Park Güell · Barselona · Bağımsız rehber
Park Güell sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Gaudí'nin Ekim 1900'de düzenlemeye başladığı on iki hektarlık yamaç, her birinin altında yazılı metni olan beş kayıtla anlatılıyor. Parktaki başka herhangi bir çini için Chiaro'nun kamerasını ona doğrultun ve sorunuzu sorun.
Chiaro tarafından hazırlandı. Park Güell yönetimiyle bağlantılı değildir.
Carrer d'Olot duvarı ve kapıcı köşkleri
Park Güell, Barselona
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Park Güell ziyaretinizde gördüğünüz her şeyi tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 11 dakikalık anlatım
Beş nokta, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Aşağıdaki Park Güell sesli rehberi ücretsiz ve kendi başınıza gezmeniz için hazırlandı; kamuya açık bir kaldırımdan başlayıp parkın en ünlü bankına uğrayarak eğik taşlardan bir dalgaya kadar ilerliyor. İlk durağı, güney taraftaki ana kapının dışında, Carrer d'Olot üzerinde dinleyin; bunun için bilet gerekmez. Sonra Carrer d'Olot ile Carrer Marianao'nun birleştiği uçtaki yan sokaktan ulaşılan Carrer de Larrard girişinden içeri girin ve ejderha için ana kapının hemen içindeki anıtsal merdivenin dibine gidin. Merdivenin tepesindeki sütun ormanına çıkın, oradan bir kat daha yukarı, Doğa Meydanı'na tırmanın; manzara için meydanın kent tarafındaki bankta durun ve son olarak eski Casa Larrard tarafındaki demir kapıdan geçip eğik taşlı revaka girin. Mesafeler kısa ama yokuşlu; kayıtlar toplam on bir dakika kadar sürse de parkın kendi hesabına göre ortalama bir ziyaret yaklaşık bir saat.
Bu sayfadaki bilet kuralları, fiyatlar ve zaman dilimleri, Barselona Belediyesi adına işletilen parkın resmî web sitesi parkguell.barcelona'dan alındı; tarihî bilgiler ise parkın kendi miras sayfalarına ve Vikipedi'ye dayanıyor. Buradaki girişler ve yollar inşaat çalışmalarına göre değişiyor; o gün son sözü parkın görevlileri ve yollardaki duyurular söyler. Burada yazanlarla çelişirlerse bize bir not gönderin, sayfayı düzeltelim.
Durak 1 / 5 · Carrer d'Olot, parkın güney tarafındaki ana kapının dışında, kaldırımda, yüzünüz parka dönük; kamuya açık cadde, bilet gerekmez
Carrer d'Olot duvarı ve kapıcı köşkleri
Antoni Gaudí (1852–1926), sanayici Eusebi Güell (1846–1918) için · 1900–1903 · Tepesi çiniyle kaplı kaba taş duvar, 210 m uzunluğunda ve 2 ila 4 m yüksekliğinde, çapı 1,4 m olan on beş trencadís (kırık çini mozaiği) madalyonla; kırık çini kaplı çatıların altında iki taş köşk
Şunlara dikkat edin
- Duvarın üst kısmına yerleştirilmiş on beş madalyon; iki kelimeyi sırayla tekrarlıyorlar: Park ve Güell. İlki İngilizce, çünkü Güell İngiliz usulü bir konut parkı istiyordu.
- Kapının ardında, soldaki köşkün mavi-beyaz damalı kulesi ve dört kollu haçı; haç 1936'da yıkıldı, İç Savaş'tan sonra yerine kondu.
- Sağdaki köşkün mantar biçimli kubbesi, büyük olasılıkla bir sinek mantarı. Şapkanın altındaki kaburgalar ters çevrilmiş kahve fincanları.
- Palmiye yapraklı demir kapı. Gaudí'nin eseri, ama ilk evlerinden Casa Vicens'ten geldi ve buraya 1965'te takıldı.
Konuşma metni (2:21)
Carrer d'Olot üzerindeki kaldırımda durun ve yüzünüzü duvara dönün. Duvar bu tepenin kaba taşından örülmüş; 210 metre uzunluğunda, iki ile dört metre arasında yüksekliğinde ve tepesi beyaz ve kırmızı şeritler hâlinde çiniyle kaplı. O kaplamanın içine madalyonlar yerleştirilmiş: on beş tane, her biri 1,4 metre çapında ve hepsi aynı iki kelimeyi tekrar tekrar yazıyor: Park ve Güell.
İlk kelime bilerek İngilizce. Bütün bunların parasını ödeyen sanayici Eusebi Güell, İngiliz konut parklarını burada yeniden yaratmak istiyordu ve bunu yerin adıyla da ilan etti. Önünde durduğunuz yer hiçbir zaman halka açık bir park olarak düşünülmedi. Burası varlıklı aileler için özel bir konut sitesiydi: halkın Muntanya Pelada, yani Kel Dağ dediği çıplak, kayalık bir yamaçta altmış kadar üçgen arsa. Kurallar katıydı. Her arsanın yalnızca altıda birine bina yapılabiliyordu ve her ev, komşusunun güneşini ya da deniz manzarasını kapatmayacak bir yere oturtulmalıydı. Güell işi Antoni Gaudí'ye verdi ve çalışmalar Ekim 1900'de başladı.
Şimdi kapının üzerinden iki köşke bakın. Burası sitenin kapıcı binasıydı ve ilk bitirilen yapılar arasındaydı: dört Ocak 1903'te yayımlanan bir tanıtım yazısı, iki köşkü, dış duvarı ve arkalarındaki büyük merdiveni çoktan tamamlanmış olarak sayıyor. Soldaki asıl kapıcı binasıydı; içinde bir bekleme odası ve bir telefon kabini vardı. Mavi-beyaz damalı kule onun kulesi; tepesinde, Gaudí'nin dört ana yöne çevirmeyi sevdiği dört kollu haç duruyor. O haç 1936'da yıkıldı ve İç Savaş'tan sonra yeniden yerine kondu. Sağdaki köşk kapıcının kendi eviydi, Casa del Guarda; çatısındaki kubbe bir mantar, büyük olasılıkla bir sinek mantarı. Şapkanın altındaki kaburgalar, çinilerin arasına ters çevrilip yerleştirilmiş kahve fincanları.
Bütün parkın yöntemi bu ve bir adı var: trencadís, Katalancada “parçalanmış” demek. Malzemenin çoğu fabrikalardan çıkan kusurlu ürünlerle kırık fincan ve tabaklardı.
Sonra kapı; demir işçiliği palmiye yaprakları biçiminde. Gaudí'nin eseri, ama ilk evlerinden biri olan Casa Vicens'ten geldi ve 1965'te buraya takıldı. Gaudí'nin bu giriş için kendi planı daha da tuhaftı: kanatlarla birlikte açılacak bir çift mekanik ceylanlı anıtsal bir kapı. Ceylanlar hiç yapılmadı.
Sitenin büyük bölümü de yapılmadı. Alıcı gelmedi ve 1914'te, altmış evden yalnızca ikisi ayaktayken çalışmalar durdu. Bu kapının ardındaki her şey, hiç gelmeyen sakinler için inşa edildi.
Durak 2 / 5 · Ana kapının hemen içinde, anıtsal merdivenin dibinde, Hipostil Salon'un sütunlarına doğru yukarı bakarak
Ejderha Merdiveni
Antoni Gaudí (1852–1926) · 1900–1903 · Taş ve trencadís; 45 basamaklı çift kollu merdiven, 20 m uzunluğunda ve 8,1 m genişliğinde; ejderha 2,4 m uzunluğunda, ince tuğladan, kırık çini parçalarıyla kaplı
Şunlara dikkat edin
- Ejderhanın açık ağzı. Süs değil, bir taşma borusu: meydanın altındaki yağmur suyu deposu dolunca fazlası buradan akar.
- Merdivenin ortasındaki çeşmede, ejderhanın altında, üzerinden bir yılan geçen Katalonya arması; bu merdivendeki Katalan kimliğine yapılan göndermelerden biri.
- Ejderhanın çeşmesinden yükselen küçük üç ayaklı sehpa; Delfi kâhininin üç ayaklı sehpasına bir gönderme.
- Son kolun tepesinde, sütunların altına sığınmış kavisli odeon bankı; kışın güneş, yazın gölge alacak biçimde yerleştirilmiş.
Konuşma metni (2:15)
Basamakların dibinde durun ve tam ortadan yukarı bakın. Bir dizi çeşmenin iki yanından iki merdiven kolu tırmanıyor; toplam kırk beş basamak, aşağıdan yukarıya yirmi metre. Tepede de meydanı taşıyan üstü kapalı salonun sütunları bekliyor. Parkın bu girişe dair kendi tanıtımı tam olarak bu manzarayı vaat ediyor: merdiven ve üstünde salon. Bütün kompozisyon tek bakışta önünüzde.
Yan duvarlar iki seramik elips: beyaz dışbükey plakalar renkli içbükey plakalarla sırayla diziliyor; çoğu, Pujol i Bausis çini atölyesinden Pau Pujol'un tasarımı. Duvarların tepesi mazgallarla bitiyor. Bu duvarların taşıdığı terasların altında iki mağara var. Sağınızdaki bekleme sığınağı olarak yapıldı; içinde tonoz, fil bacağına benzeyen tek bir konik sütuna dayanıyor.
Şimdi gözlerinizle tırmanın. İlk çeşme baştan sona yapay kaya ve sarkıtlardan oluşuyor, cinleri ve cüceleri andıran tuhaf şekillerle dolu; içine gizlenmiş bir daire dünyayı, bir pergel de mimarı temsil ediyor. Yarı yolda, üzerinden bir yılan geçen Katalonya armalı bir madalyon var. Onun da üstünde: ejderha.
2,4 metre uzunluğunda, ince tuğladan yapılmış ve kırık çini parçalarıyla kaplı. Parkın kendi sitesi, hiç abartmadan, onun parkın en popüler simgesi hâline geldiğini söylüyor. Ne olduğu konusunda ise kimse anlaşamıyor. Belki simyacıların semenderidir, ateşin yaratığı. Belki de Delfi'deki tapınağın yılanı Piton'dur; üstünde, kâhinin oturduğuna benzeyen küçük bir üç ayaklı sehpa duruyor ve Güell ile Gaudí'nin bütün parkı o tapınağı örnek alarak tasarladığını düşünen araştırmacılar var. Ya da Güell'in büyüdüğü Fransız kenti Nîmes'in armasındaki timsahtır.
Kesin olan şu: o bir gider. Yukarıdaki meydana yağan yağmur toprağa sızıp 1200 metreküp su alan bir yeraltı deposuna iner. Depo sınırını aşınca fazla suyun tek bir çıkışı vardır, o da ejderhanın ağzıdır. Gaudí, parkın en ünlü hayvanını sarnıcının taşma borusu yaptı.
Bu ün ona biraz yıpranmaya mal oldu. Parkın koruma programı, ejderhanın sağ ön ayağının restorasyonunu projeleri arasında sayıyor; yani ün, her yerde olduğu gibi burada da bir bakım faturası çıkarıyor.
Tırmanmadan önce bir şey daha. Son kolun tepesinde, sütunların altında korunaklı bir köşede, küçük bir Yunan tiyatrosu biçiminde kavisli bir bank var, bir odeon. Kışın güneş alacak, yazın gölgede kalacak şekilde yerleştirilmiş.
Durak 3 / 5 · Ejderha Merdiveni'nin tepesinde, Doğa Meydanı'nın altındaki üstü kapalı sütunlu galeride
Hipostil Salon ve Jujol'un tavanı
Antoni Gaudí (1852–1926); tavan mozaikleri: Josep Maria Jujol (1879–1949) · 1907–1909 dolayları · Harç ve moloz taşından 86 yivli sütun, her biri 6,16 m yüksekliğinde ve 1,2 m çapında, sığ trencadís kubbelerin altında; çapı 3 m olan dört tavan madalyonu
Şunlara dikkat edin
- İçe doğru eğilen dış sütunlar. Klasik kurallara göre sütun dimdik durur; bunlar taşıdıkları yükü göstermek için eğik.
- Gaudí'nin birer sütun eksik bıraktığı boşluklara yerleştirilmiş, üç metre çapındaki dört büyük güneş madalyonu. Dört mevsimi simgeliyorlar.
- Tonozların ortalarındaki daha küçük rozetler, on dört tane, girdap ve sarmallarla dolu: Ay'ın evreleri.
- Herhangi bir sütunun tepesi: tavanın altındaki blok sekizgen, gerçek bir Dor sütununda olması gerektiği gibi kare değil.
Konuşma metni (2:24)
Sütunların arasına girin ve kendinize gölgede bir an tanıyın. Meydanı taşıyan yapının içindesiniz: her biri 6,16 metre yüksekliğinde ve 1,2 metre kalınlığında seksen altı yivli sütun, sığ beyaz kubbelerden oluşan bir tavanı taşıyor. Bu salon sitenin pazar yeri olacaktı; sakinlerin alışveriş yapacağı üstü kapalı bir yer. Site tutmayınca pazar fikri de rafa kalktı.
Sütunlar Dor düzeninde, ya da öyleymiş gibi yapıyorlar. Herhangi birinin tepesindeki bloğa bakın. Gerçek bir Dor sütununda bu blok karedir; burada sekizgen. Bir de dış sıraya, merdivene en yakın sütunlara bakın. Eğikler. Klasik mimari buna hata derdi. Parkın kendi tanıtımı bunu daha iyi anlatıyor: bu eğiklik klasik kompozisyon kurallarına aykırı, ama sütunların taşıdığı ağırlığı size hissettiriyor. Mermer de değiller. Mermer görünümü verilmiş harç ve moloz taşından yapılmışlar ve 1,8 metreye kadar kırık çini parçalarından bir kabukla kaplılar.
Üstelik birer yağmur borusular. Üstünüzdeki meydan bilerek kaplanmadan bırakıldı, böylece yağmur doğrudan içinden süzülür; sütunlu galerinin içinde bir kanal suyu toplar ve ayaklarınızın altındaki depoya gönderir. Az önce ejderhadan taşan suyunu gördüğünüz depo işte bu.
Şimdi yukarı bakın. Planda doksan sütun vardı. Gaudí dördünü koymadı ve tavandaki dört boşluğa, üç metre çapında dört büyük yuvarlak madalyon yerleştirdi. Bunlar yirmi ışınlı güneşler ve mevsimleri simgeliyorlar. Çevrelerinde, küçük tonozların ortasında, yaklaşık bir metre çapında, girdaplar, helezonlar ve sarmallarla dolu on dört rozet var. Bunlar da Ay'ın evreleri. Sütunların eksik olduğu yerlerde mekân, bir kilisedeki gibi üç nefe benzeyen bir düzene açılıyor.
O tavanı yapan kişi Josep Maria Jujol'du: 1879'da Tarragona'da doğmuş, Gaudí'den yirmi yedi yaş küçük ve onun bütün iş arkadaşları arasında en yaratıcısı. Casa Batlló ve Casa Milà'da da onunla çalıştı. Burada seramik kırıkları ve sıradan atık malzemeyle çalıştı. Parkta, bir yardımcının hayal gücünün, ustasının kurduğu yapının içinde dizginsizce koştuğunu görebileceğiniz tek bir yer arıyorsanız, o yer bu tavan.
Parkın kendi tarihçesi salonu erken bir tarihe yerleştiriyor: 1907'de yukarıdaki meydanda etkinlikler düzenleniyordu bile; park bundan, salonun o tarihte çatısının tamamlandığı sonucunu çıkarıyor. Madalyonlar o günden beri bakım istedi ve parkın kendi koruma projeleri listesinde yer alıyorlar. Devam etmeden önce en yakın güneşin altında bir an durun. O kırık parçaların her birini biri tek tek seçti.
Durak 4 / 5 · Doğa Meydanı, merdiven tarafındaki bankın yanında, giriş köşklerinin üzerinden kente ve denize bakarak
Doğa Meydanı ve kıvrımlı bank
Antoni Gaudí (1852–1926); bankı yapan Josep Maria Jujol (1879–1949) · Meydan 1907'de kullanılıyordu; bank 1909–1914 arasında yapıldı · 86 m'ye 43 m'lik düzlük, bir kısmı kayaya oyulmuş, bir kısmı Hipostil Salon'un üstüne oturuyor; 110 m uzunluğunda trencadís bank
Şunlara dikkat edin
- Soyut desenlerin arasına bastırılmış küçük resimler ve sözcükler: burç işaretleri, yıldızlar, çiçekler, balıklar, yengeçler ve Jujol'un Meryem Ana'ya Katalanca ve Latince yazdığı sözler.
- Bankın ritmi: yaklaşık bir buçuk metrelik içbükey ve dışbükey bölmeler; bu yüzden insanlar küçük gruplar hâlinde karşılıklı oturuyor.
- Korkuluktan dümdüz aşağısı: merdiven, ilk duraktaki iki köşk ve onların ötesinde, sitenin satılırken vaat ettiği kent ve deniz.
- Üzerinde durduğunuz zemin; yağmur sütunların altındaki depoya süzülsün diye bilerek kaplanmadan bırakıldı.
Konuşma metni (2:11)
Bankın kent tarafındaki korkuluğuna gelin ve aşağı bakın. Tam altınızda az önce çıktığınız merdiven, sonra mantarlı ve haçlı iki köşk, onların ötesinde de denize doğru inen koca Barselona. Güell'in sattığı şey bu manzaraydı. Parkın kendi tarihçesine göre bu tepeyi sağlıklı konumu ve denize, ovaya bakan muhteşem manzarası için seçmişti.
Ayağınızın altındaki zemin gerçek bir zemin değil. Özgün planlarda burası Yunan Tiyatrosu olarak geçiyor; çevresindeki teraslardan izlenecek büyük açık hava gösterileri için bir sahne. Ve yapay: bir kısmı dağın kayasına oyulmuş, geri kalanı az önce aralarından geçtiğiniz sütunların üzerinde duruyor. 86 metre uzunluğunda, 43 metre genişliğinde ve bilerek kaplanmadan bırakılmış, böylece yağmur içinden süzülüp aşağıdaki depoya iniyor. Bugün adı Doğa Meydanı.
Şimdi bank. 110 metre boyunca uzanıyor ve Josep Maria Jujol'un eseri; 1909 ile 1914 arasında yapıldı. Bir an oturun ve sırtınıza ne olduğuna dikkat edin: oturak, yaklaşık bir buçuk metrelik içbükey ve dışbükey bölmelerden oluşuyor, bedene göre biçimlendirilmiş ve kıvrımlar insanları küçük gruplar hâlinde birbirine döndürüyor. Dinlenmek kadar sohbet etmek için de tasarlandı.
Sonra yüzeye yakından bakın. Kırık çini, şişe ve tabak çanak parçaları; çoğu soyut, ama hepsi değil. Bank boyunca arayın, burç işaretleri, yıldızlar, çiçekler, balıklar ve yengeçler bulacaksınız. Jujol ayrıca güller, haçlar ve Meryem Ana'yı öven Katalanca ve Latince sözler yerleştirdi; ara ara da kendi adının baş harfi olan J'yi. Bu bir banktan çok, yüz metrelik bir anı albümü.
Meydan hiçbir zaman uzun süre boş kalmadı. Güell daha hayattayken park kentin en çok görülmeye değer yerlerinden biriydi ve Güell bu düzlüğü Katalan yurtsever toplantılarına ve Katalonya'nın geleneksel dansı sardanaya açtı. 1906'da park, Birinci Uluslararası Katalan Dili Kongresi'nin bahçe davetine ev sahipliği yaptı.
Güell 1918'de öldü. Mirasçıları parkı kente önerdi, Belediye Meclisi yirmi altı Mayıs 1922'de parkı satın almayı kabul etti ve park, Gaudí'nin öldüğü yıl olan 1926'da halka açık bir park olarak kapılarını açtı. Gaudí de burada yaklaşık yirmi yıl, sitenin örnek evinde, 1906'dan 1925'e kadar yaşamıştı. Evler hiç gelmedi. Onların yerine siz geldiniz, bir de köşklerin üzerinden suya uzanan bu manzara; altmış arsanın paylaşması için çizilmiş manzaranın ta kendisi.
Durak 5 / 5 · Doğa Meydanı'nın kenarında, özgün bir demir kapıdan geçerek; meydanın, bugün okul olan eski Casa Larrard'a bakan tarafında
Çamaşırcı Kadın Revakı
Antoni Gaudí (1852–1926) · 1900–1914 yılları arasındaki site inşaatı sırasında yapıldı · Araziden çıkarılmış işlenmemiş taş: iç sıradaki sütunları yamaca yaslanan çift sıra sütun üzerinde 83 m uzunluğunda bir galeri, arkasında istinat duvarı
Şunlara dikkat edin
- Çamaşırcı kadın: sütunlardan biri, mesleğinin aleti olan bir bohçayı taşıyan bir kadın biçiminde oyulmuş. Bütün revak adını ondan alıyor.
- İç sütunların yamaca doğru eğimi. Bunlar taşıyıcı olduğu kadar payanda da; tepeyi geride tutuyorlar.
- Kaba ve işlenmemiş bırakılan taşın kendisi; tıpkı Gaudí'nin bu tepeden çıkarılan kayayla yaptığı viyadükler gibi.
- İçinden geçtiğiniz demir kapı; Salvador Dalí onu dana ciğerine benzetmişti.
Konuşma metni (1:56)
Bir demir kapıdan geçip güneşli meydanı ardınızda bıraktınız ve ışık bir anda değişti. Salvador Dalí bu kapının demir işçiliğinin dana ciğerine benzediğini söylemişti. Bunu aklınızda tutun ve sonra dönüp bir daha bakın.
Önünüzde, kırılmak üzere olan bir dalga gibi başınızın üstünde kıvrılan kaba taştan bir galeri var. Bir istinat duvarı boyunca 83 metre uzanıyor ve iç sıradaki sütunları yamaca yaslanan çift sıra sütun üzerinde duruyor. Parkın kendisi burayı Gaudí'nin organik mimarisinin en güzel örneklerinden biri olarak tanımlıyor; işin özü de şu: bu eğim bir iş görüyor. Bu sütunlar birer payanda. Tepeyi geride tutuyorlar. Bazı yazarlar burada Romanesk bir manastır avlusu görüyor, belki Elne katedralindekini örnek alan; ama burada revakın kavisli iç duvarı, arazinin doğal eğimini izleyerek eğiliyor.
Taş işlenmemiş bırakılmış, tıpkı parkın çevresindeki yolları taşıyan ve Gaudí'nin arazinin kendi kayasından yaptığı viyadüklerde olduğu gibi. Bütün yapının inşa edilmiş değil de burada büyümüş gibi görünmesinin nedeni bu. Gaudí bu fikre elinden geldiğince bağlı kaldı: arazide zaten var olan ağaçlar, keçiboynuzları ve zeytinler yerinde bırakıldı; yeni dikilenler ise az su isteyen Akdeniz türleriydi.
Şimdi figürü bulun. Sütunlardan biri, başında bir bohça taşıyan bir kadın biçiminde oyulmuş; mesleğinin aletlerini taşıyan bir çamaşırcı kadın. Revak adını ondan alıyor. Neyi örnek aldığı tartışmalı. Bazı araştırmacılar Gaudí'nin Louvre'daki ünlü bir Eski Mısır heykelciğine, Adak Taşıyan Kadın'a gönderme yaptığını düşünüyor. Burada durunca nedenini görebiliyorsunuz.
Şimdi patikanın nereye gittiğine bakın. Parktan önce bu arazide duran ve Güell'in 1907'de kendi evi yaptığı kır konağı Casa Larrard'ın eski bahçelerinin üzerinden geçiyor. Güell 1918'deki ölümüne kadar orada yaşadı; ev 1931'den beri okul. En uçta revak, burgulu sütunlar üzerinde eve doğru kıvrılarak inen sarmal bir rampaya dönüşüyor: aynı yapısal fikir, bu kez bir tirbuşon gibi sarılmış.
Çamaşırcı kadının yanına yaklaşın ve başının üzerinden yukarı bakın. Sıradaki diğer bütün sütunlarla aynı yükü taşıyor.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Park Güell'de gördüğünüz her şeye doğrultun.
Beş durak buranın iskeletini anlatıyor; derisi ise sayısız çini kırığından, aslan başlı çörtenlerden, viyadük sütunlarından ve ufuk çizgisindeki çatılardan oluşuyor ve her birinin bir yapanı, bir hikâyesi var. Chiaro uygulamasını bankın bir köşesine ya da Üç Haç'a çıkan yoldaki bir sütuna doğrultun: önünüzdekinin ne olduğunu, kimin ne zaman yaptığını söyler ve siz yürüyüp gidene kadar sorularınızı yanıtlamayı sürdürür.
Gitmeden önce
Ulaşım
Parkın güney tarafındaki ana giriş Carrer d'Olot, Barselona'dadır; ilk durak orada, kaldırımdan dinlenir. İçeri girmek için park, bilet sahiplerini üç girişe yönlendiriyor: Carrer d'Olot ile Carrer Marianao'nun birleştiği uçtaki yan sokaktan ulaşılan ve bu yürüyüşün ilk durağıyla parkın aynı tarafında bulunan Carrer de Larrard; parkın hareket kısıtlılığı olan ziyaretçilere önerdiği Carretera del Carmel 23; ve yürüyen merdivenle yukarı çıkılan Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya.
Metroda L3 hattıyla, yani yeşil hatla Lesseps ya da Vallcarca istasyonuna gidin; ikisinden de yürüyerek yaklaşık yirmi dakika. Lesseps'ten gelenlere park, Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya'daki yürüyen merdivenli girişi öneriyor. Baixada de la Glòria'daki yürüyen merdivenler hizmet dışı olduğu için şimdilik Vallcarca'yı önermiyor. H6 ve D40 otobüsleri yaklaşık on dakika yürüme mesafesindeki Travessera de Dalt'ta durur; buradan önerilen girişler Santuari yürüyen merdiveni ya da Carrer de Larrard'dır.
Bilet ve giriş
- Kapının ardındaki her yer artık biletli: bilet, korular ve seyir noktaları dahil on iki hektarın tamamını kapsıyor; ücretsiz olan yalnızca dışarıdaki sokak. Biletler belirli bir zaman dilimi için geçerli; diliminiz başladıktan sonra girmek için otuz dakikanız var ve bir kez çıktıktan sonra yeniden giremezsiniz. Ejderha, sütunlar, revak ve meydan ayrıca tek yönlü bir güzergâh üzerinde, ikinci bir kontrol noktasının ardında.
- Bileti parkın kendi web sitesinden alın. Biletlerde adınız yazılıdır; bu ad kimlik belgenizdekiyle aynı olmalı ve girişte kontrol edilebilir. Rezervasyon üç ay önceden açılır, tek seferde en fazla yedi bilet alınır; rezervasyon bir gün öncesine kadar başka bir saate aktarılabilir ama iptal ya da iade edilemez. Genel bilet 18 avro; yedi ile on iki yaş arası çocuklar ve altmış beş yaş üstü ziyaretçiler için 13,50 avro. Altı yaşına kadar çocuklar ücretsiz girer, ama onların da kendi biletleri olmalı.
- Park yılın her günü açık. Ziyaretçi zaman dilimleri 09.30'da başlar, sonuncusu 19.30'da başlar; sabah 07.00'den o saate kadar ve akşam 20.00'den itibaren park semt sakinlerine ayrılır, turistik ziyaret yapılmaz. Gideceğiniz tarihin zaman dilimlerini resmî fiyatlar ve saatler sayfasında bulabilirsiniz.
- Standart biletle giremeyeceğiniz iki yer var: Gaudí Ev Müzesi ve ana kapının yanındaki Casa del Guarda köşkü; ikisi için de ayrı bir kombine bilet gerekir. Ana kapının hemen dışındaki Jardins de la Font del Carbó bahçeleri ise yaklaşık Ocak 2028'e kadar restorasyonda.
Resmî sesli rehber
Gelmeden önce parkın ücretsiz uygulamasını indirin; uygulama parkın hangi bölümlerinin en erişilebilir olduğunu ve oralara nasıl gidileceğini gösteriyor. Uygulamada parkın görülecek yerlerini anlatan bir sesli rehber de var. Park ayrıca kendi rehberli turlarını düzenliyor: Katalanca, İspanyolca, İngilizce ya da Fransızca, yaklaşık elli dakikalık bir tur giriş biletine ek olarak kişi başı 17 avro; daha uzun bir tur ise yine biletin üstüne 29 avro. Okuduğunuz beş durak ne indirme ne de rezervasyon gerektirir; metinleri her oynatıcının altında yazılıdır ve ilki bilet kontrolünden önce, sokakta başlar.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Park Güell sesli rehberi var mı?
İki ücretsiz seçenek var. Yukarıdaki beş durak hiçbir ücret istemez ve kurulum gerektirmeden her tarayıcıda çalışır. Parkın resmî uygulaması da ücretsizdir, ama önce yüklenmesi gerekir. Beşinci duraktan sonra, tek bir çiniden koca bir viyadüğe kadar başka ne görürseniz fotoğrafını çekin, Chiaro size hikâyesini anlatsın.
Park Güell sesli rehberini içeri girmeden dinleyebilir miyim?
Carrer d'Olot'ta evet: ilk durak, ana kapının dışındaki kamuya açık kaldırımda dinlenmek üzere yazıldı. Diğer dördü içeride ve bilet artık korular dahil on iki hektarın tamamını kapsadığı için dördü için de bilet gerekiyor.
Resmî Park Güell sesli rehberi ne kadar?
Parkın kendi uygulamasını indirmek ücretsiz. Parkın ücret aldığı şey bir insan: rehberli tur, giriş biletine ek olarak kişi başı 17 avro ve yaklaşık elli dakika sürüyor; Katalanca, İspanyolca, İngilizce ya da Fransızca. Daha uzun bir tur 29 avro, o da biletin üstüne.
Bu yürüyüş için Park Güell'in hangi girişini kullanmalıyım?
Güney taraftaki Carrer d'Olot'tan başlayın; ilk durak orada, ana kapının dışında çalıyor. Oradan aynı taraftaki giriş Carrer de Larrard'dır; Carrer d'Olot ile Carrer Marianao'nun birleştiği uçtaki yan sokaktan girilir. Hareket kısıtlılığınız varsa park bunun yerine Carretera del Carmel'i, Lesseps metro istasyonundan gelenlere ise Avinguda del Santuari de Sant Josep de la Muntanya'daki yürüyen merdivenli girişi öneriyor.
Park Güell her gün açık mı?
Evet, yıl boyunca açık, kapalı olduğu bir gün yok. Ziyaretçi biletleri sabah 09.30 ile akşam 19.30 arasındaki zaman dilimleri için satılır; bunun öncesindeki ve sonrasındaki saatler semt sakinlerine ayrılmıştır. Diliminiz başladıktan sonra girmek için otuz dakikanız var; içeri girdikten sonra istediğiniz kadar kalabilirsiniz.
Gaudí'nin evi Park Güell biletine dahil mi?
Hayır. Gaudí'nin 1906'dan 1925'e kadar yaşadığı Gaudí Ev Müzesi için kombine bilet gerekir. Ana kapının yanındaki köşk Casa del Guarda da standart bilete dahil değil; onun da kendine ait bir kombine bileti var.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Park Güell yönetimiyle bağlantılı değildir.