Direct naar de inhoud

Casa Batlló · Barcelona · Onafhankelijke gids

Audiogids voor Casa Batlló,
vijf stops, gratis.

Gaudí bracht een doodgewoon flatgebouw uit 1877 van 21 naar 32 meter en bekleedde de 14,5 meter brede voorkant met glas, keramiek en steen in de vorm van botten. Luister waarom, verdieping voor verdieping, van de overkant van de boulevard tot aan de schoorstenen.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Casa Batlló.

9:41

De gevel vanaf de overkant van de Passeig de Gràcia

Casa Batlló, Barcelona

0:00 2:05
Stop 1 van 5

De vijf stops · 9 minuten audio

Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Nummer 43 zie je het best van over het verkeer heen, dus deze audiogids voor Casa Batlló, waarmee je zelf rondloopt, begint op de stoep aan de overkant van de Passeig de Gràcia, met je gezicht naar het zuidwesten, en voor die eerste stop heb je geen ticket nodig. Binnen klimt de route mee met het huis. Eerst komt de bel-etage van de familie, voor de salon en zijn raam dat terugkijkt op de straat; dan de blauwe lichtschacht, die je op de overlopen onderweg naar boven hoort; dan de witte bogen van de zolder; en als laatste het dakterras boven aan de wenteltrap. Elk General Visit-ticket noemt de bel-etage en de zolder, en de lichtschacht ligt daartussen, maar het dak krijg je alleen met Silver, Gold of Platinum, dus kies je niveau voordat je betaalt. Alle vijf duren samen zo’n negen minuten, tegenover de ongeveer vijf kwartier binnen die de beheerder zelf opgeeft.

Wat elk ticket omvat en hoe je binnenkomt, komt van casabatllo.es, de eigen website van de beheerder; de data en afmetingen komen uit de geschiedenispagina’s daar en van Wikipedia. Tijdsloten en prijzen verschuiven met de datum, dus daarover heeft de boekingspagina het laatste woord. Het personeel aan de deur van nummer 43 kent de regels van vandaag beter dan wij, dus laat het ons weten als het een regel hier tegenspreekt, dan kan de tekst worden verbeterd.

Stop 1 van 5 · Passeig de Gràcia, op de stoep aan de overkant, tegenover nummer 43, met je gezicht naar het zuidwesten, naar het huis

De gevel vanaf de overkant van de Passeig de Gràcia

Antoni Gaudí (1852–1926), met Josep Maria Jujol (1879–1949) voor de keramische schijven, in opdracht van de textielindustrieel Josep Batlló; verbouwing van een huis uit 1877 van Emili Sala Cortés · Verbouwd 1904–1906 · Zandsteen van de Montjuïc, glasscherven en 330 keramische schijven op kalkmortel; 32 m hoog en 14,5 m breed

Om op te letten

  • De slanke zuilen in de ramen van de onderste twee verdiepingen. Ze lijken op ledematenbotten met een verdikt gewricht in het midden, en dat gewricht is in werkelijkheid een gebeeldhouwde bloem. Door deze botvormige zuilen wordt het huis ook wel het Huis van de Botten genoemd.
  • De balkons, gegoten in ijzer en op slechts twee punten bevestigd. De meeste hebben de vorm van een masker; dat op zolderhoogte lijkt meer op een bloembol.
  • Het gekleurde glas en de 330 keramische schijven op de muur erboven. Loop een paar passen over de stoep en het oppervlak verandert, omdat elk stukje het licht anders vangt.
  • De kam van schubben langs de bovenkant, die loopt van groen aan de rechterkant, via blauw en paars in het midden, naar rood en roze links.
Transcriptie (2:05)

Je kijkt naar een muur die iemand als een schilderij wilde behandelen. Sta op de stoep aan de overkant, met nummer 43 recht tegenover je voorbij het verkeer, en laat je blik er langzaam langs omhooggaan: onderaan steen, dan een huid van blauw en groen, dan een kam van schubben langs de daklijn tegen de lucht.

Daaronder zit een doodgewoon flatgebouw. Emili Sala Cortés, een van Gaudí’s eigen architectuurprofessoren, bouwde het in 1877. De textielindustrieel Josep Batlló kocht het in 1903 en wilde het slopen. Gaudí praatte hem dat uit het hoofd en bouwde het tussen 1904 en 1906 van binnenuit om, van 21 meter naar de 32 die je nu ziet.

Begin laag, bij de zandsteen van de Montjuïc. Die slanke zuilen in de ramen lijken op de botten van een arm of been, en daarom wordt het huis ook wel het Huis van de Botten genoemd. Het gewricht halverwege elke zuil is in werkelijkheid een gebeeldhouwde bloem. Om ze te kunnen plaatsen sloopte Gaudí de hele onderste voorkant van het oude huis en liet hij alles daarboven rusten op houten stutten. Dat duurde vier dagen, en zijn aannemer, Josep Bayó, bracht ze door in de angst dat de hele boel zou instorten.

Nu de balkons. De meeste zijn uit één stuk gietijzer, op slechts twee punten bevestigd en gevormd als een masker. Ze zijn ivoorkleurig omdat ze tegen de roest met loodcarbonaat zijn geverfd.

De kleur daarboven kwam uit het afval. Het glas was restmateriaal van glasfabriek Pelegrí, en Gaudí stond hier beneden op straat aan te wijzen waar het moest komen, zonder precies plan op papier. Daaroverheen strooide hij 330 handgemaakte keramische schijven, uitgeprobeerd samen met Josep Maria Jujol. Salvador Dalí zei dat het huis gebouwd was volgens de vormen van de zee, de golven op een kalme dag.

De meeste mensen zien in plaats daarvan een draak: de schubben zijn zijn rug, en de toren met het vierarmige kruis is het gevest van het zwaard van Sint-Joris, in hem gestoken. Gaudí heeft er nooit iets van uitgelegd. Wat we wel weten, is dat de bol onder dat kruis gebroken aankwam en dat hij dat mooi vond, dus werden de stukken met kalkmortel en een metalen ring weer vastgezet.

Voordat je oversteekt, kijk je naar links, naar nummer 41, Casa Amatller, met zijn trapgevel van Josep Puig i Cadafalch. Batlló wilde het overtreffen. Toch haalde Gaudí de linkerkant van zijn bovenste verdieping terug om op die gevel in te spelen, en hij zei dat hij wat ernaast stond niet wilde bederven. In 1906 droeg de stad dit huis voor als kandidaat voor haar prijs voor het beste gebouw. De jury gaf de prijs later aan Bonaventura Bassegoda.

Stop 2 van 5 · Bel-etage, de grote woonkamer, bij het grote raam op de Passeig de Gràcia

De salon op de bel-etage en zijn raam op de straat

Antoni Gaudí (1852–1926), voor het huis van Josep Batlló en Amàlia Godó · 1904–1906; oorspronkelijke wandafwerking teruggevonden vanaf 2018 · Eikenhouten deuren, gekleurd glas en gemodelleerd pleisterwerk; de verdieping van de familie is 400 m², of 730 m² met de binnenplaats erachter

Om op te letten

  • De eikenhouten deuren, met ruitjes gekleurd glas in organische vormen in het hout. Gaudí ontwierp het timmerwerk en het glas als één geheel.
  • Het plafond. Er zit geen vlak stuk in: het pleisterwerk draait in een trage spiraal, volgens de beheerder een verwijzing naar de kracht van de zee.
  • De botzuilen van achteren. Loop naar het grote raam, en de zuilen die je vanaf de overkant zag, staan vlak achter het glas, met de boulevard erachter.
  • De schijven gekleurd glas langs de bovenkant van het raam, die het licht kleuren voordat het de vloer bereikt.
Transcriptie (1:55)

Blijf even staan bij de eikenhouten deuren tussen deze kamers. De kozijnen zwellen en buigen alsof het hout zo gegroeid is, met gekleurd glas recht in de bochten gezet. Kijk nu omhoog. Het plafond boven je beweegt, of dat lijkt zo: het pleisterwerk draait in een trage spiraal, zonder vlak stuk en zonder hoek, alsof iemand het heeft omgeroerd. Dit is de grote woonkamer van de familie Batlló, en alles hier moest je vertellen dat de mensen die hier woonden zich de meest ongewone architect van de stad konden veroorloven.

Je kwam hier via de eigen route van de familie. Vanuit de hal die de huurders deelden, leidde een ijzeren hek naar een privéhal met daklichten als schildpadschilden, en een houten trap op waarvan de leuning is gesneden als de ruggengraat van een groot dier. Sommige onderzoekers zien daarin de staart van de draak op de gevel. Het is een erg statige manier om één verdieping omhoog te gaan.

De rekensom van het huis verklaart het. De Batlló’s hielden deze hele verdieping voor zichzelf, 400 vierkante meter, of 730 met de binnenplaats erachter. De vier verdiepingen erboven werden verhuurd als acht appartementen van elk ongeveer 200 vierkante meter, met verwarming, warm water en elektriciteit. De familie woonde dus precies op de hoogte waar iedereen op straat ze kon zien.

Loop nu naar het grote raam. Het steekt als uitkijkplatform boven de Passeig de Gràcia uit, en de omschrijving van de beheerder klopt precies: om te zien en gezien te worden. Dit zijn de botzuilen die je vanaf de stoep zag, nu van achteren, en de schijven gekleurd glas langs de bovenkant kleuren het licht op de vloer.

Niets is hier zonder moeite gebleven zoals het was. Josep Batlló stierf in 1934 en zijn vrouw Amàlia Godó in 1940. De kinderen hielden het huis tot 1954, toen een verzekeringsmaatschappij er haar kantoren vestigde. In de jaren 1990 ging het over naar de familie Bernat, de eigenaren van de Chupa Chups-lolly’s, die het restaureerde en voor het eerst publiek binnenliet. Restauratoren vinden nog steeds nieuwe dingen. In 2018 legden ze de oorspronkelijke afwerking van deze verdieping bloot, verborgen onder lagen verf. En achter op de verdieping, voorbij de eetkamer, maakte de restauratie van 2024 het stucwerk van de binnenplaatsgevel van crème zwart, zoals Gaudí het bedoeld had.

Stop 3 van 5 · Lichtschacht, vanaf de overlopen tussen de bel-etage en de zolder

De lichtschacht

Antoni Gaudí (1852–1926), die de schacht van het huis uit 1877 van Emili Sala Cortés vergrootte · 1904–1906 · Geglazuurde tegels in verlopend blauw, houten ramen en een daklicht met ijzeren frame; 13 m lang, 4 m breed en 26 m hoog, met 32 ramen

Om op te letten

  • De tegels. Bij het daklicht zijn ze diep donkerblauw en naar beneden toe worden ze lichter, en dat is het hele idee van de schacht: meer kleur waar meer licht is.
  • De ramen. De hoge zijn klein en de lage zijn groot, zodat elke verdieping een eerlijk deel van het daglicht krijgt.
  • De houten lamellen onder elk raam, die open en dicht kunnen. De ruit erboven is voor het licht, de lamellen eronder zijn voor de lucht.
  • Het glas op de overlopen. Kijk erdoorheen naar de tegels en ze rimpelen tot water.
Transcriptie (1:47)

De kleur raakt je als eerste. Je staat in een schacht van blauw, 26 meter van boven tot onder, en als je je hoofd achterover houdt, zie je waar het daglicht door het glas van het daklicht binnenvalt. Kijk omhoog, kijk dan omlaag en vergelijk. De tegels bovenin zijn diep donkerblauw. Lager verbleken ze, steeds lichter, tot bijna wit.

Dat is geen versiering. Het is techniek in geglazuurde tegels. Toen Emili Sala Cortés dit huis in 1877 bouwde, had Barcelona nog geen elektrisch licht. Gaudí’s ingreep hier was eenvoudig: hij vergrootte de schacht en maakte van de ene twee, zodat het daglicht elke kamer kon bereiken. Zo’n schacht is 13 meter lang en maar 4 breed, en de kamers onderin zouden normaal de donkerste van het gebouw zijn. Dus maakte hij de bovenkant donker en de onderkant licht. Waar de zon sterk is, slokt de tegel haar op, en waar ze zwak is, kaatst de tegel haar terug. Het doel was om het licht gelijkmatig door de schacht te verdelen.

Doe nu hetzelfde met de ramen. Het zijn er 32. Die bij het daklicht zijn klein en naar beneden toe worden ze groter, om dezelfde reden. Onder elke ruit zit een stel houten lamellen dat open en dicht kan: het glas is voor het licht, de lamellen zijn voor de lucht, en elk appartement kon zijn eigen lamellen instellen. Ventilatie was een echte uitdaging voor gebouwen van eind jaren 1800, zoals de algemeen directeur van het huis heeft opgemerkt, en dit was Gaudí’s antwoord daarop.

Hij zocht ook een gevoel. Hij wilde dat de bodem van de schacht aanvoelde als de bodem van de zee, en mensen beschrijven het effect hier als een onderwatergrot. Kijk voor het bewijs door de ruiten op de overlopen. Het glas is met opzet gerimpeld en buigt de tegels erachter tot golven.

Midden in dit alles zit de lift, in zijn oorspronkelijke houten cabine. In 1999 werd hij aan de moderne voorschriften aangepast zonder dat zijn uiterlijk veranderde, en hij rijdt nog steeds. Het laatste om op te letten is dus het kleine houten kastje dat stilletjes op en neer gaat door de zee.

Stop 4 van 5 · Zolder, de witte booggangen boven in het huis

De zestig bogen van de zolder

Antoni Gaudí (1852–1926), dienstverdieping voor de huurders van het huis Batlló · 1904–1906; gerestaureerd 2004 · Gepleisterde bakstenen kettinglijnbogen, zestig in totaal, wit geverfd, op een zolder van 460 m²

Om op te letten

  • De bogen die van je weglopen door de gang, de een achter de ander. Op de zolder zijn het er zestig, en van hieruit lijken ze op de ribben van een dier, van binnenuit gezien.
  • Het wit. Na het blauw en het gekleurde glas beneden heeft deze verdieping bijna geen kleur, en de beheerder koppelt dat aan de bouwwijze rond de Middellandse Zee.
  • De bocht van elke boog waar die de muur raakt, zonder hoek. Het is gepleisterde baksteen, die de gewelven draagt waar het dak boven je op rust.
Transcriptie (1:47)

Na al dat blauw is dit een verademing. Alles is wit, en de muren zijn opgehouden muren te zijn: je loopt door een gang van bogen, de een achter de ander, die van beide kanten naar binnen buigen en boven je hoofd samenkomen. Op deze verdieping zijn het er zestig. Blijf staan, kijk langs de rij, en het is heel moeilijk om er geen ribben in te zien.

De beheerder zegt het zelf zo: je bent de buik van de draak binnengestapt, en die lezing ligt voor de hand, want de geschubde rug die je vanaf de straat zag, zit recht boven je hoofd. Maar het mooiste aan deze verdieping is waar ze echt voor was. Het was niet de bedoeling dat iemand haar bewonderde. Dit was de dienstverdieping van een huurgebouw. Elk van de acht appartementen eronder had hier boven een eigen berging en een eigen wasruimte, en hier werd de was gedaan.

Waarom dan al die moeite? Deels omdat de verdieping echt iets moest doen. Een zolder als deze, liefst 460 vierkante meter, werkt als isolerende kamer: een laag lucht tussen het dak en de appartementen die ze tegen het weer beschermt, zoals de zolders van oude Catalaanse landhuizen dat deden. En deels omdat deze bogen constructie zijn, geen stijl. Een kettinglijn is de curve die een ketting maakt als je haar aan de uiteinden ophangt. Draai die curve om en je hebt een boog van dit soort, en Gaudí maakte deze van baksteen met een laag pleisterwerk. Ze dragen een reeks parabolische gewelven, en daarop staat het dakterras. Hij vond de oplossing goed genoeg om haar kort daarna opnieuw te gebruiken in Casa Milà, aan dezelfde boulevard.

Zoek nu het licht. Het komt van de zijkanten en uit het midden van de verdieping, waar de zolder om de bovenkant van de lichtschacht en het grote daklicht heen loopt. Zonder kleur in de weg kun je het daglicht langs elke bocht volgen.

Decennialang was dit alleen een werkverdieping. Toen de bel-etage in 2002 voor het publiek openging, wilden bezoekers graag de rest van het huis zien, en deze verdieping werd gerestaureerd en twee jaar later geopend, voor de honderdste verjaardag van het begin van Gaudí’s werk. Zo kwam de eenvoudigste verdieping van het huis, gebouwd voor de was, als laatste aan de beurt, met haar zestig bogen die altijd alleen maar een dak hadden moeten dragen.

Stop 5 van 5 · Dakterras, bereikbaar via de wenteltrap vanaf de zolder; alleen op Silver-, Gold- en Platinum-tickets

Het dakterras en zijn schoorstenen

Antoni Gaudí (1852–1926); keramische schubben uit de werkplaatsen van Sebastià Ribó · 1904–1906; gerestaureerd 2004 en later · Glasscherven en keramiek op baksteen; vier groepen schoorstenen van 6,1 m hoog, op een dak van 300 m²

Om op te letten

  • De ballen boven op de schoorstenen, bezet met stukjes gekleurd glas, op kegels als de versiering op een heel dure hoed. De eerste waren van helder glas, gevuld met gekleurd zand.
  • De huid van glas en keramiek op de schachten, met bloemmotieven in de kappen. De schachten draaien licht terwijl ze omhooggaan, en de vormen moesten voorkomen dat er lucht naar binnen terugblies.
  • De rug van de draak naast je. Die loopt van groen aan het noordwestelijke uiteinde, via blauw en paars in het midden, naar rood en roze aan het zuidoostelijke uiteinde, het dichtst bij Casa Amatller.
  • In het noordnoordoosten de torens van de Sagrada Família, die boven nieuwere gebouwen uitsteken.
Transcriptie (1:54)

Je bent een wenteltrap opgelopen en naar buiten gekomen, en het eerste wat je tegenkomt, is niet het uitzicht. Het zijn de schoorstenen, in vier groepen van 6,1 meter hoog, die omhoogdraaien en puntige kappen dragen. Ze lijken op een klein gezelschap mensen met vreemde hoeden, en dat komt dicht bij wat Gaudí dacht. Hij vond dat het dak van een gebouw was als een hoed op een mens, dat wat zijn karakter liet zien, en hij liet het nooit aan het toeval over.

Ga dicht bij een groep staan. De schachten zijn bedekt met glas en gebroken keramiek, met bloemen uitgewerkt in de kappen, en boven op elke schoorsteen zit een balletje bezet met gekleurd glas. Gaudí’s eerste ballen waren van helder glas, gevuld met gekleurd zand. Dit alles is het antwoord op een heel saai probleem. Dit zijn rookkanalen, en de vormen moesten voorkomen dat de lucht terugblies de kamers in. De rook uit de appartementen houden was het praktische doel, en de rest voegde hij toe omdat hij het kon. Als groep staan ze midden in een ontwikkeling, tussen het schoorsteenbos dat hij in 1888 maakte op Palau Güell en de schoorstenen op Casa Milà van 1910.

Draai je nu naar de draak. Vanaf de straat was dit een silhouet. Hier sta je ernaast en zie je de schubben voor wat ze zijn: geglazuurde tegels met een metaalglans, uit de werkplaatsen van Sebastià Ribó. Loop erlangs en kijk hoe de kleur verschuift. Aan het noordwestelijke uiteinde, waar het hoofd zou beginnen, is ze groen; in het midden wordt ze diepblauw en paars; aan het zuidoostelijke uiteinde, naast Casa Amatller, rood en roze. Een klein driehoekig raam bij het hoofd dient als oog, en in de holle rug zit een tweede, kleinere zolder waar de watertank van het gebouw stond. De draak was dus onder meer de waterleiding.

De toren staat er ook, met de monogrammen van Jezus, Maria en Jozef in goud op het keramiek en de vier armen van het kruis die naar de vier windstreken wijzen. Kijk dan naar het noordnoordoosten, over de daken van de Eixample, en je kunt de torens van de Sagrada Família ontdekken, die boven nieuwere gebouwen uitsteken. Gaudí werkte tegelijk aan die basiliek en aan dit huis. Laat je blik terugkomen en het dichtstbijzijnde is nog steeds een balletje bezet met gekleurd glas, boven op een schoorsteen, dat het licht vangt.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles wat je in Casa Batlló ziet.

Die vijf opnames slaan de leuning over waarlangs je omhoogkwam, de open haard in de vorm van een paddenstoel, de letters op de deuren van elke verdieping en de meeste van de 330 schijven. Houd je telefoon bij zoiets, en Chiaro herkent het, vertelt wie het zo vormde en waarom, en blijft klaarstaan voor je vervolgvragen.

Waarom heeft de open haard de vorm van een paddenstoel?Waar staan de letters op de toren voor?Is dit glas nog van 1906?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Passeig de Gràcia 43, Barcelona, aan de kant met de oneven nummers. Luister naar de eerste stop op de stoep aan de overkant en steek dan over naar de deur van nummer 43, op de tijd die op je ticket staat.

Station Passeig de Gràcia, aan metrolijnen L3 en L4, ligt het dichtst bij, en ook de R2 Nord en R2 Sud van Renfe stoppen daar. Plaça de Catalunya (L1) en Diagonal (L5) liggen elk op ongeveer tien minuten lopen. FGC-treinen stoppen op Plaça de Catalunya of Provença, ook op zo’n tien minuten.

02

Tickets en toegang

  • Controleer het niveau voordat je betaalt. De beheerder verkoopt de General Visit in vier niveaus, en het dakterras, onze vijfde stop, zit wel bij Silver, Gold en Platinum maar niet bij Blue. De bel-etage en de zolder zitten overal bij, en de overlopen bij de lichtschacht liggen tussen die twee verdiepingen. Ook sommige avondbezoeken slaan het dakterras over, dus lees de beschrijving van elk nachtticket.
  • Je gaat op een vast tijdstip naar binnen. Je kunt niet naar binnen vóór de tijd op je ticket, en vanaf die tijd heb je 15 minuten om door de deur te gaan.
  • Koop online als het kan. Aan de kassa wordt alleen de General Visit verkocht, en duurder dan online, met 4 tot 15 euro per ticket. De prijzen schuiven ook mee met de datum, dus zoek de jouwe op op casabatllo.es. Kinderen tot en met 12 jaar gaan gratis mee op de General Visit.
  • Neem weinig mee. Er zijn geen kluisjes en kinderwagens kunnen niet mee op het bezoek, al is er ruimte om er een achter te laten en zijn draagzakken beschikbaar. Rolstoelgebruikers kunnen het hele huis bereiken, het dakterras inbegrepen. Foto’s voor persoonlijk gebruik mogen, zonder statief.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

De eigen audiogids van het huis zit zonder meerprijs bij elk ticket, in 15 talen en met een soundtrack van de componist Dani Howard, en er is geen rondleiding die je in plaats daarvan kunt boeken. De officiële app van de beheerder, de Gaudí App, heeft ook audiogidsen, en een tablet met augmented reality komt erbij op Gold- en Platinum-tickets en is gratis voor alle kinderen tot en met 12 jaar. Deze pagina is voor iets anders: luister ernaar aan de overkant van de boulevard voor je tijdslot, lees elk stuk ervan na en neem haar daarna mee naar huis.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor Casa Batlló?

Deze kost niets: vijf tracks die het huis volgen van de straat tot aan het dak, met de tekst onder elke speler. De eigen gids van het huis is in zekere zin ook gratis, want die is al betaald met je ticket, maar je kunt hem pas gebruiken als je er een hebt.

Kan ik de audiogids van Casa Batlló zonder ticket beluisteren?

Ja. De pagina speelt overal waar je bereik hebt, en de eerste stop hoor je op de stoep aan de overkant van de Passeig de Gràcia, waar je helemaal geen ticket nodig hebt. Om te staan op de plekken waar de andere vier over gaan, moet je wel binnen zijn met een General Visit-ticket.

Wat kost de officiële audiogids van Casa Batlló?

Helemaal geen meerprijs. Casa Batlló neemt zijn audiogids, in 15 talen, op in de ticketprijs en verkoopt in plaats daarvan geen rondleiding. De ticketprijs zelf schuift mee met de datum, dus kijk op casabatllo.es.

Met welk ticket van Casa Batlló kom ik op het dak?

Met Silver, Gold of Platinum. Het Blue-ticket noemt de bel-etage, de achtergevel met de binnenplaats en de zolder, met de lichtschacht tussen die verdiepingen, maar niet het dakterras, dus met Blue stop je bij de vierde van onze vijf stops. Ook sommige avondbezoeken slaan het dakterras over, dus lees de ticketbeschrijving voordat je koopt.

Is Casa Batlló elke dag open?

Ja, elke dag van het jaar, volgens de beheerder zelf, en als particuliere instelling heeft het huis geen open dagen. De bezoektijden zijn niet voor al zijn belevingen hetzelfde, dus kijk bij het boeken naar de tijden die voor jouw datum staan.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Casa Batlló.