Zamek w Heidelbergu · Heidelberg · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po zamku w Heidelbergu,
pięć przystanków, za darmo.
Ruiny z czerwonego piaskowca, osiemdziesiąt metrów w górę zbocza Königstuhl, poświadczone w źródłach od 1225 roku. Pięciu ich zakątków posłuchasz w tej karcie, a o pozostałych ośmiu wiekach opowie ci Chiaro, kiedy tylko zechcesz.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Zamku w Heidelbergu.
Zamek widziany z Kornmarkt
Zamek w Heidelbergu
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe Zamku w Heidelbergu.
Pięć przystanków · 11 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Ten audioprzewodnik po zamku w Heidelbergu, z którym chodzisz na własną rękę, zaczyna się na dole, na starym mieście, a nie na wzgórzu, bo zamek najlepiej rozumie się, patrząc na niego z dołu. Najpierw Kornmarkt, plac, z którego rusza kolejka linowo-terenowa, i spojrzenie na południowy wschód, w górę, na cały północny front. Potem na górę kolejką albo pieszo drogą Burgweg, przez Wieżę Bramną na dziedziniec: wschodnia strona to rzeźby na skrzydle Ottheinricha, północna to kamienni przodkowie na skrzydle Fryderyka. Z północno-zachodniego narożnika schodzisz do Wielkiej Beczki w piwnicy Budynku Beczki, a kończysz na Wielkim Tarasie, nad Neckarem i miastem. Na wszystkie nagrania wystarczy około jedenastu minut. Jedyny prawdziwy dystans to podejście, bo cztery ostatnie przystanki leżą wokół jednego dziedzińca i jego tarasu.
Nazwy i daty podajemy za stronami o zamku prowadzonymi przez Staatliche Schlösser und Gärten Baden-Württemberg, państwową instytucję zarządzającą tym miejscem, a drugim źródłem jest Wikipedia. Ceny biletów rosną 1 stycznia 2027 roku, a w okresie Bożego Narodzenia i Nowego Roku godziny otwarcia są krótsze, więc w dniu wizyty sprawdź je na schloss-heidelberg.de. Jeśli przy wejściu do zamku wisi ogłoszenie, kieruj się tym, co w nim napisano.
Przystanek 1 z 5 · Kornmarkt, przy kolumnie z Matką Boską pośrodku placu, twarzą na południowy wschód
Zamek widziany z Kornmarkt
Hrabiowie palatyni i książęta elektorzy, etapami od pierwszej wzmianki w 1225 roku; Matka Boska na kolumnie to kopia figury Petera van den Brandena z 1718 roku · Pierwsza wzmianka o zamku 1225; północny front głównie 1601–1614; figura na kolumnie 1718, kopia na placu 1938–1940 · Czerwony piaskowiec z doliny Neckaru, 80 metrów w górę zbocza Königstuhl; mury Grubej Wieży miały siedem metrów grubości
Na co zwrócić uwagę
- Dwa szczyty i cały dach skrzydła Fryderyka, a tuż obok linia murów bez dachu: jedyna budowla odtworzona po tym, jak zamek stał się ruiną, wśród wszystkich tych, których nie odbudowano.
- Kikut Grubej Wieży na prawym końcu. Jej mury miały siedem metrów grubości, a północną ścianę, tę od strony miasta, wysadzono w 1689 roku.
- Kolumna z Matką Boską i trzema małymi basenami w kształcie muszli. Figura jest kopią tej, którą Peter van den Branden wykonał w 1718 roku, a baseny są późniejsze.
- Zarys dawnej kaplicy szpitalnej zaznaczony w bruku placu, jedyny ślad tego, co stało tu przed 1557 rokiem.
Transkrypcja (2:21)
Stań przy kolumnie z figurą Matki Boskiej, odwróć się plecami do ratusza i spójrz ponad dachami na południowy wschód. Ta poszarpana czerwona linia na zalesionym zboczu to miejsce, z którego rządzono Palatynatem, a leży osiemdziesiąt metrów w górę zbocza wzgórza zwanego Königstuhl.
Czytaj ją od lewej do prawej, bo stąd układa się jak zdanie. Na samym lewym końcu górna część Wieży Dzwonnej. Obok dwa dumne szczyty i cały dach: to skrzydło Fryderyka, jedyna część odbudowana po tym, jak zamek stał się ruiną. A potem dach po prostu się urywa. Wysoka ściana pełna pustych otworów okiennych to skrzydło angielskie, rozpoczęte w 1612 roku dla angielskiej księżniczki i celowo zwrócone ku miastu, w którym właśnie stoisz. A na prawym końcu tkwi potężny kikut Grubej Wieży.
To przez tę wieżę widok wygląda tak, jak wygląda. Jej mury miały siedem metrów grubości i miała budzić grozę właśnie stąd, z dołu, bo człowiek, który ją zbudował, Ludwik Piąty, uważał, że pokoju strzeże tylko strach. Tego pokoju nie ustrzegł. Drugiego marca 1689 roku żołnierze Ludwika Czternastego, wycofując się z zamku, podpalili go i wysadzili front wieży. Północna ściana, ta od strony miasta, runęła w dół zbocza.
Po drugim ataku Francuzów, w 1693 roku, mieszczanie dostali oficjalne pozwolenie, żeby pójść na górę i zbierać ciosane kamienie na odbudowę własnych domów. Więc część ruiny wcale nie jest tam na górze. Szlachecki dom pod numerem 52 przy Hauptstrasse, ulicy za twoimi plecami, powstał z bloków Grubej Wieży za wyraźną zgodą elektora.
A teraz opuść wzrok na plac. Od trzynastego wieku stał tu szpital, aż w 1557 roku rada miejska kazała go zburzyć, żeby urządzić targ na mleko i kapustę, a zarys jego kaplicy wciąż jest zaznaczony w bruku. Matka Boska na kolumnie to kopia figury, którą Peter van den Branden wykonał w 1718 roku, a trzy małe baseny w kształcie muszli poniżej pojawiły się później.
Dom na południowo-wschodnim rogu to Palais Graimberg i to właśnie nazwisko warto zapamiętać. Charles de Graimberg, francuski hrabia na wygnaniu, w 1811 roku zamieszkał w izbie w wieży na tamtym wzgórzu, bo władze nie chciały płacić za strażnika. Francuska armia zrujnowała zamek, a pewien Francuz został tam na górze, żeby pilnować tego, co ocalało.
Przystanek 2 z 5 · Dziedziniec zamkowy, strona wschodnia, skrzydło Fryderyka po twojej lewej
Paradny front skrzydła Ottheinricha
Elektor Ottheinrich (1502–1559), architekt nieznany; figury: Alexander Colin (1526–1612) i jego warsztat · Rozpoczęte 1556; niedokończone w chwili śmierci Ottheinricha w 1559 roku · Trzykondygnacyjny front z piaskowca na wysokim cokole, z 16 figurami alegorycznymi
Na co zwrócić uwagę
- Niebo w górnym rzędzie okien, bo dach, który je kiedyś zamykał, zniszczył francuski ogień w 1693 roku i piorun w 1764 roku.
- Sam Ottheinrich w naczółku nad środkowym portalem, umieszczony tam, gdzie nikt nie mógł go przeoczyć.
- Jozue, Samson, Herkules i Dawid w najniższym rzędzie, każdy z niemieckim wierszem objaśniającym, kim był.
- Przy wejściu albo wyjściu żelazne kółko na drzwiach Wieży Bramnej. Brakuje w nim kawałka, a zamkowa legenda nazywa to Ukąszeniem Czarownicy.
Transkrypcja (2:08)
Stań po wschodniej stronie dziedzińca, ze skrzydłem Fryderyka po lewej, i spójrz na górny rząd okien. To, co w nich widać, to niebo. Patrzysz na jeden z najbardziej wyszukanych frontów niemieckiego renesansu, a na samej górze nie ma za nim nic.
Człowiek, który go zamówił, miał bardzo mało czasu. Ottheinrich czekał na godność elektora aż do 1556 roku. Miał wtedy już ponad pięćdziesiąt lat i wielkie długi po budowie swojego zamku w Neuburgu. Prace ruszyły tu jeszcze tego samego roku. Zmarł w 1559 roku, a budowla wciąż nie była skończona. Tak buduje człowiek, który się spieszy, i moim zdaniem to czuć: chciał powiedzieć wszystko naraz.
Czytaj ten front od dołu, jak instrukcję rządzenia. W najniższym rzędzie Jozue, Samson, Herkules i Dawid, bohaterowie, z objaśniającymi ich niemieckimi wierszami. Wiersz Dawida mówi, że był młodzieńcem odważnym i bystrym, który uciął głowę zuchwałemu Goliatowi. Nad nimi cnoty chrześcijańskie: Męstwo, Wiara, Miłość, Nadzieja i Sprawiedliwość. Jeszcze wyżej planety: Saturn, Mars, Wenus, Merkury i Księżyc, a Słońce i Jowisz na górze, tam, gdzie kiedyś był dach. Siła, potem dobro, potem niebiosa. Teraz znajdź środkowy portal i spójrz tuż nad nim, w naczółek. To sam Ottheinrich, w samym środku tego wywodu.
Figury to dzieło Alexandra Colina, rzeźbiarza z Mechelen, i jego warsztatu. Nikt nie wie, kto zaprojektował front. Kluczowy dokument, z datą siódmego marca 1558 roku, zachował się tylko w kopii sporządzonej mniej więcej pięćdziesiąt lat później i wspomina rzeźbiarza o imieniu Anthoni, nad którym badacze głowią się do dziś. Bogowie odcisnęli piętno także na nazwie: jeszcze w osiemnastym wieku mówiono tu o pogańskim budynku.
Dach ucierpiał od francuskiego ognia w 1693 roku, a dobił go piorun w 1764 roku. W 1784 roku zasypano sklepienia, a zamek zaczęto traktować jak źródło materiału budowlanego. Charles de Graimberg patrzył, jak niszczeje coraz więcej tych figur. Oryginały przeniesiono potem do wnętrz, żeby je chronić, więc to, co stoi dziś w niszach, trzyma dla nich miejsce, na tle całego tego nieba.
Przystanek 3 z 5 · Dziedziniec zamkowy, strona północna, twarzą do fasady, ze środka dziedzińca
Kamienni przodkowie na skrzydle Fryderyka
Elektor Fryderyk IV (panował 1583–1610), architekt Johannes Schoch (około 1550–1631), rzeźbiarz Sebastian Götz z Chur (około 1575–po 1621); odbudowa: Carl Schäfer (1844–1908) · Zbudowane 1601–1607; odnowione około 1900 roku, gdy posągi zastąpiono replikami · Front z piaskowca od strony dziedzińca, z 16 posągami w czterech rzędach, replikami z około 1900 roku
Na co zwrócić uwagę
- Fryderyk Czwarty, ostatni po prawej w najniższym rzędzie, ostatnie ogniwo linii, której dowieść ma cała fasada.
- Karol Wielki w szczytach na samej górze, roszczenie, od którego zaczyna się drzewo rodowe.
- Ottheinrich w drugim rzędzie, budowniczy skrzydła po twojej prawej, teraz figura na cudzej ścianie.
- Te rzeźby to replika z około 1900 roku. Oryginały są przechowywane wewnątrz tego skrzydła.
Transkrypcja (2:10)
Obróć się ku północnej stronie dziedzińca. To ten front przyciąga wzrok, gdy tylko tu wejdziesz, i właśnie o to chodziło. Szesnaście posągów w czterech rzędach, po cztery w każdym, a wszystko to rodzina człowieka, który za to zapłacił. To drzewo rodowe, a zarazem argument prawny.
Zacznij od dołu, po prawej. Ostatnia figura w najniższym rzędzie to Fryderyk Czwarty, który zbudował to skrzydło w latach 1601–1607 ze swoim architektem Johannesem Schochem, na fundamentach starszej, średniowiecznej budowli. Obok niego stoją jego dziadek, ojciec i stryj. Rząd wyżej widać Ruprechta Pierwszego, założyciela Uniwersytetu w Heidelbergu, a przy nim Ottheinricha, którego skrzydło masz teraz po prawej. W trzecim rzędzie cesarze i królowie. A na samej górze, w szczytach, Karol Wielki i Otton Wittelsbach. Czytane w górę, mówi to jedno: linia biegnie od Karola Wielkiego aż do człowieka na dole po prawej, więc nie podważaj jego praw. Rzeźbiarzem był Sebastian Götz z Chur, a całe to towarzystwo zajęło mu trzy albo cztery lata.
Rodzina mieszkała na dwóch najwyższych piętrach, a służba na poddaszu. W 1693 roku budynek został poważnie uszkodzony, a w 1764 roku spłonął.
A teraz niespodzianka. Posągi, na które patrzysz, to nie te, które wyrzeźbił Götz, a dach to nie ten, który zbudował Schoch. W 1883 roku władze Badenii powołały zamkowy urząd budowlany, a jego eksperci przez lata dokumentowali ruiny. Ich raport z 1891 roku mówił: nie odbudowywać, tylko chronić. A jednak w 1893 roku architekt Carl Schäfer i tak dostał zlecenie. Odnowił tę fasadę, dał jej nowy dach, a posągi zastąpił replikami. Cała rekonstrukcja kosztowała 520 000 marek. Potem zaproponował to samo dla całej reszty.
Wtedy historycy sztuki i konserwatorzy zwołali konferencję. Georg Dehio ukuł hasło, które przesądziło sprawę: konserwować, nie restaurować. Niczego więcej już nie odbudowano. Rozejrzyj się po dziedzińcu, po pękniętych murach, a zobaczysz dokładnie, jak skończył się ten spór.
Prawdziwe figury są dziś w środku, w tym samym skrzydle. Więc te, które patrzą na ciebie z jedynego odbudowanego frontu zamku, to kopie z około 1900 roku, stojące dokładnie w punkcie, w którym odbudowa się zatrzymała.
Przystanek 4 z 5 · Budynek Beczki, piwnica, w północno-zachodnim narożniku dziedzińca
Wielka Beczka w Budynku Beczki
Zbudowana dla elektora Karola Teodora (1724–1799) w Budynku Beczki wzniesionym przez Johanna Kasimira, opiekuna Fryderyka IV · Obecna beczka 1751; Budynek Beczki 1589–1592 · Dębowa beczka, 221 726 litrów po zbudowaniu i dziś około 219 000 litrów
Na co zwrócić uwagę
- Mały malowany drewniany Perkeo na lewo od beczki, podczaszy odpowiedzialny za zamkowe wino.
- Schody i podest na szczycie beczki, który był prawdopodobnie parkietem do tańca.
- Sama długość klepek na jej boku: podobno sto trzydzieści dębów.
Transkrypcja (2:02)
Daj oczom chwilę, żeby przywykły. To, co wypełnia tę piwnicę, to beczka na wino, leżąca na boku, a Mark Twain, który przyjechał ją zobaczyć, powiedział, że jest wielka jak chata. Po czym oświadczył, że pusta beczka wielkości katedry niewiele go może poruszyć. Sprawdź, czy tobie uda się zachować taki spokój, i poszukaj schodów, bo prowadzą na podest na samym szczycie beczki. Był to prawdopodobnie parkiet do tańca.
Powodem jej istnienia są podatki. W 1591 roku Johann Kasimir, który rządził Palatynatem jako opiekun młodego Fryderyka Czwartego, ustawił w piwnicy tego nowego budynku olbrzymią beczkę na 130 000 litrów wina dziesięcinnego, oddawanego przez winnice z całej okolicy. Ta pierwsza beczka nie przetrwała wojny trzydziestoletniej. W 1664 roku zastąpiła ją większa, na 200 000 litrów.
Beczkę, którą masz przed sobą, zbudowano dla elektora Karola Teodora i ukończono w 1751 roku, i bardzo lubię to wyczucie czasu. Dwór już dawno przeniósł się wtedy do Mannheimu. Największą ze wszystkich zrobiono więc dla zamku, który ród zdążył już opuścić. Nowa mieściła 221 726 litrów, a dziś około 219 000, bo drewno wyschło. Tradycja mówi, że poszło na nią sto trzydzieści dębów.
Napełniono ją tylko trzy razy, bo nigdy nie była szczelna. Wino płynęło wężem przez duży otwór w suficie, dzięki czemu nikt nie musiał się z nim wspinać na beczkę. A kiedy już było w środku, rura mogła je doprowadzić prosto stąd do sąsiedniej Sali Królewskiej, żeby biesiadnicy nigdy nie musieli nikogo posyłać na dół.
A teraz spójrz na lewo od beczki, na małego malowanego drewnianego człowieczka, który tu czuwa. Nazywał się Clemens Pankert, był niskim mężczyzną z Salorno w Tyrolu i w 1718 roku elektor Karol Filip sprowadził go do Heidelbergu jako błazna, zarządcę i podczaszego, co oznaczało pieczę nad winem. Ilekroć ktoś proponował mu kolejny kielich, odpowiadał po włosku: perché no, czemu nie, i tak powstało imię, pod którym znali go wszyscy: Perkeo. Legenda mówi, że opróżnił ówczesną beczkę jednym haustem. Ta sama legenda głosi, że zabił go w końcu kubek wody, wypity przez pomyłkę.
Przystanek 5 z 5 · Wielki Taras, północna strona zamku, przy balustradzie, twarzą na północ
Wielki Taras i widok na północ
Elektor Fryderyk II (zm. 1556), którego inskrypcja z 1552 roku widnieje na murze oporowym; skrzydło Fryderyka za nim: Johannes Schoch (około 1550–1631) · Inskrypcja 1552; fasada od strony miasta 1601–1607 · Kamienny taras na podziemiach, wysunięty o ponad 8 metrów przed skrzydło Fryderyka, około 80 metrów w górę zbocza
Na co zwrócić uwagę
- Stary Most w dole na północnym zachodzie, po twojej lewej, gdy masz rzekę przed sobą.
- Wieża Dzwonna bez dachu na wschodnim końcu tarasu, wypalona po uderzeniu pioruna w czerwcu 1764 roku.
- Odcisk w kształcie buta w piaskowcu, Skok Rycerza. Jeśli twoja stopa pasuje, legenda obiecuje szczęśliwe życie.
- Droga Filozofów na zboczu Heiligenbergu, prosto za Neckarem.
Transkrypcja (2:16)
Wyjdź na taras i podejdź do balustrady po stronie północnej. Dokładnie po drugiej stronie Neckaru wznosi się Heiligenberg, a jego zboczem biegnie Droga Filozofów. W dole po lewej, na północnym zachodzie, rzekę przecina Stary Most, a dalej dolina się otwiera. Stare miasto leży tuż pod twoimi stopami. Nazywano to miejsce balkonem książąt, ale nie był to tylko balkon. W przestrzeni pod tobą trzymano broń, amunicję i zapasy, a schronienie mieli tam żołnierze.
Fryderyk Drugi kazał wyciąć w murze oporowym poniżej inskrypcję z datą 1552 i trzema literami ze swojej łacińskiej dewizy: D, C, V, czyli De Coelo Victoria, mniej więcej: niebo daje zwycięstwo. Zapamiętaj to, a teraz obróć się w prawo i spójrz wzdłuż tarasu na jego wschodni koniec, na Wieżę Dzwonną bez dachu.
Dwór opuścił zamek na rzecz Mannheimu w 1720 roku, a Karol Filip, ogłaszając przeprowadzkę, życzył Heidelbergowi, żeby na jego ulicach wyrosła trawa. Jego następca, Karol Teodor, zamierzał jednak wrócić. Aż w czerwcu 1764 roku w zamek uderzył piorun. Po pożarze zostały tu tylko zewnętrzne mury, a Karol Teodor uznał to za znak z nieba i nie wrócił. Niebo dało jednak zwycięstwo, tyle że nie rodowi, którego dewiza to głosiła. Zamek przeszedł już wcześniej gorsze rzeczy. Szóstego września 1693 roku francuscy żołnierze odpalili pod nim trzydzieści osiem min z dwudziestoma siedmioma tysiącami funtów prochu.
Około 1800 roku ruina stała się czymś innym. Malarze i poeci przyjeżdżali szukać właśnie tego: popękanych murów, bluszczu i rzeki w dole. Goethe ją rysował. Turner malował ją raz po raz, a na jego obrazach zamek stoi znacznie wyżej na wzgórzu, niż jest naprawdę.
Zanim odejdziesz, poszukaj w piaskowcu tego tarasu odcisku w kształcie buta. Podobno pewien rycerz, przyłapany z damą dworu w komnacie skrzydła Fryderyka, budynku ciągnącego się wzdłuż tarasu, wyskoczył przez okno i wylądował w żelaznym bucie tak ciężko, że odcisnął go w kamieniu. Inna wersja każe mu skakać w pełnej zbroi przez ogień. Trzecia każe skakać samemu Fryderykowi Czwartemu, pijanemu. Ludzie wciąż przymierzają do niego stopy, bo legenda mówi, że jeśli pasuje, będziesz żyć szczęśliwie. Odcisk jest duży, a większość stóp nie, więc trwa tak w piaskowcu i czeka na kolejny but.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz na zamku w Heidelbergu.
Niemal każdy elektor dobudował coś swojego, w stylu własnych czasów, a zmieściło się tu tylko pięć zakątków tego dzieła. Stań na dziedzińcu i zrób zdjęcie arkad Szklanej Sali, posągu, którego imienia nie umiesz umiejscowić, albo zakola rzeki pod tarasem: Chiaro powie ci, co to jest i kto to tam postawił, i będzie opowiadać tak długo, jak długo starczy ci ciekawości.
Przed wizytą
Dojazd
Schloss Heidelberg, Im Schlosshof 1, 69117 Heidelberg. Pierwszy przystanek jest poniżej, na Kornmarkt na starym mieście. Na samym zamku kasa i wypożyczalnia audioprzewodników znajdują się w centrum dla zwiedzających, tuż za wejściem po prawej.
Z dworca głównego w Heidelbergu jedź autobusem 33 albo 20 do przystanku Bergbahn, a potem kolejką linowo-terenową Bergbahn z Kornmarkt do stacji Schloss. Pieszo: droga Burgweg pnie się w górę tuż na południe od Kornmarkt. Kierowcy powinni wiedzieć, że Graimbergweg jest zamknięta z powodu robót budowlanych, prawdopodobnie do końca roku, a drogą dojazdową na górę pozostaje Neue Schlossstraße.
Bilety i wstęp
- Dziedziniec, Wielki Taras i piwnica z beczką są otwarte codziennie, także w święta, od 9:00 do 18:00. Wstęp kończy się o 17:30, a kasa zamyka się 15 minut wcześniej. 24 i 31 grudnia zamykają o 14:00, 1 stycznia otwierają o 11:00, a 25 grudnia zamek jest nieczynny.
- Bilet Palace Ticket kosztuje 11 euro dla dorosłych i 5,50 euro ulgowy do 31 grudnia 2026 roku, a od 1 stycznia 2027 roku 12 i 6 euro. Obejmuje kolejkę, dziedziniec, Wielką Beczkę i Niemieckie Muzeum Farmacji, mieszczące się w piwnicy skrzydła Ottheinricha. Sama kolejka nie będzie kursować z powodu remontu mostu od 4 października 2027 do 7 kwietnia 2028 roku, a z Kornmarkt do zamku pojedzie autobus zastępczy.
- Skrzydło Fryderyka i pozostałe wnętrza można zobaczyć tylko z przewodnikiem, za dopłatą 6 euro dla dorosłych i 3 euro ulgowo. Każdy przystanek na tej stronie obywa się bez tego.
- Ogród zamkowy z Bramą Elżbiety jest dostępny dla wszystkich w ciągu dnia, więc można go zobaczyć przed wizytą na dziedzińcu albo po niej.
Oficjalny audioprzewodnik
Oficjalnie są tu trzy możliwości. Urządzenie z audioprzewodnikiem kosztuje 6 euro ponad cenę biletu na zamek i mówi po niemiecku, angielsku, francusku, hiszpańsku, japońsku, chińsku, koreańsku i rosyjsku. Bezpłatna aplikacja Monument BW zarządcy zamku zawiera 90-minutową trasę multimedialną po niemiecku, angielsku, francusku i hiszpańsku, a zarządca radzi pobrać ją jeszcze w domu. Pracownicy zamku prowadzą też wycieczki z przewodnikiem za dodatkową opłatą i tylko w ten sposób można zobaczyć wnętrza. To, co masz tutaj, jest krótsze i niczego od ciebie nie wymaga: pięć nagrań na drogę między placem a tarasem, każde z tekstem wydrukowanym pod spodem.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po zamku w Heidelbergu?
Każde nagranie tutaj jest bezpłatne, a przeglądarka odtwarza je bez pobierania. Instytucja zarządzająca zamkiem także udostępnia za darmo 90-minutową trasę w aplikacji Monument BW, po niemiecku, angielsku, francusku i hiszpańsku, i radzi pobrać ją przed przyjazdem. O to, co oba pominęły, zapytaj Chiaro, robiąc zdjęcie.
Czy mogę słuchać audioprzewodnika po zamku w Heidelbergu bez biletu?
Poza zamkiem jest tylko przystanek na Kornmarkt, a ten plac jest otwarty dla każdego. Palace Ticket wymienia dziedziniec i Wielką Beczkę, a to obejmuje trzy kolejne przystanki. Wielki Taras leży za nimi i ma te same godziny otwarcia, więc na wszystko poza placem potrzebny jest bilet.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po zamku w Heidelbergu?
Urządzenie kosztuje 6 euro ponad cenę biletu na zamek i wypożycza się je w centrum dla zwiedzających przy wejściu. Dostępne jest w ośmiu językach, między innymi po japońsku, chińsku, koreańsku i rosyjsku. Bezpłatną alternatywą jest aplikacja Monument BW w czterech językach.
Kiedy zamek w Heidelbergu jest zamknięty?
Tylko 25 grudnia. Przez resztę roku jest otwarty codziennie, także w święta, choć 24 i 31 grudnia kończy o 14:00, a 1 stycznia zaczyna o 11:00. Ogród jest dostępny w ciągu dnia.
Czy bilet na zamek w Heidelbergu obejmuje kolejkę?
Tak, standardowy Palace Ticket obejmuje kolejkę Bergbahn, a także dziedziniec, Wielką Beczkę i Niemieckie Muzeum Farmacji. Bilet roczny kolejki nie obejmuje.
Czy można wejść do budynków zamku w Heidelbergu?
Zamkowe komnaty można zobaczyć tylko na wycieczce z przewodnikiem, za dodatkową opłatą. Wyjątkiem są Wielka Beczka i Niemieckie Muzeum Farmacji, bo obejmuje je standardowy bilet. Wycieczki odbywają się przez cały dzień po niemiecku i po angielsku, a godziny podaje oficjalna strona dla zwiedzających.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Zamku w Heidelbergu.