შინაარსზე გადასვლა

ძველი პინაკოთეკა · მიუნხენი · დამოუკიდებელი გიდი

ძველი პინაკოთეკის აუდიოგიდი,
ხუთი გაჩერება, უფასოდ.

ხუთივე ამავე ჩანართში ირთვება. მეორე სართულის დანარჩენი შვიდასი ნახატისთვის კი Chiaro ასწიეთ და ის იმ ნახატის ამბავს მოგიყვებათ, რომლის წინაც დგახართ.

ჩამოტვირთეთ App Store-დან

შექმნილია Chiaro-ს მიერ. არ არის დაკავშირებული ძველი პინაკოთეკის ადმინისტრაციასთან.

9:41

ავტოპორტრეტი ბეწვიან სამოსში

ძველი პინაკოთეკა, მიუნხენი

0:00 3:06
გაჩერება 1 / 5

ხუთი გაჩერება · 13 წუთის აუდიო

ხუთი გაჩერება, ერთი მარშრუტი,
იმ თანმიმდევრობით, რომლითაც გაივლით.

ხუთი ნახატი, ხუთი დარბაზი, ერთი სწორი ხაზი. მარშრუტი მეორე სართულზე, ზედა გალერეაში (Obere Galerie) რჩება, სადაც კოლექციის უდიდესი ნაწილი კიდია, და დარბაზების ნომრებს დასავლეთიდან აღმოსავლეთისკენ მიჰყვება: დიურერის ავტოპორტრეტი I დარბაზშია, ლეონარდოს „მადონა მიხაკით“ – IV დარბაზში, ტიციანის კარლ V – V დარბაზში, შემდეგ კი რუბენსის ორი ნახატი, VII და VIII დარბაზებში. მოსმენას დაახლოებით ცამეტი წუთი სჭირდება, სიარულს – თხუთმეტი წუთი; ყველაფერი ერთ სართულზეა და უკან ერთი ნაბიჯის გადადგმაც არ მოგიწევთ.

ამ გვერდზე ყოველ ფაქტს ორი წყარო უმაგრებს ზურგს: მუზეუმის ონლაინკოლექცია sammlung.pinakothek.de-ზე და გარე საცნობარო წყარო. ძველი პინაკოთეკა ნახატებს ხშირად გადაკიდებს და ყოველი ნახატის მიმდინარე დარბაზს ონლაინ აქვეყნებს, ამიტომ თუ კედლის ეტიკეტი ამ გვერდს ეწინააღმდეგება, ეტიკეტზე, სავარაუდოდ, უფრო ახალი ინფორმაციაა: მას მიჰყევით და შეგვატყობინეთ.

გაჩერება 1 / 5 · მეორე სართული, დარბაზი I

ავტოპორტრეტი ბეწვიან სამოსში

ალბრეხტ დიურერი · 1500 · ზეთი ცაცხვის დაფაზე, 67,1 × 48,9 სმ

დააკვირდით

  • ორი წარწერა, ორივე მისი თვალების სიმაღლეზე. მარცხნივ თარიღი 1500 და მონოგრამა A.D., მარჯვნივ ლათინური ტექსტის ოთხი სტრიქონი პეპლის ფორმის პაწაწინა კარტუშში.
  • ბეწვის საყელო. ყოველი ღერი ფუნჯის ცალკე მონასმია, ფერი კი წვერიდან ძირამდე თანდათან იცვლება.
  • ხელი ქვემოთ, თითები ბეწვში აქვს ჩაფლული. ეს ერთადერთი ფერწერული ავტოპორტრეტია, სადაც დიურერი არ აჩვენებს ხელს, რომლითაც ხატავს.
  • სიმეტრია და ბრტყელი შავი ფონი მის უკან. არც ოთახი, არც ფანჯარა, არც პეიზაჟი, არაფერი, რაც მას სადმე მოათავსებდა.
ტექსტი (3:06)

ის პირდაპირ თქვენ გიყურებთ. არა თქვენს გვერდით, არა თქვენი მხრის თავზე. პირდაპირ წინ, ზუსტად შუაში, თითქმის სრულყოფილად სიმეტრიულად, და სწორედ ამაშია ცაცხვის ხის ამ პატარა დაფის მთელი სკანდალი.

1500 წელს საკუთარ თავს ასე არავინ ხატავდა. ჩრდილოეთ ევროპაში პორტრეტს სამმეოთხედიან რაკურსში ხატავდნენ, იტალიაში კი – პროფილში. პირდაპირი, სიმეტრიული სახე მხოლოდ ეკლესიაში შეიძლებოდა გენახათ. ეს პოზა ქრისტესთვის იყო დაცული. ალბრეხტ დიურერი ოცდარვა წლის იყო და ეს პოზა საკუთარ თავს მიითვისა. მუზეუმი ამას საკუთარ ეტიკეტზე პირდაპირ წერს: ამ პორტრეტის სტილი მან მაცხოვრის ხატებს დაუყრდნო, სადაც ქრისტე ხელს კურთხევის ნიშნად აღმართავს. იმის მიხედვით, როგორ წაიკითხავთ, ეს ან უზარმაზარი ამპარტავნებაა, ან განცხადება, რომ შემოქმედების უნარი ღვთისგან მოდის.

შეხედეთ ორ წარწერას, ორივე მისი თვალების სიმაღლეზეა. მარცხნივ 1500 წელი და მისი მონოგრამაა: დიდი A, რომლის ქვეშაც პატარა D არის ჩაბუდებული. თარიღი ინიციალების ზემოთ რომ დგას, ეს მათ მეორე წაკითხვას აძლევს: ანო დომინი, ანუ „უფლის წელს“. მარჯვნივ ლათინური ტექსტის ოთხი სტრიქონია კარტუშში, რომელიც იმდენად პატარაა, რომ დახრა მოგიწევთ, და, უცნაურად, პეპლის ფორმა აქვს. Albertus Durerus Noricus ipsum me propriis sic effingebam coloribus aetatis anno XXVIII. მე, ალბრეხტ დიურერმა ნიურნბერგიდან, საკუთარი თავი ასე გამოვსახე შესაფერისი ფერებით, ოცდარვა წლის ასაკში.

ოცდარვას მნიშვნელობა ჰქონდა. ცხოვრების ასაკების შუა საუკუნეების სქემაში ეს ის წელი იყო, როცა ადამიანი ახალგაზრდობას ემშვიდობებოდა, ამიტომ ნახატი ერთდროულად აღნიშნავს გარდატეხას მის ცხოვრებაში და საუკუნეების მიჯნას. შესაძლოა, ის ახალი საუკუნის ზეიმისთვის შეიქმნა ჰუმანისტ კონრად ცელტისის გარშემო შემოკრებილ წრეში, რომელსაც დიურერიც ეკუთვნოდა.

ახლა მიუახლოვდით და ბეწვს შეხედეთ. ეს მოსასხამი შაუბეა, საყელო კი კვერნის ბეწვისაა. ყოველი ღერი ფუნჯის ცალკე მონასმია, წვერიდან ძირამდე დაჩრდილული, ამიტომ ბეწვი მკერდზე ყველგან სხვადასხვაგვარად იჭერს სინათლეს. ეს ოსტატობის დემონსტრაციაა და, შესაძლოა, პატარა ტყუილიც. იმდროინდელი ჩაცმულობის კანონები კვერნის ბეწვს ქალაქის ელიტის მდიდარ მამაკაცებს უტოვებდა, მათ, ვისაც საქალაქო საბჭოში ჯდომის უფლება ჰქონდა. 1500 წელს დიურერი არც ერთი იყო და არც მეორე. ნიურნბერგის დიდ საბჭოში მხოლოდ 1509 წელს აირჩიეს.

კიდევ ერთი რამ, და ეს ყველაზე უცნაურია. მისი ხელი ნახატის ქვედა ნაწილშია, თითები ბეწვში აქვს ჩაფლული, მეორე ხელი კი ნახატზე საერთოდ არ ჩანს. ეს ერთადერთი ფერწერული ავტოპორტრეტია, სადაც დიურერი არ აჩვენებს ხელს, რომლითაც მუშაობს. აქ მან საკუთარ თავს წაბლისფერი თმაც მიანიჭა. სხვა ავტოპორტრეტებზე მისი თმა მოწითალო ქერაა.

შენიღბვამ იმაზე უკეთ იმუშავა, ვიდრე მას შეიძლება ჩაეფიქრებინა. დაახლოებით 1520 წელს ზებალდ ბეჰამმა ეს სახე ქრისტეს გამოსახულების ქსილოგრაფიისთვის ნიმუშად გამოიყენა და ექსპერტების უმეტესობა მეცხრამეტე საუკუნემდე ამ ესტამპს დიურერის ნამუშევრად თვლიდა.

დაფა ნიურნბერგში საჯაროდ გამოფინეს ცოტა ხნით ადრე, სანამ დიურერი 1528 წელს გარდაიცვლებოდა, და ქალაქმა ის თითქმის სამასი წელი შეინახა. 1805 წელს ის ბავარიის სამეფო კოლექციას მიჰყიდეს. ამიტომაც აღმოჩნდა ის აქ, ძველი პინაკოთეკის პირველ დარბაზში, და ამიტომაც გიყურებთ ახლაც პირდაპირ.

გაჩერება 2 / 5 · მეორე სართული, დარბაზი IV

მადონა მიხაკით

ლეონარდო და ვინჩი · დაახლ. 1475 · ზეთი და ტემპერა ალვის ხის დაფაზე, 62 × 48,5 სმ

დააკვირდით

  • დანაოჭებული საღებავი ღვთისმშობლის სახეზე – ძალიან ახალგაზრდა მხატვრის კვალი, რომელიც ჯერ კიდევ სწავლობდა, როგორ იქცევა ზეთის საღებავი.
  • კრისტალის ლარნაკი ყვავილებით, მარჯვნივ, რაფაზე. ეს, სავარაუდოდ, ის ლარნაკია, რომელიც ვაზარიმ გაიხსენა, როცა პაპ კლემენტ VII-ის კუთვნილ ლეონარდოს ნახატს აღწერდა.
  • მიხაკი, პატარა და წითელი, განზრახ ჩრდილშია დატოვებული, ორივე სახე კი განათებულია.
  • ცისფერი მთები ოთხ ფანჯარაში – უკვე ის უცნაური, დაკბილული მწვერვალები, რომლებსაც ოცდაათი წლის შემდეგ მონა ლიზას უკან დახატავს.
ტექსტი (2:38)

ახლოს დადექით, რადგან ნახატი პატარაა. სამოცდაორი სანტიმეტრი ორმოცდარვანახევარზე, ალვის ხის დაფაზე, და ეს ლეონარდო და ვინჩის ერთადერთი ნახატია გერმანიის მუზეუმებში.

ეს ძალიან ადრეული ნამუშევარია. დაახლოებით 1475 წელს ლეონარდო ჯერ კიდევ თავისი მასწავლებლის, ანდრეა დელ ვეროკიოს ფლორენციულ სახელოსნოში იყო, და ეს არის ის, რაც იმ სახელოსნოდან გამოდიოდა, როცა შეგირდი შემთხვევით ლეონარდო აღმოჩნდებოდა. კომპოზიცია საკმაოდ ჩვეულებრივია. ახალგაზრდა დედა, კარგად ნაკვები შიშველი ბავშვი, ინტერიერი, რომელიც ფანჯრებისკენ იხსნება. ყველაფერი უჩვეულო შესრულებაშია.

დაიწყეთ ღვთისმშობლის სახით და გულწრფელად აღიარეთ, რას ხედავთ, რადგან მუზეუმიც გულწრფელია. საღებავი დანაოჭებულია. ლოყასა და შუბლზე პატარა ამობურცულობები და ნაოჭები გასდევს. ზეთის საღებავი ფლორენციაში ჯერ კიდევ ახალი მასალა იყო და გავრცელებული აზრით, ლეონარდომ უბრალოდ ჯერ არ იცოდა, რას აკეთებდა მისით. მუზეუმი ნახატს ფერწერის ტექნიკის ექსპერიმენტს უწოდებს. ეს ახალგაზრდა კაცის კვალია, რომელიც ყველას თვალწინ თავად ეუფლება ახალ მასალას, თანაც დაფაზე, რომლის წინაც ვიღაცას ლოცვა უნდა აღევლინა.

შემდეგ ყვავილი. წითელი მიხაკი, ნახატის შუაგულში გაწვდილი, სისხლისა და ქრისტეს ვნების ნიშანი. ლეონარდო მას ჩრდილში ტოვებს, ორივე სახე კი განათებულია. ბავშვი ზემოთ იყურება, დედა – ქვემოთ, და მათი მზერა ერთმანეთს არასოდეს ხვდება.

ახლა მარჯვენა რაფას შეხედეთ, სადაც კრისტალის ლარნაკში რამდენიმე ყვავილია. შესაძლოა, სწორედ ამ ლარნაკის წყალობითაა საერთოდ შესაძლებელი ნახატის ისტორიის მიკვლევა. ჯორჯო ვაზარიმ ჩაიწერა, რომ მედიჩების გვარის პაპს, კლემენტ მეშვიდეს, ლეონარდოს მადონა ჰქონდა მინის ლარნაკით, და ეს ლეონარდოს ერთადერთი ცნობილი მადონაა, სადაც ყვავილებიანი ლარნაკია.

პაპის შემდეგ კვალი საუკუნეობით იკარგება და ყველაზე ჩვეულებრივ ადგილას, რაც კი შეიძლება წარმოიდგინოთ, ჩნდება ხელახლა. მეცხრამეტე საუკუნის მეორე ნახევარში დაფა ეკიდა აუგუსტ ვეცლერის აფთიაქში, სახელად „ობერე აპოთეკე“, დუნაის პირას მდებარე პატარა ქალაქ გიუნცბურგში. როცა ვეცლერის და, ტერეზე, 1885 წელს გარდაიცვალა, ნახატი მისი ავეჯის აუქციონზე მოხვდა, რომელიც 1886 წლის აპრილში ორ დღეს გაგრძელდა. ვაჭრობა ხუთი მარკით დაიწყო. ადგილობრივმა ექიმმა, ალბერტ ჰაუგმა, ის ორმოცდაშვიდნახევარ მარკად შეიძინა.

სამი წლის შემდეგ ჰაუგმა ის ამ მუზეუმს რვაას მარკად მიჰყიდა. იმ დროს მის ღირებულებას ათი ათას მარკად აფასებდნენ. და როცა მუზეუმმა ის იყიდა, მისმა საკუთარმა დირექტორმა ნახატი ვეროკიოს სკოლას მიაკუთვნა. ლეონარდოს სახელი პირველად ხმამაღლა ჰაინრიხ ფონ გაიმიულერმა წარმოთქვა, 1889 წლის შემოდგომაზე. იმავე წლის ბოლომდე ბავარიის პრინც-რეგენტმა ექიმ ჰაუგს რაინდობა უბოძა, წმინდა მიქაელის ორდენი, როგორც კომპენსაცია იმისთვის, თუ რა ცოტა გადაუხადა მუზეუმმა.

გაჩერება 3 / 5 · მეორე სართული, დარბაზი V

იმპერატორ კარლ V-ის პორტრეტი

ტიციანი · 1548 · ზეთი ტილოზე, 204,5 × 122 სმ

დააკვირდით

  • თარიღი, ამოკვეთილი ქვის მოაჯირზე მარჯვნივ, მისი ხელის სიმაღლეზე: MDXLVIII.
  • სახე. მასში მლიქვნელობის ნატამალიც არ არის: ჰაბსბურგების გრძელი ყბა, დაღლილობა, თვალები, რომლებიც სადღაც თქვენს მიღმა იყურება.
  • ტილოს მარჯვენა მხარე, სადაც პეიზაჟი ისე თხლად და სწრაფად არის დახატული, რომ მასიური შავი ფიგურის გვერდით თითქმის არ ჩანს.
ტექსტი (2:18)

ევროპის ყველაზე ძლიერი კაცი სავარძელში ზის, თავიდან ფეხებამდე შავებში ჩაცმული.

კარლ მეხუთემ, საღვთო რომის იმპერიის იმპერატორმა, ტიციანი 1533 წელს თავის კარის მხატვრად დანიშნა და აზნაურობა უბოძა. 1548 წელს ორივე აუგსბურგში იმყოფებოდა იმპერიულ რაიხსტაგზე, და ტიციანმა იქ იმპერატორი ორჯერ დახატა. ერთხელ ცხენზე ამხედრებული – ის ნახატი ახლა პრადოში კიდია – და ერთხელ ასე.

ჯერ თარიღი იპოვეთ. ის მარჯვნივ, ქვის მოაჯირზეა ამოკვეთილი, მისი ხელის სიმაღლეზე. MDXLVIII.

შემდეგ ტილოს ორ ნახევარს შეხედეთ, რადგან ისინი ერთმანეთს არ ეთანხმებიან. მარცხნივ ყველაფერი იმპერიაზე ლაპარაკობს. ოქროს ბროკადი, მარმარილოს სვეტი, წითელი ხალიჩა, ფოჩებითა და ფუნჩებით მორთული სავარძელი. მარჯვნივ კი პეიზაჟი, ისე თხლად და ისე აჩქარებით მონასმული, რომ მასში გაიხედავთ. შუაში კი სახე, მლიქვნელობის ნატამალის გარეშე. ჰაბსბურგების გრძელი ყბა. დაღლილობა. თვალები, რომლებიც სადღაც თქვენი მხრის მიღმა გარბის. მუზეუმის საკუთარი აღწერა ზუსტად ამბობს: სვეტები, ხალიჩა და ბროკადი იმპერიულ ღირსებას ატარებს, სახე კი მმართველის ასაკსა და გადაღლას ყოველგვარი იდეალიზაციის გარეშე აჩვენებს.

ახლა ის ნაწილი, რომელიც ხალხს აოცებს. მუზეუმი იმასაც ამბობს, რომ ტიციანმა შესრულება დიდწილად თავისი სახელოსნოს თანაშემწეს, სავარაუდოდ, ლამბერტ სუსტრისს მიანდო, რომელიც თავად ტიციანის ხელით შესრულებული ესკიზის მიხედვით მუშაობდა. ის თხელი პეიზაჟი მარჯვნივ, დიდი ალბათობით, სუსტრისის ნამუშევარია და არა ტიციანის. შესაძლოა, არსებობდა კიდეც თავად ტიციანის დახატული პირველი ვერსია, რომელიც სადღაც დაიკარგა.

ტიციანი აუგსბურგს არ უჩიოდა. იმპერიულ ქალაქს მან სამყაროს დიდება უწოდა, თავის მეგობარს, ლორენცო ლოტოს კი უთხრა, რომ კარისა და იმპერატორის ყოველგვარი წყალობით იყო გარშემორტყმული. ის თავისი პროფესიის მწვერვალზე იყო, თავად იმპერატორს ხატავდა და სამუშაოს უმეტესი ნაწილი მაინც სხვას მიანდო.

ოთხნახევარი საუკუნის შემდეგ ჰენრი კისინჯერმა ამ ტილოს შეხედა და მის შესახებ თავის წიგნში, „მსოფლიო წესრიგი“, დაწერა. მან მას დაუვიწყარი, შემაძრწუნებელი პორტრეტი უწოდა და თქვა, რომ ის აჩვენებს ადამიანის ტანჯვას, რომელსაც არც სულიერი სისრულის მიღწევა შეუძლია და არც ჰეგემონური ძალაუფლების ბერკეტების ამოძრავება. რაც არ უნდა ფიქრობდეთ კისინჯერზე, ეს სამართლიანი აღწერაა იმისა, რაც თქვენ წინაა. თავისი დროის ყველაზე ძლიერი კაცი, თავისი დროის საუკეთესო მხატვრის დახატული, და ისე გამოიყურება, თითქოს თითქმის ნებისმიერ სხვა ადგილას ყოფნას ამჯობინებდა.

გაჩერება 4 / 5 · მეორე სართული, დარბაზი VII

ლევკიპოსის ასულების გატაცება

პიტერ პაულ რუბენსი, იან ვილდენსთან ერთად · დაახლ. 1618 · ზეთი ტილოზე, 224 × 210,5 სმ

დააკვირდით

  • პატარა ფრთოსანი ბიჭი ყველაზე მარცხნივ, რომელსაც ჟღალი ცხენის ლაგამი უჭირავს. მისი ერთი ფრთა შავია.
  • მარცხენა კაცის აბჯარი და მარჯვენა კაცის შიშველი მკერდი. ასე გაარჩევთ მოკვდავ კასტორს უკვდავი პოლუქსისგან.
  • ორი ცხენი, რომლებიც საპირისპირო მხარეს იწევს, ერთი გაჩერებული, მეორე ყალყზე შემდგარი; სწორედ ეს ატრიალებს სხეულების მთელ კვანძს.
  • უზარმაზარი „საშინელი სამსჯავრო“ ამ დარბაზის ბოლო კედელზე. დარბაზი მის გარშემო ააშენეს.
ტექსტი (2:24)

ეს შენობის უდიდესი დარბაზია და ის ერთი ნახატის გარშემო ააშენეს. არა ამის. შემობრუნდით და ბოლო კედელს შეხედეთ, ექვს მეტრზე აზიდულ „საშინელ სამსჯავროს“. ეს ტილო მუზეუმის უდიდესი ნახატია, ექვსას რვა სანტიმეტრი ოთხას სამოცდასამზე, და ძველ პინაკოთეკაში ერთადერთი ნამუშევარია, რომელიც დღესაც ზუსტად იქ კიდია, სადაც 1836 წელს, მუზეუმის გახსნისას ჩამოკიდეს. დარბაზი სწორედ მისთვის დააპროექტეს. ამ შენობაში რუბენსის სამოცდათორმეტი ნახატი კიდია – რუბენსის ყველაზე დიდი კოლექცია, რომელიც მსოფლიოში სადმე მუდმივად არის გამოფენილი, და ის სწორედ ამ დარბაზიდან იწყება.

ახლა ცხენებს დაუბრუნდით.

ამბავი ბერძნულია. ტყუპი ძმები, კასტორი და პოლუქსი, მესენიის მეფე ლევკიპოსის ასულებს, ფებესა და ჰილაირას იტაცებენ. ყველასთვის ეს ცუდად მთავრდება. ტყუპები შემდგომ დევნაში იღუპებიან. ისინი სხვადასხვა მამისგან დაბადებული ტყუპები იყვნენ: კასტორის მამა სპარტის მეფე იყო, ამიტომ კასტორი მოკვდავი იყო, პოლუქსის მამა კი – იუპიტერი, ამიტომ პოლუქსი მოკვდავი არ იყო. როცა პოლუქსმა ითხოვა, ძმას ნუ დამაშორებთო, ორივე ვარსკვლავებად აქციეს.

ტილოზე მათი გარჩევა შეგიძლიათ. კასტორს, ცხენების მომთვინიერებელს, აბჯარი აცვია. პოლუქსი, მოკრივე, წელსზემოთ შიშველია. ცხოველებიც კი მხარეს ირჩევენ. კასტორის ჟღალი ცხენი გაუნძრევლად დგას, მას პატარა ფრთოსანი ბიჭი ამშვიდებს, რომელსაც ლაგამი უჭირავს, პოლუქსის ჭრელი ნაცრისფერი ცხენი კი უკან ყალყზე დგება. იმ ბიჭის ფრთებს შეხედეთ. ერთი მათგანი შავია და, ჩვეულებრივ, მას იმის მინიშნებად კითხულობენ, რაც ტყუპებს ელის.

ვერავინ გეტყვით, რომელი და რომელია. არც ერთ ქალს ატრიბუტი არ აქვს, ამიტომ ორი სახელი ორ ფიგურას შორის დაცურავს და ყოველთვის ასე იყო.

მუზეუმის თქმით, რუბენსი აქ ამტკიცებს, რომ ფერწერა ქანდაკებას სჯობს. ის აგებს კომპოზიციას, რომელიც ერთდროულად რამდენიმე სხვადასხვა ხედს გთავაზობთ, და კანს, თმას, ფოლადსა და ქსოვილს ისე ზუსტად გადმოსცემს, რომ ვერც ერთი მარმარილო ვერ შეედრებოდა. სხვათა შორის, პეიზაჟი რუბენსს არ დაუხატავს. ეს სპეციალისტის, იან ვილდენსის ნამუშევარია, და მუზეუმი მას ეტიკეტზე რუბენსის გვერდით ასახელებს. მოოქროვილი ჩარჩო ნახატზე ახალია, მეთვრამეტე საუკუნისაა, მიუნხენის კარის არქიტექტორის, იოზეფ ეფნერის ნახელავი.

და ბოლოს, ერთი რამ ყველა გერმანელისთვის, ვინც ახლოს დგას და გვისმენს. ეს ნახატი ლორიოს ერთი სკეტჩის ცენტრშია, ცოლ-ქმრის ფსიქოლოგთან კონსულტაციაზე, სადაც წყვილს სთხოვენ, ნახატი აღწერონ, ქმარი კი ხანგრძლივი პაუზის შემდეგ ყველაფერს ასე აჯამებს: ორი ბატონი ორ ქალბატონს ცხენოსნობის გაკვეთილს უტარებს.

გაჩერება 5 / 5 · მეორე სართული, დარბაზი VIII

წყეულთა დაცემა

პიტერ პაულ რუბენსი · დაახლ. 1621 · ზეთი დაფაზე, 286 × 224 სმ

დააკვირდით

  • მთავარანგელოზი მიქაელი ზემოთ, პატარა, წითლებში, ფარით. ის ნახატზე ერთადერთი უძრავი ფიგურაა.
  • დაფის შუა ნაწილი, სადაც 1959 წელს საღებავის ზედაპირის მეხუთედი შეიჭამა, რესტავრატორებმა კი ის ხელახლა აღადგინეს.
  • ჰიბრიდული არსებები ჩამოვარდნილ სხეულებს შორის, ნახევრად ცხოველები და ნახევრად დემონები, რომლებიც ადვილად შეიძლება გამოგრჩეთ, სანამ არ მოძებნით.
  • ადგილი, სადაც ხორცი მთავრდება და ღრუბელი იწყება. ზოგან ფერები ერთმანეთში ისე იღვრება, რომ სხეულები თითქმის აბსტრაქტული ხდება.
ტექსტი (2:38)

სანამ მის წაკითხვას შეეცდებით, ცოტა დრო მიეცით, რადგან თავიდან ეს მხოლოდ სხეულების მეწყერია.

შემდეგ ფორმები იკვეთება. ზემოთ, პატარა და წითლებში, მთავარანგელოზი მიქაელი, რომელიც მუქ ღრუბლებს შორის სინათლის სვეტიდან გამოიჭრება, და ყველაფერი მის ქვემოთ ეცემა. ეს არის მთელი ნახატი. რუბენსმა გამოტოვა ის, რასაც ყოველი სხვა „საშინელი სამსჯავრო“ შუაში ათავსებს: ქრისტე, როგორც მსაჯული, და მასთან ერთად აზრი, რომ ზოგი ადამიანი საპირისპირო მიმართულებით მიდის. აქ ზემოთ მიმავალი ნაკადი არ არის. აქ მხოლოდ დაცემაა.

შეხედეთ, როგორ არის აგებული. ცოდვილები, ეშმაკისებრი ფიგურები და ჰიბრიდული არსებები, ნახევრად ცხოველები და ნახევრად დემონები, დიაგონალშია მოქცეული, რომელიც დაახლოებით შუა გზაზე მორევისებრ მასად გადაიქცევა. მუზეუმის საკუთარი ფორმულირებით, დიაგონალი ჯოჯოხეთის ცეცხლის მიზიდულობას ხილულს ხდის. ტექსტი, რომელზეც ნახატი მიუთითებს, მათეს სახარებაა, ოცდამეხუთე თავი, ორმოცდამეერთე მუხლი.

ახლა მზერა მოადუნეთ. ზოგან ფერები ერთმანეთში ისე ჩაედინება, რომ ვეღარ იტყვით, სად მთავრდება სხეული და სად იწყება ღრუბელი. 1621 წლისთვის ეს მართლაც უცნაური რამაა დასახატად.

შეკვეთა ნოიბურგის პფალცგრაფ ვოლფგანგ ვილჰელმისგან მოვიდა, რომელსაც უკვე ჰქონდა რუბენსისგან განკითხვის ორი ნახატი: 1617 წლის „დიდი საშინელი სამსჯავრო“, რომელიც იმ დარბაზის ბოლო კედელს ავსებს, საიდანაც ახლახან გამოხვედით, და უფრო პატარა ვერსია 1619 წელს. დაახლოებით 1620 წელს მან ეს ნახატი თავისი სასახლის სამლოცველოსთვის მოითხოვა. მიუნხენში ის 1806 წელს ჩამოვიდა დიუსელდორფის გალერეიდან, მანჰაიმის გავლით.

შემდეგ კი, 1959 წლის ოცდაექვს თებერვალს, დილის თერთმეტ საათს ცოტა გადაცილებული, ერთი კაცი ამ დაფას მიუახლოვდა და მასზე ავეჯის საღებავის მოსაშორებელი სითხე გადაასხა. სითხემ საღებავი ქვემოთ, ცარცის გრუნტამდე შეჭამა, ძირითადად შუაში, და მოხატული ზედაპირის დაახლოებით მეხუთედი გაანადგურა. მას ერთ სასტუმრო სახლში მიაგნეს და მალევე დააკავეს, შემდეგ კი სამი წლით თავისუფლების აღკვეთა მიუსაჯეს და რვაასი ათასი მარკის ზარალის ანაზღაურება დააკისრეს. დაკითხვისას მან თქვა, რომ სინამდვილეში დიურერის „ოთხი მოციქულის“ განადგურებას აპირებდა, რომელიც ამავე მუზეუმის სხვა დარბაზში კიდია, მაგრამ გადაიფიქრა, რადგან მის წინ ზედმეტად ბევრი დამთვალიერებელი იდგა.

ასე რომ, დაფის შუაში რასაც ხედავთ, მისი დიდი ნაწილი რესტავრაციაა. მას წლები დასჭირდა და შედეგიც გამოიღო.

ნახატს ისეთი მეორე სიცოცხლე ხვდა, რასაც პფალცგრაფი ვერც კი წარმოიდგენდა. ავსტრალიურმა ჯგუფმა პარკუეი დრაივმა 2018 წელს მისი ნაწილი ალბომის ყდაზე გამოიყენა, მისი ერთ-ერთი ვერსია კი ისევ და ისევ ჩნდება ნეტფლიქსის სერიალ „დარკის“ მეორე და მესამე სეზონებში. ოთხი საუკუნის შემდეგაც, როცა ვინმეს ჯოჯოხეთის გამოსახულება სჭირდება, ისევ ამ დაფას უბრუნდება.

დამოუკიდებელი გიდი · Chiaro

მიმართეთ Chiaro ყველაფერს ძველ პინაკოთეკაში.

ხუთ ნახატზე ეს გვერდი მთავრდება. მიმართეთ აპი ორი ჩარჩოს მოშორებით დაკიდებულ კრანახს, ექვსმეტრიან რუბენსს, რომელსაც არავინ უღებს ფოტოს, წიგნის ზომის კაბინეტურ ნახატს, და ის ნახატს დაგისახელებთ, აგიხსნით და თქვენს დამატებით კითხვებს უპასუხებს, სანამ წინ არ წახვალთ.

რატომ ჰგავს ქრისტეს?ეს მართლა ლეონარდოა?რა მოხდა აქ 1959 წელს?

ვიზიტამდე

01

როგორ მივიდეთ

Barer Straße 27, 80333 München. ამჟამად მოქმედი შესასვლელი Theresienstraße-ზეა, შენობის ჩრდილოეთ მხარეს, და კიბეების გარეშეა.

ტრამვაის 27-ე და 28-ე ხაზები ჩერდება გაჩერებაზე Pinakotheken, პირდაპირ შესასვლელთან. მეტროთი: U2 Königsplatz-მდე ან Theresienstraße-მდე; U3 და U6 Odeonsplatz-მდე ან Universität-მდე; U4 და U5 Odeonsplatz-მდე. Pinakotheken-თან ასევე ჩერდება ავტობუსი 100, მუზეუმების ხაზი, და ავტობუსი 58, CityRing. ახლომახლო ვიზიტორებისთვის ავტოსადგომი არ არის, ამიტომ მუზეუმი გთხოვთ, საზოგადოებრივი ტრანსპორტით მიხვიდეთ.

02

ბილეთები

  • დაკეტილია ორშაბათობით, ასევე 1 მაისს, 24 დეკემბერს, 25 დეკემბერს და 31 დეკემბერს.
  • სამშაბათს და ოთხშაბათს მუზეუმი გვიანობამდე, 20:00-მდე მუშაობს. კვირაობით შესვლა პინაკოთეკებში, Museum Brandhorst-სა და Sammlung Schack-ში 1 ევრო ღირს.
  • ბილეთი ვიზიტის დღეს სალაროში იყიდეთ ან წინასწარ ონლაინ.
  • A4-ზე დიდი ჩანთები, ანუ 30 × 20 × 10 სანტიმეტრზე დიდი, და ყველა ზურგჩანთა გარდერობში ან კარადაში უნდა დატოვოთ. კარადები 1- ან 2-ევროიანი მონეტით მუშაობს.
  • ნახატები ადგილს იცვლის. მუზეუმის ონლაინკოლექცია sammlung.pinakothek.de-ზე ყოველი ნამუშევრის მიმდინარე დარბაზს აჩვენებს, ასე რომ, საყვარელი ნახატის ადგილს გასვლამდე გადაამოწმებთ.
03

ოფიციალური აუდიოგიდი

ძველი პინაკოთეკა აუდიოგიდის მოწყობილობებს არ აქირავებს. მისი საკუთარი გიდი უფასო ვებაპლიკაციაა, Alte Pinakothek Unframed, მისამართზე app.pinakothek.de: ექვსი ტური ზრდასრულებისთვის, ოთხი ბავშვებისთვის და ერთი მარტივ ენაზე, გერმანულად და ინგლისურად, ზოგი მასალა კი იტალიურად, ფრანგულად და ესპანურადაც. ჩვენი მარშრუტიც უფასოა, მაგრამ ხუთ ნახატზე ჩერდება; კედლებზე ყოველი სხვა ნახატის ამბავს Chiaro-ს აპი მოგიყვებათ.

ოფიციალური საიტი →

კითხვები

არსებობს ძველი პინაკოთეკის უფასო აუდიოგიდი?

სინამდვილეში ორი. ეს: ხუთი ჩაწერილი გაჩერება, თითოეულს ქვემოთ თავისი ტექსტი ახლავს და ტელეფონის ნებისმიერ ბრაუზერში ინსტალაციის გარეშე ირთვება. და მუზეუმის საკუთარი ვებაპლიკაცია, Alte Pinakothek Unframed, რომელიც app.pinakothek.de-ზე უფასოა. რასაც არც ერთი არ მოიცავს, იმას Chiaro-ს აპი იღებს თავის თავზე: კამერა ნებისმიერ ნახატს მიმართეთ და ის სწორედ მის ამბავს მოგიყვებათ.

რა ღირს ძველი პინაკოთეკის ოფიციალური აუდიოგიდი?

უფასოა. ძველი პინაკოთეკა მოწყობილობებს არ აქირავებს. მისი გიდი უფასო ვებაპლიკაცია Alte Pinakothek Unframed-ია app.pinakothek.de-ზე, სადაც ამჟამად ექვსი ტურია ზრდასრულებისთვის, ოთხი ტური ბავშვებისთვის და ერთი მარტივ ენაზე, გერმანულად და ინგლისურად.

სად არის დიურერის ავტოპორტრეტი ძველ პინაკოთეკაში?

მეორე სართულზე, I დარბაზში, დარბაზების რიგის დასავლეთ ბოლოსთან ახლოს. მუზეუმი თავის ონლაინკოლექციაში ყოველი ნახატის მიმდინარე დარბაზს აქვეყნებს, ასე რომ, წასვლამდე შეგიძლიათ გადაამოწმოთ.

ძველი პინაკოთეკა ორშაბათობით დაკეტილია?

დიახ, ყოველ ორშაბათს, ასევე 1 მაისს, 24 დეკემბერს, 25 დეკემბერს და 31 დეკემბერს. სხვა დღეებში მუზეუმი 10:00-ზე იხსნება და 18:00-ზე იკეტება, გარდა სამშაბათისა და ოთხშაბათისა, როცა 20:00-მდე ღიაა.

რა ღირს ძველ პინაკოთეკაში შესვლა?

მუდმივ კოლექციაზე ცხრა ევრო, შეღავათიანი – ექვსი. კვირაობით 1 ევრო. 18 წლამდე ბავშვები და ახალგაზრდები უფასოდ შედიან, სტუდენტები და 65 წელს გადაცილებული ვიზიტორები კი შეღავათიან ფასს იხდიან. 12-ევროიანი კომბინირებული ბილეთი ერთ დღეს მოქმედებს პინაკოთეკებში, Museum Brandhorst-სა და Sammlung Schack-ში, მაგრამ მხოლოდ მუზეუმის სალაროში იყიდება.

შემიძლია ამის მოსმენა დარბაზებში?

დიახ. აუდიო მობილური ინტერნეტით იტვირთება; გაიკეთეთ ყურსასმენები და დარბაზებში ხმას დაუწიეთ. პირადი სარგებლობისთვის ფოტოგადაღება ფლეშისა და შტატივის გარეშე ნებადართულია, A4-ზე დიდი ჩანთები კი გარდერობში ან კარადაში უნდა დატოვოთ.

სხვა აუდიოგიდები

შექმნილია Chiaro-ს მიერ. არ არის დაკავშირებული ძველი პინაკოთეკის ადმინისტრაციასთან.