Direct naar de inhoud

Casa Milà (La Pedrera) · Barcelona · Onafhankelijke gids

Audiogids voor Casa Milà (La Pedrera),
vijf stops, gratis.

Meer dan 6.000 stenen blokken die niets dragen behalve zichzelf, uitgelegd in vijf opnames die je al vanaf de stoep kunt afspelen; richt Chiaro op elke deurknop, leuning of schoorsteen die ze overslaan.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Casa Milà (La Pedrera).

9:41

De stenen gevel, vanaf de overkant van de Passeig de Gràcia

Casa Milà (La Pedrera), Barcelona

0:00 2:09
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Zelfstandig en gratis: onze audiogids voor Casa Milà neemt je mee door La Pedrera, van de stoep tot aan het dak en weer terug naar de uitgang. Voor de eerste opname heb je geen ticket nodig, alleen een plek aan de overkant van nummer 92. Achter de deur is de volgorde vreemd voor een gebouw: eerst de Bloemenpatio op de begane grond, dan omhoog naar de schoorstenen op het dak, één verdieping omlaag naar de 270 bakstenen bogen van de zolder, en nog eens omlaag naar het huurdersappartement op de vierde verdieping als je naar buiten gaat. Zo’n elf minuten aan opnames passen in een officieel bezoek van een uur tot anderhalf uur. Sturen de borden je tussen de bovenste verdiepingen anders, speel dan elke stop af zodra je er bent.

De feiten over het gebouw en alle bezoekinformatie hier komen van lapedrera.com, de site van de Fundació Catalunya La Pedrera, die eigenaar van het huis is; achter de oudere verhalen staat Wikipedia. De praktische pagina daar noemt de openingstijden algemeen en geeft de exacte tijden pas bij het boeken, en het dakterras gaat dicht zodra het regent, dus kijk daar voordat je op pad gaat. Wie die dag bij de deur staat, beslist, niet deze pagina.

Stop 1 van 5 · Passeig de Gràcia, op de stoep aan de overkant, tegenover nummer 92

De stenen gevel, vanaf de overkant van de Passeig de Gràcia

Antoni Gaudí (1852–1926), met Josep Maria Jujol (1879–1949), in opdracht van Rosario Segimon en Pere Milà · Plannen ingediend op 2 februari 1906, oplevering bevestigd op 31 oktober 1912 · Kalksteen uit Garraf en Vilafranca, meer dan 6.000 blokken over meer dan 2.600 vierkante meter gevel; 32 ijzeren balkons

Om op te letten

  • De twee steensoorten van de gevel: hardere, minder poreuze kalksteen uit Garraf in de onderste delen, poreuzere steen uit Vilafranca op de meest zichtbare delen daarboven.
  • De woorden helemaal bovenaan langs de rand, Ave gratia M plena Dominus tecum: meer is er niet over van het plan voor een monumentale Maria op deze gevel.
  • De balkons. Schroot, staven en kettingen, verbonden met schroeven en klinknagels, aan leuningen die van elk balkon een klein terras maken.
Transcriptie (2:09)

Van deze kant van de weg lijkt het op een rotswand waar iemand ramen in heeft gehakt, en dat is ongeveer wat Barcelona ervan zei toen het verrees. La Pedrera betekent de steengroeve, en een compliment was dat niet. De bijnaam kwam van burgers die het maar niets vonden. Een cartoonist tekende het huis als paastaart, en eigenaren langs deze boulevard, ervan overtuigd dat het de prijs van hun grond zou drukken, groetten Pere Milà niet meer op straat.

Nu de verrassing. Al die steen draagt niets behalve zichzelf. Aan deze kant zitten meer dan 6.000 blokken, en de vloeren rusten er niet op. Het is een vliesgevel, een huid die met metalen stukken vastzit aan een geraamte van pilaren en baksteen erachter. Volg hem van de grond omhoog: de onderste delen zijn hardere kalksteen uit Garraf, de rest is een poreuzere steen uit Vilafranca del Penedès.

Dan het ijzer. Tweeëndertig balkons, met leuningen van schroot, staven en kettingen, bij elkaar gehouden door schroeven en klinknagels. De eerste, op de tweede verdieping, werd gemaakt in de werkplaatsen van de gebroeders Badia hier in Barcelona, onder persoonlijk toezicht van Gaudí.

Kijk omhoog naar de bovenrand, waar woorden uit de rozenkrans langs de steen lopen: Ave gratia M plena Dominus tecum. Ze moesten ergens naartoe leiden. Voor deze gevel was een monumentale bronzen Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans gepland, als eerbetoon aan de naam van de eigenares. Ze is er nooit gekomen. Na de antiklerikale rellen van de Tragische Week in 1909 vond Milà een religieus beeld onverstandig. Gaudí overwoog ermee op te houden, en een priester haalde hem over om te blijven.

Ook de naam op het huis misleidt. Er staat Milà, maar het eigendom was van Rosario Segimon, niet van hem, gekocht met het fortuin dat haar eerste echtgenoot had nagelaten, en het bleef van haar tot ze het in 1946 verkocht. Het echtpaar kreeg zo’n ruzie met zijn architect dat hij Milà voor de rechter daagde om zijn honorarium. Hij won in 1916, en schonk de 105.000 peseta aan een goed doel.

Kijk tot slot naar de overkant, op straatniveau. Negenentwintig ijzeren roosters beschermden ooit de kolenbunkers in het souterrain, en ze verdwenen toen de bunkers winkels werden. Een paar zijn bewaard gebleven: de stichting plaatst er twee bij deze ingang en een kopie aan de kant van de Carrer de Provença. Een ander dook op bij een Amerikaanse verzamelaar en belandde in de collectie van het Museum of Modern Art in New York: een kolenkelderrooster van deze stoep, bewaard als kunst.

Stop 2 van 5 · Begane grond, de ronde patio aan de kant van de Passeig de Gràcia, aan de voet van de grote trap

De Bloemenpatio en zijn beschilderde trappenhal

Antoni Gaudí (1852–1926); schilderingen onder leiding van Aleix Clapés (1846–1920) · 1906–1912; schilderingen gerestaureerd 2012–2013 · Stenen pilaren en olieverf op pleisterwerk rond een ronde patio; de verdieping eronder overspant 12 meter op een metalen ring

Om op te letten

  • De muur naast de grote trap, waar Aleix Clapés zuilen schilderde die passen bij de echte stenen zuilen aan het eind van de treden.
  • De patioramen van onder naar boven: ze zijn groter op de lagere verdiepingen, waar minder licht komt.
  • Het ijzeren hek aan de straatkant, met kleine, beschermde ruitjes onderaan en grotere, lichtere bovenaan, omdat grote glasplaten niet te krijgen waren.
Transcriptie (2:12)

Je bent door grijze steen gelopen en staat ineens in de kleur. Ga aan de voet van de grote trap staan in de ronde patio, de Bloemenpatio, en volg de twee stenen pilaren omhoog tot waar ze in het beschilderde plafond dringen. Bloemen en bladeren stromen over het pleisterwerk en volgen elke bolling, alsof de muren ze zelf hebben voortgebracht.

De man die over al deze verf ging, was de symbolist Aleix Clapés. In de twee entreehallen imiteerde hij wandtapijten uit de collectie van het Spaanse Nationale Erfgoed, en aan deze kant vertellen ze naar Ovidius de liefde tussen Vertumnus, god van de seizoenen, en Pomona, godin van fruit en tuinen.

Kijk nu naar de muur naast de trap, want hier fopt hij je. Clapés schilderde daar zuilen die precies lijken op de echte aan het eind van de treden, zodat je het gevoel krijgt dat je een zwevende trap naast een tuin beklimt. Kijk eens hoe lang het duurt voor je verf en steen uit elkaar hebt.

Geniet van die trap, want alleen de eigenaren kregen er een. Dat was de grote vernieuwing van dit huis: huurders hadden helemaal geen hoofdtrap. Ze gingen omhoog met de lift, in houten cabines met koperen handgrepen, een bankje met armleuningen en een telefoon die met elke woning verbonden was, en de trappen bleven over voor het personeel en voor noodgevallen.

Leg je hoofd in je nek. Andere appartementengebouwen in de Eixample hadden kleine schachten om keukens en badkamers te luchten. Gaudí zette het huis op pilaren in plaats van dragende muren en kon er dus twee grote gaten doorheen slaan, zodat elke woning licht en lucht kreeg. Tel de verdiepingen naar beneden en je ziet de ramen groter worden naar onderen toe, waar het licht het zwakst is.

Onder je voeten zit nog iets wat je niet kunt zien. Deze vloer rust op een metalen constructie als een fietswiel, een frame van tachtig centimeter dat twaalf meter overspant, en de kelder eronder was een garage, volgens de stichting de eerste in een woongebouw. Een van de eerste huurders, de textielondernemer Antoni Feliu Prat, kwam aanzetten met een Rolls-Royce, en Gaudí moest de ingang van de garage aanpassen om hem erdoor te krijgen.

Door de gang ligt de grotere, elliptische Vlinderpatio, met een brugtrap die er midden in de lucht overheen loopt. Zoek voor je weggaat het ijzeren hek aan de straatkant. Grote glasplaten waren niet te krijgen, dus voegt het hek, een ontwerp dat aan Josep Maria Jujol wordt toegeschreven, onregelmatige vormen samen: klein en beschermd onderaan, waar de kans op breuk het grootst was, groter en lichter bovenaan. Auto’s reden door het midden, huurders liepen door de zijkanten.

Stop 3 van 5 · Het dakterras, tussen de schoorstenen, met de patio’s die zich eronder openen

Het dakterras en zijn gehelmde schoorstenen

Antoni Gaudí (1852–1926) · In 1912 klaar, delen onafgewerkt; gerestaureerd van 1986 tot 1996 · Baksteen, kalkmortel en pleister, deels bekleed met stukken steen, marmer, tegel en flessenglas; schoorstenen 4 m, ventilatietorens 5 m, trappenhuisuitgangen 7 m

Om op te letten

  • Kaal pleisterwerk naast mozaïek: de meeste schoorstenen moesten met trencadís worden bekleed en dat is nooit gebeurd, dus het verschil tussen ze is een geldkwestie die je kunt zien.
  • De ene groep schoorstenen met donkergroene scherven. Dat is glas van champagneflessen, dat op geen enkele andere groep schoorstenen voorkomt.
  • Het zeshoekige gaas rond de patio-openingen, dat de eigenaren lieten aanbrengen nadat Gaudí zijn eigen ontwerp voor een leuning onafgemaakt had gelaten.
Transcriptie (2:07)

Een vlakke vloer is er hier boven niet. Het dak stijgt en daalt in treden als een bergpad, en overal staan de figuren die de dichter Pere Gimferrer de tuin van de krijgers noemde. Zoek een groep schoorstenen en kijk ze recht in het gezicht: het vizier, de spleet voor de ogen, de puntige helmkam. En bedenk dan dat er uit elk van hen rook kwam.

Alles heeft hier een functie. Er zijn 29 schoorstenen, vier meter hoog, de afvoeren van een allang buiten gebruik geraakte centrale verwarming op kolen, en hun kronkels volgen de manier waarop rook beweegt. De twee ventilatietorens, vijf meter, verversten de lucht op de zolder onder je. De zes grote vormen, zeven meter, zijn trappenhuisuitgangen, elk met een wenteltrap erin.

En dan wat niemand verwacht: dit is niet af. De meeste schoorstenen en twee van die trappenhuisuitgangen hadden trencadís moeten krijgen, het mozaïek van scherven dat ook het water tegenhoudt, en geldproblemen met de familie Milà legden het werk stil. De gladde krijgers van pleisterwerk staan er dus in zekere zin ongekleed bij. Vier van de uitgangen kregen hun mantel wel, van stukken steen uit Ulldecona, wit marmer en tegels uit Valencia. Zoek de ene groep schoorstenen die met donkergroen glas is bekleed. Dat is champagnefles, en het verhaal gaat dat Gaudí een schoorsteen bekroonde met de lege flessen van het feest bij de inwijding van het gebouw.

Deze hele verdieping had bijna tegen de vlakte gemoeten. De zolder en het dak bleken het toegestane volume met 4.000 kubieke meter te overschrijden, en de keus was 100.000 peseta betalen of slopen. Op achtentwintig december 1909 maakte de Commissie van de Eixample er een eind aan met de uitspraak dat het huis een monumentaal karakter had en zich dus niet strikt aan de bouwvoorschriften hoefde te houden.

Loop naar de rand van een patio en kijk naar beneden. Het zeshoekige gaas is het werk van de eigenaren, want Gaudí heeft de leuning die hij voor die opening was begonnen nooit afgemaakt. De stichting zegt ook dat één kleine witte boog hier de Sagrada Família omlijst, en dat Gaudí de hoogte van de voltooide basiliek zo berekende dat ze erin past.

De film ontdekte deze plek al vroeg. Jack Nicholson en Maria Schneider liepen hier voor Antonioni in “The Passenger”. Vóór hen kwam in 1967 een Zwitserse spionageparodie, “L’inconnu de Shandigor”, met Serge Gainsbourg als leider van een bende kale agenten, en de schoorstenen laten er in beeld hun stucwerk vallen. Twee geliefden rennen over dit dak terwijl een kale man ze tussen twee schoorstenen door bekijkt.

Stop 4 van 5 · Zolder, de verdieping direct onder het dakterras, onder de bakstenen bogen

De zolder en zijn 270 bakstenen bogen

Antoni Gaudí (1852–1926) · In 1912 klaar; gerestaureerd van 1986 tot 1996 · Bakstenen kettinglijnbogen, 270 stuks, zo’n 80 cm uit elkaar, die het dak dragen

Om op te letten

  • Hoe de hoogte van de bogen verandert: ze stijgen waar de verdieping smaller wordt en dalen waar ze breder wordt, en dat bepaalt de vorm van het dak erboven.
  • De kleine ramen naar de patio’s, die in de zomer opengingen voor de tocht en in de winter dicht om de warmte vast te houden.
  • De baksteen zelf, in dunne lagen, zonder steunbeer waar dan ook: de bogen staan op eigen kracht.
Transcriptie (2:05)

Je bent nu onder het dak. Kijk omhoog. Je staat in de ribbenkast van het huis, onder 270 bogen van kale baksteen, zo’n tachtig centimeter uit elkaar, die in een lange bocht van je weglopen.

Gaudí zei dat gebouwen een dubbel dak nodig hebben, zoals mensen een hoed en een parasol hebben. Deze zolder en het terras erboven zijn dat dubbele dak. De hele verdieping hield het weer weg van de woningen: in de zomer deden ze de kleine ramen open voor de tocht, en in de winter deden ze ze dicht om de warmte van de zon binnen te houden.

Het was ook een plek om te werken. De gemeenschappelijke wasruimte zat hier boven, met waslijnen, bergruimtes en de machines voor de twee liften. Terwijl de huurders in hun houten cabines omhooggingen, klommen de bedienden met de was zeven verdiepingen omhoog, over diensttrappen waaraan Gaudí in elk geval brede, lage treden gaf, in de woorden van de stichting van menselijke maat.

Let tijdens het lopen op hoe hoog elke boog reikt. Waar de ruimte smaller wordt stijgen de bogen, en waar ze breder wordt dalen ze, omdat de patio’s van twee kanten in deze verdieping happen en de bogen eromheen moeten passen. Daarom ziet het dak erboven eruit als heuvels en dalen. Het landschap dat je buiten zag, is gewoon de bovenkant van wat je nu ziet.

Van 1953 tot in de jaren 1990 was hier helemaal geen zaal. In 1953 verbouwde de architect F. J. Barba Corsini de zolder tot veertien appartementen voor kort verblijf, ingericht met meubels van zijn eigen ontwerp. Het terugbrengen van de constructie hoorde bij de restauratie van 1986 tot 1996, en in 1997 kreeg het werk aan deze zolder en het dakterras de Nationale Cultuurprijs van Catalonië in de categorie Cultureel Erfgoed.

Hoe maak je dan 270 bogen van verschillende hoogte, zonder steunbeer om ze overeind te houden? De aannemer Bayó legde het uit. Ze pleisterden een brede muur en markeerden de opening van elke boog met een spijker op elk beginpunt. Aan de spijkers lieten ze een ketting hangen, tot het laagste punt ervan overeenkwam met de diepte die de boog nodig had. De lijn die de ketting vormde, trokken ze over op de muur, en daarnaar bouwde de timmerman zijn bekisting. Daarna kwamen er drie lagen platte baksteen. Gaudí’s grote berekening, die hier boven je hoofd hangt, begon als een stuk ketting en twee spijkers.

Stop 5 van 5 · Vierde verdieping, het huurdersappartement

Het huurdersappartement, onder de gipsen plafonds

Antoni Gaudí (1852–1926), die de plafonds tekende voor de stukadoors; verhuurd door Rosario Segimon en Pere Milà · 1906–1912, de kamers ingericht zoals in 1911 · Gipsreliëf op gevlochten riet; een van meerdere woningen op een verdieping van 1.323 vierkante meter

Om op te letten

  • Het plafondreliëf. De vormen tekende Gaudí op een plan, en een stukadoor bracht ze over op een drager van gevlochten riet.
  • Het grote kijkluik met ijzeren strips in de voordeur en de gleuf opzij voor de post, zodat een huurder een bezoeker kon spreken zonder open te doen.
  • Het stucwerk rond de deurbogen, met schelpen, bloemen, fruit, linten en strikken.
Transcriptie (2:00)

Na de bogen en de krijgers is deze verdieping bijna schokkend normaal, en daar gaat het nou juist om. Voor huurwoningen was dit gebouw er tenslotte. Kijk eerst omhoog. Ook het plafond is niet vlak: het zwelt en krult in gips, met spiralen, ellipsen en krullen. Gaudí tekende de vormen op een plan en de stukadoor bracht ze boven je hoofd aan, op een drager van gevlochten riet die op planken was gespijkerd, en daar komt ook de Spaanse naam vandaan, techos planos de caña. Op sommige plafonds in het huis staan zelfs inscripties en poëtische zinnen.

Nu de kleine dingen, want een huis als dit staat of valt op handhoogte. Zoek een voordeur: door het grote kijkluik met zijn ijzeren strips kun je een bezoeker spreken zonder open te doen, en de gleuf opzij is voor de post. Bekijk de deurbogen, met hun schelpen, bloemen, fruit en linten in gips. Tussen de woonkamer en de eetkamer schuift de glazen deur helemaal weg in de tussenwanden, zodat er één lange kamer ontstaat.

En denk eens na over wie dit huurde. De kamers laten zien hoe een gezin in Barcelona in 1911 leefde, maar de echte huurderslijst is vreemder: de autofabrikant Paco Abadal, de Argentijnse consul Alberto Gache, een Egyptische prins die Ibrahim Hassan heette, en later een detectivebureau. In het eigen overzicht van de stichting van wie hier heeft gewoond, staan ook spionnen en helderzienden. Een deel van het gebouw wordt nog steeds als woning verhuurd.

Beneden op de bel-etage woonde de huisbazin, en zij moest hier niets van hebben. Rosario Segimon klaagde dat er geen enkele rechte muur was voor haar Steinway. Gaudí’s antwoord, in het verhaal zoals dat is overgeleverd: speel dan viool. Ze wachtte af. Na zijn dood liet ze 532,50 vierkante meter van zijn plafonds in haar woning slopen, het parket eruit halen en een decorateur komen.

Maar ze bleef ook. Afgezien van de burgeroorlog woonde ze hier tot haar dood in 1964, op 93-jarige leeftijd, en ze bleef op de bel-etage wonen, ook nadat ze het gebouw in 1946 had verkocht. Ernstig, sober en op zichzelf stond ze nooit toe dat er in haar eigen woning een foto van haar werd gemaakt. Op mooie dagen zat ze buiten op het balkon van de bel-etage met haar twee ara’s, Gonzalo en Amaya, aandenkens aan haar eerste echtgenoot.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles wat je in Casa Milà (La Pedrera) ziet.

Vijf opnames lopen straal voorbij aan de brugtrap in de Vlinderpatio, de koepels in de vorm van Pruisische helmen op de zolderloopbrug en de deurklinken. Maak een foto van een klink of van een van de 29 schoorstenen, en Chiaro zoekt uit door wiens handen die ging en waarom Gaudí er moeite voor deed, en op weg naar buiten kun je gewoon doorvragen.

Welke schoorstenen kregen nooit hun mozaïek?Waarom had Rosario Segimon een hekel aan deze plafonds?Zijn die geschilderde zuilen echt?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Pg. de Gràcia 92, Eixample, 08008 Barcelona. Stop 1 is aan de overkant van de boulevard, aan de andere kant van de Passeig de Gràcia. De voorrangstoegang voor bezoekers met een beperking is op nummer 92, en online tickets hebben een eigen ingang.

Metrolijnen 3 en 5 naar Diagonal; Renfe naar Passeig de Gràcia; FGC naar Provença - La Pedrera. Bussen V15, V17, H10, H8, 7, 22, 24, 6, 33 en 34.

02

Tickets en toegang

  • Voor de stops 2 tot en met 5 heb je een ticket nodig, en La Pedrera Essential geeft toegang tot alle vier: patio’s, appartement, zolder en dakterras. Volwassenen betalen vanaf € 29, jongeren van 12 tot 17 jaar € 14,50, 65-plussers en studenten € 22, en kinderen onder de 12 gaan gratis. Op de site van de beheerder is het goedkoper dan aan de kassa. Vooraf kopen wordt aangeraden maar is niet verplicht.
  • Van 2 november 2026 tot en met 25 februari 2027 gaan de deuren dagelijks open om 9:00 uur en dicht om 18:30 uur; van 26 februari tot en met 1 november 2027 schuift de sluitingstijd op naar 20:30 uur, en van 26 december tot en met 3 januari gelden speciale tijden. Het huis is gesloten op 25 december 2026 en van 11 tot en met 17 januari 2027. Dit zijn alleen algemene tijden: de pagina van het Essential-ticket noemt 17:15 uur als laatste toegang, dus reken daarop en ga uit van de tijd die je bij het boeken ziet.
  • Bij regen gaat het dakterras dicht. Een ticket dat nog niet is gevalideerd, kun je dan omzetten naar een andere datum; een al gevalideerd ticket niet.
  • De patio’s, het appartement en de zolder zijn zonder trappen te bereiken. Het dakterras is erg ongelijk: de lift komt uit op een platform bij de uitgang ervan, met gedeeltelijk uitzicht, maar verder kunnen rolstoelen niet. De maximale rolstoelbreedte van de beheerder is 63 cm, dus neem met een bredere stoel eerst contact op. Kinderwagens en buggy’s blijven bij de ingang, waar je ze tijdens het bezoek kunt achterlaten.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

La Pedrera heeft een eigen videogids, en daar betaal je niets extra voor: hij zit in de prijs van de tickets Essential en Open Date, is er in het Catalaans, Spaans, Engels, Frans, Duits, Portugees, Italiaans, Russisch, Chinees, Japans en Koreaans, en wordt uitgereikt bij een balie in de gang vóór de liften. Rondleidingen zijn er voor groepen, op aanvraag, en het Premium-ticket is een apart begeleid bezoek voor maximaal zes personen. Voor de onze hoef je niets op te halen: gesproken verhalen op je eigen telefoon, met elke regel uitgeschreven onder de speler.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor Casa Milà (La Pedrera)?

De vijf verhalen hier kosten niets, spelen af op je eigen telefoon en hebben elk een transcript eronder. De andere is de videogids van de beheerder, die bij het Essential-ticket zit maar op zichzelf niet gratis is. Voor wat ze allebei niet noemen, begint het gesprek met een foto in de Chiaro-app.

Kan ik de audiogids van La Pedrera zonder ticket beluisteren?

Ja: voor stop één heb je alleen de stoep tegenover de gevel nodig. De rest kun je ook overal afspelen, maar om te staan waar ze over gaan heb je een ticket nodig: patio’s, dakterras, zolder en appartement zijn allemaal binnen, en La Pedrera Essential dekt ze allemaal.

Wat kost de officiële audiogids van Casa Milà (La Pedrera)?

De officiële gids is een videogids, en die kost niets extra. Hij hoort bij de tickets Essential en Open Date, is er in 11 talen, en je haalt hem op bij de balie in de gang vóór de liften. Het Essential-ticket zelf begint bij € 29 voor een volwassene.

Waar begint het bezoek en hoe lang duurt het?

Binnen begint het in de gang tussen de twee patio’s, en de beheerder noemt als niveaus de begane grond, het dakterras, de zolder en het appartement op de vierde verdieping. De borden bepalen die dag de volgorde, en onze stops werken in elke volgorde waarin je ze tegenkomt. Het Essential-bezoek doe je zelfstandig en duurt ongeveer een uur tot anderhalf uur.

Op welke dagen is La Pedrera gesloten?

Niet op een vaste weekdag: de algemene openingstijden gelden van maandag tot en met zondag en op feestdagen. Wel gaat het dicht op 25 december 2026 en van 11 tot en met 17 januari 2027. Alleen het dakterras sluit daarnaast als het regent.

Is Casa Milà toegankelijk voor rolstoelen?

Gedeeltelijk. Liften en hellingbanen verbinden de patio’s, de zolder en het huurdersappartement zonder obstakels. Het dakterras is te ongelijk, al biedt een platform bij de uitgang van de lift gedeeltelijk uitzicht. De voorrangstoegang is op Passeig de Gràcia 92, en rolstoelen kun je na reservering lenen.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Casa Milà (La Pedrera).