Μετάβαση στο περιεχόμενο

Μουσείο Λεόπολντ · Βιέννη · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Λεόπολντ,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Πέντε ηχογραφήσεις που παίζουν κατευθείαν από αυτή τη σελίδα, χωρίς καμία εγκατάσταση. Για τα άλλα 6.000 έργα που εκτίθενται, το Chiaro σάς λέει την ιστορία τους από μια φωτογραφία.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Λεόπολντ.

9:41

Θάνατος και ζωή

Μουσείο Λεόπολντ, Βιέννη

0:00 2:58
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου

Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Αυτός ο ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Λεόπολντ είναι δύο Κλιμτ στον επάνω όροφο και τρεις Σίλε έναν όροφο πιο κάτω. Πάρτε τον ανελκυστήρα για το επίπεδο 4, για το «Θάνατος και ζωή» και την τετράγωνη, σχεδόν αφηρημένη λίμνη του «Στη λίμνη Άτερζε», και μετά κατεβείτε με τα πόδια στο επίπεδο 3 για τη μικρή, σκοτεινή «Νεκρή πόλη III» και τα δύο πάνελ που ο Σίλε ζωγράφισε ως ζευγάρι το 1912: τη Βάλι Νόιτσιλ και τη δική του «Αυτοπροσωπογραφία με φυσάλις». Υπολογίστε δώδεκα λεπτά ακρόασης και περίπου είκοσι λεπτά στο πόδι.

Ό,τι λέγεται για αυτούς τους πέντε πίνακες προέρχεται από την ψηφιακή συλλογή του ίδιου του Μουσείου Λεόπολντ στο onlinecollection.leopoldmuseum.org, με το Wikidata ως δεύτερη, ανεξάρτητη πηγή για τον καθένα. Το μουσείο αναφέρει σε ποιο επίπεδο βρίσκεται ένα έργο, ποτέ σε ποια αίθουσα, γι’ αυτό και αυτή η σελίδα σταματά στο επίπεδο. Οι συλλογές ταξιδεύουν, και ένας πίνακας που έχει δανειστεί ή έχει κρεμαστεί δύο τοίχους πιο πέρα δεν θα ταιριάζει με όσα γράφονται εδώ· ό,τι λέει εκείνη τη μέρα η πινακίδα στον τοίχο της αίθουσας είναι η τρέχουσα αλήθεια, και ένα μήνυμά σας μάς βοηθά να ενημερωθούμε.

Στάση 1 από 5 · Επίπεδο 4, Βιέννη 1900

Θάνατος και ζωή

Γκούσταβ Κλιμτ · 1910/11, ξαναδουλεμένο το 1912/13 και το 1915/16 · Λάδι σε μουσαμά, 180,8 × 200,6 cm

Προσέξτε

  • Ο Θάνατος αριστερά: ένας καμπουριασμένος σκελετός με μανδύα από μαύρους σταυρούς, που χαμογελά σαρκαστικά με ένα μικρό κόκκινο ρόπαλο υψωμένο. Στην πρώτη εκδοχή του Κλιμτ έσκυβε ένα κεφάλι με φωτοστέφανο· η απειλή προστέθηκε αργότερα.
  • Το μόνο ζευγάρι ανοιχτά μάτια στο πλήθος της ζωής. Ένα κορίτσι στην αριστερή άκρη του οβάλ, με τα χέρια μαζεμένα στο στήθος, είναι η μόνη που έχει προσέξει τον Θάνατο.
  • Ποιοι άλλοι είναι στο οβάλ: μια μητέρα με το μωρό της, ένα αγκαλιασμένο ζευγάρι, μια ηλικιωμένη με σκυμμένο κεφάλι. Όλοι τους έχουν τα μάτια κλειστά.
Κείμενο (2:58)

Αριστερά, μόνος μπροστά σε έναν τοίχο από γκρίζα μπογιά, στέκεται ο Θάνατος. Δεξιά, ένα γερτό νησί από σώματα και λουλούδια επιπλέει στο σκοτάδι, και σχεδόν όλοι πάνω του έχουν τα μάτια κλειστά. Το άδειο κενό ανάμεσά τους είναι όλο το θέμα, και με πλάτος δύο μέτρων αυτός είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος πίνακας του Γκούσταβ Κλιμτ που σώζεται.

Κοιτάξτε πρώτα τον Θάνατο. Ένας καμπουριασμένος σκελετός με μακρύ μανδύα στολισμένο με μαύρους σταυρούς, που χαμογελά σαρκαστικά και σηκώνει ένα μικρό κόκκινο ρόπαλο στο κοκαλιάρικο χέρι του. Δεν ορμάει σε κανέναν. Περιμένει, και καρφώνει το βλέμμα του σε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο.

Τώρα βρείτε την κοπέλα. Στην αριστερή άκρη του νησιού της ζωής, ένα κορίτσι έχει τα μάτια ορθάνοιχτα και τα χέρια μαζεμένα στο στήθος. Είναι η μόνη που έχει δει τι στέκεται απέναντι, πέρα από το κενό. Όλοι οι άλλοι επιπλέουν με κλειστά μάτια: μια μητέρα που κρατά ένα μωρό, ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο, μια ηλικιωμένη γυναίκα με σκυμμένο κεφάλι. Αρνούνται να κοιτάξουν, και ο Κλιμτ φροντίζει να προσέξετε τη μία που δεν μπορεί να μην κοιτάξει.

Δεν έμοιαζε πάντα έτσι. Ο Κλιμτ έκανε τα πρώτα του σχέδια σε χαρτί το 1908 και άρχισε την ελαιογραφία δύο χρόνια αργότερα, σαράντα οκτώ χρονών. Το 1911 την έστειλε στη Διεθνή Έκθεση Τέχνης της Ρώμης με τον λιτό τίτλο «Θάνατος», και του χάρισε ένα χρυσό μετάλλιο. Μετά ο πίνακας περιόδευσε: στη Δρέσδη το 1912, όπου ονομαζόταν «Θάνατος και έρωτας», και έπειτα στη Βουδαπέστη, στο Μάνχαϊμ, στην Πράγα, στο Βερολίνο, στη Στοκχόλμη και στην Κοπεγχάγη ως «Θάνατος και ζωή». Οι περισσότεροι ζωγράφοι θα τον θεωρούσαν τελειωμένο. Ο Κλιμτ ποτέ. Τον έπαιρνε ξανά και ξανά πίσω, το 1912 και το 1913 και πάλι το 1915 και το 1916, και αυτό που βλέπετε είναι η τελευταία του μορφή.

Οι αλλαγές δεν ήταν μικρές. Το φόντο προοριζόταν να είναι χρυσό, και έγινε αυτό το γκρίζο. Και ο Θάνατος άλλαξε χαρακτήρα. Στην πρώτη εκδοχή ήταν μια ήσυχη, αξιοπρεπής μορφή, που έσκυβε ένα κεφάλι με φωτοστέφανο. Στην τελευταία, το φωτοστέφανο έχει χαθεί, το κεφάλι έχει σηκωθεί, και το σαρκαστικό χαμόγελο και το ρόπαλο έχουν εμφανιστεί. Κάπου ανάμεσα στη Ρώμη και την τελική επεξεργασία, ένας στοχασμός έγινε απειλή.

Μέσα σε αυτό το κτίριο υπάρχει απτή απόδειξη όλου αυτού του μαστορέματος. Η αρχική κορνίζα του πίνακα εκτίθεται στο Μουσείο Λεόπολντ και φέρει ακόμη ίχνη χρώματος: τα σημάδια ενός ανθρώπου που δούλευε έναν καμβά ήδη κορνιζαρισμένο, ήδη εκτεθειμένο σε όλη την Ευρώπη, και ακόμη όχι σωστό στα μάτια του.

Ο Κλιμτ πέθανε το 1918 και ο πίνακας έμεινε στην κληρονομιά του, ύστερα πέρασε στον ζωγράφο Χανς Μπέλερ. Από το 1943 φυλασσόταν σε ασφαλή αποθήκη των συλλογών της πόλης. Ο Ρούντολφ Λεόπολντ τον αγόρασε το 1978, και ήρθε σε αυτό το μουσείο μαζί με την υπόλοιπη συλλογή του το 1994.

Ένας τελευταίος λόγος για το τζάμι μπροστά σας. Στις δεκαπέντε Νοεμβρίου του 2022, ακτιβιστές για το κλίμα έριξαν πετρέλαιο πάνω στον πίνακα. Το τζάμι τα δέχτηκε όλα, και ο καμβάς έμεινε ανέγγιχτος. Πίσω του, ο σαρκαστικός σκελετός συνέχισε να κοιτάζει το κορίτσι, ακριβώς όπως πριν.

Στάση 2 από 5 · Επίπεδο 4, Βιέννη 1900

Στη λίμνη Άτερζε

Γκούσταβ Κλιμτ · 1900 · Λάδι σε μουσαμά, 80,2 × 80,2 cm

Προσέξτε

  • Τα σκούρα δέντρα στην πάνω δεξιά γωνία: η ακτή του νησιού Λίτσλμπεργκ, το μόνο συμπαγές πράγμα στον πίνακα. Καλύψτε το με το χέρι σας και ο τόπος σχεδόν εξαφανίζεται.
  • Το σχήμα. Ένα ακριβές τετράγωνο, ογδόντα εκατοστά σε κάθε πλευρά, και σχεδόν όλο είναι νερό, απλωμένο με μικρές τιρκουάζ και γκριζοπράσινες πινελιές.
  • Η υπογραφή στην κάτω αριστερή γωνία του νερού, GUSTAV KLIMT, το μόνο σημάδι στον πίνακα που δεν είναι λίμνη ή όχθη.
Κείμενο (1:52)

Μετά το πλήθος των σωμάτων στο «Θάνατος και ζωή», ιδού ένας πίνακας χωρίς κανέναν απολύτως. Σχεδόν όλος ο καμβάς είναι νερό: μικρές πινελιές τιρκουάζ και γκριζοπράσινου, βαλμένες η μία δίπλα στην άλλη μέχρι να τρεμοπαίζουν, με μια λωρίδα ομιχλώδους όχθης στην κορυφή. Είναι ένα ακριβές τετράγωνο, ογδόντα εκατοστά σε κάθε πλευρά.

Κοιτάξτε στην πάνω δεξιά γωνία. Εκείνος ο σκούρος όγκος από δέντρα είναι η ακτή του Λίτσλμπεργκ, ενός μικρού νησιού στη λίμνη, και είναι το μόνο συμπαγές πράγμα στον πίνακα. Καλύψτε το με το χέρι σας και η εικόνα σχεδόν παύει να είναι τόπος. Το μουσείο περιγράφει το έργο ως έργο που φτάνει στα όρια της αφαίρεσης, και το 1900 αυτό ήταν κάτι πολύ ασυνήθιστο για έναν πίνακα.

Ο Κλιμτ τον ζωγράφισε το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς, στην πρώτη του διαμονή στην Άτερζε. Από τότε και ως το 1907 περνούσε εκεί τα καλοκαίρια του με την οικογένεια Φλέγκε, και έμενε στον ξενώνα της ζυθοποιίας του Λίτσλμπεργκ.

Την επόμενη χρονιά ο πίνακας κρεμάστηκε στη δέκατη έκθεση της Απόσχισης της Βιέννης, και οι κριτικοί ενθουσιάστηκαν. Ο Λούντβιχ Χέβεσι τον συνόψισε σε μία φράση: μια κορνίζα γεμάτη νερό λίμνης, νερό της Άτερζε, τίποτε άλλο παρά μικρά γκρίζα και πράσινα κύματα που κυλούν το ένα μέσα στο άλλο. Ακούγεται σαν αστείο, όμως ήταν έπαινος, γιατί αυτό ακριβώς είχε βάλει σκοπό να ζωγραφίσει ο Κλιμτ.

Ακολουθεί η ανατροπή. Το αυτοκρατορικό Υπουργείο Πολιτισμού και Παιδείας αγόρασε τον πίνακα από τον Κλιμτ μετά από εκείνη την έκθεση, και ως το 1903 ανήκε στην κρατική πινακοθήκη που σήμερα είναι το Μπελβεντέρε. Ύστερα, το 1923, το Μπελβεντέρε τον αποχωρίστηκε, σε μια ανταλλαγή με τον Βιεννέζο έμπορο τέχνης Γκούσταβ Νέμπεχαϊ. Πέρασε από ιδιωτικά χέρια για δεκαετίες και επέστρεψε σε δημόσια συλλογή μόλις το 1995, όταν αγοράστηκε για αυτό το μουσείο. Έτσι η εθνική πινακοθήκη στην άλλη άκρη της πόλης κάποτε είχε ένα από τα πιο τολμηρά τοπία του Κλιμτ, και το έδωσε σε ανταλλαγή.

Πριν πάρετε τις σκάλες, βρείτε την υπογραφή κάτω αριστερά: το όνομα Γκούσταβ Κλιμτ με κεφαλαία, καθισμένο στη γωνία της λίμνης σαν πέτρα στην άκρη του νερού.

Στάση 3 από 5 · Επίπεδο 3, Βιέννη 1900

Νεκρή πόλη III (Πόλη στον γαλάζιο ποταμό III)

Έγκον Σίλε · 1911 · Λάδι και αδιαφανές χρώμα σε ξύλο, 37,3 × 29,8 cm

Προσέξτε

  • Το δαχτυλίδι από μαυρογάλαζο νερό γύρω από τα σπίτια. Είναι ο Μολδάβας, ιδωμένος από τον λόφο του κάστρου του Κρούμαου, και κάνει την πόλη να μοιάζει σαν να επιπλέει.
  • Μια σειρά απλωμένα ρούχα κοντά στην κορυφή. Είναι από τα πολύ λίγα σημάδια ότι κάποιος ζει εδώ, και κάνει την ερημιά χειρότερη, όχι καλύτερη.
  • Η υπογραφή και η χρονολογία πάνω δεξιά, με μικρά λευκά κεφαλαία πάνω στο σκοτάδι: EGON SCHIELE 1911.
Κείμενο (2:33)

Αυτός είναι ο μικρότερος πίνακας της διαδρομής, τριάντα επτά εκατοστά ύψος, ζωγραφισμένος σε ξύλινο πάνελ, και μακράν ο πιο σκοτεινός. Ένας σωρός από σπίτια, στέγες στο χρώμα της βρεγμένης γης και των βρύων, τοίχοι στο χρώμα του παλιού κόκαλου, στριμωγμένα μέσα σε μια θηλιά από μαυρογάλαζο νερό. Ούτε δρόμοι, ούτε ουρανός, ούτε άνθρωποι.

Η πόλη υπάρχει. Είναι το Τσέσκι Κρούμλοφ, που ο Σίλε το ήξερε με το γερμανικό του όνομα, Κρούμαου, και ήταν η γενέτειρα της μητέρας του. Το καλοκαίρι του 1910 έμεινε εκεί για μεγάλο διάστημα με τους φίλους του Έρβιν Όζεν και Άντον Πέσκα, και τότε εμφανίζεται για πρώτη φορά η Νεκρή Πόλη στο έργο του. Τη ζωγράφισε από ψηλά, από το πλάτωμα του κάστρου, κοιτάζοντας κάτω τα σπίτια που στριμώχνονται στη στροφή του Μολδάβα.

Αυτή την εκδοχή την έκανε το 1911, και τη χαρακτήρισε «το πάνελ με τα πιο σοβαρά χρώματα». Οι σκούρες στέγες απλώνονται πάνω στους χλωμούς τοίχους σαν βρύα πάνω σε πέτρα, και το νερό γύρω τους είναι πιο κοντά στη νύχτα παρά στο γαλάζιο. Ο όγκος των σπιτιών μοιάζει να κρέμεται στο κενό, αποκομμένο από τα πάντα.

Τώρα αναζητήστε το μοναδικό σημάδι ζωής. Κοντά στην κορυφή, μια σειρά από ρούχα είναι απλωμένα να στεγνώσουν. Κάποιος ζει εδώ, και δεν θα τον δείτε ποτέ, και αυτή η μικρή λεπτομέρεια κάνει τον τόπο πιο μοναχικό απ’ ό,τι αν ήταν απλώς άδειος. Το μουσείο διαβάζει όλο το μοτίβο ως αλληγορία της μοναξιάς και της απομόνωσης.

Η μετέπειτα ιστορία του πάνελ είναι το πιο δύσκολο κομμάτι αυτής της στάσης. Ο κριτικός Άρτουρ Ρέσλερ το αγόρασε από τον Σίλε, μεταπωλήθηκε, και στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ανήκε στον Φριτς Γκρίνμπαουμ, Βιεννέζο καλλιτέχνη του καμπαρέ. Ο Γκρίνμπαουμ πέθανε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου. Η σύζυγός του Λίλι εκτοπίστηκε στο Μάλι Τροστένετς.

Το πώς ταξίδεψε ο πίνακας από εκείνους ως αυτόν τον τοίχο αμφισβητείται. Σύμφωνα με το μουσείο, η αδελφή της Λίλι Γκρίνμπαουμ, η Ματίλντε Λούκατς, τον πούλησε το 1956 σε έναν έμπορο στη Βέρνη, από τον οποίο πέρασε σε μια γκαλερί στη Νέα Υόρκη, όπου ο Ρούντολφ Λεόπολντ τον αγόρασε το 1958. Η οικογένεια του Γκρίνμπαουμ λέει ότι αυτή η εκδοχή είναι ψευδής και ότι ο πίνακας λεηλατήθηκε. Όταν δανείστηκε σε μια έκθεση Σίλε στη Νέα Υόρκη στα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι εισαγγελείς εκεί τον κατέσχεσαν, και επέστρεψε στη Βιέννη μόνο αφού ένα δικαστήριο έκρινε ότι το δάνειο προστατευόταν από κατάσχεση. Τον Νοέμβριο του 2023 οι κληρονόμοι του Γκρίνμπαουμ προσέφυγαν στη δικαιοσύνη κατά αυτού του μουσείου, ζητώντας να επιστραφεί αυτός ο πίνακας και άλλα τέσσερα έργα του Σίλε.

Έτσι, ένας πίνακας για μια άδεια πόλη κουβαλά μαζί του μια πολύ γεμάτη διαμάχη. Πριν προχωρήσετε, βρείτε την υπογραφή πάνω δεξιά, με μικρά λευκά λατινικά κεφαλαία πάνω στο σκοτάδι: το όνομα Έγκον Σίλε και τη χρονιά, 1911.

Στάση 4 από 5 · Επίπεδο 3, Βιέννη 1900

Πορτρέτο της Βάλι Νόιτσιλ

Έγκον Σίλε · 1912 · Λάδι σε ξύλο, 32 × 39,8 cm

Προσέξτε

  • Τα μάτια. Υπερμεγέθη και έντονα γαλάζια, σας κοιτάζουν κατευθείαν από ένα κεφάλι γερμένο στο πλάι.
  • Τα ζευγάρια χρωμάτων με τα οποία ο Σίλε έχτισε τον πίνακα: πορτοκαλί μαλλιά και γαλάζια μάτια, λευκός γιακάς και μαύρο φόρεμα, κόκκινο απέναντι σε πράσινο στις άκρες.
  • Η υπογραφή κάτω αριστερά, EGON SCHIELE 1912. Στην αυτοπροσωπογραφία του, που ζωγραφίστηκε ως ταίρι αυτού του πορτρέτου, βρίσκεται στην απέναντι γωνία.
Κείμενο (2:31)

Μικρός, οριζόντιος και πολύ κοντινός. Τριάντα δύο εκατοστά ύψος, ζωγραφισμένος σε ξύλινο πάνελ, και το πρόσωπό της πιάνει το μεγαλύτερο μέρος του, γερμένο στο πλάι, με τεράστια ανοιχτογάλαζα μάτια που σας κοιτάζουν κατευθείαν.

Η γυναίκα είναι η Βαλμπούργκα Νόιτσιλ, γνωστή ως Βάλι. Ο Σίλε τη γνώρισε το 1911, όταν εκείνος ήταν είκοσι ενός κι εκείνη δεκαεπτά. Μετακόμισε μαζί του και έγινε το μοντέλο του, και για χρόνια μετά εμφανίζεται παντού στο έργο του. Το Μουσείο Λεόπολντ θεωρεί αυτό το πορτρέτο το πιο γνωστό από όλα τα πορτρέτα της.

Δείτε το χρώμα. Ο Σίλε το έχτισε από ζευγάρια: πορτοκαλί μαλλιά απέναντι σε γαλάζια μάτια, λευκό γιακά απέναντι σε μαύρο φόρεμα, κόκκινο απέναντι σε λάμψεις πράσινου στις άκρες. Και προσέξτε πόσο έξω από το κέντρο κάθεται, με το κεφάλι σπρωγμένο αριστερά και ένα φυτό να εισχωρεί από τα δεξιά. Αυτή η στραβή διάταξη βγάζει νόημα μόνο όταν μάθετε ότι ο πίνακας είχε ταίρι: μια αυτοπροσωπογραφία που ο Σίλε ζωγράφισε την ίδια εποχή, σχεδόν ακριβώς στο ίδιο μέγεθος, για να κρέμεται δίπλα του. Θα τη συναντήσετε σε λίγο.

Το 1912 πήγε άσχημα και για τους δύο. Τον Απρίλιο ο Σίλε συνελήφθη στο Νόιλενγκμπαχ, τη μικρή πόλη όπου ζούσαν, και πέρασε πάνω από τρεις εβδομάδες στη φυλακή πριν καταδικαστεί επειδή εξέθετε ερωτικά σχέδια σε σημείο όπου μπορούσαν να τα δουν παιδιά. Ως το 1914 είχε στραφεί στην Έντιτ Χαρμς, τη γυναίκα που θα παντρευόταν, και ο Σίλε με τη Βάλι κράτησαν επαφή μόνο ως την άνοιξη του 1915. Εκείνη εκπαιδεύτηκε ως νοσοκόμα και πέθανε από οστρακιά στη Δαλματία ανήμερα τα Χριστούγεννα του 1917.

Η ιστορία του ίδιου του πίνακα είναι εξίσου σκληρή. Πριν από τον πόλεμο ήταν προσωπική ιδιοκτησία της Λέας Μπόντι Γιαράι, Εβραίας εμπόρου τέχνης που είχε την γκαλερί Βίρτλε στη Βιέννη. Στα τέλη της δεκαετίας του 1930 της τον πήρε ο Φρίντριχ Βελτς, έμπορος που συνεργαζόταν με τους ναζί. Μετά τον πόλεμο έφτασε κατά λάθος στο Μπελβεντέρε, μέσα σε μια παρτίδα έργων που είχαν ανήκει σε άλλη οικογένεια, και το 1954 το Μπελβεντέρε τον έδωσε σε ανταλλαγή στον Ρούντολφ Λεόπολντ.

Το 1997 το μουσείο τον δάνεισε στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης, και ο πίνακας δεν επέστρεψε για δεκατρία χρόνια. Η δικαστική διαδικασία κράτησε από το 1998 ως το 2010, όταν το Μουσείο Λεόπολντ συμφώνησε να καταβάλει στους κληρονόμους της Μπόντι Γιαράι δεκαεννέα εκατομμύρια δολάρια και το πορτρέτο αποδεσμεύτηκε. Σήμερα η σελίδα του καταλόγου του ίδιου του μουσείου για αυτόν τον πίνακα αφηγείται την ιστορία της Λέας Μπόντι Γιαράι, κάτω από μια σημείωση που λέει ότι το κείμενο προστέθηκε σύμφωνα με τον συμβιβασμό του Ιουλίου του 2010.

Κοιτάξτε ξανά τα μάτια της. Η υπογραφή βρίσκεται κάτω αριστερά, με λατινικά κεφαλαία: το όνομα Έγκον Σίλε και η χρονιά, 1912, και στο διπλανό του πάνελ θα βρείτε τη δική του στην απέναντι γωνία.

Στάση 5 από 5 · Επίπεδο 3, Βιέννη 1900

Αυτοπροσωπογραφία με φυσάλις

Έγκον Σίλε · 1912 · Λάδι και αδιαφανές χρώμα σε ξύλο, 32,2 × 39,8 cm

Προσέξτε

  • Οι κόκκινοι καρποί-φαναράκια σε γυμνά κοτσάνια στα αριστερά, το μόνο φωτεινό χρώμα απέναντι στα σκούρα μαλλιά και το βαρύ μαύρο παλτό.
  • Το κεφάλι στραμμένο προς τη μία μεριά και τα μάτια προς την άλλη, πίσω σε εσάς. Το μουσείο το διαβάζει ως εύθραυστο και γεμάτο αυτοπεποίθηση ταυτόχρονα.
  • Η υπογραφή κάτω δεξιά, EGON SCHIELE 1912, κατοπτρική της υπογραφής κάτω αριστερά στο πορτρέτο της Βάλι.
Κείμενο (2:23)

Και να τος, το άλλο μισό του ζευγαριού. Ίδια χρονιά, ίδιο ξύλινο υπόστρωμα, σχεδόν ακριβώς ίδιο μέγεθος με τη Βάλι, και φτιαγμένος ως κατοπτρική της εικόνα. Εκείνη γέρνει από τα αριστερά· εκείνος στριμώχνεται από τα δεξιά. Η υπογραφή της βρίσκεται στην κάτω αριστερή γωνία· η δική του, με το όνομα Έγκον Σίλε και τη χρονιά 1912 σε λατινικά κεφαλαία, στην κάτω δεξιά. Δίπλα δίπλα, τα δύο πάνελ κλείνουν σαν δίφυλλη πόρτα.

Δείτε τι κάνει με το ίδιο του το σώμα. Η κορυφή του κεφαλιού του και οι ώμοι του κόβονται από τις άκρες του πάνελ. Το κεφάλι του στρέφεται προς τη μία μεριά και τα μάτια του γυρίζουν προς την άλλη, κατευθείαν σε εσάς. Το πρόσωπο είναι διάστικτο με μπλε και κόκκινα, και το σκούρο παλτό είναι ένας ενιαίος βαρύς όγκος. Απέναντι σε όλο αυτό το σκοτάδι, η μόνη φωτεινή νότα είναι το κόκκινο του φυσάλις, εκείνες οι χάρτινες θήκες των σπόρων που κρέμονται από λεπτά κοτσάνια στα αριστερά.

Το μουσείο αποκαλεί το αποτέλεσμα εύθραυστο και ταυτόχρονα γεμάτο αυτοπεποίθηση, και εκεί βρίσκεται η ουσία. Κανείς στη Βιέννη γύρω στο 1900 δεν μελέτησε το δικό του πρόσωπο και σώμα τόσο ανελέητα όσο ο Σίλε, και το μουσείο κατατάσσει αυτό το έργο στα πιο γνωστά του, ζωγραφισμένο στο απόγειο των δυνάμεών του.

Και τα δύο πάνελ ανήκουν στους πρώτους μήνες του 1912, αφού εκείνος και η Βάλι είχαν μετακομίσει από το Κρούμαου στο Νόιλενγκμπαχ και πριν από τις εβδομάδες του στη φυλακή εκείνη την άνοιξη. Είναι λοιπόν μια αυτοπροσωπογραφία φτιαγμένη στο χείλος της χειρότερης περιόδου της ζωής του, από έναν άνθρωπο που μένει εντελώς ακίνητος.

Είναι επίσης ο πίνακας που εξηγεί αυτό το κτίριο. Ο πρώτος γνωστός ιδιοκτήτης του, ο Χάινριχ Μάιερ, τον κράτησε ως το 1938, και μετά πέρασε στους Γιόζεφ και Ρίχαρντ Πάρτσερ. Το 1956 τον αγόρασε ένας Βιεννέζος οφθαλμίατρος ονόματι Ρούντολφ Λεόπολντ. Εκείνος και η σύζυγός του Ελίζαμπετ, οφθαλμίατροι και οι δύο, είχαν αρχίσει να συλλέγουν τη δεκαετία του 1950, όταν ο Σίλε και ο Κλιμτ θεωρούνταν ταμπού και μπορούσε κανείς να αποκτήσει έργα τους για σχετικά μέτρια ποσά. Μέσα σε πέντε δεκαετίες συγκέντρωσαν τη μεγαλύτερη συλλογή Σίλε στον κόσμο. Το 1994 παρέδωσαν 5.200 έργα σε ένα νέο ιδιωτικό ίδρυμα με αντάλλαγμα 160 εκατομμύρια ευρώ από τη Δημοκρατία της Αυστρίας και την Αυστριακή Εθνική Τράπεζα, και το 2001 άνοιξε αυτός ο λευκός κύβος από ασβεστόλιθο στη Μουσειακή Συνοικία για να τα στεγάσει. Σαράντα τέσσερις από τους πίνακες που φιλοξενεί είναι του Σίλε.

Κοιτάξτε άλλη μία φορά τους καρπούς-φαναράκια, μερικά χάρτινα κόκκινα κελύφη που λικνίζονται σε λεπτά κοτσάνια: το μοναδικό ζεστό χρώμα που επέτρεψε στον εαυτό του σε έναν πίνακα με έναν άνθρωπο που κρατά την ψυχραιμία του.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στο Μουσείο Λεόπολντ.

Στις πέντε στάσεις τελειώνει αυτή η σελίδα και αρχίζει η εφαρμογή. Σηκώστε το κινητό σας μπροστά σε μια πολυθρόνα του Κόλο Μόζερ, μια αυτοπροσωπογραφία του Γκερστλ ή τον επόμενο Σίλε στον τοίχο, και το Chiaro αναγνωρίζει το έργο, εξηγεί από πού προήλθε και απαντά φωναχτά σε ό,τι θέλετε να ρωτήσετε μετά, χωρίς να κάνετε ούτε βήμα.

Γιατί ο Κλιμτ ξαναζωγράφισε τον Θάνατο;Ποια ήταν η Βάλι Νόιτσιλ;Γιατί η πόλη λέγεται νεκρή;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

Museumsplatz 1, 1070 Βιέννη, στο MuseumsQuartier. Αναζητήστε τον κύβο με την επένδυση από λευκό κογχυλιοφόρο ασβεστόλιθο, απέναντι από το mumok, στην άλλη πλευρά της μεγάλης αυλής. Η κεντρική είσοδος δεν έχει σκαλοπάτια, και ένας ανελκυστήρας στην ανατολική πλευρά του κτιρίου σας ανεβάζει στο επίπεδό της.

Μετρό U2 ως τη στάση Museumsquartier ή U3 ως τη Volkstheater· όπως όλοι οι σταθμοί του μετρό της Βιέννης, και οι δύο είναι χωρίς σκαλοπάτια. Τα τραμ 1, 2 και D σταματούν στη στάση Dr.-Karl-Renner-Ring.

02

Εισιτήρια

  • Κλειστό τις Τρίτες· τις άλλες έξι ημέρες ανοιχτό 10:00–18:00, και τις αργίες. Από 7 Δεκεμβρίου 2026 έως 10 Ιανουαρίου 2027 είναι ανοιχτό κάθε μέρα, και τις Τρίτες, εκτός από τις 24 Δεκεμβρίου, ενώ στις 31 Δεκεμβρίου κλείνει στις 17:00.
  • Το ηλεκτρονικό εισιτήριο ισχύει για την ημέρα που επιλέγετε και σας βάζει κατευθείαν μέσα. Αν το αγοράσετε στο ταμείο, ισχύει για δώδεκα μήνες από την ημερομηνία έκδοσης.
  • Οι φωτογραφίες χωρίς φλας επιτρέπονται στη συλλογή για ιδιωτική χρήση, το Wi-Fi είναι δωρεάν, και τα ντουλαπάκια και η γκαρνταρόμπα είναι ανοιχτά σε όλους.
  • Στο Café Leopold, στο επίπεδο 2, μπορείτε να μπείτε χωρίς εισιτήριο, οπότε είναι λογικό σημείο συνάντησης με όποιον παρέλειψε το μουσείο.
Επίσημα εισιτήρια →
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Οι ηχητικές ξεναγήσεις του ίδιου του μουσείου καλύπτουν τη μόνιμη έκθεση «Βιέννη 1900» στα γερμανικά, αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, ισπανικά, ουκρανικά και κορεατικά. Νοικιάζετε συσκευή στο ταμείο με 5 ευρώ αφήνοντας ταυτότητα, εφόσον υπάρχει διαθέσιμη, ή πληρώνετε 3 ευρώ για να ξεκλειδώσετε την ίδια ξενάγηση στο δικό σας κινητό με κωδικό QR, χωρίς λήψη. Τις δικές μας ηχογραφήσεις για τους δύο Κλιμτ και τους τρεις Σίλε τις ακούτε δωρεάν από αυτή τη σελίδα, και όταν κάποιος άλλος καμβάς σας σταματήσει ανάμεσα στα επίπεδα 4 και 3, μια φωτογραφία στην εφαρμογή Chiaro τού χαρίζει τη δική του αφήγηση.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Μουσείο Λεόπολντ;

Ναι, και βρίσκεστε ήδη σε αυτόν. Το «Θάνατος και ζωή» του Κλιμτ ανοίγει τις πέντε ηχογραφήσεις και η «Αυτοπροσωπογραφία με φυσάλις» του Σίλε τις κλείνει· πατήστε αναπαραγωγή σε οποιαδήποτε στάση και ακολουθήστε το πλήρες κείμενο αν η αίθουσα έχει φασαρία. Δεν χρειάζεται λήψη. Μετά αναλαμβάνει η εφαρμογή Chiaro, που αναγνωρίζει μέσα από την κάμερά σας άλλα έργα της έκθεσης «Βιέννη 1900» και σας μιλά για αυτά.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Λεόπολντ;

Η συσκευή ξενάγησης του ίδιου του μουσείου κοστίζει 5 ευρώ στο ταμείο, ή 8 ευρώ με την προσφορά Take 2, και αφήνετε ταυτότητα ως εγγύηση. Η ενεργοποίηση της ίδιας ξενάγησης στο δικό σας έξυπνο κινητό κοστίζει 3 ευρώ, και οι κάτοχοι ετήσιας κάρτας την έχουν δωρεάν.

Πού βρίσκεται το «Θάνατος και ζωή» στο Μουσείο Λεόπολντ;

Στο επίπεδο 4, στη μόνιμη έκθεση «Βιέννη 1900», στον ίδιο όροφο με το «Στη λίμνη Άτερζε» του Κλιμτ. Το μουσείο δίνει ορόφους και όχι αριθμούς αιθουσών, οπότε πάρτε τον ανελκυστήρα για το 4. Η αρχική κορνίζα του Κλιμτ για τον πίνακα, που φέρει ακόμη ίχνη από το χρώμα του, εκτίθεται επίσης στο μουσείο.

Είναι κλειστό το Μουσείο Λεόπολντ τις Τρίτες;

Ναι, κανονικά. Είναι ανοιχτό Τετάρτη έως Δευτέρα 10:00–18:00, και τις αργίες. Τα Χριστούγεννα ο κανόνας αλλάζει: από 7 Δεκεμβρίου 2026 έως 10 Ιανουαρίου 2027 είναι ανοιχτό καθημερινά, και τις Τρίτες, εκτός από τις 24 Δεκεμβρίου, και στις 31 Δεκεμβρίου κλείνει στις 17:00.

Πόσο κοστίζει το εισιτήριο για το Μουσείο Λεόπολντ;

Το κανονικό εισιτήριο κοστίζει 19 ευρώ. Όσοι είναι κάτω των 26 ή 65 ετών και άνω πληρώνουν 16 ευρώ, οι κάτω των 19 πληρώνουν 2,50 ευρώ, τα παιδιά κάτω των 7 μπαίνουν δωρεάν, και οι κάτοχοι Vienna City Card πληρώνουν 17 ευρώ. Ένα συνδυαστικό εισιτήριο με το Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης κοστίζει 37 ευρώ.

Πόσο διαρκούν αυτές οι πέντε στάσεις;

Περίπου δώδεκα λεπτά ήχου, συν γύρω στα είκοσι λεπτά περπάτημα, και δεν φεύγετε ποτέ από τα επίπεδα 4 και 3. Για όλο το μουσείο, το ίδιο το Λεόπολντ προτείνει δύο με τρεις ώρες· η έκθεσή του «Βιέννη 1900» απλώνεται στα επίπεδα 0, 3 και 4, και οι περιοδικές εκθέσεις βρίσκονται κάτω από το έδαφος, στα επίπεδα -1 και -2.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Λεόπολντ.