Μετάβαση στο περιεχόμενο

Πάρκο Γκουέλ · Βαρκελώνη · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός για το Πάρκο Γκουέλ,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Δώδεκα εκτάρια πλαγιάς που ο Γκαουντί άρχισε να διαμορφώνει τον Οκτώβριο του 1900, σε πέντε ηχογραφήσεις, με το κείμενο γραμμένο κάτω από την καθεμία. Για οποιοδήποτε άλλο πλακίδιο του χώρου, στρέψτε την κάμερα του Chiaro πάνω του και ρωτήστε.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Πάρκο Γκουέλ.

9:41

Ο τοίχος της Carrer d'Olot και τα περίπτερα του θυρωρείου

Πάρκο Γκουέλ, Βαρκελώνη

0:00 2:38
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου

Πέντε σημεία, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Ο ηχητικός ξεναγός του Πάρκου Γκουέλ παρακάτω είναι δωρεάν και τον ακολουθείτε μόνοι σας· ξεκινά από ένα δημόσιο πεζοδρόμιο και φτάνει σε ένα κύμα από γερτή πέτρα, περνώντας από το πιο διάσημο παγκάκι του πάρκου. Ακούστε την πρώτη στάση στην Carrer d'Olot, έξω από την κεντρική πύλη στη νότια πλευρά, χωρίς να χρειάζεστε εισιτήριο. Μετά μπείτε από την είσοδο της Carrer de Larrard, όπου φτάνετε από το πλαϊνό στενό στην άκρη όπου συναντιούνται η Carrer d'Olot και η Carrer Marianao, και πηγαίνετε στη βάση της μνημειακής σκάλας, αμέσως μέσα από την κεντρική πύλη, για τον δράκο. Ανεβείτε στο δάσος των κιόνων στην κορυφή της σκάλας, ύστερα ακόμη πιο ψηλά, στην Πλατεία της Φύσης, σταθείτε για τη θέα στο παγκάκι από την πλευρά της πόλης, και τελειώστε περνώντας από τη σιδερένια πύλη προς την πλευρά της παλιάς Casa Larrard, μέσα στη στοά με τη γερτή πέτρα. Οι αποστάσεις είναι μικρές αλλά ανηφορικές, και ενώ οι ηχογραφήσεις διαρκούν περίπου δώδεκα λεπτά, κατά το ίδιο το πάρκο μια μέση επίσκεψη κρατά γύρω στη μία ώρα.

Οι κανόνες για τα εισιτήρια, οι τιμές και οι χρονικές ζώνες σε αυτή τη σελίδα προέρχονται από το parkguell.barcelona, τον επίσημο ιστότοπο του πάρκου, που λειτουργεί για λογαριασμό του Δημοτικού Συμβουλίου της Βαρκελώνης, και η ιστορία από τις σελίδες του ίδιου του πάρκου για την κληρονομιά του και από τη Βικιπαίδεια. Οι είσοδοι και τα μονοπάτια εδώ αλλάζουν μαζί με τις οικοδομικές εργασίες, οπότε την ημέρα της επίσκεψης τον τελευταίο λόγο έχουν το προσωπικό του πάρκου και οι ανακοινώσεις στα μονοπάτια· αν διαφωνούν με όσα γράφονται εδώ, στείλτε μας ένα σημείωμα και η σελίδα θα διορθωθεί.

Στάση 1 από 5 · Carrer d'Olot, στο πεζοδρόμιο έξω από την κεντρική πύλη, στη νότια πλευρά του πάρκου, με το πρόσωπο προς το πάρκο· δημόσιος δρόμος, χωρίς εισιτήριο

Ο τοίχος της Carrer d'Olot και τα περίπτερα του θυρωρείου

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926), για τον βιομήχανο Εουζέμπι Γκουέλ (1846–1918) · 1900–1903 · Τοίχος από ακατέργαστη πέτρα με επίστεψη από πλακίδια, μήκους 210 μ. και ύψους 2 έως 4 μ., με δεκαπέντε μετάλλια από τρενκαδίς (ψηφιδωτό από θραύσματα) διαμέτρου 1,4 μ.· δύο πέτρινα περίπτερα με στέγες από θραύσματα πλακιδίων

Προσέξτε

  • Τα μετάλλια στο πάνω μέρος του τοίχου, δεκαπέντε, με δύο λέξεις εναλλάξ: Park και Güell. Η πρώτη είναι αγγλική, επειδή ο Γκουέλ ήθελε ένα οικιστικό πάρκο βρετανικού τύπου.
  • Πίσω από την πύλη, ο μπλε-λευκός καρό πύργος του αριστερού περιπτέρου και ο τετράκλωνος σταυρός του, που καταστράφηκε το 1936 και ξαναμπήκε στη θέση του μετά τον Ισπανικό Εμφύλιο.
  • Ο τρούλος-μανιτάρι του δεξιού περιπτέρου, πιθανότατα ένας αμανίτης μυγοκτόνος. Τα νεύρα κάτω από το καπέλο του είναι αναποδογυρισμένα φλιτζάνια του καφέ.
  • Η σιδερένια πύλη με τα φύλλα φοίνικα. Είναι του Γκαουντί, αλλά ήρθε από την Κάζα Βισένς, ένα από τα πρώτα του σπίτια, και τοποθετήθηκε εδώ το 1965.
Κείμενο (2:38)

Σταθείτε στο πεζοδρόμιο της οδού Ολότ, με το πρόσωπο στον τοίχο. Είναι χτισμένος από την τραχιά πέτρα αυτού του λόφου, έχει 210 μέτρα μήκος και από δύο έως τέσσερα μέτρα ύψος, και στο πάνω μέρος του έχει επίστεψη από πλακίδια σε λευκές και κόκκινες λωρίδες. Μέσα σε αυτή την επίστεψη είναι ενσωματωμένα τα μετάλλια, δεκαπέντε, το καθένα με διάμετρο 1,4 μέτρα, και γράφουν ξανά και ξανά δύο λέξεις: «Παρκ» και «Γκουέλ».

Η πρώτη λέξη είναι αγγλική επίτηδες. Ο Εουζέμπι Γκουέλ, ο βιομήχανος που πλήρωσε για όλα αυτά, ήθελε να αναπαραγάγει εδώ τα βρετανικά οικιστικά πάρκα, και το δήλωσε με το ίδιο το όνομα. Ο χώρος μπροστά στον οποίο στέκεστε δεν προοριζόταν ποτέ για δημόσιο πάρκο. Ήταν ιδιωτικός οικισμός για εύπορες οικογένειες: περίπου εξήντα τριγωνικά οικόπεδα σε μια γυμνή, βραχώδη πλαγιά που ο κόσμος την έλεγε Μουντάνια Πελάδα, δηλαδή Φαλακρό Βουνό. Οι κανόνες ήταν αυστηροί. Μόνο το ένα έκτο κάθε οικοπέδου επιτρεπόταν να χτιστεί, και κάθε σπίτι έπρεπε να στέκεται εκεί όπου δεν θα έκοβε από τον γείτονα τον ήλιο ή τη θέα προς τη θάλασσα. Ο Γκουέλ ανέθεσε το έργο στον Αντόνι Γκαουντί, και οι εργασίες ξεκίνησαν τον Οκτώβριο του 1900.

Κοιτάξτε τώρα πάνω από την πύλη τα δύο περίπτερα. Εδώ ήταν το θυρωρείο του οικισμού, και ήταν από τα πρώτα που τελείωσαν: μια περιγραφή που δημοσιεύτηκε στις τέσσερις Ιανουαρίου του 1903 αναφέρει ήδη ως χτισμένα και τα δύο περίπτερα, τον εξωτερικό τοίχο και τη μεγάλη σκάλα πίσω τους. Το αριστερό ήταν το κυρίως θυρωρείο, με αίθουσα αναμονής και τηλεφωνικό θάλαμο. Δικός του είναι ο μπλε-λευκός καρό πύργος, με τον τετράκλωνο σταυρό στην κορυφή, που ο Γκαουντί αγαπούσε να στρέφει προς τα σημεία του ορίζοντα. Ο σταυρός αυτός καταστράφηκε το 1936 και ξαναμπήκε στη θέση του μετά τον Ισπανικό Εμφύλιο. Το δεξί περίπτερο ήταν το σπίτι του ίδιου του θυρωρού, η Κάσα ντελ Γουάρδα, και ο τρούλος στη στέγη του είναι ένα μανιτάρι, κατά πάσα πιθανότητα αμανίτης ο μυγοκτόνος. Τα νεύρα κάτω από το καπέλο είναι φλιτζάνια του καφέ, τοποθετημένα ανάποδα ανάμεσα στα πλακίδια.

Αυτή είναι η μέθοδος όλου του πάρκου, και έχει όνομα: τρενκαδίς, που στα καταλανικά σημαίνει «σπασμένο σε κομμάτια». Μεγάλο μέρος του υλικού ήταν απορρίμματα εργοστασίων και σπασμένα φλιτζάνια και πιάτα.

Ύστερα η πύλη, με σιδεριά σε σχήμα φύλλων φοίνικα. Είναι του Γκαουντί, αλλά προέρχεται από την Κάζα Βισένς, ένα από τα πρώτα του σπίτια, και τοποθετήθηκε εδώ το 1965. Το δικό του σχέδιο για αυτή την είσοδο ήταν πιο παράξενο: μια μνημειακή πύλη με ένα ζευγάρι μηχανικές γαζέλες που θα άνοιγαν μαζί με τα φύλλα της. Δεν κατασκευάστηκαν ποτέ.

Ούτε και το μεγαλύτερο μέρος του οικισμού. Αγοραστές δεν εμφανίστηκαν, και το 1914 οι εργασίες σταμάτησαν, με δύο σπίτια χτισμένα από τα εξήντα. Ό,τι υπάρχει πίσω από αυτή την πύλη χτίστηκε για κατοίκους που δεν ήρθαν ποτέ.

Στάση 2 από 5 · Αμέσως μέσα από την κεντρική πύλη, στη βάση της μνημειακής σκάλας, με το βλέμμα προς τα πάνω, στους κίονες της Υπόστυλης Αίθουσας

Η Σκάλα του Δράκου

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926) · 1900–1903 · Πέτρα και τρενκαδίς· διπλή σκάλα 45 σκαλοπατιών, μήκους 20 μ. και πλάτους 8,1 μ.· ο δράκος μήκους 2,4 μ., από λεπτό τούβλο ντυμένο με θραύσματα πλακιδίων

Προσέξτε

  • Το ανοιχτό στόμα του δράκου. Δεν είναι διακόσμηση αλλά υπερχειλιστής: όταν γεμίσει η δεξαμενή του βρόχινου νερού κάτω από την πλατεία, το περίσσευμα βγαίνει από εδώ.
  • Στη μεσαία κρήνη, κάτω από τον δράκο, το έμβλημα της Καταλονίας με ένα φίδι να το διασχίζει, μία από τις αρκετές αναφορές στην καταλανική ταυτότητα πάνω σε αυτή τη σκάλα.
  • Ο μικρός τρίποδας που υψώνεται από την κρήνη του δράκου, νύξη για τον τρίποδα του μαντείου των Δελφών.
  • Στην κορυφή της τελευταίας σκάλας, κρυμμένο κάτω από τους κίονες, το καμπύλο παγκάκι-ωδείο, τοποθετημένο έτσι ώστε τον χειμώνα να έχει ήλιο και το καλοκαίρι σκιά.
Κείμενο (2:27)

Σταθείτε στη βάση της σκάλας και κοιτάξτε ίσια προς τα πάνω, στη μέση. Δύο σκάλες ανεβαίνουν από τις δύο πλευρές μιας σειράς από κρήνες, σαράντα πέντε σκαλοπάτια συνολικά, είκοσι μέτρα από κάτω ως πάνω, και στην κορυφή τους περιμένουν οι κίονες της στεγασμένης αίθουσας που κρατά την πλατεία. Η περιγραφή του ίδιου του πάρκου για αυτή την είσοδο υπόσχεται ακριβώς αυτή τη θέα, τη σκάλα με την αίθουσα από πάνω, και είναι όλη η σύνθεση με μια ματιά.

Οι πλαϊνοί τοίχοι είναι δύο ελλείψεις από κεραμικό, με λευκές κυρτές πλάκες εναλλάξ με χρωματιστές κοίλες, πολλές από τις οποίες σχεδίασε ο Πάου Πουζόλ από το εργαστήριο πλακιδίων Πουζόλ ι Μπάουζις, και στο πάνω μέρος τελειώνουν σε επάλξεις. Κάτω από τα πεζούλια που στηρίζουν αυτοί οι τοίχοι υπάρχουν δύο σπηλιές. Αυτή στα δεξιά σας χτίστηκε ως στέγαστρο αναμονής, και μέσα της ο θόλος στηρίζεται σε έναν μόνο κωνικό κίονα που μοιάζει με πόδι ελέφαντα.

Ανεβείτε τώρα με τα μάτια. Η πρώτη κρήνη είναι όλη ψεύτικος βράχος και σταλακτίτες, με παράξενα σχήματα σαν καλικάντζαροι, και κρυμμένα μέσα της είναι ένας κύκλος για τον κόσμο κι ένας διαβήτης για τον αρχιτέκτονα. Στη μέση της διαδρομής βρίσκεται ένα μετάλλιο με το έμβλημα της Καταλονίας και ένα φίδι να το διασχίζει. Και πιο πάνω, ο δράκος.

Έχει μήκος 2,4 μέτρα, είναι φτιαγμένος από λεπτό τούβλο και ντυμένος με θραύσματα πλακιδίων, και ο ιστότοπος του πάρκου λέει, χωρίς υπερβολή, ότι έχει γίνει η πιο δημοφιλής εικόνα του πάρκου. Τι ακριβώς είναι, κανείς δεν συμφωνεί. Ίσως η σαλαμάνδρα των αλχημιστών, το πλάσμα της φωτιάς. Ίσως ο Πύθων, το φίδι του ναού των Δελφών· πάνω του στέκει ένας μικρός τρίποδας σαν εκείνον όπου καθόταν η Πυθία, και υπάρχουν μελετητές που πιστεύουν ότι ο Γκουέλ και ο Γκαουντί σχεδίασαν όλο το πάρκο με πρότυπο εκείνο τον ναό. Ή ίσως ο κροκόδειλος από το έμβλημα της Νιμ, της γαλλικής πόλης όπου μεγάλωσε ο Γκουέλ.

Αυτό που σίγουρα είναι, είναι μια αποχέτευση. Η βροχή που πέφτει στην πλατεία από πάνω περνά μέσα από το έδαφος και καταλήγει σε μια υπόγεια δεξαμενή που χωράει 1200 κυβικά μέτρα. Όταν η δεξαμενή ξεπεράσει το όριό της, το περίσσευμα έχει μία μόνο διέξοδο: το στόμα του δράκου. Ο Γκαουντί έκανε το πιο διάσημο ζώο του πάρκου υπερχειλιστή της στέρνας του.

Η δόξα αυτή τον έχει φθείρει λίγο. Το πρόγραμμα συντήρησης του πάρκου περιλαμβάνει στα έργα του την αποκατάσταση του μπροστινού δεξιού ποδιού του δράκου· έτσι και εδώ, όπως παντού, η δόξα έχει λογαριασμό συντήρησης.

Κάτι ακόμη πριν ανεβείτε. Στην κορυφή της τελευταίας σκάλας, προφυλαγμένο κάτω από τους κίονες, υπάρχει ένα καμπύλο παγκάκι σε σχήμα μικρού ελληνικού θεάτρου, ένα ωδείο. Είναι τοποθετημένο ώστε τον χειμώνα να πιάνει τον ήλιο και το καλοκαίρι να μένει στη σκιά.

Στάση 3 από 5 · Στην κορυφή της Σκάλας του Δράκου, στη στεγασμένη κιονοστοιχία κάτω από την Πλατεία της Φύσης

Η Υπόστυλη Αίθουσα και η οροφή του Ζουζόλ

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926)· ψηφιδωτά της οροφής από τον Ζουζέπ Μαρία Ζουζόλ (1879–1949) · περ. 1907–1909 · 86 ραβδωτοί κίονες από κονίαμα και αργολιθοδομή, ο καθένας ύψους 6,16 μ. και διαμέτρου 1,2 μ., κάτω από ρηχούς θόλους από τρενκαδίς· τέσσερα μετάλλια στην οροφή διαμέτρου 3 μ.

Προσέξτε

  • Οι εξωτερικοί κίονες, που γέρνουν προς τα μέσα. Οι κλασικοί κανόνες θέλουν τον κίονα όρθιο· αυτοί γέρνουν για να δείξουν το φορτίο που σηκώνουν.
  • Τα τέσσερα μεγάλα μετάλλια-ήλιοι, διαμέτρου τριών μέτρων, το καθένα σε ένα κενό όπου ο Γκαουντί παρέλειψε έναν κίονα. Συμβολίζουν τις τέσσερις εποχές.
  • Οι μικρότεροι ρόδακες στο κέντρο των θόλων, δεκατέσσερις, γεμάτοι δίνες και σπείρες: οι φάσεις της Σελήνης.
  • Η κορυφή οποιουδήποτε κίονα: ο άβακας κάτω από την οροφή είναι οκταγωνικός, όχι τετράγωνος όπως θα ήταν σε έναν γνήσιο δωρικό κίονα.
Κείμενο (2:39)

Μπείτε ανάμεσα στους κίονες και χαρίστε στον εαυτό σας μια στιγμή στη σκιά. Βρίσκεστε μέσα στην κατασκευή που κρατά την πλατεία: ογδόντα έξι ραβδωτοί κίονες, ο καθένας 6,16 μέτρα ψηλός και 1,2 μέτρα χοντρός, που σηκώνουν μια οροφή από ρηχούς λευκούς θόλους. Η αίθουσα προοριζόταν για αγορά του οικισμού, ένα στεγασμένο μέρος όπου οι κάτοικοι θα έκαναν τα ψώνια τους. Όταν ο οικισμός απέτυχε, η ιδέα της αγοράς εγκαταλείφθηκε.

Οι κίονες είναι δωρικοί, ή κάνουν πως είναι. Κοιτάξτε τον άβακα στην κορυφή οποιουδήποτε από αυτούς. Σε έναν γνήσιο δωρικό κίονα είναι τετράγωνος· εδώ είναι οκταγωνικός. Και κοιτάξτε την εξωτερική σειρά, τους κίονες που είναι πιο κοντά στη σκάλα. Γέρνουν. Η κλασική αρχιτεκτονική θα το έλεγε λάθος. Η περιγραφή του ίδιου του πάρκου το λέει καλύτερα: η κλίση πηγαίνει κόντρα στους κανόνες της κλασικής σύνθεσης, και ακριβώς έτσι σας κάνει να νιώσετε το βάρος που σηκώνουν. Ούτε μαρμάρινοι είναι. Είναι από κονίαμα και αργολιθοδομή, φτιαγμένοι να μοιάζουν με μάρμαρο, με ένα δέρμα από σπασμένα πλακίδια ως τα 1,8 μέτρα.

Είναι επίσης υδρορροές. Η πλατεία από πάνω σας έχει μείνει επίτηδες χωρίς πλακόστρωση, ώστε η βροχή να περνά κατευθείαν μέσα της, και μέσα στην κιονοστοιχία ένας αγωγός μαζεύει το νερό και το στέλνει σε μια δεξαμενή κάτω από τα πόδια σας. Είναι η δεξαμενή της οποίας το περίσσευμα μόλις είδατε να βγαίνει από τον δράκο.

Κοιτάξτε τώρα ψηλά. Το σχέδιο προέβλεπε ενενήντα κίονες. Ο Γκαουντί παρέλειψε τέσσερις, και στα τέσσερα κενά της οροφής έβαλε τέσσερα μεγάλα στρογγυλά μετάλλια, διαμέτρου τριών μέτρων. Είναι ήλιοι με είκοσι ακτίνες και συμβολίζουν τις εποχές. Γύρω τους, στο κέντρο των μικρότερων θόλων, υπάρχουν δεκατέσσερις ρόδακες με διάμετρο περίπου ένα μέτρο, γεμάτοι δίνες, έλικες και σπείρες. Είναι οι φάσεις της Σελήνης. Εκεί όπου λείπουν κίονες, ο χώρος ανοίγει σε κάτι που μοιάζει με τρία κλίτη, όπως σε εκκλησία.

Ο άνθρωπος που έφτιαξε αυτή την οροφή ήταν ο Ζουζέπ Μαρία Ζουζόλ, που γεννήθηκε στην Ταραγόνα το 1879, είκοσι επτά χρόνια νεότερος από τον Γκαουντί, και ο πιο εφευρετικός απ' όλους τους συνεργάτες του. Δούλεψε μαζί του και στην Κάζα Μπατγιό και στην Κάζα Μιλά. Εκεί πάνω δούλεψε με θραύσματα κεραμικών και απλά άχρηστα υλικά. Αν θέλετε ένα μόνο σημείο στο πάρκο όπου να βλέπετε τη φαντασία ενός βοηθού να τρέχει ελεύθερη μέσα στην κατασκευή του δασκάλου του, είναι αυτή η οροφή.

Η ιστορία που δίνει το ίδιο το πάρκο τη χρονολογεί νωρίς: ήδη το 1907 η πλατεία από πάνω χρησιμοποιούνταν για εκδηλώσεις, πράγμα που κατά το πάρκο σημαίνει ότι αυτή η αίθουσα είχε τότε στέγη. Τα μετάλλια έχουν χρειαστεί φροντίδα από τότε, και βρίσκονται στη λίστα του πάρκου με τα έργα συντήρησης. Σταθείτε για λίγο κάτω από τον πιο κοντινό ήλιο πριν προχωρήσετε. Κάποιος διάλεξε ένα ένα όλα αυτά τα θραύσματα.

Στάση 4 από 5 · Πλατεία της Φύσης, στο παγκάκι από την πλευρά της σκάλας, με θέα πάνω από τα περίπτερα της εισόδου προς την πόλη και τη θάλασσα

Η Πλατεία της Φύσης και το φιδωτό παγκάκι

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926)· το παγκάκι από τον Ζουζέπ Μαρία Ζουζόλ (1879–1949) · Η πλατεία σε χρήση ήδη το 1907· το παγκάκι χτίστηκε το 1909–1914 · Πλάτωμα 86 επί 43 μ., εν μέρει λαξευμένο στον βράχο και εν μέρει στηριγμένο στην Υπόστυλη Αίθουσα· παγκάκι από τρενκαδίς μήκους 110 μ.

Προσέξτε

  • Οι μικρές εικόνες και λέξεις πάνω στο παγκάκι ανάμεσα στα αφηρημένα μοτίβα: ζώδια, αστέρια, λουλούδια, ψάρια, καβούρια και φράσεις του Ζουζόλ προς την Παρθένο Μαρία στα καταλανικά και στα λατινικά.
  • Ο ρυθμός του παγκακιού: κοίλες και κυρτές εσοχές μήκους περίπου ενάμισι μέτρου, ώστε ο κόσμος να κάθεται σε μικρές παρέες, ο ένας απέναντι στον άλλον.
  • Ίσια κάτω από το κιγκλίδωμα: η σκάλα, τα δύο περίπτερα της πρώτης στάσης και πιο πέρα η πόλη και η θάλασσα, με τις οποίες πουλήθηκε ο οικισμός.
  • Το έδαφος όπου πατάτε, αφημένο επίτηδες χωρίς πλακόστρωση για να περνά η βροχή στη δεξαμενή κάτω από τους κίονες.
Κείμενο (2:32)

Ελάτε στο κιγκλίδωμα του παγκακιού, από την πλευρά της πόλης, και κοιτάξτε κάτω. Ακριβώς από κάτω είναι η σκάλα που ανεβήκατε, ύστερα τα δύο περίπτερα με το μανιτάρι και τον σταυρό τους, και πιο πέρα ολόκληρη η Βαρκελώνη, που κατηφορίζει ως τη θάλασσα. Αυτή τη θέα πουλούσε ο Γκουέλ. Κατά την ιστορία του πάρκου, διάλεξε αυτόν τον λόφο για την υγιεινή του θέση και την υπέροχη θέα του προς τη θάλασσα και την πεδιάδα.

Το έδαφος κάτω από τα πόδια σας δεν είναι έδαφος. Τα αρχικά σχέδια το ονόμαζαν Ελληνικό Θέατρο, σκηνή για μεγάλα υπαίθρια θεάματα που θα τα παρακολουθούσε κανείς από τα πεζούλια γύρω, και είναι τεχνητό: ένα μέρος του είναι λαξευμένο στον βράχο του βουνού, και το υπόλοιπο πατάει πάνω στους κίονες ανάμεσα στους οποίους μόλις περπατήσατε. Έχει 86 μέτρα μήκος και 43 πλάτος, και το έχουν αφήσει επίτηδες χωρίς πλακόστρωση, ώστε η βροχή να περνά μέσα του προς τη δεξαμενή από κάτω. Σήμερα λέγεται Πλατεία της Φύσης.

Και τώρα το παγκάκι. Έχει μήκος 110 μέτρα και είναι έργο του Ζουζέπ Μαρία Ζουζόλ, χτισμένο ανάμεσα στο 1909 και το 1914. Καθίστε για λίγο και προσέξτε τι συμβαίνει στην πλάτη σας: το κάθισμα αποτελείται από κοίλες και κυρτές εσοχές μήκους περίπου ενάμισι μέτρου, με το σχήμα του σώματος, και οι καμπύλες στρέφουν τους ανθρώπους τον έναν προς τον άλλον σε μικρές παρέες. Σχεδιάστηκε για κουβέντα όσο και για ξεκούραση.

Κοιτάξτε έπειτα από κοντά την επιφάνεια. Είναι σπασμένα πλακίδια, μπουκάλια και κομμάτια από πιατικά, τα περισσότερα αφηρημένα, όχι όμως όλα. Ψάξτε κατά μήκος του και θα βρείτε ζώδια, αστέρια, λουλούδια, ψάρια και καβούρια. Ο Ζουζόλ έβαλε επίσης τριαντάφυλλα, σταυρούς και φράσεις στα καταλανικά και στα λατινικά προς τιμήν της Παρθένου Μαρίας, και εδώ κι εκεί το αρχικό γράμμα του ονόματός του. Είναι λιγότερο παγκάκι και περισσότερο ένα λεύκωμα με κολάζ εκατό μέτρων.

Η πλατεία δεν έμεινε ποτέ για πολύ άδεια. Ήδη όσο ζούσε ο Γκουέλ, το πάρκο ήταν από τα μεγάλα αξιοθέατα της πόλης, και εκείνος παραχωρούσε αυτό το πλάτωμα για καταλανικές πατριωτικές συγκεντρώσεις και για τη σαρντάνα, τον παραδοσιακό χορό της Καταλονίας. Το 1906 το πάρκο φιλοξένησε τη γιορτή στον κήπο του Πρώτου Διεθνούς Συνεδρίου της Καταλανικής Γλώσσας.

Ο Γκουέλ πέθανε το 1918. Οι κληρονόμοι του πρόσφεραν το πάρκο στην πόλη, το δημοτικό συμβούλιο αποφάσισε να το αγοράσει στις είκοσι έξι Μαΐου του 1922, και άνοιξε ως δημόσιο πάρκο το 1926, τη χρονιά που πέθανε ο Γκαουντί. Ο ίδιος ο Γκαουντί είχε ζήσει εδώ σχεδόν είκοσι χρόνια, στο πρότυπο σπίτι του οικισμού, από το 1906 ως το 1925. Τα σπίτια δεν ήρθαν ποτέ. Ήρθατε εσείς, και μαζί σας αυτή η θέα πάνω από τα περίπτερα ως το νερό, η ίδια θέα για την οποία είχαν χαραχτεί τα εξήντα οικόπεδα.

Στάση 5 από 5 · Δίπλα στην Πλατεία της Φύσης, μέσα από μια αυθεντική σιδερένια πύλη, στην πλευρά της πλατείας προς την παλιά Casa Larrard, σήμερα σχολείο

Η Στοά της Πλύστρας

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926) · Χτίστηκε κατά τις εργασίες του οικισμού, από το 1900 ως το 1914 · Ακατέργαστη πέτρα του ίδιου του χώρου: στοά μήκους 83 μ. πάνω σε διπλή κιονοστοιχία, της οποίας οι εσωτερικοί κίονες γέρνουν προς την πλαγιά, με τοίχο αντιστήριξης στο βάθος

Προσέξτε

  • Η πλύστρα: ένας κίονας είναι σμιλεμένος σε μορφή γυναίκας που κουβαλά έναν μπόγο, το εργαλείο της δουλειάς της. Από αυτήν πήρε το όνομά της όλη η στοά.
  • Η κλίση των εσωτερικών κιόνων προς την πλαγιά. Είναι αντηρίδες όσο και στηρίγματα: συγκρατούν τον λόφο.
  • Η ίδια η πέτρα, αφημένη τραχιά και ακατέργαστη, όπως στις οδογέφυρες που έχτισε ο Γκαουντί με βράχο βγαλμένο από αυτόν τον λόφο.
  • Η σιδερένια πύλη από την οποία μπήκατε, που ο Σαλβαδόρ Νταλί την παρομοίασε με μοσχαρίσια συκώτια.
Κείμενο (2:14)

Αφήσατε πίσω σας τη φωτεινή πλατεία περνώντας από μια σιδερένια πύλη, και το φως άλλαξε αμέσως. Ο Σαλβαδόρ Νταλί έλεγε ότι η σιδεριά εκείνης της πύλης έμοιαζε με μοσχαρίσια συκώτια. Κρατήστε το στο μυαλό σας και ξανακοιτάξτε την αργότερα.

Μπροστά σας είναι μια στοά από τραχιά πέτρα, που κυρτώνει πάνω από το κεφάλι σας σαν κύμα έτοιμο να σπάσει. Έχει 83 μέτρα μήκος, απλώνεται κατά μήκος ενός τοίχου αντιστήριξης και στηρίζεται σε μια διπλή κιονοστοιχία, της οποίας οι εσωτερικοί κίονες γέρνουν προς την πλαγιά. Το ίδιο το πάρκο την αποκαλεί ένα από τα ωραιότερα δείγματα της οργανικής αρχιτεκτονικής του Γκαουντί, και η ουσία είναι ότι η κλίση έχει λειτουργικό ρόλο. Αυτοί οι κίονες είναι αντηρίδες. Συγκρατούν τον λόφο. Κάποιοι συγγραφείς βλέπουν εδώ ένα ρωμανικό περιστύλιο μοναστηριού, ίσως με πρότυπο εκείνο του καθεδρικού ναού της Ελν· εδώ όμως ο καμπύλος εσωτερικός τοίχος της στοάς γέρνει ακολουθώντας τη φυσική κλίση του εδάφους.

Η πέτρα έχει μείνει ακατέργαστη, όπως και στις οδογέφυρες που κρατούν τους δρόμους γύρω από το πάρκο, και που ο Γκαουντί έχτισε με βράχο από τον ίδιο τον χώρο. Γι' αυτό όλο το κτίσμα μοιάζει να φύτρωσε εδώ και όχι να χτίστηκε. Έμεινε πιστός σε αυτή την ιδέα όπου μπορούσε: τα δέντρα που υπήρχαν ήδη στο κτήμα, οι χαρουπιές και οι ελιές, έμειναν στη θέση τους, και ό,τι φύτεψε καινούργιο ήταν μεσογειακά είδη που χρειάζονται λίγο νερό.

Βρείτε τώρα τη μορφή. Ανάμεσα στους κίονες, ένας είναι σμιλεμένος ως γυναίκα με έναν μπόγο στο κεφάλι, μια πλύστρα που κουβαλά τα εργαλεία της δουλειάς της. Από αυτήν πήρε το όνομά της η στοά. Για το πρότυπό της υπάρχει διαφωνία. Κάποιοι μελετητές πιστεύουν ότι ο Γκαουντί παρέπεμπε σε ένα διάσημο αρχαίο αιγυπτιακό αγαλματίδιο του Λούβρου, την «Κομίστρια προσφορών». Αν σταθείτε εδώ, καταλαβαίνετε γιατί.

Κοιτάξτε τώρα πού πηγαίνει το μονοπάτι. Περνά πάνω από τους παλιούς κήπους της Κάζα Λαράρντ, της εξοχικής κατοικίας που υπήρχε σε αυτή τη γη πριν από το πάρκο και που ο Γκουέλ έκανε δικό του σπίτι το 1907. Έζησε εκεί ως τον θάνατό του το 1918, και από το 1931 είναι σχολείο. Στην άκρη, η στοά καταλήγει σε μια ελικοειδή ράμπα πάνω σε στριφτούς κίονες, που κατεβαίνει στριφογυριστά προς το σπίτι: η ίδια κατασκευαστική ιδέα, τυλιγμένη σαν τιρμπουσόν.

Πλησιάστε την πλύστρα και κοιτάξτε προς τα πάνω, πέρα από το κεφάλι της. Σηκώνει το ίδιο βάρος με κάθε άλλον κίονα της σειράς.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στο Πάρκο Γκουέλ.

Οι πέντε στάσεις δίνουν τον σκελετό του τόπου· το δέρμα του είναι αμέτρητα θραύσματα πλακιδίων, στόμια με κεφάλια λιονταριών, κίονες οδογεφυρών και στέγες στον ορίζοντα, και το καθένα έχει δημιουργό και ιστορία. Στρέψτε την εφαρμογή Chiaro σε ένα κομμάτι του παγκακιού ή σε μια κολόνα στο μονοπάτι προς τους Τρεις Σταυρούς, και θα σας πει τι έχετε μπροστά σας, ποιος το έφτιαξε και πότε, και θα συνεχίσει να απαντά στις ερωτήσεις σας ώσπου να προχωρήσετε.

Τι λένε τα γράμματα στο παγκάκι;Γιατί ο δράκος είναι αποχέτευση;Ποιο περίπτερο ήταν του θυρωρού;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

Η κεντρική είσοδος βρίσκεται στην Carrer d'Olot της Βαρκελώνης, στη νότια πλευρά του πάρκου, και εκεί, στο πεζοδρόμιο, ακούγεται η πρώτη στάση. Για να μπουν, το πάρκο παραπέμπει τους κατόχους εισιτηρίων σε τρεις εισόδους: Carrer de Larrard, όπου φτάνετε από το πλαϊνό στενό στην άκρη όπου συναντιούνται η Carrer d'Olot και η Carrer Marianao, στην ίδια πλευρά του πάρκου με την πρώτη στάση αυτής της διαδρομής· Carretera del Carmel 23, την είσοδο που συνιστά το πάρκο σε επισκέπτες με μειωμένη κινητικότητα· και Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya, όπου σας ανεβάζουν κυλιόμενες σκάλες.

Μετρό γραμμή L3, η πράσινη, ως τη στάση Lesseps ή Vallcarca, και από τις δύο περίπου είκοσι λεπτά με τα πόδια· από τη Lesseps το πάρκο προτείνει την είσοδο με τις κυλιόμενες σκάλες στην Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya. Τη Vallcarca προς το παρόν δεν τη συνιστά, γιατί οι κυλιόμενες σκάλες στην Baixada de la Glòria δεν λειτουργούν. Τα λεωφορεία H6 και D40 σταματούν στην Travessera de Dalt, περίπου δέκα λεπτά με τα πόδια, και από εκεί οι προτεινόμενες είσοδοι είναι οι κυλιόμενες σκάλες του Santuari ή η Carrer de Larrard.

02

Εισιτήρια και είσοδος

  • Ό,τι βρίσκεται πίσω από την πύλη θέλει πλέον εισιτήριο: το εισιτήριο καλύπτει και τα δώδεκα εκτάρια, μαζί με τα δάση και τα σημεία θέας, και δωρεάν μένει μόνο ο δρόμος απ' έξω. Τα εισιτήρια είναι για συγκεκριμένη χρονική ζώνη, έχετε τριάντα λεπτά από την έναρξή της για να μπείτε, και αφού βγείτε δεν μπορείτε να ξαναμπείτε. Ο δράκος, οι κίονες, η στοά και η πλατεία βρίσκονται επιπλέον πίσω από δεύτερο σημείο ελέγχου, σε διαδρομή μονής κατεύθυνσης.
  • Αγοράστε από τον ιστότοπο του ίδιου του πάρκου. Τα εισιτήρια είναι ονομαστικά, το όνομα πρέπει να συμφωνεί με το έγγραφο ταυτότητάς σας και μπορεί να ελεγχθεί στην είσοδο· οι κρατήσεις ανοίγουν τρεις μήνες νωρίτερα, ως επτά εισιτήρια τη φορά, και μια κράτηση μπορεί να μεταφερθεί ως την προηγούμενη μέρα, αλλά δεν ακυρώνεται ούτε επιστρέφονται τα χρήματα. Το γενικό εισιτήριο κοστίζει 18 ευρώ, 13,50 ευρώ για παιδιά από επτά ως δώδεκα ετών και για επισκέπτες άνω των εξήντα πέντε· τα παιδιά ως έξι ετών μπαίνουν δωρεάν, αλλά χρειάζονται κι αυτά δικό τους εισιτήριο.
  • Το πάρκο είναι ανοιχτό κάθε μέρα του χρόνου. Οι χρονικές ζώνες για επισκέπτες αρχίζουν στις 9:30 και η τελευταία αρχίζει στις 19:30· από τις 7:00 ως τότε, και πάλι από τις 20:00, το πάρκο ανήκει στους κατοίκους της περιοχής και δεν γίνονται τουριστικές επισκέψεις. Τις ζώνες για την ημερομηνία σας θα τις βρείτε στην επίσημη σελίδα με τις τιμές και τα ωράρια.
  • Δύο πράγματα δεν περιλαμβάνει το βασικό εισιτήριο: το Σπίτι-Μουσείο Γκαουντί και το περίπτερο Casa del Guarda δίπλα στην κεντρική πύλη, που το καθένα θέλει δικό του συνδυαστικό εισιτήριο. Ακριβώς έξω από την κεντρική πύλη, οι Jardins de la Font del Carbó αποκαθίστανται ως τον Ιανουάριο του 2028 περίπου.
Επίσημα εισιτήρια →
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Κατεβάστε πριν έρθετε τη δωρεάν εφαρμογή του πάρκου: δείχνει ποια σημεία του πάρκου είναι πιο προσβάσιμα και πώς θα φτάσετε εκεί. Η εφαρμογή περιλαμβάνει και ηχητικό ξεναγό για τα αξιοθέατα του πάρκου. Το πάρκο οργανώνει επίσης δικές του ξεναγήσεις: περίπου πενήντα λεπτά στα καταλανικά, ισπανικά, αγγλικά ή γαλλικά, με 17 ευρώ το άτομο επιπλέον του εισιτηρίου εισόδου, και μια μεγαλύτερη ξενάγηση με 29 ευρώ, επίσης επιπλέον του εισιτηρίου. Οι πέντε στάσεις που διαβάζετε δεν χρειάζονται ούτε λήψη ούτε κράτηση, έχουν το κείμενό τους κάτω από κάθε πλέιερ και ξεκινούν στον δρόμο, πριν από τον έλεγχο εισιτηρίων.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Πάρκο Γκουέλ;

Υπάρχουν δύο δωρεάν επιλογές. Οι πέντε στάσεις παραπάνω δεν κοστίζουν τίποτα και παίζουν σε οποιοδήποτε πρόγραμμα περιήγησης, χωρίς εγκατάσταση. Και η επίσημη εφαρμογή του πάρκου είναι δωρεάν, αλλά πρέπει πρώτα να εγκατασταθεί. Μετά την πέμπτη στάση, φωτογραφίστε οτιδήποτε άλλο, από ένα μόνο πλακίδιο ως μια ολόκληρη οδογέφυρα, και το Chiaro θα σας πει την ιστορία του.

Μπορώ να ακούσω τον ηχητικό ξεναγό του Πάρκου Γκουέλ πριν μπω;

Στην Carrer d'Olot, ναι: η πρώτη στάση είναι γραμμένη για να την ακούσετε στο δημόσιο πεζοδρόμιο έξω από την κεντρική πύλη. Οι άλλες τέσσερις είναι μέσα, και επειδή το εισιτήριο καλύπτει πλέον όλα τα δώδεκα εκτάρια, μαζί με τα δάση, και για τις τέσσερις χρειάζεστε εισιτήριο.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Πάρκου Γκουέλ;

Η εφαρμογή του ίδιου του πάρκου κατεβαίνει δωρεάν. Αυτό για το οποίο χρεώνει το πάρκο είναι ένας άνθρωπος: η ξενάγησή του κοστίζει 17 ευρώ το άτομο επιπλέον του εισιτηρίου εισόδου και διαρκεί περίπου πενήντα λεπτά, στα καταλανικά, ισπανικά, αγγλικά ή γαλλικά. Μια μεγαλύτερη ξενάγηση κοστίζει 29 ευρώ, επίσης επιπλέον του εισιτηρίου.

Από ποια είσοδο του Πάρκου Γκουέλ να ξεκινήσω αυτή τη διαδρομή;

Ξεκινήστε από την Carrer d'Olot, στη νότια πλευρά, όπου η πρώτη στάση παίζει έξω από την κεντρική πύλη. Από εκεί, η είσοδος στην ίδια πλευρά είναι η Carrer de Larrard, από το πλαϊνό στενό στην άκρη όπου συναντιούνται η Carrer d'Olot και η Carrer Marianao. Για άτομα με μειωμένη κινητικότητα το πάρκο συνιστά αντί γι' αυτήν την Carretera del Carmel, και από τη στάση μετρό Lesseps προτείνει την είσοδο με τις κυλιόμενες σκάλες στην Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya.

Είναι ανοιχτό το Πάρκο Γκουέλ κάθε μέρα;

Ναι, όλο τον χρόνο, χωρίς καμία μέρα κλειστό. Τα εισιτήρια επισκεπτών πωλούνται για χρονικές ζώνες από τις 9:30 το πρωί ως τις 19:30 το βράδυ· οι ώρες πριν και μετά ανήκουν στους κατοίκους της περιοχής. Έχετε τριάντα λεπτά από την έναρξη της ζώνης σας για να μπείτε, και μόλις μπείτε μπορείτε να μείνετε όσο θέλετε.

Περιλαμβάνεται το σπίτι του Γκαουντί στο εισιτήριο του Πάρκου Γκουέλ;

Όχι. Το Σπίτι-Μουσείο Γκαουντί, όπου έζησε από το 1906 ως το 1925, θέλει συνδυαστικό εισιτήριο. Ούτε η Casa del Guarda, το περίπτερο δίπλα στην κεντρική πύλη, περιλαμβάνεται στο βασικό εισιτήριο· έχει δικό της συνδυαστικό εισιτήριο.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Πάρκο Γκουέλ.