Sacré-Cœur · Parijs · Onafhankelijke gids
Audiogids voor de Sacré-Cœur,
vijf stops, gratis.
Een basiliek van 85 meter lang, met een koepel van 83,33 meter hoog, in steen die na elke regenbui witter wordt: vijf stops van de tuin tot boven op de koepel, en Chiaro voor elk beeldhouwwerk dat je onderweg fotografeert.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Sacré-Cœur.
De witte koepels, vanaf Square Louise-Michel
Sacré-Cœur, Parijs
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over alles wat je ziet bij de Sacré-Cœur.
De vijf stops · 12 minuten audio
Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
De witte basiliek van Montmartre krijgt hier een audiogids in vijf stops die je op eigen houtje volgt, en de eerste stop speel je al af in de tuin eronder, voordat je ook maar één trede hebt genomen. Begin op de westelijke paden van Square Louise-Michel, met de koepels boven je; klim naar het voorplein voor Jeanne d'Arc en de heilige Lodewijk bij het portaal; ga naar binnen en blijf in het eerste deel van het schip staan, met je gezicht naar het noorden, voor het mozaïek in de apsis; loop door een zijbeuk naar de viering en kijk omhoog naar de engelen onder de grote koepel; ga daarna weer naar buiten, daal links in de droge gracht af naar de kassa van de koepel, en klim naar de omloop helemaal bovenin voor de laatste stop, met uitzicht over Parijs naar het zuidwesten. Samen duren de vijf opnamen ongeveer 12 minuten; reken te voet op een uur of zo, en op meer voor de klim van 280 treden.
De bron is de eigen website van de basiliek, sacre-coeur-montmartre.com: de erfgoedpagina's voor de geschiedenis, de bezoekerspagina's voor de openingstijden, de koepel en de huisregels, met Wikipedia als tweede bron. Dit is eerst een kerk waar dag en nacht wordt gebeden en pas daarna een bezienswaardigheid, dus een feestdag, een gebedswake of onweer kan de dag omgooien, en de koepel gaat sneller dicht dan de kerk. Hoor je van de zuster of de vrijwilliger bij de balie aan de ingang iets anders, ga dan af op wat zij zeggen, en schrijf ons, zodat we het kunnen rechtzetten.
Stop 1 van 5 · Square Louise-Michel, de openbare terrastuin onder de zuidgevel, vanaf de westelijke paden; buiten de hekken, geen ticket nodig
De witte koepels, vanaf Square Louise-Michel
Paul Abadie (1812–1884), winnaar van de prijsvraag van 1874; voortgezet door Honoré Daumet, Charles Laisné, Henri-Pierre-Marie Rauline en Lucien Magne (1849–1916) · Eerste steen 16 juni 1875; koepel voltooid 1899, buitenkant af in 1914; ingewijd 16 oktober 1919 · Kalksteen uit Château-Landon; 85 m lang en 35 m breed, koepel 83,33 m hoog
Om op te letten
- De vorm van de koepels. Ze zijn naar boven uitgerekt, geen halve bollen: de correctie van Lucien Magne op het ontwerp van Abadie, zodat ze vanuit deze tuin niet gedrongen zouden ogen.
- De vier kleinere koepels rond de grote. De basiliek ziet daarin de vier evangelisten, met de middelste koepel voor Christus.
- De kleur van de steen, zelfs op een grijze dag. De kalksteen uit Château-Landon scheidt bij regen calciet af en wordt daardoor witter.
Transcriptie (2:16)
Ga op een van de paden aan de westkant van de tuin staan en kijk omhoog. Van hieruit schuift de basiliek in elkaar tot één silhouet: de grote koepel met zijn lantaarn en kruis, een kleinere koepel ervoor, rechts van je de puntgevel van het westelijke dwarsschip, en alles in hetzelfde krijtwit, zelfs onder een grijze lucht. De steen komt uit de groeve van Château-Landon, zo'n vijfentwintig kilometer ten zuiden van Fontainebleau, dezelfde steen als die van de Arc de Triomphe, en hij heeft een vreemde gewoonte. Als er regen op valt, scheidt hij calciet af, en wordt hij witter.
Dan de vorm van de koepels. Het zijn niet de halve bollen die de eerste architect tekende. Paul Abadie won de prijsvraag van 1874 van zesenzeventig andere inzendingen, met een Romaans-Byzantijnse kerk op de plattegrond van een Grieks kruis, noord-zuid gericht, zodat ze zich naar de stad opent. Hij stierf in 1884, vlak nadat de fundering klaar was, en na hem kwamen er nog vijf architecten. Een van hen, Lucien Magne, rekte de koepels naar boven uit, omdat die van Abadie er van hieruit te laag uitzagen. Die eivorm is een correctie, bedacht voor precies de plek waar jij nu staat. En onder je voeten, als drager van al die steen op de heuvel, staan drieëntachtig pijlers die drieëndertig meter diep de heuvel in gaan.
Dan de naam van deze tuin. Eerst kwam het idee voor de kerk: op acht december 1870, na de nederlaag van Frankrijk tegen Pruisen, schreef Alexandre Legentil een brief waarin hij voorstelde in Parijs een kerk te bouwen, gewijd aan het Heilig Hart, als nationale gelofte van boetedoening. De Parijse Commune brak de maart daarop uit, op deze heuvel, en eindigde in mei. In haar eigen geschiedschrijving noemt de basiliek het idee dat de kerk een antwoord op de Commune was een misvatting, en de data geven haar gelijk. Historici werpen tegen dat de bouwers toch voor deze heuvel kozen, en dat de zwager van Legentil, Hubert Rohault de Fleury, bij het leggen van de eerste steen over Montmartre sprak als de plek waar de Commune was begonnen.
Die ruzie is eigenlijk nooit helemaal bijgelegd. In 1882 schrapte het parlement, met de linkse meerderheid van Georges Clemenceau, het geld, en het werk ging alleen door omdat stoppen twaalf miljoen frank zou hebben gekost. In 1898 dreef Émile Zola de spot met het hele idee van nationale boetedoening, en schreef hij, vol openlijk sarcasme, dat men er een reusachtig bouwwerk voor had neergezet dat Parijs vanuit al zijn straten kan zien, en niet kan zien zonder zich gekwetst te voelen. En in 2004 vernoemde de stad de tuin waarin je staat naar Louise Michel, een anarchiste die aan de Commune had meegedaan. Vijfentachtig meter lang, drieëntachtig meter tot de top van de koepel, en wit omdat het regent.
Stop 2 van 5 · Het voorplein boven aan de trappen, met je gezicht naar de drie deuren van het zuidportaal: Jeanne staat op de rechter (oostelijke) steunbeer, de heilige Lodewijk links; gratis
Jeanne d'Arc bij het portaal
Hippolyte Lefèbvre (1863–1935), beeldhouwer; gegoten door Henri Rouard · Geplaatst in 1927 · Bronzen ruiterstandbeeld, 4,70 m van sokkel tot hoofd, 4200 kg
Om op te letten
- Het geheven zwaard van Jeanne en haar volledige wapenrusting: de keuze van het bouwcomité, niet van de beeldhouwer, die een vechtend boerenmeisje wilde.
- De heilige Lodewijk aan het andere eind van het terras, met een zwaard in de ene hand en de doornenkroon in de andere.
- De pelikaan in reliëf hoog in de gevel, die haar jongen voedt uit haar eigen borst, het oude zinnebeeld van de eucharistie.
- De drie reliëfs boven de deuren, van links naar rechts: Mozes bij de rots, de lans en de heilige Thomas.
Transcriptie (2:19)
Klim tot boven aan de trappen en ga op het voorplein staan, met je gezicht naar de drie deuren. Aan beide uiteinden van het terras voor het portaal kijken twee bronzen ruiters uit over de stad: links van je de heilige Lodewijk, rechts Jeanne d'Arc. Begin bij Jeanne.
Ze meet 4,70 meter van de sokkel tot haar kruin en weegt 4200 kilo, met het zwaard geheven in haar rechterhand, in volle wapenrusting. Over die wapenrusting is gestreden. De beeldhouwer, Hippolyte Lefèbvre, stelde haar eerst voor als een boerenmeisje te paard, vechtend met het zwaard in de hand. Kardinaal Amette, de aartsbisschop van Parijs, keurde de schets goed. Het bouwcomité niet: dat wilde haar in harnas. Lefèbvre gaf toe, maakte de wapenrusting, en weigerde daarna het voltooide beeld op de Salon te laten zien. Ze werd in 1927 geplaatst, op de plek waar eerder een beeld van Sint-Maarten had gestaan. Tegenover haar heft de heilige Lodewijk zijn zwaard in de ene hand en houdt hij de doornenkroon in de andere.
Over deze twee gaat een legende. Abadie, de eerste architect, had ook aan de Saint-Front in Périgueux gewerkt, en dit portaal is naar dat van die kathedraal gemodelleerd. Boven het noordelijke voorplein van de Saint-Front zijn twee vergelijkbare lege plekken die voor ruiters gemaakt lijken, en het verhaal gaat dat de mensen van Périgueux ze niet wilden, en dat ze zo in Parijs terechtkwamen.
Kijk nu omhoog naar de top van de gevel. In de nis onder de puntgevel zegent Christus de stad met de ene hand en toont hij zijn hart met de andere: dit is het Heilig Hart waarnaar het gebouw heet. Hij is de derde die daar staat. Een tijdelijk gipsen beeld stortte in 1900 in, een model van Gustave Michel stond er vanaf 1907, en de huidige stenen figuur van vijf meter, van Pierre Seguin, kwam er in 1927, hetzelfde jaar als Jeanne. Naast hem zie je twee vogels in reliëf: een hen die haar kuikens onder haar vleugels beschut, en een pelikaan die haar jongen lijkt te voeden uit haar eigen borst, een oud symbool van Christus die zichzelf geeft in de eucharistie.
Tussen de bogen staan vier engelen voor de kardinale deugden, en je herkent ze aan wat ze vasthouden: Voorzichtigheid een spiegel en een passer, Rechtvaardigheid een weegschaal en een zwaard, Sterkte een toren en een getemde slang, Matigheid een klok en een gordel. Lees tot slot de reliëfs boven de drie deuren, van links naar rechts: Mozes die water uit de rots slaat, de lans van de soldaat die het hart van Christus aan het kruis doorboort, en de heilige Thomas die de wonden van de verrezen Christus aanraakt. De eerste twee zijn van Léon Fagel. Het derde is van Lefèbvre, de man die tegen de wapenrusting van Jeanne in ging, en verloor.
Stop 3 van 5 · Binnen, vanuit het eerste deel van het schip, met je blik naar het noorden, op de halve koepel boven het hoogaltaar
Het apsismozaïek van het Heilig Hart
Ontworpen door Luc-Olivier Merson (1846–1920) met Henri-Marcel Magne (1877–1944); uitgevoerd door het mozaïekatelier Guilbert-Martin · Uitgevoerd 1918–1922, ingewijd 1923 · Mozaïek van emaille uit Briare, 475 m² (473,78 m² volgens de opmeting in de Franse Wikipedia)
Om op te letten
- Het gouden hart op het witte gewaad van Christus, precies in het midden van de halve koepel: het Heilig Hart waarnaar de basiliek heet.
- De vrouw in het wit die aan zijn voeten knielt en hem een kroon aanreikt. Zij is Frankrijk.
- Paus Leo XIII, die de wereldbol aanreikt, onder Christus en iets opzij.
- De band met de inscriptie onderaan, GALLIA POENITENS ET DEVOTA ET GRATA: de laatste twee woorden, ‘en dankbaar’, kwamen er na 1918 bij.
Transcriptie (2:34)
Kom door de deuren naar binnen, blijf staan in het eerste deel van het schip, en kijk recht voor je uit en omhoog. De basiliek is noord-zuid aangelegd, dus je kijkt naar het noorden, en het hele gebouw is op dit punt gericht: een halve koepel van goud en blauw boven het hoogaltaar, 475 vierkante meter mozaïek, een van de grootste ter wereld. De eigen gids van de basiliek zegt dat je blik vanaf de ingang naar de Christus erin wordt getrokken. Je zou nergens anders naar kunnen kijken, al deed je nog zo je best.
Hij staat in het wit, met wijd gespreide armen, en op zijn borst zit een gouden hart dat licht uitstraalt. Dat is het Heilig Hart. Boven zijn hoofd verbindt een duif, de Heilige Geest, hem met God de Vader, helemaal bovenin het gewelf. Het ontwerp is van Luc-Olivier Merson, met Henri-Marcel Magne, en de mozaïekleggers van het atelier Guilbert-Martin in Parijs zetten het tussen 1918 en 1922, met emaille uit Briare. In 1923 werd het ingewijd.
Kijk nu naar de mensen om hem heen, want dit is de geschiedenis van Frankrijk, verteld als een processie. Aan zijn voeten knielt een vrouw in een wit gewaad die hem haar kroon aanbiedt: zij is Frankrijk. Bij haar staan de aartsengel Michaël, de beschermheilige van het land, en Jeanne d'Arc. Paus Leo de Dertiende, die in 1899 de wereld aan het Heilig Hart toewijdde, reikt een wereldbol aan, en achter hem volgen figuren in klederdracht voor de vijf werelddelen.
Langs de onderste band zie je de drie geloften die Frankrijk aan het Heilig Hart deed. Die van Marseille, tijdens de pest van 1720, met bisschop De Belsunce. De gelofte van Lodewijk de Zestiende en de koninklijke familie, geknield, in 1792. En de nationale gelofte van 1871, waaruit deze kerk is voortgekomen: de geknielde man is Alexandre Legentil, en de man die achter hem staat is zijn zwager, Hubert Rohault de Fleury. De twee mannen die de gelofte opstelden, staan daarboven in het goud, tegenover de Christus aan wie ze hun gelofte deden. Vlakbij staan Émile Keller, die het project door de Nationale Vergadering loodste, en twee generaals met de banier van het Heilig Hart. Helemaal bovenin staan de heiligen van Frankrijk, en onder hen is de heilige Dionysius, die, in de woorden van de basiliek zelf, op deze heuvel zijn bloed vergoot.
Lees de Latijnse band aan de voet van het mozaïek. Daar staat: aan het allerheiligste Hart van Jezus, Frankrijk, boetvaardig, toegewijd en dankbaar. Het woord dankbaar kwam er na de Eerste Wereldoorlog bij. Een gelofte van boete, begonnen na een nederlaag en voltooid na een overwinning, en iemand is teruggegaan om de dank erbij te zetten.
Nog één ding, onder het mozaïek. Boven het hoogaltaar, gedragen door twee zilveren engelen, staat het Allerheiligste, en sinds één augustus 1885 bidden mensen ervoor in ploegen, uur na uur, dag en nacht. Het is nooit opgehouden. Daarom is het schip voor gebed gereserveerd en vraagt de kerk hier om stilte: je staat midden in een wake die al meer dan 140 jaar duurt.
Stop 4 van 5 · Onder de middelste koepel, omhoogkijkend vanuit de zijbeuk bij de viering
De engelen van de Passie, onder de grote koepel
Louis-Ernest Barrias (1841–1905), Gustave Michel (1851–1924), Louis Noël (1839–1925) en Léon Fagel (1851–1913); koepel door Paul Abadie (1812–1884) en zijn opvolgers · Koepel voltooid 1899 · Gebeeldhouwde steen; de koepel 54,94 m hoog tot de sluitsteen en 16 m breed
Om op te letten
- De engel die op een van de pijlers het kruis omklemt; zoek daarna de lans, de nagels en de doornenkroon op de andere.
- De ring van bogen vlak boven de engelen, het triforium, waar de vier evangelisten in reliëf zitten met hun dieren.
- De Latijnse fries rond de voet van de koepel: regels uit de geloofsbelijdenis, onder de woorden van de nationale gelofte.
Transcriptie (2:11)
Loop door de zijbeuk naar de viering, blijf staan waar de beuk onder de grote koepel uitkomt, en leg je hoofd in je nek. Vier enorme pijlers dragen de koepel, en op elk ervan, precies waar de welving begint, spreidt een engel zijn vleugels. Zoek degene die het kruis tegen zijn borst drukt. De andere dragen de rest van de lijdenswerktuigen van Christus: de lans, de nagels, de doornenkroon, de spons gedrenkt in azijn. Vier beeldhouwers verdeelden ze onder elkaar: Louis-Ernest Barrias, Gustave Michel, Louis Noël en Léon Fagel.
Dit is het hart van het plan van Paul Abadie. Hij tekende een Grieks kruis, vier gelijke armen, en bekroonde het met vijf koepels: de vier kleine staan voor de evangelisten, de grote voor Christus. Vanaf waar je staat is de grote koepel bijna vijfenvijftig meter hoog tot de sluitsteen, en zestien meter breed.
De eigen gids van de basiliek vraagt je de koepel te lezen als een kroon in drie lagen, voor Christus Koning. De eerste laag boven de engelen is het triforium, de ring van arcaden waar de vier evangelisten in reliëf zitten met hun dieren. Rond de voet van de koepel loopt een fries met de woorden van de nationale gelofte, aan het Heilig Hart van Jezus, Frankrijk, en daaronder, in het Latijn, twee artikelen uit de geloofsbelijdenis.
Het duurde lang voor de bouw zo hoog was. De kerk werd op vijf juni 1891 plechtig in gebruik genomen zonder haar grote koepel, die pas in 1899 af was. De architect die van 1891 tot 1904 de leiding had, kreeg raad van Charles Garnier, de man die de Opéra van Parijs bouwde, in de neobarokke stijl waartegen deze kerk deels een reactie was.
Zie je hoe schemerig het hier is? De ramen zitten heel hoog. In april 1944 vielen er dertien bommen op de straat naast de basiliek, en alle ramen werden eruit geblazen. De muren hielden stand. En de mensen die geknield voor het Allerheiligste baden, bleven waar ze waren.
Het grote orgel hoor je vandaag niet. Het laatste grote instrument van Aristide Cavaillé-Coll, in 1898 gebouwd als salonorgel voor de villa van baron Albert de L'Espée boven Biarritz, is op tien maart 2025 gedemonteerd voor een restauratie van ongeveer twee jaar, en intussen speelt het kleinere koororgel bij de diensten. Het had al een hele weg afgelegd voor het hier stond: de baron verkocht het aan Charles Mutin, de opvolger van Cavaillé-Coll, die het in zijn Parijse werkplaats ombouwde, en het werd in deze kerk ingespeeld op zestien oktober 1919, de dag waarop de basiliek werd geconsacreerd, met Charles-Marie Widor aan de klavieren.
Stop 5 van 5 · De omloop rond de top van de koepel, met je gezicht naar het zuidwesten; apart betaald koepelbezoek, bereikbaar via de droge gracht links van de basiliek
Parijs vanaf de top van de koepel
Paul Abadie (1812–1884), koepels uitgerekt door Lucien Magne (1849–1916) · Koepel voltooid 1899; campanile voltooid 6 april 1912 · Kalksteen uit Château-Landon; de koepel 83 m hoog, op een heuveltop 130 m boven zeeniveau
Om op te letten
- De Eiffeltoren aan de horizon in het zuidwesten, de republikeinse tegenhanger van deze basiliek, die op funderingen van dezelfde steen uit Château-Landon staat.
- De lantaarn van de kleine koepel vlak onder je, bekroond met een lelie: een van de vier koepels die voor de evangelisten staan.
- Achter je, naar het noorden, de vierkante campanile, iets hoger dan waar je staat, met daarin de Savoyarde.
Transcriptie (2:11)
Kom even op adem op de omloop boven op de koepel, na 280 treden smalle trap, en kijk naar het zuidwesten, naar de Eiffeltoren. Vlak onder je ligt de lantaarn van een van de vier kleine koepels, met een stenen lelie op de punt, en daarachter ligt Parijs plat tot aan de horizon. Op een heldere dag reikt het uitzicht hiervandaan dertig kilometer ver. De top van de koepel ligt meer dan 200 meter boven zeeniveau, en daarom ziet de stad eruit als een kaart.
Zoek de Eiffeltoren. De Franse beschrijving van deze kerk noemt de toren de republikeinse tegenhanger van de basiliek: een heuvel van geloof en een pyloon van ijzer die elkaar over de stad heen aankijken. De twee hebben meer gemeen dan beide kampen wilden toegeven: de steen onder je voeten kwam uit de groeven van Château-Landon, net als die van de funderingen van de toren, en van de Arc de Triomphe. Ergens daarbeneden staat ook de Opéra van Charles Garnier, het neobarokke gebouw waartegen deze kerk deels werd ontworpen.
Draai je nu om en kijk naar het noorden. Vlak achter de koepel, nauwelijks hoger dan jij, staat de vierkante campanile, vierentachtig meter hoog, van Lucien Magne, voltooid met het kruis op de lantaarn in april 1912. Daarin hangt de Savoyarde, de grootste klok van Frankrijk: drie meter doorsnee, bijna negentien ton, met een heel lage c. Ze was een geschenk van de vier bisdommen van Savoie, een idee van de aartsbisschop van Chambéry, die in januari 1889 een inzameling begon om zowel de nationale gelofte te gedenken als de aansluiting van Savoie bij Frankrijk in 1860. De klokkengieterij Paccard goot haar in Annecy op twaalf mei 1891; vreemd genoeg staat er op de klok zelf 1890. Achtentwintig paarden trokken haar deze heuvel op, en ze kwam aan in de nacht van zestien oktober 1895. Ze hing eerst in een tijdelijke houten klokkenstoel, werd in 1905 gesaboteerd, en ging pas in maart 1907 de campanile in.
De Savoyarde luidt alleen op de grote feestdagen: Pasen, Pinksteren, Hemelvaart, Kerstmis, Maria-Tenhemelopneming en Allerheiligen. Met één uitzondering. In de nacht van vierentwintig augustus 1944, toen tijdens de bevrijding van Parijs de eerste Franse troepen het stadhuis bereikten, luidde ze over de stad, en een klok van die omvang hoor je tien kilometer ver.
Kijk nog één keer naar beneden, naar het geheel. Op deze heuvel vergoot, in de woorden van de basiliek zelf, de heilige Dionysius zijn bloed; hier werd een gelofte van boete in witte steen gebouwd; en in één augustusnacht stuurde deze heuvel negentien ton geluid over elk dak dat je kunt zien.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je bij de Sacré-Cœur ziet.
Vijf opnamen laten het meeste van de heuvel onverteld: drie deurreliëfs, vier deugden in steen, een stoet pausen, koningen en heiligen in het mozaïek, en een horizon vol daken vanaf de top. Fotografeer op het voorplein of boven op de koepel een beeldhouwwerk dat je niet kunt plaatsen of een torenspits die je niet kunt benoemen, en Chiaro vertelt je wie het maakte en wat het daar doet. Waar camera's niet mogen, in het schip, typ je je vraag gewoon in.
Voor je gaat
Zo kom je er
35, rue du Chevalier de la Barre, 75018 Paris, op de top van de butte Montmartre. Vanaf Square Louise-Michel beneden lopen trappen omhoog naar het voorplein voor het zuidportaal; vóór het binnenste voorplein en de deuren is er een tassencontrole. Drempelvrij binnenkomen kan via een ingang met lift aan de achterkant van de basiliek, op 35 rue du Chevalier de la Barre, die kortere openingstijden heeft dan de kerk.
Metrolijn 2 tot Anvers, of met de bus.
Tickets en toegang
- De basiliek is het hele jaar elke dag open, zonder uitzondering, van 6.30 tot 22.30 uur, en de toegang is voor iedereen gratis, zonder ticket en zonder reservering. Op de grote feestdagen, bij sommige gebedswaken en tijdens het Heilig Uur op de eerste donderdag van elke maand blijft ze langer open.
- De koepel is het enige deel dat geld kost: 8 euro voor volwassenen, 5 euro voor kinderen tot 15 jaar, alleen te betalen bij de eigen kassa ter plaatse. De ingang is buiten, na de veiligheidscontrole: daal meteen links van je af in de droge gracht, en het loket en de kaartautomaat vind je 20 meter naar rechts, onder aan de trap. De basiliek noemt als openingstijden 10.15 tot 17.30 uur, laatste toegang om 17.00 uur, maar zegt erbij dat die per seizoen verschillen; de koepel sluit ook rond het middaguur voor een pauze en kan dichtgaan voor onderhoud of door het weer, dus kijk de dag ervoor op de koepelpagina. De klim telt 280 treden over een smalle trap, zonder lift.
- In het schip mag je niet fotograferen. De basiliek vraagt om gepaste kleding, stilte en geen telefoongesprekken, en in het schip vraagt ze bezoekers het eerste deel te respecteren, dat voor gebed is bestemd. Luister de twee stops binnen met oortjes, of luister ze vooraf buiten op het voorplein.
- De crypte is niet open voor bezoekers, behalve tijdens een gratis begeleide rondgang, alleen in het Frans, op dinsdag, woensdag, donderdag en zaterdag om 16.00 uur, van ongeveer veertig minuten; je verzamelt op het binnenste voorplein, net voorbij de tassencontrole, en een vrije gift is welkom.
De officiële audiogids
De eigen audiotours van de basiliek kosten niets, en ze draaien allebei op je eigen smartphone: een van de basiliek zelf in acht talen, die je start met de QR-code voor jouw taal op de poster bij de ingang, en een alleen in het Frans van Art, Culture et Foi, de vereniging voor religieuze kunst van het bisdom Parijs. Ze behandelen de gevel, de zijkapellen, het koormozaïek, de ramen en het beeldhouwwerk. De crypte is alleen te zien tijdens een gratis begeleide rondgang in het Frans. Deze pagina staat daarnaast als onafhankelijke metgezel die beneden in de tuin begint en boven op de koepel eindigt, met elke vertelling uitgeschreven onder de speler, voor de momenten waarop stilte voorgaat.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor de Sacré-Cœur?
Ja, zelfs meer dan één, en voor geen ervan hoef je een apparaatje bij een balie op te halen. De twee officiële tours van de basiliek zijn gratis en draaien op je eigen telefoon: een in acht talen via een QR-code bij de ingang, en een in het Frans van Art, Culture et Foi. Deze pagina is ook gratis en bestrijkt ander terrein: ze begint in Square Louise-Michel, eindigt boven op de koepel en geeft elke vertelling volledig weer onder de speler.
Kan ik de audiogids voor de Sacré-Cœur zonder ticket beluisteren?
Voor vier van de vijf stops wel: de tuin, het portaal en het interieur van de basiliek zijn gratis en elke dag open. Alleen voor de laatste stop, boven op de koepel, heb je het koepelticket nodig, 8 euro voor een volwassene, ter plaatse te koop bij de eigen kassa van de koepel.
Wat kost de officiële audiogids van de Sacré-Cœur?
Niets: de audiotours van de basiliek zijn gratis. Voor de tour in acht talen scan je de QR-code voor jouw taal op de poster bij de ingang. Het enige waarvoor je bij een bezoek betaalt, is de klim naar de koepel: 8 euro voor volwassenen en 5 euro voor kinderen tot 15 jaar.
Waar begint deze wandeling bij de Sacré-Cœur, en hoe kom ik daar?
In Square Louise-Michel, de openbare terrastuin onder de zuidgevel, op de westelijke paden. Metrolijn 2 stopt bij Anvers, of je komt met de bus; de trappen van de tuin leiden omhoog naar het voorplein en de deuren, waar de tweede stop speelt.
Is de Sacré-Cœur ooit dicht?
De kerk niet: haar deuren gaan elke dag open, zonder uitzondering, van 6.30 tot 22.30 uur, en op sommige feestdagen en bij gebedswaken langer. Met de koepel ligt dat anders. Die sluit rond het middaguur, kan dichtgaan voor onderhoud of bij slecht weer, en de openingstijden schuiven met de seizoenen mee, dus kijk de dag ervoor op de koepelpagina van de basiliek als het uitzicht je veel waard is.
Mag ik binnen in de Sacré-Cœur fotograferen?
Niet in het schip. De basiliek vraagt bezoekers dat niet te doen, uit respect voor wie bidt voor het Allerheiligste, dat dag en nacht is uitgesteld, en ze vraagt overal om stilte. De eerste twee stops op deze pagina zijn buiten, en de laatste ook.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Sacré-Cœur.