Van Gogh Müzesi · Amsterdam · Bağımsız rehber
Van Gogh Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Hemen başlatabileceğiniz beş kayıt: uygulama yok, sesli rehber masasında kuyruk yok. Sonra Chiaro'yu duvarlardaki başka bir esere doğrultun; iki yüz Van Gogh tablosundan biri de olabilir, yanlarındaki bir Monet ya da Gauguin de. Size tam o eseri anlatsın.
Chiaro tarafından hazırlandı. Van Gogh Müzesi ile bağlantılı değildir.
Ayçiçekleri
Van Gogh Müzesi, Amsterdam
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Van Gogh Müzesi koleksiyonundaki her eseri tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 11 dakikalık anlatım
Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Bu rota, Rietveld binasının iki katına yayılmış beş tabloyu kapsıyor; hepsinin toplam dinleme süresi on bir dakika kadar. Kat 1'de, müzenin Sanatsal Çiçeklenme adını verdiği Arles bölümünde Ayçiçekleri ile başlıyor; Arles'daki Yatak Odası da aynı bölümde. Ardından aynı katta geri dönüp Nuenen salonlarındaki Patates Yiyenler'e gidiyor, sonra Kat 3'e çıkıp Saint-Rémy salonlarındaki Badem Çiçekleri ile devam ediyor ve en sonda Auvers salonlarındaki Kargalı Buğday Tarlası ile bitiyor. Sonuncusu konservasyon için sergiden kaldırılmış olabilir; gideceğiniz gün müzenin bu tabloya ayırdığı sayfaya bakın. Ayçiçekleri bilerek ilk sırada: burada herkesin yöneldiği eser o. Turun tamamı için yürüyerek bir saat kadar ayırın; müzeye göre ortalama bir ziyaret zaten iki ila üç saat sürüyor.
Katalog bilgileri Van Gogh Müzesi'nin kendi çevrimiçi koleksiyonundan, katlar ve galeri adları ise müzenin her kat için PDF olarak yayımladığı duvar metinlerinden alındı. Bu müze salonları değil katları numaralandırıyor ve kendi başyapıtlarını kendi geçici sergilerine de ödünç veriyor; yani bir tablo binadan hiç çıkmadan başka bir kanada taşınabiliyor. Duvardaki etiketle bu sayfa farklı şeyler söylüyorsa etikete güvenin ve düzeltmeyi bize gönderin.
Durak 1 / 5 · Kat 1, Sanatsal Çiçeklenme, Arles salonları
Ayçiçekleri
Vincent van Gogh · Arles, Ocak 1889 · Tuval üzerine yağlıboya, 95 × 73 cm
Şunlara dikkat edin
- Vazonun gövdesine maviyle yazılmış Vincent kelimesi. Tablolarının yalnızca yüzde on beşi kadarını imzaladı ve müzenin araştırmacıları bu tabloyu gurur duyduğu eserlerden biri olarak anıyor.
- En üstteki şerit. Çalışırken tuvale tutturduğu, sonra da her şeyle birlikte sarıya boyadığı bir tahta çıta.
- Işığın ne kadar az olduğu. Bu tablo üzerine yapılan araştırmadan sonra müze en yüksek ışık düzeyini üçte iki oranında düşürdü: 150 lüksten 50 lükse.
Konuşma metni (2:52)
Bir duvarın önünde, masanın üzerinde bir vazo ayçiçeği; vazo, masa ve duvar da aşağı yukarı aynı sarı. Resmin tamamı bu. Van Gogh onu üç ton sarıyla kurdu ve kendi yazdığına göre başka hiçbir şeyle; tek bir rengin, bir şey söylemeyi bırakmadan önce ne kadar zorlanabileceğini görmek istiyordu.
Arles'da, 1888 ve 1889'da, vazoda ayçiçeklerini konu alan beş büyük tuval yaptı. Bu, Ocak 1889 tarihli olanı ve bir tekrar: onu bir önceki yaz yaptığı, bugün Londra'daki National Gallery'de bulunan versiyondan kopyaladı. Uluslararası bir ekip 2016 ile 2019 arasında tuvali ayrıntılı biçimde incelediğinde, düzenlemenin önceden planlandığını ortaya çıkardı. Daha başlamadan, bitmiş resmin neye benzeyeceğini tam olarak biliyordu.
Bu resim dizisinin sebebi Paul Gauguin'di. Van Gogh, Arles'da Sarı Ev'i kiralamıştı ve Gauguin gelip onunla birlikte yaşamayı kabul etmişti. Van Gogh ilk iki ayçiçeği tuvalini, hoş geldin demek için Gauguin'in yatak odasına astı. Gauguin onlara baktı ve bunların tamamen Vincent olduğunu söyledi. Sonra birini hediye olarak istedi; Van Gogh ise ondan ayrılmaya gönülsüzdü.
Şimdi vazoya bakın. Gövdesinin üzerinde, maviyle, tek bir kelime var: Vincent. Bu imza göründüğünden daha nadir. Müze, imzaları üzerine ilk kapsamlı çalışmasını Ağustos 2026'da tamamladı ve bilinen 840 tablosundan yalnızca 133'ünü imzaladığını buldu; neredeyse her zaman yalnızca adıyla, çünkü Hollanda dışında soyadını söylemeyi beceren pek kimse yoktu. Gurur duyduğu eserleri imzalıyordu ve bu da onlardan biri.
Üst kenara da bakın. En uzun çiçeklerin üstündeki şerit, çalışırken tuvale tutturduğu bir tahta çıta; onu da geri kalanıyla birlikte sarıya boyadı, çünkü resim elindeki tuvalden daha uzun olmak istiyordu.
Karşınızdaki sarılar, onun karıştırdığı sarıların tam aynısı değil. Konservatör Ella Hendriks'in yönettiği araştırma ekibi, resimdeki bir kırmızının, sardunya lakının, solduğunu, bir sarının, krom sarısının da koyulaştığını buldu. Daha kahverengi görünen bazı çiçek başları bir zamanlar daha parlaktı. Bu salonların bu kadar loş olmasının sebebi de bu. Bulgular üzerine müze en yüksek ışık düzeyini üçte iki oranında, 150 lüksten 50 lükse indirdi ve yeni ampuller taktı.
Bu tuvalin binadan bir daha asla çıkmayacak olmasının sebebi de aynı araştırma. Müzenin bütün tarihi boyunca yalnızca altı kez ödünç verilmişti; sonuncusu 2014'te, kendi ağabeyinin yanında asılmak üzere Londra'ya gittiğinde oldu. Ocak 2019'da müze, boya katmanlarının sağlam ama titreşime ve nem değişimlerine karşı çok hassas olduğunu, Ayçiçekleri'nin bundan böyle Amsterdam'da kalacağını duyurdu. Bu çiçekleri nerede görmüş olursanız olun, bir posterde, bir kupada, bir çantada, asıl tablo bu ve size gelmiyor.
Van Gogh öldüğünde dostları cenazesine ayçiçekleri getirdi. Ayçiçeklerinin ressamı olarak tanınmak istemişti; o zamana kadar da öyle tanınıyordu.
Durak 2 / 5 · Kat 1, Sanatsal Çiçeklenme, Arles salonları
Arles'daki Yatak Odası
Vincent van Gogh · Arles, Ekim 1888 · Tuval üzerine yağlıboya, 72,4 × 91,3 cm
Şunlara dikkat edin
- Sağ duvarın yukarısındaki iki küçük portre. Onlar da kendi tabloları: o yıl Arles'da yaptığı arkadaş portreleri, Eugène Boch ve Paul-Eugène Milliet.
- Yan duvarlarla hiçbir düzgün açıda birleşmeyen arka duvar. Gerçek oda bir yamuktu ve o da odayı olduğu gibi resmetti.
- Duvarların ve kapıların mavisi. O boyadığında mordu; aradan geçen yıllarda rengi bozuldu.
Konuşma metni (1:58)
Bir yatak, iki sandalye, üzerinde sürahi ve leğen duran bir masa, askıda giysiler ve kırmızı karolardan bir zemin. Van Gogh, Arles'daki Sarı Ev'de kendi yatak odasını Ekim 1888'de resmetti ve kardeşine bu resimden tam olarak ne istediğini yazdı: her şeyi renk anlatacaktı, renk de dinlenmeyi, hatta uykuyu çağrıştırmalıydı. Resme bakmak insanın zihnini dinlendirmeliydi.
Ama göz pek dinlenmiyor ve bunun iki sebebi var.
Birincisi, renkler değişti. Duvarlar ve kapılar bugün mavi görünüyor. O boyadığında morlardı. Müze bunu yıllar içindeki renk bozulmasına bağlıyor; onun kurduğu denge, yani tereyağı sarısı mobilyalara karşı mor duvarlar, de bununla birlikte kayboldu. Kendi talimatlarından uzaklaşmış bir resme bakıyorsunuz.
İkincisi arka duvar. Soldaki duvarla birleştiği çizgiyi izleyin, sonra sağdakiyle. Hiçbir köşe dik değil. Pek çok ziyaretçi Van Gogh'un perspektifi beceremediğine karar veriyor. Becerirdi. Oda gerçekten bu biçimdeydi, bir köşesi geniş, bir köşesi dar açılı bir yamuk; o da elindeki odayı resmetti.
Asıl değiştirdiği şey ışıktı. Theo'ya, resim bir Japon baskısına benzesin diye iç mekânı bilerek düzleştirdiğini ve gölgeleri kaldırdığını yazdı. Yatakta hacim yok, sandalyelerin altına düşen gölge yok.
Sağdaki kapı merdivene açılıyordu. Soldaki kapı ise Gauguin için hazır tuttuğu misafir odasına. Arkadaki pencere Place Lamartine'e ve bahçelerine bakıyordu.
Sağ duvarın yukarısına, iki küçük portreye bakın. Onlar da kendi tabloları, o yıl Arles'da resmettiği iki arkadaşı: Şair dediği ressam Eugène Boch ve Âşık dediği asker Paul-Eugène Milliet. Arkadaşlarını yatağının üstüne asmıştı.
Bu odanın üç versiyonu var ve bu, ilki. Van Gogh Arles'daki hastanedeyken bir Rhône taşkınında hasar gördü; Theo tuvalin arkasına yeni bir tuval geçirterek onu sağlamlaştırdı ve ağabeyi kopyalayabilsin diye geri gönderdi. Eylül 1889'da yapılan o kopya Chicago'da. Annesi ve kız kardeşi Wil için yapılan daha küçük üçüncüsü ise Paris'te. Bu, aslı; ve krizlerinden birinin ardından yazdığı kendi hükmü kısa ve kesindi: hastalığından sonra tuvallerini yeniden gördüğünde, içlerinde en iyisi yatak odasıydı.
Durak 3 / 5 · Kat 1, Köylü Hayatının Ressamı, Nuenen salonları
Patates Yiyenler
Vincent van Gogh · Nuenen, Nisan–Mayıs 1885 · Tuval üzerine yağlıboya, 82 × 114 cm
Şunlara dikkat edin
- En soldaki sandalyenin arkalığı. Tabloyu oraya imzaladı; imza koyu boyanın içine neredeyse gömülmüş.
- Eller. Hepsi olması gerekenden büyük ve hepsi bir şey yapıyor, çünkü tablonun asıl söylediğini eller söylüyor.
- Tek yağ lambası. Odadaki tek ışık o ve tuvaldeki her rengi o belirliyor.
Konuşma metni (2:11)
Buraya gelmek için zamanda geriye yürüdünüz. Ayçiçeklerinden dört yıl önce, Hollanda'nın güneyinde Nuenen adlı bir köyde Van Gogh insan resmedebildiğini kanıtlamaya girişti ve aklına gelen en zor işi seçti: beş figür, tek lamba, tek oda, gece vakti.
Gözlerinize biraz zaman tanıyın. Tuval çok karanlık; önünde ne kadar uzun durursanız, karanlığın içinden o kadar çok şey beliriyor.
Belli bir etkinin peşindeydi. Köylülerin, o patatesleri şimdi tabağa uzattıkları ellerle kendilerinin kazmış gibi görünmeleri, böylece yiyeceklerini dürüstçe kazanmış olmaları gerektiğini yazdı. Bu yüzden onlara kaba yüzler ve ağır, boğum boğum eller verdi, her şeyi toprak renkleriyle boyadı; kendi deyişiyle, iyice tozlu bir patatesin rengine benzer bir şey, kabuğu soyulmamış tabii.
Ellere bakın. Hepsi fazla büyük ve hepsi meşgul: kesiyor, döküyor, uzanıyor, bir fincan tutuyor. Sonra lambaya bakın. Odadaki tek ışık o ve tuvaldeki her rengi o belirliyor.
Bu tablo, onun sanatçı olarak kartviziti olacaktı. Bir yıldan fazla hazırlanmıştı. Bir köylü resminin domuz pastırması, duman ve buharı tüten patates kokması gerektiğini, daha güzel köylüler görmek isteyenlerin başka yere gidebileceğini yazdı. Sonra resmi gösterdi ve işler kötü gitti. Arkadaşı ve ressam dostu Anthon van Rappard onu neredeyse hemen yerden yere vurdu; Van Gogh da cevabında, Van Rappard'ın eseri hakkında böyle konuşmaya hakkı olmadığını yazdı. Renkler fazla karanlık bulundu. Figürler yanlış bulundu. İki yıl sonra, Paris'te yaşarken ve bu odada akla bile gelmeyecek renklerle resim yaparken bile, yaptığı en iyi şeyin bu olduğunu söylüyordu.
Şimdi en soldaki sandalyenin arkalığını bulun. İmzasını oraya attı, Vincent; imza koyu boyanın içinde neredeyse kaybolmuş. Tablolarının yüzde on beşi kadarını imzaladı ve müzenin araştırmacıları hangilerini imzaladığını anlatırken iki eserin adını veriyor, biri bu: gurur duyduklarını imzalıyordu.
Bu sessiz tuvalle ilgili son bir şey. 1991'de hırsızlar onu, on dokuz tabloyla birlikte bu müzeden taşıyıp çıkardı. Binadan uzaklaşmayı da başardılar. Otuz beş dakika sonra yirmi tablonun hepsi terk edilmiş bir arabada bulundu. Bu olay, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana Hollanda'daki en büyük sanat hırsızlığı olmayı sürdürüyor ve mahkûm edilen dört adamdan ikisi burada çalışan güvenlik görevlileriydi.
Durak 4 / 5 · Kat 3, Her Şeye Rağmen Resim, Saint-Rémy salonları; sergide olup olmadığını müzenin koleksiyon sayfasından görebilirsiniz
Badem Çiçekleri
Vincent van Gogh · Saint-Rémy-de-Provence, Şubat 1890 · Tuval üzerine yağlıboya, 73,3 × 92,4 cm
Şunlara dikkat edin
- Mavi. Gökyüzünü sonradan, titizlikle, her ince dalın çevresine boyadı; yakından bakınca tek bir mavi değil, birçok mavi.
- Tomurcuklar. Kimi çiçekler ardına kadar açık, kimi hâlâ kapalı; alışılmadık bir özenle boyanmışlar.
- Dalların tuvalden düpedüz taştığı dört kenar. Ağacın tamamını hiç görmüyorsunuz; bu kadraj doğrudan Japon baskı sanatından geliyor.
Konuşma metni (2:04)
Üç salon dolusu sarı ve kahverengiden sonra, bu. Tam altından bakılan bir ağaç; öyle yakından ki ağacın tamamını hiç göremiyorsunuz. Arkasında da bu kadar mavi olmaya hiç hakkı olmayan bir mavi.
Van Gogh onu Şubat 1890'da, Saint-Rémy'deki akıl hastanesinde yaptı; orada neredeyse on aydır yaşıyordu. Onu bir mektup yüzünden yaptı. Ocak'ın otuz birinde kardeşi Theo ile yengesi Jo'nun bir oğlu oldu ve bebeğe onun adını, Vincent adını verdiler. Theo şöyle yazdı: sana söylediğimiz gibi ona senin adını vereceğiz ve onun da senin kadar kararlı ve cesur olmasını diliyorum.
Hemen işe koyuldu. Badem ağaçları baharın başında, her şeyden önce çiçek açar; bu yüzden çiçekli badem dalı baharın gelişinin bilinen simgesidir ve o da bunu bir başlangıç için resmediyordu.
Maviye bakın. Dalları düz bir zeminin üzerine koymadı. Gökyüzünü sonradan, titizlikle, her ince dalın çevresinden dolanarak boyadı; yaklaşırsanız bunun tek bir mavi değil, gerçek bir gökyüzü gibi kayıp değişen birçok mavi olduğunu görürsünüz. Çiçeklere de bakın. Kimi ardına kadar açık, kimi hâlâ sıkı birer tomurcuk; her zaman göstermediği bir özenle boyanmışlar.
Bakış açısı ödünç alınmış. Van Gogh yüzlerce Japon baskısı biriktirmişti; Japon baskı ustaları doğadan bir parça kesip alır ve size ağacın tamamını göstermek yerine onu kâğıdın kenarından taşırırlar. Burada da dört kenarın hepsinde olan bu.
Bu resim ona pahalıya mal oldu. Şubat sonunda bitirdi, ardından iki ay süren bir kriz geçirdi; hayatının en uzun krizi. Yeniden çalışabildiğinde çiçekler çoktan dökülmüştü. Çalışmaya devam edebilseydim, diye yazdı, çiçekli ağaçlardan başkalarını da yapardım. Şimdi çiçekli ağaçların mevsimi neredeyse bitti. Şansım yok.
Üzerinde imza yok. Tablolarının yalnızca küçük bir kısmını imzaladı ve bu noktada imzalamayı neredeyse bırakmıştı.
Resim Theo ile Jo'ya gitti; önce oturma odalarında piyanonun üstüne asıldı, sonra da Jo'nun küçük oğluyla paylaştığı Bussum'daki yatak odasına. Jo, Vincent'in tanınması için hayatı boyunca onun pek çok tablosunu bilerek sattı. Bu tablo hiçbir zaman satılık olmadı. Onun için resmedildiği bebek büyüyüp bu müzeyi kuran adam oldu; tablonun birinin evinde değil de bu duvarda asılı olmasının sebebi bu.
Durak 5 / 5 · Kat 3, 1890 Tutkulu Doğa, Auvers salonları; 2026 sonbaharında konservasyon için sergiden kaldırılmıştı, yeniden sergilenip sergilenmediğini müzenin koleksiyon sayfasından görebilirsiniz
Kargalı Buğday Tarlası
Vincent van Gogh · Auvers-sur-Oise, Temmuz 1890 · Tuval üzerine yağlıboya, 50,5 × 103 cm
Şunlara dikkat edin
- Biçim. Çift kare: genişliği yüksekliğinin iki katı; yalnızca hayatının son birkaç haftasında kullandığı bir format.
- Ortadaki yol. Size doğru geliyor, genişliyor ve buğdayın içinde bitiyor; sonunda ufuk yok.
- Yolların kızıl kahverengisi ve yanlarındaki yeşil çimen şeritleri. Bu iki rengi, mavi gökyüzünü sarı buğdayın karşısına koyduğu gibi, bilerek yan yana koydu.
Konuşma metni (2:00)
Bir adım geri çekilin, çünkü bu tabloda ilk göze çarpan şey biçimi. Genişliği yüksekliğinin iki katı, yani çift kare; Van Gogh bu uzun formatı yalnızca hayatının son birkaç haftasında, Haziran ve Temmuz 1890'da, Auvers-sur-Oise'da kullandı.
Şimdi herkesin bildiği ama doğru olmayan şey. Bu onun son tablosu değil. Bu salonda biraz sorun, ziyaretçilerin yarısı size onun bu tabloyu bitirdiğini, bir tarlaya yürüyüp kendini vurduğunu anlatır. Bu anlatı büyük ölçüde bir filmden, Vincente Minnelli'nin 1956 yapımı Yaşama Hırsı'ndan geliyor; film olayı tam da böyle sahneliyor. Müze bu iddiaya inatçı bir efsane diyor, çünkü bundan sonra da birkaç eser yaptı. Bu tuvali on Temmuz civarında tamamladı; Auvers Belediye Binası ise on dört Temmuz tarihli. Son tablosu olma ihtimali en yüksek olan Ağaç Kökleri de bu binada.
Gerçekte yazdıkları efsaneden daha güzel. On Temmuz civarında Theo ile Jo'ya, Auvers'de üç büyük tuval bitirdiğini, bunlardan ikisinin huzursuz gökler altında uçsuz bucaksız buğday tarlaları olduğunu yazdı. Hüznü ve derin yalnızlığı ifade etmekten kaçınmadığını söyledi. Sonra aynı nefeste, bu resimlerin kırlarda sağlıklı ve güç verici bulduğu şeyi gösterdiğini ekledi. İkisi birden, tek bir tarlada.
Renkle ne yaptığına bakın, çünkü bu konuda çok bilinçli. Sarı-turuncu buğdaya karşı mavi gökyüzü. Sonra kızıl kahverengi yollar, yanlarındaki yeşil çimen şeritlerinin hemen yanına konmuş; böylece her renk ötekinin sesini yükseltiyor. Burada hiçbir şey karışık, bulanık bir ton değil.
Şimdi ortadaki yolu izleyin. Size doğru geliyor, genişliyor ve buğdayın içinde öylece bitiyor. Sonunda ufuk yok, kapı yok, insan yok. Buğday tuvalin üçte ikisini kaplıyor, kargalar her biri bir yöne uçuyor ve resim durulmayı reddediyor. Bu bir veda mektubu değil, özenle kurulmuş bir kompozisyon.
Son bir şey. 1991'de bu tuval de hırsızların bu müzeden çıkardığı yirmi tablodan biriydi ve yolda ağır biçimde yırtılan üç tablodan biri. Her şey otuz beş dakika içinde, terk edilmiş bir arabada bulunarak geri geldi. Binanın tarihindeki en kötü geceyi çoktan atlatmış bir tabloya bakıyorsunuz.
Bağımsız rehber · Chiaro
Bu binada iki yüz Van Gogh var. Siz beşini dinlediniz.
Bu sayfa burada bitiyor. Uygulamayı açın ve yakınınızdaki herhangi bir şeyin fotoğrafını çekin: bir vitrindeki mektubun, bu ay depodan yeni çıkarılmış bir çizimin, yan salondaki bir Gauguin'in. Chiaro size onun ne olduğunu ve müzenin onu neden sergilediğini anlatır, sorularınızı da sesli yanıtlamayı sürdürür.
Gitmeden önce
Ulaşım
Museumplein 6, 1071 DJ Amsterdam. Giriş, Müze Meydanı'ndaki (Museumplein) cam giriş binasından; arkadaki, Paulus Potterstraat'a bakan eski Rietveld binasından değil.
Müze yakındaki iki durağı öneriyor. Museumplein durağından 2, 5 ve 24 numaralı tramvaylar ile 357 ve 397 numaralı otobüsler, Concertgebouw durağından ise 5, 12 ve 24 numaralı tramvaylar ile 347 ve 357 numaralı otobüsler geçiyor. Amsterdam Merkez İstasyonu'ndan 2, 5 ya da 24 numaralı tramvayla Museumplein'e; Zuid WTC'den 5 numaralı tramvayla Concertgebouw'a; Amstel'den 12 numaralı tramvayla yine Concertgebouw'a gidebilirsiniz.
Biletler
- Müzeye göre biletler yalnızca çevrimiçi satılıyor ve her ziyaretçinin giriş saati belirli bir bilete ihtiyacı var. Önce tickets.vangoghmuseum.com üzerinden rezervasyon yapın; Museumkaart, ICOM kartı, Stadspas ya da Rembrandt kartıyla ücretsiz giriş de buna dahil.
- Yetişkinler yirmi beş avro civarında ödüyor; AB ya da AEA'da kayıtlı öğrenciler öğrenci kartıyla daha az ödüyor, 18 yaşından küçükler ise ücretsiz giriyor. Ama hepsinin yine de bir giriş saati ayırtması gerekiyor. Güncel fiyatlara rezervasyon sırasında bakın.
- Müze her gün sabah 09.00'da açılıyor ve cuma akşamları genellikle 21.00'e kadar açık kalıyor, ancak bazı cumalar istisna. Kapanış saati aya göre 17.00 ile 18.00 arasında değişiyor; geleceğiniz haftanın saatlerine mutlaka bakın.
- Alabildiğiniz en erken giriş saatini ayırtın ve doğrudan Kat 1'e çıkın. Müze yılda 1,8 milyondan fazla ziyaretçi ağırlıyor ve ortalama bir ziyaretin iki ila üç saat sürdüğünü söylüyor.
- Flaş, tripod ve selfie çubuğu kullanmadığınız sürece fotoğraf çekmek serbest.
Resmî sesli rehber
Müzenin kendi sesli turu on dört dilde sunulan etkileşimli bir rehber: yetişkinler için birkaç avro, gençler için daha az, on üç yaşından küçükler için ücretsiz. Biletinizi alırken eklersiniz ve aşağıdaki Atrium'da bulunan Audio Desk'ten (sesli rehber masası) teslim alırsınız. Bu sayfa ücretsiz ve zaten cebinizde olan telefonda çalışıyor, ama yalnızca beş tabloyu kapsıyor; binadaki geri kalan her şey için Chiaro uygulamasını kullanın. Güncel fiyatlar vangoghmuseum.nl adresinde.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Van Gogh Müzesi sesli rehberi var mı?
Bu sayfa öyle bir rehber. Beş tablo var; her birinin doğrudan tarayıcınızda çalan bir kaydı ve altında metni bulunuyor, her durak için kat ve galeri belirtilmiş, kurmanız gereken hiçbir şey yok. Müzenin kendi sesli turu ise ücretli bir ek. Bu beşin ötesinde, Chiaro uygulamasında herhangi bir eserin fotoğrafını çekin; uygulama size o eseri anlatsın.
Van Gogh Müzesi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?
Yetişkinler için 3,75 avro, 13 ile 17 yaş arası çocuklar için 2 avro, 12 yaşına kadar çocuklar için ücretsiz. On dört dilde sunuluyor; tickets.vangoghmuseum.com üzerinden rezervasyonunuza ekliyorsunuz ve aşağıdaki Atrium'da bulunan Audio Desk'ten teslim alıyorsunuz.
Ayçiçekleri, Van Gogh Müzesi'nin neresinde?
Rietveld binasının Kat 1'inde, müzenin salon metinlerinde Sanatsal Çiçeklenme adı verilen Arles bölümünde; Arles'daki Yatak Odası da aynı bölümde. Yaptığı beş versiyondan Ocak 1889 tarihli olanı bu. Müze 2019'dan beri bu tablonun bir daha asla seyahat etmeyeceğine karar vermiş durumda; yani ne zaman giderseniz gidin, orada.
Van Gogh Müzesi'nin kapalı olduğu bir gün var mı?
Hayır, haftanın her günü sabah 09.00'dan itibaren açık; cuma akşamları 21.00'e kadar. Kapanış saati yıl içinde 17.00 ile 18.00 arasında değişiyor, ekim ve aralığın da kendine ait saatleri var; ziyaret edeceğiniz hafta için vangoghmuseum.nl adresine bakın.
Yıldızlı Gece, Van Gogh Müzesi'nde mi?
Hayır. Müzeye bu o kadar sık soruluyor ki soruyu kendi ziyaretçi soruları listesinde yanıtlıyor. Yıldızlı Gece, New York'taki Modern Sanat Müzesi'ne (MoMA) ait. Amsterdam'da onun yerine Ayçiçekleri, Arles'daki Yatak Odası, Badem Çiçekleri ve Kargalı Buğday Tarlası var.
Van Gogh Müzesi biletini kapıda alabilir miyim?
Hayır. Müze bunun mümkün olmadığını açıkça söylüyor: her bilet çevrimiçi ve bir giriş saatiyle satılıyor; bu, Museumkaart, ICOM kartı, Stadspas ya da Rembrandt kartıyla yapılan ücretsiz girişler için de geçerli. Biletinizi tickets.vangoghmuseum.com üzerinden ya da müzenin adını verdiği satıcılardan birinden alın, çünkü müze başka platformların sahte bilet sattığı konusunda uyarıyor.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Van Gogh Müzesi ile bağlantılı değildir.