde: links de gesluierde Dood met een bebloed zwaard, rechts de Smart met Christus’ doornenkroon. Boven alles rust Jupiters voet op een slang die in haar eigen staart bijt, symbool van de eeuwigheid, terwijl blauwe gewelven zich openen naar een sterrenhemel.

Ga dichtbij genoeg staan om de dikke, edelsteenharde verfrichels te zien — blauw- en groentinten die herinneren aan het renaissance-aardewerk dat Moreau’s ouders beneden verzamelden. Drie jaar voor hij dit doek voltooide werd Moreau hoogleraar aan de École des Beaux-Arts, ontving hij op zondag de jonge Henri Matisse, Albert Marquet en Georges Rouault in dit huis en spoorde hij hen aan te schilderen vanuit innerlijke visie in plaats van de natuur na te bootsen. De moderne Franse kleur begon in ateliers als dit, pal onder Jupiters wijde, onknipperende ogen.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles in het Musée Gustave Moreau.

Deze vijf stops raken nog maar een fractie van muren die van plint tot kroonlijst lijst tegen lijst volhangen. Fotografeer een doek hoog op de galerij, een blad in de draaibare tekeningenkasten of een familieportret in het appartement op de eerste verdieping: Chiaro herkent het werk, ontrafelt Moreau’s mythe en beantwoordt je vervolgvragen hardop.

Waarom bleef De Chimaera’s onvoltooid?Waarom wees Moreau baron Rothschild af?Wie zitten er onder Jupiters troon?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

14, rue de La Rochefoucauld (officieel rue Catherine-de-La Rochefoucauld), 75009 Parijs, in de wijk Nouvelle Athènes ten zuiden van Pigalle. Je komt binnen via de enige voordeur van het herenhuis, met tassencontrole bij de receptie.

Metrolijn 12 stopt het dichtstbij op Trinité – d’Estienne d’Orves en Saint-Georges, terwijl Pigalle wordt bediend door lijn 2 en 12. Vlakbij rijden de bussen 21, 26, 40, 43, 68 en 74, en de dichtstbijzijnde parkeergarage is Parc Trinité d’Estienne d’Orves op 10–12 rue Jean-Baptiste Pigalle.

02

Tickets

  • Gesloten elke dinsdag en op 1 januari, 1 mei en 25 december. Geopend op maandag en van woensdag tot en met zondag van 10:00 tot 18:00 uur, met laatste toegang om 17:30 uur en ontruiming van de zalen 15 minuten vóór sluiting (vervroegde sluiting om 16:30 uur op kerstavond; controleer vóór vertrek feestdagen en stakingsmeldingen op musee-moreau.fr).
  • Standaardtickets voor een vrij bezoek kosten € 8 (€ 6 met korting) aan de balie en garanderen toegang tot de ateliers op de 2e en 3e verdieping; het appartement op de 1e verdieping en de begane grond gaan alleen open als drukte en personeelsbezetting dat toelaten. Bewaar je kaartje: het combivoordeel geeft 3 maanden gratis toegang tot het Musée Jean-Jacques Henner, plus korting binnen 8 dagen bij het Musée Guimet en Musée d’Orsay, binnen 15 dagen bij het Musée de la Vie Romantique en het Musée d’art et d’histoire du Judaïsme, en binnen 30 dagen bij Citéco.
  • Toegang is gratis op vertoon van legitimatie voor houders van de Paris Museum Pass, jongeren onder 18 jaar en EER-inwoners onder 26 jaar, en voor iedereen op elke eerste zondag van de maand. Online verkoop van losse vrije-bezoektickets op billetterie.musee-moreau.fr is momenteel niet beschikbaar (koop losse tickets direct bij de receptie en controleer billetterie.musee-moreau.fr vóór eerste zondagen voor het geval online tijdsloten heropenen).
  • Laat koffers en grote tassen achter: het museum neemt geen bagage aan en heeft geen kluisjes. Omdat het historische woonhuis drie trappen en geen lift telt, zijn de bovenverdiepingen niet rolstoeltoegankelijk en blijven kinderwagens bij de receptie; fotograferen zonder flits en bezoekers-wifi (MOREAU VISITEUR) zijn overal beschikbaar.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

Het Musée Gustave Moreau verhuurt geen audiogids-toestellen en heeft geen mobiele app; bij de receptie ligt een gratis gedrukte bezoekersroute, terwijl geplande rondleidingen met kunsthistorici in het Frans en Engels een apart ticket van € 10 kosten (€ 8 korting, inclusief museumentree) via billetterie.musee-moreau.fr. Onze vijf browsertracks hier kosten niets, en de Chiaro-app kan elk ander schilderij, aquarel of blad in huis toelichten vanaf een foto.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor het Musée Gustave Moreau?

Ja — de vijf audiotracks op deze pagina spelen gratis af in de browser van je telefoon, met volledige transcripties eronder en zonder installatie. Wil je het verhaal achter een ander doek of blad aan de atelierwanden horen, maak dan een foto in de Chiaro-app.

Wat kost de officiële audiogids in het Musée Gustave Moreau?

Die is er niet: het museum verhuurt geen audiogidsen en heeft geen eigen bezoekersapp. Bij de receptie ligt een gratis gedrukt of downloadbaar routeboekje, terwijl geplande rondleidingen in het Frans en Engels € 10 vol tarief of € 8 met korting kosten (inclusief entree) via billetterie.musee-moreau.fr.

Waar hangt Jupiter en Semele in het Musée Gustave Moreau?

Het werk domineert de eerste zaal van het atelier op de derde verdieping, bereikbaar via Albert Lafons smeedijzeren wenteltrap vanuit het atelier op de tweede verdieping. Elk toegangsticket omvat de ateliers op de tweede en derde verdieping.

Is het Musée Gustave Moreau op dinsdag gesloten?

Ja, het huis sluit elke dinsdag en op 1 januari, 1 mei en 25 december. Op alle overige dagen opent het van 10:00 tot 18:00 uur met laatste toegang om 17:30 uur, al loont het om vooraf even op musee-moreau.fr te kijken voor eventuele stakingsmeldingen.

Is de Paris Museum Pass geldig in het Musée Gustave Moreau?

Ja, een geldige Paris Museum Pass geeft gratis toegang, net als een leeftijdsbewijs voor bezoekers onder 18 jaar en EER-inwoners onder 26 jaar. Anders koop je tickets voor vrij bezoek rechtstreeks aan de balie voor € 8 vol tarief of € 6 met korting (online losse verkoop op billetterie.musee-moreau.fr is momenteel gepauzeerd), en op de eerste zondag van de maand heeft iedereen gratis entree.

Hoe lang duurt een bezoek aan het Musée Gustave Moreau?

Reken op vijfenveertig minuten tot een uur voor de vijf stops in de ateliers op de tweede en derde verdieping, inclusief tien minuten audio en tijd om door de draaibare tekeningenkasten te bladeren. Zijn ook het herinneringsappartement op de eerste verdieping en de kamers op de begane grond open, dan heb je met negentig minuten rustig de tijd voor alle vier woonlagen.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan het Musée Gustave Moreau.