შინაარსზე გადასვლა

ეროვნული გალერეა · ლონდონი · დამოუკიდებელი გიდი

ლონდონის ეროვნული გალერეის აუდიოგიდი,
ხუთი გაჩერება, უფასოდ.

ხუთი ნახატი, ხუთი დარბაზი, არაფრის დაყენება არ გჭირდებათ. ამ კედლებზე დაკიდებულ დანარჩენ ათას ნახატზე კი Chiaro-ს აპი ერთი ფოტოთი მოგიყვებათ.

ჩამოტვირთეთ App Store-დან

შექმნილია Chiaro-ს მიერ. არ არის დაკავშირებული ლონდონის ეროვნული გალერეის ადმინისტრაციასთან.

9:41

არნოლფინების პორტრეტი

ლონდონის ეროვნული გალერეა

0:00 2:47
გაჩერება 1 / 5

ხუთი გაჩერება · 13 წუთის აუდიო

ხუთი გაჩერება, ერთი მარშრუტი,
იმ თანმიმდევრობით, რომლითაც გაივლით.

ხუთი ნახატი ერთ სართულზე, იმ თანმიმდევრობით, რომლითაც შენობა დღეს თავის ამბავს ჰყვება. იწყებთ სეინსბერის ფრთაში, 52-ე დარბაზში, ვან ეიკის „არნოლფინების პორტრეტთან“, რომლის გვერდით, 51-ე დარბაზში, ლეონარდოს „მადონა კლდეებში“ კიდია. შემდეგ მთავარ შენობაში, მე-4 დარბაზში, ჰოლბაინის „ელჩებთან“ გადადიხართ, მერე კი სამი საუკუნით წინ მიიწევთ: 38-ე დარბაზში დელაროშის ნახატთან ლედი ჯეინ გრეის სიკვდილით დასჯაზე და 40-ე დარბაზში ტერნერის „ტემერერთან“. დაახლოებით ცამეტი წუთი აუდიო და ერთი საათი და თხუთმეტი წუთი ფეხით, თუ მართლა შეჩერდებით და დააკვირდებით.

კატალოგის მონაცემები, დარბაზების ნომრები და თარიღები აქ თავად ეროვნული გალერეის ნახატების გვერდებიდანაა აღებული, საიტიდან nationalgallery.org.uk, თითოეულს კი მეორე წყაროც ამყარებს. გალერეაში სამშენებლო სამუშაოები მიმდინარეობს და ნახატებს დარბაზიდან დარბაზში გადააქვთ, ამიტომ თუ კედელზე, ეტიკეტზე სხვა რამ წერია, ეტიკეტს ენდეთ და მოგვწერეთ.

გაჩერება 1 / 5 · დარბაზი 52, სეინსბერის ფრთა, დონე 2

არნოლფინების პორტრეტი

იან ვან ეიკი · 1434 · ზეთი ხის დაფაზე (სავარაუდოდ, მუხა), 82,2 × 60 სმ

დააკვირდით

  • სარკე უკანა კედელზე. ჩარჩოს გარშემო ათ მედალიონზე ქრისტეს სიკვდილის სცენებია, ამოზნექილი მინა კი ორ კაცს ირეკლავს, რომლებიც იქ დგანან, სადაც ახლა თქვენ დგახართ.
  • ჭაღი. ერთი სანთელი ანთია, მეორე კი ჩაქრობილია, და ეს ერთ-ერთი მიზეზია, რის გამოც ხალხი დღემდე დაობს, რისთვის შეიქმნა ეს ნახატი.
  • ძაღლის წინა თათის ჩრდილი. მის გვერდით, საღებავში, ვან ეიკის ცერა თითის ანაბეჭდია ჩაჭდეული.
  • ფორთოხლები: ერთი ფანჯრის რაფაზე, დანარჩენი ქვემოთ, სკივრზე. ასეთი ძვირი შემოტანილი ხილი იმის საჩვენებელი იყო, რამდენი ფული ჰქონდა სახლს.
ტექსტი (2:47)

ოთხმოცდაორი სანტიმეტრი სამოცზე, მუხის დაფაზე, და მისი ყოველი ნაწილი თავის საქმეს აკეთებს. სანამ საგნების ამოკითხვას დაიწყებთ, ერთი წუთი მიეცით საკუთარ თავს, რადგან მთავარი ოთახია. ეს არის მისაღები ოთახი ბრიუგეში, 1434 წელს, დახატული ისე, თითქოს იან ვან ეიკმა ერთი კედელი მოხსნა და გთხოვათ, ღიობში დამდგარიყავით.

კაცი თითქმის დანამდვილებით ჯოვანი დი ნიკოლაო დი არნოლფინია, ლუკადან წარმოშობილი იტალიელი ვაჭარი, რომელიც ბრიუგეში ვაჭრობდა და იმ წელს ორმოც წელს უახლოვდებოდა. ქალი, სავარაუდოდ, მისი მეორე ცოლია და მისი სახელი არავინ იცის. დიდხანს ამ ნახატს ქორწილად კითხულობდნენ, საღებავით დაწერილ საქორწინო ხელშეკრულებად. ეროვნული გალერეა მას ასე აღარ კითხულობს, თუმცა ადვილად მიხვდებით, საიდან დაიწყო დავა: აწეული ხელი, შეერთებული ხელისგულები, პატარა ტერიერი, რომელიც ერთგულებას განასახიერებს.

ახლა სარკე. ის უკანა კედლის ზუსტად შუაშია ჩამოკიდებული, მისი ამოზნექილი მინა მთელ ოთახს ყლაპავს და მოხრილს გიბრუნებთ. თქვენ უკან, კარში, ორი კაცი შემოდის, ერთ-ერთს ხელი აქვს აწეული. ჩარჩოს გარშემო ათი პაწაწინა მედალიონია, ქრისტეს სიკვდილის სცენებით. სარკის ზემოთ კი ვან ეიკმა დახვეული ლათინური ასოებით, რომლებიც უფრო იურიდიულ დოკუმენტს შეეფერება, ვიდრე ნახატს, დაწერა: იან ვან ეიკი აქ იყო. 1434. არა „ეს დახატა“, არამედ „აქ იყო“.

ბევრი რამ, რაც უბრალო დაკვირვებას ჰგავს, სინამდვილეში ასე არ არის. ჭაღი ვერ დაეტეოდა იმ სივრცეში, სადაც ჩამოკიდებული ჩანს. ბუხარი არ არის. საწოლი ზედმეტად მოკლეა, სარკე კი წარმოუდგენლად დიდი. ინფრაწითელი ფოტოები აჩვენებს, რომ ვან ეიკმა ჯერ ფიგურები, ავეჯი და არქიტექტურა დახატა, ძაღლი, ჭაღი, სკამი, ქარვის მძივები და გახდილი, ტალახიანი ხის ფეხსაცმელი კი მხოლოდ ბოლო ეტაპზე დაამატა. კაცს ასევე უფრო პატარა თავი და უკეთესი პროპორციები მისცა, ვიდრე მოსამზადებელ ნახაზში ჰქონდა.

ორი რამ, რისი შემოწმებაც საკუთარი თვალით შეგიძლიათ. ჭაღში ერთი სანთელი ანთია, მეორე კი ჩაქრობილია. და ქალი ფეხმძიმედ არ არის. ის თავის წინ ძვირფასი მწვანე შალის ქსოვილის მთელ კალთას იჭერს, როგორც ქალები იქცეოდნენ ასეთი მძიმე კაბის შემთხვევაში.

ნახატმა ამ კედლამდე გრძელი გზა გამოიარა. ის მარგარიტა ავსტრიელს ეკუთვნოდა, შემდეგ ესპანეთის სამეფო კოლექციაში გადავიდა, 1816 წლისთვის კი ლონდონში იყო, შოტლანდიელ პოლკოვნიკ ჯეიმზ ჰეისთან, რომელიც ამბობდა, რომ ნახატი მაშინ შეუყვარდა, როცა ბრიუსელში ვატერლოოსთან მიღებული ჭრილობისგან იკურნებოდა. მან ნახატი პრინც-რეგენტს შესთავაზა, რომელმაც ის ორი წლის განმავლობაში საცდელად კარლტონ-ჰაუსში იქონია და შემდეგ დააბრუნა. 1842 წელს ეროვნულმა გალერეამ ის ექვსას ფუნტად იყიდა. ეს იყო პირველი ადრეული ნიდერლანდური ნახატი, რომელიც გალერეას ოდესმე ჰქონია, და თუ ძაღლის წინა თათის ჩრდილს დააკვირდებით, ვან ეიკის ცერა თითის ანაბეჭდს დაინახავთ, საღებავში მაშინ ჩაჭდეულს, როცა ის ჯერ კიდევ რბილი იყო.

გაჩერება 2 / 5 · დარბაზი 51, სეინსბერის ფრთა, დონე 2

მადონა კლდეებში

ლეონარდო და ვინჩი · დაახლ. 1491/2-9 და 1506-8 · ზეთი ხის დაფაზე (ალვა, ანალიზით დადგენილი), 189,5 × 120 სმ

დააკვირდით

  • წვრილი, მოოქროვილი ლერწმის ჯვარი მარცხენა ბავშვის იღლიაში. მისით ხვდებით, რომ ეს იოანე ნათლისმცემელია, მარჯვნივ ფეხმორთხმით მჯდომი ჩვილი კი ქრისტე.
  • ღვთისმშობლის საფეთქლები და ცხვირის ძირი, სადაც კიდეები ხაზით კი არ მთავრდება, ჩრდილში დნება. ამ დარბილებას სფუმატო ჰქვია.
  • ყვავილები ქვედა მარცხენა კუთხეში. ლეონარდო მთელი ცხოვრება მეცნიერის სიზუსტით ხატავდა მცენარეებს, ეს კი არცერთ რეალურ სახეობას არ ეკუთვნის.
  • შარავანდედები: თმასავით წვრილი ოქროს ელიფსები ყველა თავის ზემოთ, გარდა ანგელოზისა.
ტექსტი (2:22)

დაფა კედელზე კი არ კიდია, არამედ კვარცხლბეკზე დგას, და ეს განზრახ არის ასე. ეს საკურთხევლის ხატის შუა ნაწილი იყო და გალერეამ მას დაახლოებით ის სიმაღლე დაუბრუნა, რაც საკურთხევლის ხატს ექნებოდა. ასე რომ, მღვიმეში ზემოთ იყურებით, ისე, როგორც ოდესღაც მილანელი მრევლი იყურებოდა.

მღვიმეში ოთხი ფიგურაა მუხლმოყრილი. შუაში ღვთისმშობელია, მარცხნივ ჩვილი იოანე ნათლისმცემელი, იღლიაში ამოჩრილი წვრილი, მოოქროვილი ლერწმის ჯვრით, მარჯვნივ ჩვილი ქრისტე, ფეხმორთხმით მჯდომი, კურთხევისთვის აწეული ხელით, და ანგელოზი, რომელიც მას უკნიდან იჭერს. თუ ვერ არჩევთ, რომელი ჩვილი ვინ არის, ჯვარი გაგიმხელთ.

ამ კომპოზიციის ორი ნახატი არსებობს. პირველი ლუვრშია. ეს მეორეა, იმავე მილანური შეკვეთისთვის შესრულებული, და ყველაზე თვალსაჩინო განსხვავება ანგელოზია, რომელიც აქ ქვემოთ იყურება და თითით არაფერზე მიუთითებს. ხელშეკრულება 1483 წლის აპრილში გაფორმდა ლეონარდოს, ძმებ დე პრედისებსა და სან-ფრანჩესკო-გრანდეს ეკლესიასთან არსებულ უბიწო ჩასახების საძმოს შორის. პაპმა ეს დღესასწაული მხოლოდ 1477 წელს დაამტკიცა. თემა იმდენად ახალი იყო, რომ მისი გამოსახვის დამკვიდრებული წესი არ არსებობდა, ასე რომ, ლეონარდოს თავად შეეძლო მისი მოფიქრება. და მან ნესტიანი, პირველყოფილი მღვიმე მოიფიქრა.

რესტავრატორთა კვლევა აჩვენებს, რომ მან ეს ვერსია სამ ეტაპად, დაახლოებით თხუთმეტი წლის განმავლობაში დახატა. სავარაუდოდ, 1490-იანი წლების დასაწყისში ანგელოზის გამჭვირვალე სახელოთი დაიწყო. რამდენიმე წლის შემდეგ ჩვილი ქრისტეს თავი სამმეოთხედიდან სუფთა პროფილში შეაბრუნა. 1499 წელს ფრანგების შემოსევას გაექცა და მილანიდან ფლორენციაში გადავიდა, 1506 წელს კი სამუშაოს დასასრულებლად უკან დაიბარეს. მაშინ დაამატა ცას ულტრამარინის ფენა, რასაც თავდაპირველი ხელშეკრულება პირდაპირ მოითხოვდა.

ორი რამ, რასაც ახლოდან უნდა შეხედოთ. ღვთისმშობლის საფეთქლები და ცხვირის ძირი: კიდეები ხაზით კი არ მთავრდება, ჩრდილში დნება. ამ დარბილებას შემდეგ სფუმატო უწოდეს, იტალიური სიტყვისგან, რომელიც კვამლად ქცევას ნიშნავს. შემდეგ ყვავილები ქვედა მარცხენა კუთხეში. ლეონარდო რვეულებს ზუსტი ბოტანიკური ჩანახატებით ავსებდა, ეს მცენარეები კი არცერთ რეალურ სახეობას არ ეკუთვნის. მან ისინი შეაჯვარა და მოიგონა, და კონუსისებურ კლდეებს შორის მოათავსა, რომლებიც თითქოს ახლახან ამოიზარდა მიწიდან.

ზოგი მონაკვეთი ახლოდან დაუმთავრებელი ჩანს. სავარაუდოდ, ეს განზრახ იყო, რომ თქვენი თვალი იქ შეჩერებულიყო, სადაც მხატვარს სურდა. ეროვნულმა გალერეამ ნახატი 1880 წელს საფოლკის გრაფისგან შეიძინა, 2010 წელს კი ის ორწლიანი რესტავრაციიდან დაბრუნდა.

გაჩერება 3 / 5 · დარბაზი 4, დონე 2

ელჩები

ჰანს ჰოლბაინი უმცროსი · 1533 · ზეთი ხის დაფაზე (ბალტიისპირეთის/პოლონური მუხა, ანალიზით დადგენილი), 207 × 209,5 სმ

დააკვირდით

  • ნაცრისფერი ლაქა იატაკზე. ნახატის ქვედა მარჯვენა კუთხესთან, კედელთან ახლოს დადექით, ზედაპირის გასწვრივ უკან გახედეთ და ის თავის ქალად იქცევა.
  • ზედა მარცხენა კუთხე, სადაც მწვანე ფარდა რამდენიმე სანტიმეტრით არის გადაწეული ვერცხლის ჯვარცმიდან, რომელსაც ადვილად შეიძლება სულაც ვერ შენიშნოთ.
  • ლუტნია ერთი გაწყვეტილი სიმით და მის გვერდით ხუთი ფლეიტისთვის გაკეთებული ბუდე, რომელშიც ოთხია.
  • ქვედა გლობუსი. იპოვეთ პოლისი, შამპანის მხარის პატარა სოფელი, სადაც დენტვილის ციხე-დარბაზი იყო და სადაც ეს ნახატი საუკუნეების განმავლობაში ეკიდა.
ტექსტი (2:17)

სანამ რამე სხვას შეხედავთ, ნახატის ქვედა მარჯვენა კუთხესთან მიდით, კედელთან ახლოს დადექით და მისი ზედაპირის გასწვრივ უკან გახედეთ. ორ კაცს შორის, იატაკზე, ნაცრისფერი ლაქა შეიკვრება და ადამიანის თავის ქალად იქცევა. ამას ანამორფოზი ჰქვია: ერთი ღერძის გასწვრივ გაწელილი გამოსახულება, რომელიც მხოლოდ დარბაზის ერთი წერტილიდან იკითხება. ჰოლბაინმა სიკვდილის შეხსენება კარიერის მწვერვალზე მყოფი ორი ახალგაზრდა დიპლომატის პორტრეტში ჩამალა.

მარცხნივ ჟან დე დენტვილია, საფრანგეთის მეფის, ფრანცისკ პირველის ელჩი. მარჯვნივ მისი მეგობარი, ლავორის ეპისკოპოსი ჟორჟ დე სელვი. ორივე ოციან წლებში იყო. წელი 1533-ია, ყველაზე ცუდი წელი, რაც კი შეიძლებოდა ყოფილიყო ფრანგი დიპლომატისთვის ლონდონში. პაპმა ჰენრი მერვის ქორწინება ეკატერინე არაგონელთან არ გააუქმა, და ჰენრი მაინც ანა ბოლეინზე დაქორწინდა და საკუთარი ეკლესიის სათავეში თავად ჩადგა. დენტვილი ქორწილზე თავის მეფეს წარმოადგენდა, ლონდონში უნდა დარჩენილიყო კორონაციისთვის, შემდეგ კი სექტემბერში პატარა ელისაბედის დაბადებისთვის, და შინ წერდა, რომ ყველაზე სევდიანი, დაღლილი და დამღლელი ელჩი იყო, ვინც კი ოდესმე უნახავთ. მისი მეგობარი ლონდონში მხოლოდ აპრილიდან ივნისამდე იყო და ამან მას გუნება გამოუკეთა. ეს ნახატი ნაწილობრივ იმ კვირების მატიანეა.

მათ შორის მდგარი თარო დაშიფრული არგუმენტია. ზედა თაროზე დროის, სიმაღლისა და ვარსკვლავების მდებარეობის საზომი ხელსაწყოებია, ისეთები, როგორსაც ჰენრის კარის ასტრონომი ნიკოლას კრაცერი ამზადებდა. ქვედა თაროზე საქმე ირევა. ლუტნიის ერთი სიმი გაწყვეტილია. ტყავის ბუდეში ხუთის ნაცვლად ოთხი ფლეიტაა, ასე რომ, მათზე ჰარმონიულად დაკვრა შეუძლებელია. არითმეტიკის წიგნი გადაშლილია, შიგ ჩადებული კუთხედით, გაყოფის გვერდზე. საგალობლების წიგნი ლუთერანულია, და ჰოლბაინი განზრახ გვიჩვენებს ორ გვერდს, რომლებიც ნამდვილ წიგნში ერთმანეთს არ მოსდევს. უთანხმოება, გაყოფა, დაშლის პირას მისული კონტინენტი, მაღაზიის ვიტრინაში გამოფენილი საქონელივით დალაგებული.

ქვედა გლობუსზე შეგიძლიათ იპოვოთ პოლისი, პატარა სოფელი პარიზიდან დაახლოებით ორას კილომეტრში, სამხრეთ-აღმოსავლეთით. იქ იყო დენტვილის ციხე-დარბაზი და იქ ეკიდა ეს ნახატი. 1589 წლის იანვრის ინვენტარის ნუსხა მას იქაურ დიდ დარბაზში აფიქსირებს.

და ბოლოს, ზედა მარცხენა კუთხე. მწვანე დამასკოს ფარდა რამდენიმე სანტიმეტრით არის გადაწეული და მის უკან ვერცხლის ჯვარცმა კიდია, თითქმის უხილავი. ჰოლბაინი თავის ნახატებს იშვიათად აწერდა ხელს. ამას კი მარმარილოს იატაკზე მოაწერა ხელი და თარიღი, ყველაფერზე უფრო დახვეწილად, რაც კი დაუტოვებია, რაც იმაზე მიუთითებს, რომ იცოდა, რა შექმნა. ეროვნულმა გალერეამ ის 1890 წელს შეიძინა.

გაჩერება 4 / 5 · დარბაზი 38, დონე 2

ლედი ჯეინ გრეის სიკვდილით დასჯა

პოლ დელაროში · 1833 · ზეთი ტილოზე, 246 × 297 სმ

დააკვირდით

  • ჩალა ტილოს ქვედა ნაწილში. ეს იატაკზე ყველაზე ნათელი რამ არის და იქ სისხლის შესაწოვად დევს.
  • ხელები. ჯეინის ხელები წინ ცეცებენ, სერ ჯონისა მათ მიმართავს, ჯალათს კი ცული თავისუფლად უჭირავს გვერდზე, რაც 1832 წლის ესკიზში ასე არ იყო.
  • არავინ გიყურებთ. სამი ქალიდან ორი პირს არიდებს ან ვერ ხედავს, ასე რომ, დარბაზში ერთადერთი მოწმეები ორი კაცია და ის, ვინც იქ დგას, სადაც თქვენ.
  • ჯარისკაცების ალებარდების წვეტიანი წვერები, რომლებიც პლატფორმის უკან, კიბიდან ამოიმართება, სერ ჯონსა და ჯალათს შორის.
ტექსტი (2:43)

ამ ტილოს ქვედა ნაწილში დაყრილი ჩალა იატაკზე ყველაზე ნათელი რამ არის და იქ სისხლის შესაწოვად დევს. მასა და თქვენ შორის აბსოლუტურად არაფერია.

ლედი ჯეინ გრეი 1553 წლის ივლისში ცხრა დღის განმავლობაში ინგლისის დედოფალი იყო, ედუარდ მეექვსის სიკვდილის შემდეგ, სანამ ედუარდის კათოლიკე ნახევარდის, მერი ტიუდორის მომხრე დაჯგუფებამ ტახტიდან არ ჩამოაგდო. ღალატისთვის გაასამართლეს და თაუერ-გრინზე 1554 წლის თორმეტ თებერვალს თავი მოჰკვეთეს. ჩვიდმეტი წლის იყო.

პოლ დელაროში მანამდელ წამს ხატავს. თვალახვეულმა ჯეინმა კუნძი დაკარგა და ხელის ცეცებით ეძებს მას, ხოლო ჭაღარა კაცი ბეწვის საყელოთი, რომელიც მის ხელებს მიმართავს, სერ ჯონ ბრიჯესია, ლონდონის თაუერის კომენდანტის მოადგილე. დელაროშმა თავისი წყარო სალონის კატალოგში დაასახელა: 1558 წელს დაბეჭდილი წიგნი პროტესტანტ მოწამეებზე, რომელშიც ჯეინი კითხულობს: „რა ვქნა? სად არის კუნძი?“

სხვა თითქმის არაფერია აქ სწორი. ის ღია ცის ქვეშ სიკვდილით დასაჯეს და არა ქვის, თაღოვან ინტერიერში. დელაროშმა მის ნაცვლად სცენა ააგო. დაბალი პლატფორმა, ნატურალური ზომის ფიგურები, მკაცრი თეატრალური სინათლე და საღებავის ისეთი გლუვი ზედაპირი, რომ მასში ფუნჯის ვერცერთ მონასმს ვერ იპოვით. 1830-იანი წლების პარიზი სავსე იყო პანორამებით, დიორამებითა და ცოცხალი სურათებით, ანუ მსახიობებით, რომლებიც ფერად სინათლეში უძრავ პოზაში იდგნენ, და მას ყველა ნანახი ჰქონდა. ჯეინის მოდელი, სავარაუდოდ, მადმუაზელ ანაისი იყო, „კომედი ფრანსეზის“ მსახიობი, რომელთანაც დელაროშს რომანი ჰქონდა.

დააკვირდით, რას აკეთებენ ხელები, რადგან გრძნობა სწორედ მათში ჩადო. ჯეინის ხელები წინ ცეცებენ. სერ ჯონის ხელები მიმართავენ. ჯალათს ცული თავისუფლად უჭირავს გვერდზე და ქვემოთ იყურება. 1832 წლის აკვარელში ეს კაცი უფრო ჩასკვნილი იყო, ფართო მახვილი ეჭირა და უბრალოდ ელოდა, როდის მორჩებოდა საქმეს; დელაროშმა იარაღი შეცვალა და სახე დაარბილა. ისიც შენიშნეთ, რომ ნახატზე არავინ გიყურებთ, მარცხნივ მყოფ ორ ქალს კი პირი კედლისკენ აქვს მიქცეული ან ვერ ხედავს, ასე რომ, ერთადერთი მოწმეები ის ორი კაცია და ის, ვინც იქ დგას, სადაც თქვენ დგახართ.

1834 წლის სალონს ნახატი ძალიან მოეწონა. ხალხი იკრიბებოდა და წინ მიიწევდა, რომ ახლოს მისულიყო. კრიტიკოსებმა ის თეატრალურად მიიჩნიეს და დელაროში კომპოზიციის ინგლისური გრავიურიდან აღებაში დაადანაშაულეს. შემდეგ ნახატი გაქრა. ათწლეულების განმავლობაში ეგონათ, რომ ის განადგურდა, როცა 1928 წელს თემზამ ტეიტის გალერეა დატბორა. 1973 წელს ტეიტის კურატორმა, კრისტოფერ ჯონსტონმა, ფერმწერ ჯონ მარტინზე წიგნისთვის იმ წყალდიდობით დაზიანებული ტილოების გადარჩევისას ერთი გაშალა და შიგ გახვეული მეორე ნახატი იპოვა. მარტინის ნახატი განადგურებული იყო. დელაროშისა კი კარგ მდგომარეობაში იყო. ის აქ მოიტანეს, 1975 წელს კვლავ კედელზე დაკიდეს და მას შემდეგ შენობაში ერთ-ერთი ყველაზე ხშირად დათვალიერებული ნახატია.

გაჩერება 5 / 5 · დარბაზი 40, დონე 2

საბრძოლო ხომალდი „ტემერერი“

ჯოზეფ მალორდ უილიამ ტერნერი · 1839 · ზეთი ტილოზე, 90,7 × 121,6 სმ

დააკვირდით

  • ზედა მარცხენა კუთხე. ჩამავალი მზის საპირისპირო მხარეს, ცაზე წვრილი ნამგალა მთვარე უკვე ამოსულა.
  • ბუქსირის შავი საკვამური, რომელიც ანძის წინ დგას და არა უკან, ასე რომ, ჭვარტლი უკან, საბრძოლო ხომალდის გაწყობილობაში მიდის. არცერთი ბორბლიანი ბუქსირი ასე არ აუშენებიათ.
  • მუქი ტივტივა ქვედა მარჯვენა კუთხეში. სწორედ ის აძლევს მდინარეს მასშტაბს და აწონასწორებს მზის თეთრ დისკოს.
  • ღრუბლები მზის გარშემო, სადაც საღებავი ისე სქლად არის დატანილი, რომ ტილოდან ამოწეულია.
ტექსტი (2:34)

თითქმის ყველაფერი, რასაც თქვენ წინ ხედავთ, სიმართლეს არ შეესაბამება, და ტერნერმა ეს ხატვისას იცოდა.

ბუქსირით მიყვანილი ხომალდი „ტემერერია“, ოთხმოცდათვრამეტი ზარბაზნით აღჭურვილი სამგემბანიანი საბრძოლო ხომალდი, ხუთ ათასზე მეტი მუხის ხე-ტყით აშენებული, რომელიც 1805 წელს, ტრაფალგარის ბრძოლაში, ფრანგულ ზარბაზნებსა და ნელსონის „ვიქტორის“ შორის ჩადგა. 1838 წლისთვის ორმოცი წლის შესრულებამდე ხუთი დღე აკლდა, შირნესთან იდგა ღუზაზე მომარაგების გემად და მხოლოდ ხე-ტყის ფასი ჰქონდა. ივნისში ადმირალიტეტმა მისი გაყიდვა ბრძანა. საზღვაო ფლოტმა ანძები, რეები და ყველაფერი, რისი ხელახლა გამოყენებაც შეიძლებოდა, მოხსნა, ასე რომ, თემზას აღმა ცარიელი კორპუსი მიცურავდა, რომელიც ხუთი ათას ხუთას ოცდაათ ფუნტად შეიძინა ჯონ ბიტსონმა, გემების დამშლელმა როდერჰაითიდან. ორ დაქირავებულ ორთქლის ბუქსირს მისი იქამდე მიყვანა დაახლოებით ორი დღე დასჭირდა და 1838 წლის ექვს სექტემბერს ის დამშლელის ნავმისადგომს მიება.

ტერნერს ეს თითქმის დანამდვილებით არ უნახავს. შესაძლოა, ქვეყანაშიც კი არ იყო. სცენა გაზეთების ცნობებით ააწყო, შემდეგ კი გააუმჯობესა.

ანძები, დაკეცილი იალქნებითა და ნაწილობრივი გაწყობილობით, დააბრუნა კორპუსზე, რომელსაც ისინი აღარ ჰქონდა. ხომალდი შავ-ყვითლიდან თეთრ-ოქროსფრად გადაღება, ასე რომ, ის მდინარეზე საკუთარი აჩრდილივით მისრიალებს. ორი ბუქსირი ერთად აქცია. ბუქსირის შავი საკვამური კი ანძის წინ გადაიტანა, ასე რომ, ჭვარტლი უკან, საბრძოლო ხომალდის გაწყობილობაში მიდის. ყველაფრის პირდაპირი მნიშვნელობით აღმქმელმა მაყურებლებმა შეცდომა მაშინვე შენიშნეს, და როცა მოგვიანებით გრავიორმა საკვამური გაასწორა, ტერნერი გაცოფდა.

შემდეგ მზე. თემზას აღმა მიმავალი ხომალდი დასავლეთისკენ მიდის, ასე რომ, ჩამავალი მზე მის უკან, აღმოსავლეთით ვერ იქნება. ამან „თაიმსის“ მკითხველთა წერილების გვერდზე ცხარე კამათი გამოიწვია. ტერნერმა სინათლე იქ მოათავსა, სადაც სურდა, და მზის გარშემო ისე სქლად დაიტანა, რომ საღებავი ადგილ-ადგილ ტილოდან ამოწეულია. ზედა მარცხენა კუთხეს შეხედეთ: ცის მეორე მხარეს წვრილი ნამგალა მთვარე უკვე ამოსულა.

ნახატი 1839 წელს სამეფო აკადემიაში გამოფინა, თომას კემპბელისგან ნასესხები ორი სტრიქონით: დროშა, რომელიც ბრძოლასა და ქარს ებრძოდა, მას აღარ ეკუთვნის. და მართლაც, „ტემერერზე“ არანაირი დროშა არ ფრიალებს, პატარა ბუქსირი კი თავის თეთრ სავაჭრო დროშას მაღლა აფრიალებს. ტერნერმა ყველა შემოთავაზებაზე უარი თქვა, ნახატს თავის სიყვარულს ეძახდა და 1851 წელს სიკვდილამდე თავისთან ინახავდა. ერს ტერნერის ანდერძით გადაეცა და ამ ანდერძიდან პირველ გამოფენილ ნამუშევრებს შორის იყო. 2005 წელს რადიოგამოკითხვამ ის ბრიტანელების საყვარელ ნახატად აღიარა, 2020 წლიდან კი ის ოცფუნტიანი ბანკნოტის უკანა მხარეზეა.

დამოუკიდებელი გიდი · Chiaro

Chiaro აქაურ დანარჩენ ათას ნახატსაც იცნობს.

ვებგვერდს მხოლოდ ხუთი ნახატი ეტევა. აპს ასეთი ზღვარი არ აქვს: გადაუღეთ ფოტო გალერეის ნებისმიერ კედელზე ნებისმიერ ნახატს, სიენური საკურთხევლის ხატიდან მონეს წყლის შროშანამდე, და Chiaro გეტყვით, რას უყურებთ, და კითხვებზე მანამ გიპასუხებთ, სანამ იქ დგახართ.

სად დავდგე, რომ თავის ქალა დავინახო?მზე რატომ არის არასწორ მხარეს?ფეხმძიმეა თუ არა?

ვიზიტამდე

01

როგორ მივიდეთ

Trafalgar Square, London WC2N 5DN. ყველა სეინსბერის ფრთიდან (Sainsbury Wing) შედის, რომელიც მოედანს გადაჰყურებს, Pall Mall-ისა და Whitcomb Street-ის კუთხეში. ყველა ჩანთა ლითონის დეტექტორში გადის, ბორბლიანი ჩემოდნებით შესვლა კი აკრძალულია.

უახლოესი სადგურია Charing Cross, დაახლოებით 200 მეტრში, Bakerloo-სა და Northern-ის ხაზებზე, მის ზემოთ კი მატარებლების მთავარი სადგურია. Leicester Square (Northern-ისა და Piccadilly-ის ხაზები) დაახლოებით იმავე მანძილზეა ფეხით. საფეხურების გარეშე მისასვლელად გალერეა Tottenham Court Road-ს (Central-ის, Northern-ისა და Elizabeth-ის ხაზები) ან Westminster-ს (Jubilee, District და Circle) გირჩევთ. ავტობუსები ჩერდება Saint Martin's Place-თან, Trafalgar Square-ზე და Charing Cross-ის სადგურთან.

02

ბილეთები

  • კოლექციაში შესვლა უფასოა და ყოველკვირეული დასვენების დღე არ აქვს. ღიაა ყოველდღე 10:00-დან 18:00-მდე, პარასკევობით კი 21:00-მდე, გარდა 24–26 დეკემბრისა და 1 იანვრისა.
  • თუ უფასო ზოგად ბილეთს ონლაინ დაჯავშნით, სწრაფი შესასვლელით შეხვალთ, თუმცა ჯავშნის გარეშე მისვლაც შესაძლებელია.
  • სამშენებლო სამუშაოების გამო 7, 8, 16, 17, 17a და 31-ე დარბაზები დაკეტილია, ნახატებს კი ადგილს უცვლიან. თუ კონკრეტული ნახატის სანახავად მიდიხართ, გასვლის დილას მისი გვერდი nationalgallery.org.uk-ზე გადაამოწმეთ.
  • გალერეის ორი ყველაზე ცნობილი ნახატი სხვაგან არის გათხოვებული: ვან გოგის „მზესუმზირები“ ფილადელფიაშია, კონსტებლის „თივის ურემი“ კი იფსვიჩში. რომელიმე მათგანის გამო ვიზიტს ნუ დაგეგმავთ შემოწმების გარეშე.
ოფიციალური ბილეთები →
03

ოფიციალური აუდიოგიდი

გალერეა ყიდის კოლექციის ტურს 60-ზე მეტი გაჩერებით, რომელიც თქვენს საკუთარ ტელეფონში, აპით მუშაობს და საკუთარი ყურსასმენებით ისმინება: რამდენიმე ფუნტი, თუ წინასწარ ონლაინ დაჯავშნით, და ცოტა მეტი იმავე დღეს; მიმდინარე ფასი nationalgallery.org.uk-ზეა. გარდა ამისა, გალერეა ყველა გამოფენილ ნახატზე წერილობით ტექსტებს უფასოდ გთავაზობთ, თავის საიტზე და იმავე აპში. ამ გვერდის ხუთი გაჩერება უფასოა, Chiaro-ს აპი კი ყველაფერზე მოგიყვებათ, რასაც მას მიმართავთ.

ოფიციალური საიტი →

კითხვები

არსებობს ლონდონის ეროვნული გალერეის უფასო აუდიოგიდი?

ეს გვერდი სწორედ ასეთი გიდია. ხუთი ნახატი, ხუთი ჩანაწერი, რომლებიც პირდაპირ ბრაუზერში ირთვება, ქვემოთ ტექსტით და ზემოთ დარბაზის ნომრით, შესასვლელთან კი არაფრის ჩამოტვირთვა არ გჭირდებათ. ამ ხუთის გარდა, Chiaro-ს აპი შენობის ნებისმიერ ნახატზე მოგიყვებათ იმ ფოტოს მიხედვით, რომელსაც მის წინ გადაიღებთ.

რა ღირს ეროვნული გალერეის ოფიციალური აუდიოგიდი?

ხუთი ფუნტი, თუ წასვლამდე ონლაინ დაჯავშნით, და ორი ფუნტით მეტი, თუ იმავე დღეს იყიდით. ის 60-ზე მეტ გაჩერებას მოიცავს და აპით მუშაობს, ასე რომ, საკუთარ ტელეფონში უსმენთ და ყურსასმენები თან უნდა იქონიოთ. მიმდინარე ფასი nationalgallery.org.uk-ზე გადაამოწმეთ.

სად არის „არნოლფინების პორტრეტი“ ეროვნულ გალერეაში?

52-ე დარბაზში, სეინსბერის ფრთაში, მთავარი შესასვლელიდან კიბით ზემოთ, ლეონარდოს დარბაზის შემდეგ. დარბაზს ინგლისური სათაური აქვს, Creating Illusion: Netherlandish Painting 1420 to 1480, ანუ „ილუზიის შექმნა: ნიდერლანდური ფერწერა 1420–1480 წლებში“. ვან ეიკის დაფა პატარაა, 82 სანტიმეტრი 60-ზე, ამიტომ ზომას კი არა, ხალხის გროვას ეძებეთ.

რომელ დღეებშია ეროვნული გალერეა დაკეტილი?

მხოლოდ 24, 25 და 26 დეკემბერს და 1 იანვარს. ყოველკვირეული დასვენების დღე არ აქვს: კვირის ყველა დღეს დილის 10-დან საღამოს 6 საათამდე მუშაობს, პარასკევობით კი საღამოს 9 საათამდე.

ეროვნულ გალერეაში შესვლა უფასოა?

დიახ. კოლექციაში ზოგადი შესვლა უფასოა და ყოველთვის ასე იყო, რადგან კოლექცია საზოგადოების სახელით ინახება. შემოწირულობები მისასალმებელია და ზოგიერთ დროებით გამოფენაზე ბილეთი საჭიროა, მაგრამ ამ გვერდის ხუთი ნახატის სანახავად არაფრის გადახდა არ მოგიწევთ.

შემიძლია „მზესუმზირები“ ეროვნულ გალერეაში ვნახო?

ამჟამად ვერა. ვან გოგის „მზესუმზირები“, NG3863, ფილადელფიის ხელოვნების მუზეუმს აქვს გათხოვებული, კონსტებლის „თივის ურემი“ კი იფსვიჩშია. ორივე, როგორც წესი, აქ არის გამოფენილი, ამიტომ ვიზიტის დაგეგმვამდე ნახატის საკუთარი გვერდი nationalgallery.org.uk-ზე გადაამოწმეთ.

სხვა აუდიოგიდები

შექმნილია Chiaro-ს მიერ. არ არის დაკავშირებული ლონდონის ეროვნული გალერეის ადმინისტრაციასთან.