Αλμπερτίνα · Βιέννη · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός της Αλμπερτίνα,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Και οι πέντε παίζουν εδώ, χωρίς εφαρμογή και χωρίς κάρτα με κωδικό. Μετά στρέψτε το Chiaro στο επόμενο δωμάτιο ή στον επόμενο πίνακα στο επίπεδο 2, και θα σας τον αφηγηθεί από μια φωτογραφία.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Αλμπερτίνα.
Οι επίσημες αίθουσες των Αψβούργων
Αλμπερτίνα, Βιέννη
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει την Αλμπερτίνα έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 11 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Πέντε στάσεις, δύο όροφοι, ένα μέγαρο. Ξεκινάτε στο επίπεδο 1, στις επίσημες αίθουσες των Αψβούργων, τα αρχιδουκικά διαμερίσματα που το μουσείο χρησιμοποιούσε ογδόντα χρόνια ως γραφεία, και ανεβαίνετε μετά στο επίπεδο 2 για τους τέσσερις πίνακες: ένα άλογο που ζωγράφισε ο Τουλούζ-Λοτρέκ στα δεκαεφτά του, τη Βενετία του Σινιάκ, έναν Μοντιλιάνι και, στο τέλος, τη λιμνούλα του Μονέ, πλάτους δύο μέτρων. Περίπου έντεκα λεπτά ακρόασης και είκοσι λεπτά περπάτημα, αν ο ανελκυστήρας είναι ελεύθερος.
Ό,τι υπάρχει σε αυτή τη σελίδα προέρχεται από την ψηφιακή βάση των συλλογών της ίδιας της Αλμπερτίνα και από μια δεύτερη πηγή. Οι αίθουσες της Συλλογής Μπάτλινερ ξαναστήνονται κατά καιρούς και οι επίσημες αίθουσες μπορεί να είναι κλεισμένες με κορδόνι για κάποια εκδήλωση, γι’ αυτό η λεζάντα στον τοίχο έχει τον τελευταίο λόγο. Αν σας λέει κάτι άλλο από εμάς, γράψτε μας.
Στάση 1 από 5 · Επίπεδο 1, επίσημες αίθουσες (Prunkräume)
Οι επίσημες αίθουσες των Αψβούργων
Λουί Μοντουαγιέ· οι εσωτερικοί χώροι ανασχεδιάστηκαν από τον Γιόζεφ Κόρνχοϊζελ · Η πτέρυγα χτίστηκε το 1802–1804· οι εσωτερικοί χώροι ανασχεδιάστηκαν από το 1822· αποκατάσταση 1998–2003 · Είκοσι αίθουσες με μεταξωτές επενδύσεις τοίχων, πολυελαίους, τζάκια και κεραμικές σόμπες, ένθετα δάπεδα και αυθεντικά έπιπλα
Προσέξτε
- Μια λευκή κεραμική σόμπα σε μια γωνία. Η Αλμπερτίνα μετρά τα τζάκια και τις σόμπες στον αρχικό εξοπλισμό που αποκατέστησε.
- Το πάτωμα. Ένθετο ξύλο από διάφορα είδη, με σχέδια που αλλάζουν από αίθουσα σε αίθουσα.
- Οι καρέκλες. Μεγάλο μέρος της αρχικής επίπλωσης είχε παραγγελθεί στον Βιεννέζο επιπλοποιό Γιόζεφ Ντάνχαουζερ, σκόρπισε σε όλο τον κόσμο μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και αγοράστηκε πίσω στην αποκατάσταση του 1998–2003.
- Το μετάξι στους τοίχους, παραγγελμένο από τη Λυών στο πλαίσιο της διακόσμησης που πλήρωσε ο δούκας Αλβέρτος ανάμεσα στο 1802 και στο 1804.
Κείμενο (2:37)
Οι πόρτες είναι λευκές με χρυσό, το πάτωμα κάτω από τα πόδια σας είναι ένθετο ξύλο σε σχέδιο που θα αλλάξει στο επόμενο δωμάτιο, και κάπου σε μια γωνία στέκεται μια λευκή κεραμική σόμπα σαν μικρή κολόνα. Βρίσκεστε σε ιδιωτικό διαμέρισμα, όχι σε αίθουσα μουσείου. Για εκατό περίπου χρόνια σε αυτό το κτίριο ζούσαν πραγματικά αρχιδούκες και αρχιδούκισσες των Αψβούργων, και είκοσι από τα δωμάτιά τους σώζονται.
Τα έχτισε ένας άνθρωπος που ήθελε να τον προσέξει ο αυτοκράτορας. Ο δούκας Αλβέρτος της Σαξονίας-Τέσεν και η σύζυγός του, η αρχιδούκισσα Μαρία Χριστίνα, είχαν φύγει από τις Αυστριακές Κάτω Χώρες το 1792, όταν ο πόλεμος και η επανάσταση έφτασαν στις Βρυξέλλες. Ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος ο Δεύτερος τούς χάρισε αυτό το μέγαρο πάνω στον προμαχώνα των Αυγουστινιανών το 1794. Ο Αλβέρτος το διαμόρφωσε πρώτα για τη συλλογή του από σχέδια και χαρακτικά και για τη βιβλιοθήκη του, και ύστερα, ανάμεσα στο 1802 και στο 1804, πρόσθεσε μια ολόκληρη πτέρυγα επίσημων αιθουσών, με πρόσοψη μήκους εκατόν πενήντα μέτρων, στραμμένη κατευθείαν προς το διπλανό Χόφμπουργκ.
Δείτε τι έφεραν μαζί τους. Έπιπλα, παντζούρια και ξυλεπενδύσεις μεταφέρθηκαν εδώ από το ανάκτορό τους στο Λάκεν, έξω από τις Βρυξέλλες, και ενσωματώθηκαν στα νέα δωμάτια, μαζί με μεταξωτές επενδύσεις τοίχων από τη Λυών, ένθετα δάπεδα και επιχρυσωμένους κρυστάλλινους πολυελαίους. Αρχιτέκτονας της επέκτασης ήταν ο Λουί Μοντουαγιέ, και από τότε το μέγαρο ακουμπά απευθείας στο Χόφμπουργκ. Όταν ο Αλβέρτος πέθανε, το 1822, το σπίτι πέρασε στον κληρονόμο του, τον αρχιδούκα Κάρολο, τον άνθρωπο που η Αυστρία θυμάται ως νικητή του Άσπερν. Εκείνος ανέθεσε στον Γιόζεφ Κόρνχοϊζελ να ξαναδουλέψει τους εσωτερικούς χώρους. Η φαρδιά σκάλα με τις σφίγγες, με τα σκαλοπάτια της από σκληρή λευκή πέτρα Κάιζερσταϊν, είναι από εκείνη την επέμβαση.
Ύστερα τα δωμάτια χάθηκαν. Το 1919 το κτίριο και η συλλογή πέρασαν στη Δημοκρατία, και το 1920 όλες αυτές οι επίσημες αίθουσες έκλεισαν για το κοινό και έγιναν γραφεία, βιβλιοθήκη και αποθήκες. Επί ογδόντα χρόνια τα μετάξια και τα ένθετα δάπεδα αντιμετωπίζονταν σαν απλός τοίχος και απλό πάτωμα. Τον Μάρτιο του 1945 βόμβες χτύπησαν το μέγαρο, και μετά τον πόλεμο μπαλώθηκε λιτά.
Άρα εκεί που στέκεστε τώρα είναι κάτι που ανακτήθηκε. Στην ανοικοδόμηση από το 1998 ως το 2003 οι κλασικιστικές αίθουσες αποκαταστάθηκαν για πρώτη φορά μετά από οκτώ δεκαετίες, και το μουσείο βάλθηκε να βρει τα αρχικά έπιπλα. Τα είχαν παραγγείλει ο δούκας Αλβέρτος και αργότερα ο αρχιδούκας Κάρολος στον Βιεννέζο επιπλοποιό Γιόζεφ Ντάνχαουζερ, και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο είχαν σκορπίσει σε όλο τον κόσμο. Μεγάλο μέρος τους αγοράστηκε πίσω. Οι εκσκαφές έφεραν επίσης στο φως, κάτω από το κτίριο, ένα ρωμαϊκό νεκροταφείο με περισσότερους από εκατόν τριάντα τάφους, που καθυστέρησε για λίγο τις εργασίες. Όταν τα δωμάτια άνοιξαν τελικά, ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του σπιτιού που άνοιγαν για το κοινό.
Στάση 2 από 5 · Επίπεδο 2, Από τον Μονέ στον Πικάσο: η Συλλογή Μπάτλινερ
Το λευκό άλογο Γκαζέλ
Ανρί ντε Τουλούζ-Λοτρέκ · 1881 · Λάδι σε μουσαμά, 61 × 49,5 εκ.
Προσέξτε
- Η υπογραφή πάνω δεξιά. Γράφει «Monfa 1881», ένα οικογενειακό όνομα, όχι Λοτρέκ.
- Το στόμα του αλόγου στην άκρη της πόρτας. Ροκανίζει το ξύλο του χωρίσματός του, και από αυτό καταλαβαίνετε ότι το ζώο βαριέται και είναι κλεισμένο.
- Το λευκό τρίχωμα, που δεν είναι λευκό. Στη σκιά πέφτει σε ανοιχτό γαλάζιο, μπροστά σε μια πόρτα και ένα φόντο βαμμένα στο ίδιο ζεστό καφέ.
Κείμενο (1:51)
Ένα λευκό άλογο γεμίζει σχεδόν όλο τον καμβά. Κεφάλι κάτω, αυτιά όρθια, το στόμα ακουμπισμένο στο πάνω χείλος μιας πόρτας στάβλου. Ο πίνακας είναι εξήντα ένα επί σαράντα εννιάμισι εκατοστά, και αυτός που τον ζωγράφισε ήταν δεκαεφτά χρονών.
Ο Ανρί ντε Τουλούζ-Λοτρέκ πέρασε το καλοκαίρι του 1881 στον πύργο του Μποσκ κοντά στο Αλμπί, όπου η οικογένειά του έκανε συχνά διακοπές, και η Γκαζέλ ήταν ένα από τα άλογα του ιπποτροφείου των κομήτων του Σελεϊράν, της οικογένειας της μητέρας του. Στη ζωγραφική είχε φτάσει εξαιτίας ενός ατυχήματος, ή μάλλον δύο. Σοβαρά κατάγματα το 1878 και το 1879 τον κράτησαν πολύ καιρό στο κρεβάτι και τελικά παραμόρφωσαν τα πόδια του, και ακριβώς σε εκείνη την αρρώστια φάνηκε το ταλέντο του. Ένας φίλος της οικογένειας, ο ζωγράφος αλόγων και σκηνών κυνηγιού Ρενέ Πρενστό, του έκανε τα πρώτα μαθήματα, και για χρόνια σχεδίαζε και ζωγράφιζε πάνω απ’ όλα σκύλους και άλογα.
Βρείτε τώρα την επιγραφή πάνω δεξιά. Δεν γράφει Λοτρέκ. Γράφει Μονφά, και μια χρονολογία. Το Μονφά ήταν ένα από τα πρόσθετα επώνυμα της παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας του γαλλικού Νότου στην οποία ανήκε, και το χρησιμοποιούσε στα πρώτα του έργα. Το ίδιο καλοκαίρι ζωγράφισε αυτό το άλογο και δεύτερη φορά, τότε σε προφίλ.
Δείτε μετά τι πραγματικά πρόσεξε. Το ζώο είναι κλεισμένο σε ένα στενό χώρισμα και δεν το δέχεται ήρεμα. Τα αυτιά τεντωμένα, το μάτι καχύποπτο, και το στόμα ροκανίζει το ξύλο της πόρτας. Αυτό είναι ένα βαριεστημένο, κλεισμένο ζώο, και ένα αγόρι δεκαεφτά χρονών το έπιασε ακριβώς.
Το χρώμα είναι η άλλη έκπληξη, γιατί υπάρχει τόσο λίγο. Η πόρτα και όλο το φόντο πίσω από το άλογο κρατιούνται στο ίδιο ζεστό καφέ, ώστε τίποτα δεν ανταγωνίζεται για την προσοχή σας. Και το λευκό του τριχώματος δεν είναι λευκό. Είναι ένα ψυχρό λευκό που βαθαίνει σε ανοιχτό γαλάζιο όπου δεν φτάνει το φως, και γι’ αυτό το άλογο φαίνεται συμπαγές σώμα και όχι τρύπα στον πίνακα. Να το λοιπόν: ένα αγόρι σε έναν στάβλο στον νότο της Γαλλίας, που πετυχαίνει ακριβώς το στόμα ενός αλόγου.
Στάση 3 από 5 · Επίπεδο 2, Από τον Μονέ στον Πικάσο: η Συλλογή Μπάτλινερ
Βενετία, το ροζ σύννεφο
Πολ Σινιάκ · 1909 · Λάδι σε μουσαμά, 73 × 92 εκ.
Προσέξτε
- Το χρώμα από απόσταση ενός χεριού. Χωριστές, τετράγωνες πινελιές, ποτέ ανακατεμένες· το νερό ενώνεται μόνο όταν κάνετε πίσω.
- Το πράσινο στα πανιά και στα σκαριά. Το ροζ σύννεφο από πάνω ρίχνει αυτούς τους σμαραγδένιους τόνους σκιάς στις βάρκες.
- Η εκκλησία πίσω από τα κατάρτια, δεξιά. Είναι ο Σαν Τζόρτζο Ματζόρε του Παλλάντιο, με τον λεπτό πύργο του δίπλα.
Κείμενο (2:05)
Σταθείτε πρώτα κοντά, πιο κοντά απ’ ό,τι μοιάζει ευγενικό. Το νερό μπροστά σας δεν είναι νερό. Είναι μερικές χιλιάδες ξεχωριστά ορθογωνιάκια χρώματος, βαλμένα το ένα δίπλα στο άλλο και ποτέ ανακατεμένα, σε μπλε και πράσινο και σε ένα ροζ που δεν έχει καμία δουλειά σε μια λιμνοθάλασσα. Τώρα κάντε τέσσερα πέντε βήματα πίσω, και το σύνολο δένει σε ένα βράδυ στη Βενετία.
Ο Πολ Σινιάκ ζωγράφισε αυτόν τον πίνακα το 1909, και είναι ένας από τους δύο ανθρώπους που επεξεργάστηκαν αυτή τη μέθοδο. Μετά από κάποιες πρώτες απόπειρες στον τρόπο των ιμπρεσιονιστών, προσκολλήθηκε το 1884 στον Ζορζ Σερά, τέσσερα χρόνια μεγαλύτερό του, ο οποίος μαζί με τον ηλικιωμένο πια Πισαρό αποτέλεσε τον πυρήνα του νεοϊμπρεσιονισμού. Ο Σερά ήταν εσωστρεφής και κρατούσε τους συναδέλφους του σε απόσταση. Ο Σινιάκ ήταν το αντίθετο, και ανέλαβε να εξηγεί και να διαδίδει τη νέα μέθοδο σε όποιον ήθελε να ακούσει. Το 1898 και το 1899 δημοσίευσε μια πραγματεία που υποστήριζε ότι όλο αυτό κατάγεται από τη θεωρία του χρώματος του Ντελακρουά. Ο Σερά είχε πεθάνει νέος το 1891, και τότε πια ο Σινιάκ ήταν ο κύριος εκπρόσωπος του κινήματος.
Ήταν επίσης δεινός ιστιοπλόος, που έβγαζε το σκάφος του σε μακρινά νερά, και κανένας ζωγράφος της γενιάς του δεν γύριζε σε λιμάνια τόσο συχνά όσο εκείνος. Πρωτοείδε τη Βενετία το 1904 και ξαναήρθε τον Μάρτιο του 1908.
Αυτό που βλέπετε είναι το αγκυροβόλιο κοντά στην Τζουντέκα, με το νησί του Σαν Τζόρτζο Ματζόρε απέναντι, στο τελευταίο φως της μέρας. Η πρόσοψη της εκκλησίας είναι του Παλλάντιο, και ο λεπτός πύργος στέκεται δίπλα της. Από πάνω τους αιωρείται το σύννεφο που δίνει στον πίνακα το όνομά του, και εδώ υπάρχει κάτι που αξίζει να ελέγξετε με τα μάτια σας: αυτό το ροζ είναι που βάζει το σμαραγδένιο πράσινο στις σκιές των βαρκών στο πρώτο πλάνο. Σκεπάστε το σύννεφο με το χέρι σας, και τα πράσινα παύουν να βγάζουν νόημα.
Μια διόρθωση σε αυτό που θα σας πει το μάτι σας. Ο πίνακας δεν ζωγραφίστηκε επί τόπου. Με διαστάσεις εβδομήντα τρία επί ενενήντα δύο εκατοστά, δύσκολα θα μπορούσε. Ο Σινιάκ έκανε τις σπουδές του στη Βενετία και έστησε τον καμβά τον επόμενο χρόνο στο εργαστήριο, με βάση εκείνες τις σημειώσεις, και γι’ αυτό το φως του είναι πολύ πιο αποφασιστικό από οποιοδήποτε πραγματικό βράδυ.
Στάση 4 από 5 · Επίπεδο 2, Από τον Μονέ στον Πικάσο: η Συλλογή Μπάτλινερ
Γυναικείο ημίγυμνο
Αμεντέο Μοντιλιάνι · 1918 · Λάδι σε μουσαμά, 100 × 65,3 εκ.
Προσέξτε
- Τα μάτια. Επίπεδα γκριζογάλανα αμύγδαλα χωρίς κόρες, μέρος ενός προσώπου που έχει γίνει μάσκα.
- Το πουκάμισο. Δεν το έχει βγάλει, και γι’ αυτό το μουσείο δίνει στον πίνακα και τον τίτλο «Νεαρή γυναίκα με πουκάμισο».
- Η υπογραφή στην πάνω δεξιά γωνία, γραμμένη μέσα στο πράσινο του φόντου.
Κείμενο (2:19)
Το πρώτο που προσέχουν οι περισσότεροι είναι τα μάτια, γιατί δεν έχουν τίποτα μέσα. Επίπεδα γκριζογάλανα αμύγδαλα, χωρίς κόρες, χωρίς κατεύθυνση στο βλέμμα. Το κεφάλι γέρνει στο πλάι, ο λαιμός είναι μακρύτερος από κάθε λαιμό, και το πρόσωπο έχει λειανθεί σε κάτι πολύ πιο κοντά σε μάσκα παρά σε πορτρέτο.
Εδώ μιλάει ο γλύπτης. Ο Αμεντέο Μοντιλιάνι γεννήθηκε στο Λιβόρνο, σπούδασε ακαδημαϊκή ζωγραφική, ήρθε στο Παρίσι και ανάμεσα στο 1909 και στο 1914 δούλεψε εκεί κυρίως ως γλύπτης της πέτρας. Οι αυστηρές, αρχαϊκές, υπερβολικά επιμηκυμένες μορφές που σκάλιζε εκείνα τα χρόνια δεν τον εγκατέλειψαν ποτέ. Όταν γύρισε στη ζωγραφική, συνέχισε να σκαλίζει, μόνο που τώρα σκάλιζε με το λάδι.
Η γυναίκα αυτή ανήκει σε μια μικρή ομάδα πινάκων που έκανε το 1918 με το ίδιο κοκκινομάλλικο μοντέλο σε διάφορες στάσεις. Το όνομά της δεν έχει καταγραφεί. Ο πίνακας κυκλοφορεί και με δύο άλλους τίτλους, «Νεαρή γυναίκα με πουκάμισο» και «Η γαλατού», και οι δύο δείχνουν το ίδιο πράγμα. Κοιτάξτε ξανά: δεν είναι γδυμένη. Φορά ακόμη το πουκάμισό της, το κρατά πάνω στο στήθος με το ένα χέρι, και η κίνηση είναι τόσο σεμνή που σήμερα είναι πραγματικά δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί τέτοιοι πίνακες σκανδάλιζαν. Κι όμως σκανδάλιζαν.
Δεν προκαλούσε για να προκαλέσει. Κατά την ανάγνωση της ίδιας της Αλμπερτίνα, έστρεφε σκόπιμα το βλέμμα προς τα πίσω: στις Μαντόνες του Μποτιτσέλι, αγνές και σαγηνευτικές μαζί, στη Φορναρίνα του Ραφαήλ, στις Αφροδίτες του Τιτσιάνο και στις οδαλίσκες του Ενγκρ. Αυτό που πρόσθεσε στην παράδοση ήταν η Αίγυπτος και η Αφρική: η επίπεδη, μετωπική, ιερατική σχηματοποίηση που τον είχε μαγέψει στις αίθουσες γλυπτικής των μουσείων.
Του έμεναν δύο χρόνια ζωής όταν ζωγράφισε αυτόν τον πίνακα, και τα πράγματα μόλις είχαν αρχίσει να γίνονται λίγο πιο εύκολα. Το 1916 έγινε φίλος με έναν νεαρό Πολωνό συγγραφέα, τον Λεοπόλντ Ζμπορόφσκι, που έγινε ο ατζέντης του και του επέτρεψε επιτέλους να ζωγραφίζει όλη μέρα· πριν από αυτό, η κατάστασή του ήταν άθλια. Γείτονας του Μοντιλιάνι στο παλιό πλυσταριό της Μονμάρτρης που το έλεγαν Μπατό-Λαβουάρ ήταν ο συγγραφέας Μαξ Ζακόμπ, που έζησε ανάμεσα στον Πικάσο, τον Σουτίν και τον Μοντιλιάνι και τους κατάλαβε όλους καλύτερα από κάθε άλλον. Η κρίση του Ζακόμπ ήταν ότι, επειδή ο Μοντιλιάνι ήταν φτωχός από τα παιδικά του χρόνια στο Λιβόρνο, όλα μέσα του, μαζί και η περηφάνια και οι μαύρες διαθέσεις του, στόχευαν σε ένα πράγμα: την καθαρότητα στην τέχνη.
Στάση 5 από 5 · Επίπεδο 2, Από τον Μονέ στον Πικάσο: η Συλλογή Μπάτλινερ
Η λιμνούλα με τα νούφαρα
Κλοντ Μονέ · Περίπου 1917 έως 1919 · Λάδι σε μουσαμά, 100 × 200 εκ.
Προσέξτε
- Το ανοιχτόχρωμο άνοιγμα τέρμα αριστερά. Είναι το καθρεφτισμένο φως του ουρανού, και είναι το μόνο· οι σκοτεινές αντανακλάσεις πιάνουν σχεδόν τα τρία τέταρτα της δεξιάς πλευράς.
- Το σημάδι κάτω αριστερά. Γράφει «Claude Monet», αλλά είναι η σφραγίδα της κληρονομιάς του, που μπήκε μετά τον θάνατό του, όχι το δικό του χέρι.
- Ο ορίζοντας που λείπει. Ούτε όχθη ούτε ουρανός ούτε μακρινή άκρη: όλα τα δύο μέτρα είναι νερό ιδωμένο από ψηλά.
Κείμενο (2:21)
Δύο μέτρα πλάτος, ένα μέτρο ύψος, και πουθενά ορίζοντας. Ούτε όχθη, ούτε ουρανός, ούτε μακρινή άκρη. Κοιτάτε κατευθείαν κάτω, μέσα στο νερό, και το μόνο που σας λέει ότι από πάνω υπάρχει ένας κόσμος είναι ένα ανοιχτόχρωμο άνοιγμα τέρμα αριστερά, όπου καθρεφτίζεται ο ουρανός. Όλα τα άλλα, σχεδόν τα τρία τέταρτα της δεξιάς πλευράς, είναι σκοτεινή αντανάκλαση με φύλλα νούφαρων να επιπλέουν πάνω της.
Αυτό είναι το Ζιβερνί, το μικρό μέρος βόρεια του Παρισιού όπου ο Κλοντ Μονέ πέρασε τις τελευταίες του δεκαετίες και περιόρισε τα θέματά του σχεδόν στο τίποτα: τον ανθόκηπο και τη λιμνούλα που είχε φτιάξει με ιαπωνικά πρότυπα. Ως τον θάνατό του, το 1926, τα νούφαρα ήταν το κέντρο όλων όσων έκανε.
Ο καμβάς αυτός είχε προορισμό. Από το 1914 ο Μονέ ζωγράφιζε τη λιμνούλα σε πολύ μεγάλα πάνελ, και ήθελε να εκτεθούν σε μια αίθουσα χτισμένη σύμφωνα με τη δική του ιδέα. Την επομένη της ανακωχής του 1918 αποφάσισε να αφιερώσει αυτές τις «μεγάλες διακοσμήσεις», όπως τις έλεγε, στον φίλο του Ζορζ Κλεμανσό, τον Γάλλο πρωθυπουργό, και να τις δωρίσει στο κράτος. Δεν έζησε να δει την αίθουσα. Η σειρά μπήκε, τη χρονιά μετά τον θάνατό του, το 1927, στις δύο οβάλ αίθουσες της Οραντζερί, στον Κήπο του Κεραμεικού.
Ο πίνακας αυτός είναι ένα από τα πολλά έργα με τα οποία προετοίμασε εκείνη τη διακόσμηση. Τον Απρίλιο του 1918 ο Μονέ παρήγγειλε είκοσι καμβάδες ακριβώς σε αυτό το μέγεθος, εκατό επί διακόσια εκατοστά, και τους ζωγράφισε τον έναν μετά τον άλλον τα επόμενα δύο χρόνια. Αυτή η σύνθεση του άρεσε τόσο, που την επανέλαβε σχεδόν πανομοιότυπα σε δύο ακόμη καμβάδες, έναν από τους οποίους άφησε ημιτελή, και τη μεγέθυνε στο δεξί τμήμα ενός τεράστιου τρίπτυχου που κρέμεται σήμερα στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Δείτε λοιπόν τι έκανε. Τα νούφαρα δεν είναι στο κέντρο. Το φως είναι στη μία πλευρά και το σκοτάδι στην άλλη, και πουθενά δεν υπάρχει γραμμή να στηρίξει το βλέμμα σας. Αντανάκλαση και πραγματικότητα έχουν λιώσει σε μία επιφάνεια, έτσι που η σκοτεινή μάζα δεξιά είναι ταυτόχρονα ένα καθρεφτισμένο τοπίο και μια πινελιά χρώματος απλωμένη πάνω στο νερό. Ο κατάλογος της ίδιας της Αλμπερτίνα το λέει καθαρά: η κατάργηση της συμμετρίας, ο ορίζοντας που λείπει, η συγχώνευση του καθρεφτισμένου με το πραγματικό, όλα δείχνουν πολύ πέρα από τον ιμπρεσιονισμό.
Ένα τελευταίο πράγμα, κάτω αριστερά. Υπάρχει εκεί μια υπογραφή, Κλοντ Μονέ, και δεν είναι υπογραφή. Είναι η σφραγίδα της κληρονομιάς του, πατημένη στο χρώμα όταν εκείνος είχε πια πεθάνει, πάνω σε έναν καμβά που ποτέ δεν είχε δηλώσει τελειωμένο. Ένας λόγος που αυτό το έργο μοιάζει ακόμη μοντέρνο είναι ότι κανείς δεν αποφάσισε ποτέ ότι τελείωσε.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στην Αλμπερτίνα.
Αυτές είναι πέντε στάσεις, και η Αλμπερτίνα έχει ακόμη δεκαεννέα επίσημες αίθουσες κι έναν ολόκληρο όροφο με πίνακες για τους οποίους δεν έχετε ακούσει τίποτα. Σηκώστε την κάμερα σε οποιοδήποτε από αυτά, μια κεραμική σόμπα, έναν Κίρχνερ δύο αίθουσες πιο πέρα, τις σφίγγες στη σκάλα, και η εφαρμογή σάς λέει τι είναι και μετά απαντά φωναχτά στις ερωτήσεις που ακολουθούν, ενώ στέκεστε ακόμη εκεί.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Albertinaplatz 1, 1010 Βιέννη, στο ιστορικό κέντρο, ανάμεσα στην Κρατική Όπερα, την Kärntnerstraße και το Χόφμπουργκ. Υπάρχει μία κεντρική είσοδος, ψηλά πάνω στον προμαχώνα του παλιού τείχους της πόλης· ένας εξωτερικός ανελκυστήρας και μια κυλιόμενη σκάλα σάς ανεβάζουν από την Albertinaplatz, και τα ταμεία είναι στο ίδιο επίπεδο με την πόρτα.
Με το μετρό U1, U2 και U4 ως τη στάση Karlsplatz/Oper ή με το U3 ως τη Stephansplatz. Τα τραμ 1, 2, D, 62 και 71 και ο τοπικός σιδηρόδρομος Lokalbahn Wien-Baden σταματούν στη στάση Kärntner Ring/Oper. Το λεωφορείο 2A σταματά ακριβώς στην Αλμπερτίνα.
Εισιτήρια
- Δεν υπάρχει μέρα που να είναι κλειστή. Η Αλμπερτίνα δηλώνει ότι είναι ανοιχτή καθημερινά από τις 10:00 ως τις 18:00, και ως τις 21:00 Τετάρτη και Παρασκευή.
- Οι επίσημες αίθουσες είναι το κομμάτι που μπορεί να κλείσει. Το μουσείο ζητά κατανόηση επειδή κάποιες φορές είναι προσβάσιμες μόνο εν μέρει, λόγω κακοκαιρίας, για λόγους συντήρησης ή εξαιτίας κάποιας εκδήλωσης, και δημοσιεύει έναν αριθμό τηλεφώνου για την κατάσταση της ημέρας.
- Τα παιδιά κάτω των 19 μπαίνουν δωρεάν και οι επισκέπτες κάτω των 26 πληρώνουν μειωμένο εισιτήριο.
- Η Αλμπερτίνα και η ALBERTINA MODERN στην Karlsplatz είναι δύο χωριστά κτίρια με δύο χωριστά εισιτήρια. Μόνο το συνδυαστικό εισιτήριο καλύπτει και τα δύο, οπότε ελέγξτε ποιο αγοράζετε.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Ο ξεναγός της ίδιας της Αλμπερτίνα είναι ξενάγηση στο κινητό, όχι συσκευή που νοικιάζετε. Αγοράζετε μια κάρτα με κωδικό, σαρώνετε τον κωδικό QR που έχει πάνω και η ξενάγηση ανοίγει στο δικό σας τηλέφωνο χωρίς εγκατάσταση εφαρμογής: πέντε ευρώ ανά κτίριο, δωρεάν για τους Φίλους της Αλμπερτίνα, με χωριστές ξεναγήσεις για τις επίσημες αίθουσες των Αψβούργων και για την έκθεση «Από τον Μονέ στον Πικάσο». Ο δικός μας είναι το άλλο είδος. Τίποτα να αγοράσετε, τίποτα να παραλάβετε από γκισέ, πέντε έργα αντί για έναν ολόκληρο όροφο, και λειτουργεί πριν καν αγοράσετε εισιτήριο.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Αλμπερτίνα;
Ναι, και είναι αυτή η σελίδα. Τα πέντε κομμάτια παίζουν απευθείας στο πρόγραμμα περιήγησης που ήδη κρατάτε, δεν χρειάζεται να αγοράσετε ή να παραλάβετε τίποτα από γκισέ, και κάθε λέξη είναι γραμμένη παρακάτω, αν η αίθουσα έχει πολύ θόρυβο για να ακούσετε. Για το έκτο έργο και ό,τι ακολουθεί, φωτογραφίστε το και αναλαμβάνει η εφαρμογή Chiaro.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός της Αλμπερτίνα;
Πέντε ευρώ ανά κτίριο σε κανονική τιμή, τρία ευρώ για την εκδοχή στην Αυστριακή Νοηματική Γλώσσα και δωρεάν για τους Φίλους της Αλμπερτίνα. Δεν είναι συσκευή: αγοράζετε μια κάρτα με κωδικό, σαρώνετε τον κωδικό QR και η ξενάγηση παίζει στο δικό σας τηλέφωνο. Υπάρχουν ξεναγήσεις για τις επίσημες αίθουσες των Αψβούργων και για την έκθεση «Από τον Μονέ στον Πικάσο», και μια ξενάγηση που αγοράσατε παίζει ως το κλείσιμο της έκθεσης.
Πού είναι ο «Νεαρός λαγός» του Ντύρερ στην Αλμπερτίνα;
Συνήθως πουθενά όπου μπορείτε να σταθείτε μπροστά του. Ο Λαγός είναι ακουαρέλα σε χαρτί, η φθορά που προκαλεί το φως στο χαρτί είναι μόνιμη, και γι’ αυτό τα φύλλα του Ντύρερ της Αλμπερτίνα φυλάσσονται στις αποθήκες και βγαίνουν μόνο για συγκεκριμένες εκθέσεις. Το 2026 ο Λαγός ήταν στην επετειακή έκθεση Collecting for the Future, που διαρκεί ως τις 11 Οκτωβρίου· μετά από αυτή την ημερομηνία, υποθέστε ότι έχει επιστρέψει στην αποθήκη. Δείτε τις τρέχουσες εκθέσεις του μουσείου πριν πάτε, και μη στήσετε την επίσκεψη γύρω από αυτόν.
Είναι κλειστή η Αλμπερτίνα τις Δευτέρες;
Όχι. Το μουσείο δηλώνει ότι είναι ανοιχτό καθημερινά από τις 10:00 ως τις 18:00, και Τετάρτη και Παρασκευή ως τις 21:00. Το μόνο κομμάτι που μπορεί να είναι κλειστό μια οποιαδήποτε μέρα είναι οι επίσημες αίθουσες, που η Αλμπερτίνα τις κλείνει μερικές φορές ολόκληρες ή εν μέρει για μια εκδήλωση ή, για λόγους συντήρησης, όταν έχει κακοκαιρία.
Πόση ώρα χρειάζεται η Αλμπερτίνα;
Αυτές οι πέντε στάσεις είναι περίπου έντεκα λεπτά ήχου και κάπου είκοσι λεπτά περπάτημα σε δύο ορόφους. Η Αλμπερτίνα έχει επίσης αρκετές περιοδικές εκθέσεις ταυτόχρονα στα επίπεδα 0, 1 και 2, οπότε οι περισσότεροι επισκέπτες μένουν αρκετά περισσότερο.
Καλύπτει το εισιτήριό μου και την Albertina Modern;
Όχι. Η Αλμπερτίνα στην Albertinaplatz και η ALBERTINA MODERN στην Karlsplatz είναι χωριστά κτίρια με χωριστή είσοδο, περίπου δέκα λεπτά μακριά το ένα από το άλλο με τα πόδια. Το συνδυαστικό εισιτήριο, στα 29,90 €, είναι αυτό που καλύπτει και τα δύο, και επιπλέον την Αλμπερτίνα του Κλόστερνοϊμπουργκ.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Αλμπερτίνα.