Μετάβαση στο περιεχόμενο

Νέο Μουσείο · Βερολίνο · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός του Νέου Μουσείου,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Πέντε ηχογραφήσεις που παίζουν εδώ, χωρίς να εγκαταστήσετε τίποτα. Για τα υπόλοιπα περίπου 8.500 εκθέματα, τραβήξτε μια φωτογραφία και το Chiaro σάς λέει τι βλέπετε.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Νέο Μουσείο του Βερολίνου.

9:41

Η Πράσινη Κεφαλή του Βερολίνου

Νέο Μουσείο, Βερολίνο

0:00 2:06
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου

Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Αυτός ο ηχητικός ξεναγός του Νέου Μουσείου δένει πέντε αντικείμενα σε τρεις ορόφους σε μία διαδρομή. Ξεκινά στο επίπεδο 1, στην αίθουσα 109, με την Πράσινη Κεφαλή του Βερολίνου, ανεβαίνει στην αίθουσα 201 για τον χάλκινο Έφηβο του Ξάντεν, ανεβαίνει ξανά στην αίθουσα 305 για το Χρυσό Καπέλο του Βερολίνου, ύστερα κατεβαίνει στο επίπεδο 2 για την κεφαλή της βασίλισσας Τίγε ανάμεσα στα έργα της Αμάρνα και τελειώνει στην αίθουσα 210, κάτω από τον βόρειο τρούλο, με τη Νεφερτίτη. Οι ηχογραφήσεις διαρκούν συνολικά περίπου 12 λεπτά. Το ίδιο το περπάτημα είναι ένα τέταρτο, όμως οι αίθουσες που θα διασχίσετε στον δρόμο θα σας κρατήσουν μία ώρα.

Οι τίτλοι, οι χρονολογίες, τα υλικά και οι διαστάσεις προέρχονται από το SMB-digital, τον διαδικτυακό κατάλογο των Κρατικών Μουσείων του Βερολίνου, και διαβάστηκαν παράλληλα με τη Βικιπαίδεια και το Wikidata· οι αριθμοί των αιθουσών είναι εκείνοι της κάτοψης του ίδιου του μουσείου. Οι προθήκες πράγματι αναδιατάσσονται. Αν η πινακίδα δίπλα σε ένα αντικείμενο διαφωνεί μαζί μας, πιστέψτε την πινακίδα και γράψτε μας για την ασυμφωνία.

Στάση 1 από 5 · Επίπεδο 1, αίθουσα 109 (Τριάντα αιώνες)

Η Πράσινη Κεφαλή του Βερολίνου

Αιγύπτιος γλύπτης, άγνωστο όνομα · Ύστερη Πτολεμαϊκή περίοδος κατά τη χρονολόγηση του μουσείου· οι προτάσεις εκτείνονται από τον 7ο ως τον 1ο αιώνα π.Χ. · Γραουβάκης (ιλυόλιθος), 23 × 14 × 20 εκ.

Προσέξτε

  • Τρεις λεπτές χαραγμένες γραμμές δίπλα σε κάθε μάτι. Είναι ρυτίδες στις άκρες των ματιών, σκαλισμένες στην πέτρα σαν σε δέρμα.
  • Η σπασμένη μύτη και οι σκληρές πτυχές που κατεβαίνουν καμπυλωτά από αυτήν ως τις γωνίες του στόματος.
  • Μια λεία προεξοχή σαν κορδόνι, χαμηλά στην αριστερή πλευρά του λαιμού: ό,τι σώζεται από ένα περιδέραιο.
Κείμενο (2:06)

Είκοσι τρία εκατοστά σκούρας πρασινωπής γκρίζας πέτρας και, κατά τη γνώμη μου, το πιο ανθρώπινο πρόσωπο σε όλο το κτίριο. Το μουσείο την ονομάζει Πράσινη Κεφαλή απλώς εξαιτίας του χρώματος του γραουβάκη, ενός λεπτόκοκκου ιλυόλιθου, και τη συγκαταλέγει στα αριστουργήματα της συλλογής του Βερολίνου.

Πλησιάστε και διαβάστε το πρόσωπο σαν χάρτη. Δίπλα σε κάθε μάτι ο γλύπτης χάραξε τρεις λεπτές γραμμές, τις ρυτίδες στις άκρες των ματιών. Στη ρίζα της μύτης υπάρχουν κάθετες πτυχές, κάτω από τα μάτια βαριές σακούλες, και δύο κοφτερές πτυχές κατεβαίνουν καμπυλωτά από τα ρουθούνια ως τις γωνίες του στόματος. Μοιάζει με πορτρέτο ενός κουρασμένου, έξυπνου, μεσήλικα άνδρα. Το μουσείο είναι προσεκτικό με τη λέξη «πορτρέτο»: διαβάζει τα σημάδια της ηλικίας ως ιδεώδες σοβαρότητας και όχι ως καταγραφή ενός συγκεκριμένου προσώπου. Το ξυρισμένο κρανίο είναι το στοιχείο για τη δουλειά του. Ήταν πολύ πιθανόν ιερέας.

Ποιος ήταν, κανείς δεν ξέρει. Δεν υπάρχει επιγραφή πουθενά, ούτε καν στον πίσω πεσσό, που σταματά απότομα πίσω από το κεφάλι χωρίς ούτε μία λέξη. Έτσι η χρονολόγηση πρέπει να στηριχτεί μόνο στο ύφος, και οι απόψεις καλύπτουν έξι αιώνες, από τον έβδομο ως τον πρώτο αιώνα προ Χριστού. Για πολύ καιρό οι μελετητές θεωρούσαν ότι ένας γλύπτης τόσο καλός στα οστά και στο δέρμα θα πρέπει να είχε μάθει ανατομία από τους Έλληνες. Η σύγκριση με παλαιότερες αιγυπτιακές κεφαλές το διέψευσε, και το μουσείο επιμένει ότι η κεφαλή ανήκει ξεκάθαρα στην αιγυπτιακή παράδοση. Η δική του προτίμηση είναι η ύστερη Πτολεμαϊκή περίοδος. Ο Μπέρναρντ φον Μπότμερ, γράφοντας το 1960, την περιόρισε μεταξύ του 100 και του 50 προ Χριστού.

Τώρα κοιτάξτε χαμηλά στην αριστερή πλευρά του λαιμού. Εκείνη η λεία προεξοχή, σαν κομμάτι κορδόνι, είναι ό,τι έχει απομείνει από ένα περιδέραιο.

Η κεφαλή ταξίδεψε πριν βρει τη θέση της. Πέρασε από τη συλλογή ενός Αιγύπτιου πρίγκιπα ονόματι Ιμπραήμ και έπειτα από εκείνη του Άγγλου ζωγράφου Χένρι Γουάλις. Το Βερολίνο την ήθελε τόσο πολύ, ώστε αγόρασε ένα γύψινο εκμαγείο της το 1886, και επί οκτώ χρόνια το μουσείο είχε το αντίγραφο χωρίς το πρωτότυπο. Το 1894 ο έμπορος Τζέιμς Σίμον έβαλε τα χρήματα, και έφτασε η ίδια η πέτρα. Κρατήστε αυτό το όνομα στο μυαλό σας καθώς ανεβαίνετε τις σκάλες. Ο Σίμον δώρισε σε αυτό το μουσείο και τη βασίλισσα Τίγε και τη Νεφερτίτη.

Στάση 2 από 5 · Επίπεδο 2, αίθουσα 201 (Ο Έφηβος του Ξάντεν)

Ο Έφηβος του Ξάντεν

Ρωμαίος χαλκοχύτης, άγνωστο όνομα · Τέλη του 1ου αιώνα π.Χ. (άλλη χρονολόγηση τον τοποθετεί στα μέσα του 1ου αιώνα μ.Χ.) · Χαλκός, ύψος 143 εκ. χωρίς τη βάση

Προσέξτε

  • Οι άδειες κόγχες των ματιών. Κάποτε είχαν ένθετους βολβούς, που χάθηκαν.
  • Τα δύο χέρια απλωμένα για έναν δίσκο που δεν βρέθηκε ποτέ, και ο δεξής πήχης που λείπει.
Κείμενο (2:01)

Σας προσφέρει κάτι που δεν είναι εκεί. Και τα δύο χέρια απλώνονται μπροστά, το δεξί τελειώνει κάτω από τον αγκώνα, και τα μάτια του είναι άδειες κόγχες, όπου κάποτε κάθονταν ένθετοι βολβοί. Είναι λίγο κάτω από ενάμισι μέτρο ψηλός, 143 εκατοστά χωρίς τη βάση του, χυτός από χαλκό, και η αίθουσα όπου στέκεται έχει πάρει το όνομά του.

Αυτό που κρατούσε ήταν ένας δίσκος. Ο κατάλογος του μουσείου τον αποκαλεί φέρκουλουμ και κατατάσσει το άγαλμα σε μια κατηγορία που ακούγεται σαν αστείο αλλά δεν είναι: ο βουβός σερβιτόρος. Χάλκινοι υπηρέτες σαν αυτόν στέκονταν ανάμεσα στα ανάκλιντρα στα μεγάλα ρωμαϊκά δείπνα και πρόσφεραν φαγητό και ποτό στους καλεσμένους. Φανταστείτε τον στο φως των λυχναριών, με πιάτα ισορροπημένα στα χέρια του, και η στάση παύει να μοιάζει παράξενη. Ο ίδιος ο δίσκος, ορθογώνιος ή οβάλ, δεν βρέθηκε ποτέ.

Βγήκε από τον Ρήνο. Στις δεκαέξι Φεβρουαρίου του 1858, έξι ψαράδες από τα χωριά Λύτινγκεν και Μπίσλιχ τον βρήκαν στην όχθη του ποταμού κοντά στο Μπίσλιχ, σε μικρή απόσταση από τη ρωμαϊκή αποικία στο Ξάντεν, την Κολόνια Ούλπια Τραϊάνα, από την οποία πήρε και το όνομά του. Είναι γνωστός και ως Αγόρι του Λύτινγκεν. Εκτός από τα μάτια και τον πήχη, ήταν σχεδόν ακέραιος.

Όταν βρέθηκε, εκτιμήθηκε στα 8.000 τάλιρα, και οκτώ μήνες αργότερα βρισκόταν στη συλλογή κλασικών αρχαιοτήτων του Βερολίνου, όπου βρίσκεται από τότε. Το μουσείο τον εκθέτει σε αυτόν τον όροφο δίπλα σε ένα άλλο εύρημα από το ίδιο ποτάμι, τον θησαυρό των βαρβάρων από το Νόιποτς, με τον τίτλο «Θησαυροί από τον Ρήνο».

Κανείς δεν συμφωνεί ακριβώς πότε φτιάχτηκε. Ο κατάλογος του ίδιου του μουσείου δίνει τα τέλη του πρώτου αιώνα προ Χριστού και καταγράφει μια δεύτερη άποψη, που τον τοποθετεί στα μέσα του πρώτου αιώνα μετά Χριστόν.

Έχει μια πολυάσχολη μεταθανάτια ζωή ως αντίγραφο. Εκμαγεία του στέκονται στο κρατικό μουσείο της Βόννης, στο μουσείο του χωριού Μπίσλιχ, που αφηγείται και την ιστορία του ευρήματος, και στο Ρωμαϊκό Μουσείο του Ξάντεν. Ένα άλλο στέκεται έξω από την εκκλησία του Λύτινγκεν. Και το εργαστήριο γύψινων εκμαγείων του Βερολίνου, το Γκιψφορμεράι, πουλά εκμαγεία αυτής της μορφής σε όποιον θέλει ένα από το 1860, δύο χρόνια αφότου έξι ψαράδες τον τράβηξαν από τη λάσπη.

Στάση 3 από 5 · Επίπεδο 3, αίθουσα 305 (Το Χρυσό Καπέλο)

Το Χρυσό Καπέλο του Βερολίνου

Χρυσοχόος της Ύστερης Εποχής του Χαλκού, Κεντρική Ευρώπη · 1000–800 π.Χ. · Έλασμα χρυσού, σφυρήλατο και έκτυπο· ύψος 74 εκ., διάμετρος 31 εκ.

Προσέξτε

  • Το οκτάκτινο αστέρι αποτυπωμένο στην ίδια την κορυφή.
  • Κοντά στην κορυφή, μια ταινία από ημισέληνους ξαπλωμένους ανάσκελα, καθένας πάνω από ένα σημάδι σε σχήμα ματιού.
  • Το στριφτό χάλκινο σύρμα τυλιγμένο στην άκρη του γείσου, που εμποδίζει τον λεπτό χρυσό να σκιστεί.
Κείμενο (2:35)

Φτάνετε σε αυτή την αίθουσα όπως το θέλει το μουσείο, διασχίζοντας όλο το μήκος της πτέρυγας της Εποχής του Χαλκού, που διαμορφώθηκε σαν ένα είδος πομπικής οδού προς τα εδώ. Στο τέλος της στέκεται ένας χρυσός κώνος, ύψους εβδομήντα τεσσάρων εκατοστών.

Ξεκινήστε από το πώς φτιάχτηκε, γιατί αυτό είναι το εκπληκτικό. Όλο το αντικείμενο είναι ένα ενιαίο φύλλο χρυσού, σφυρηλατημένο χωρίς ραφή, με μέσο πάχος έξι δέκατα του χιλιοστού. Αν το λιώνατε, θα γέμιζε έναν κύβο περίπου τριών εκατοστών σε κάθε πλευρά. Για να τεντώσει το μέταλλο τόσο πολύ χωρίς να σκιστεί, ο χρυσοχόος έπρεπε να το μαλακώνει ξανά και ξανά σε φωτιά με κάρβουνα στους 750 βαθμούς ή και παραπάνω, ξέροντας ότι το κράμα θα άρχιζε να λιώνει γύρω στους 960. Ο μόνος έλεγχος της θερμοκρασίας ήταν ένα ζευγάρι φυσερά. Μια χάλκινη ταινία ενισχύει τη βάση του κώνου, και ένα στριφτό χάλκινο σύρμα είναι τυλιγμένο μέσα στην άκρη του γείσου.

Ύστερα, η διακόσμηση. Είκοσι μία ζώνες από ταινίες ανεβαίνουν από το γείσο ως την κορυφή, αποτυπωμένες με δεκατέσσερις διαφορετικές σφραγίδες και τρεις διακοσμημένους τροχούς. Τα περισσότερα μοτίβα είναι κύκλοι: ένα ανάγλυφο εξόγκωμα που περιβάλλεται από έως έξι ομόκεντρους δακτυλίους. Κοντά στην κορυφή τρέχει μια ταινία από ημισέληνους ξαπλωμένους ανάσκελα, καθένας πάνω από ένα σημάδι σε σχήμα ματιού, και στην ίδια την κορυφή υπάρχει ένα οκτάκτινο αστέρι.

Αυτοί οι κύκλοι είναι πολύ πιθανόν αριθμοί. Ερευνητές που τους μέτρησαν ζώνη προς ζώνη βρήκαν ότι τα σύνολα συμπεριφέρονται σαν ημερολόγιο που κρατά δίπλα δίπλα τον ηλιακό και τον σεληνιακό χρόνο. Προσθέστε τις σωστές ζώνες, αφαιρέστε μερικές ειδικές, και παίρνετε, για παράδειγμα, 1.597 ημέρες, δηλαδή περίπου πενήντα τέσσερις σεληνιακούς μήνες. Η περιγραφή του ίδιου του μουσείου προχωρά παραπέρα και λέει ότι το σύστημα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την πρόβλεψη εκλείψεων της Σελήνης. Δεν ήταν κάτι για να προστατεύει από τον ήλιο. Ο χρυσός ήταν το εξωτερικό περίβλημα ενός ψηλού καλύμματος κεφαλής, φτιαγμένου πιθανότατα από κάποιο οργανικό υλικό που έχει σαπίσει, και η συνήθης ερμηνεία είναι ότι χαρακτήριζε έναν θεό ή έναν ιερέα μιας ηλιακής λατρείας. Όποιος το φορούσε, φορούσε το ημερολόγιο.

Πού βρέθηκε, κανείς δεν μπορεί να πει. Εμφανίστηκε στην αγορά τέχνης το 1995, ο πωλητής είπε ότι προερχόταν από μια ανώνυμη ελβετική ιδιωτική συλλογή, και το μουσείο το αγόρασε το 1996 ως μεμονωμένο εύρημα χωρίς καμία απολύτως γνωστή προέλευση. Η συνήθης εικασία είναι η νότια Γερμανία ή η Ελβετία. Η χρονολόγησή του, περίπου από το 1000 ως το 800 προ Χριστού, προκύπτει από τη σύγκριση της διακόσμησης και της τεχνικής του με ευρήματα που μπορούν να χρονολογηθούν. Μόνο τέσσερις τέτοιοι χρυσοί κώνοι είναι γνωστοί από την Ευρώπη της Εποχής του Χαλκού, και αυτός που βλέπετε μπροστά σας είναι ο καλύτερα διατηρημένος.

Στάση 4 από 5 · Επίπεδο 2, ανάμεσα στα έργα της περιόδου της Αμάρνα

Κεφαλή της βασίλισσας Τίγε

Βασιλικό εργαστήριο της βασιλείας του Αμένοφι Γ΄ · Βασιλεία του Αμένοφι Γ΄, περίπου 1388–1351 π.Χ.· μεταγενέστερη επεξεργασία · Ξύλο ίταμου, χρυσός, ασήμι, λάπις λάζουλι, ύφασμα και φαγεντιανή· 32,7 × 7,8 × 8,2 εκ.

Προσέξτε

  • Τα χρυσά σκουλαρίκια που κρέμονται ακόμη στα πλάγια του κεφαλιού.
  • Το κάλυμμα από μικροσκοπικές μπλε χάντρες, και από κάτω το μαυρισμένο ασήμι ενός παλαιότερου καλύμματος και το περίγραμμα δύο κομπρών.
  • Το κενό ανάμεσα στην περούκα και στα ψηλά φτερά από πάνω. Εκεί καθόταν κάποτε μια βάση στέμματος, που χάθηκε.
Κείμενο (2:27)

Ένα κεφάλι τόσο μικρό που το σκεπάζετε με την παλάμη σας, σκαλισμένο σε ξύλο ίταμου, και το μουσείο το χαρακτηρίζει ένα από τα πιο εκφραστικά έργα της αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης. Τα έντονα, σταθερά χαρακτηριστικά δίνουν την εντύπωση μιας ενεργητικής, επιβλητικής γυναίκας. Το μουσείο προσθέτει μια δίκαιη προειδοποίηση: αυτή η εντύπωση σας λέει κάτι για τη θέση της, όχι για το πώς πραγματικά έμοιαζε.

Η θέση της ήταν εξαιρετική. Η Τίγε γεννήθηκε γύρω στο 1400 προ Χριστού, κόρη του Γιούγια, ιερέα και επιστάτη των βοδιών του θεού Μιν, και της συζύγου του Τούγια, από μια οικογένεια της Αχμίμ στη Μέση Αίγυπτο. Δεν ήταν βασιλικής καταγωγής, και κανείς δεν προσπάθησε να το κρύψει. Όταν την παντρεύτηκε ο Αμένοφις ο Τρίτος, ο βασιλιάς ανήγγειλε τον γάμο σε μια σειρά αναμνηστικών σκαραβαίων, που ανέφεραν στο επίσημο κείμενο τους μη βασιλικούς γονείς της. Ύστερα ανέβασε τη Μεγάλη Βασιλική Σύζυγό του σε θέση σχεδόν ισότιμη με τη δική του. Στους θεϊκούς ρόλους του ναϊκού τελετουργικού εκείνη αναλάμβανε το γυναικείο μέρος, γι’ αυτό φορά το στέμμα της θεάς Άθωρ: δύο ψηλά φτερά με έναν ηλιακό δίσκο και κέρατα αγελάδας.

Αυτά είναι τα φτερά που βλέπετε τοποθετημένα από πάνω της. Κοιτάξτε το κενό ανάμεσα σε αυτά και στην περούκα. Εκεί καθόταν κάποτε μια δακτυλιοειδής βάση στέμματος, πιθανότατα διακοσμημένη με κόμπρες, και η απώλειά της αλλάζει όλη τη σιλουέτα.

Τώρα κοιτάξτε το ίδιο το κεφάλι, γιατί έχει ντυθεί δύο φορές. Η πρώτη εκδοχή τής έδινε ένα ασημένιο κάλυμμα με δύο ορθωμένες κόμπρες πάνω από το μέτωπο. Αυτό το ασήμι έχει οξειδωθεί και μαυρίσει, και μπορείτε ακόμη να δείτε κομμάτια του, καθώς και τα σώματα των φιδιών να διακρίνονται από κάτω. Πάνω του, κάποιος αργότερα προσάρμοσε ένα στρογγυλεμένο κάλυμμα γεμάτο μικροσκοπικές μπλε χάντρες. Αξονικές τομογραφίες που έγιναν το 1995 επέτρεψαν την ψηφιακή ανασύνθεση του αρχικού σχεδίου. Γιατί η βασίλισσα ξαναντύθηκε, ακόμη συζητιέται· το μουσείο χρονολογεί την αλλαγή στα χρόνια της Αμάρνα, τη βασιλεία του γιου της Ακενατόν, ή αμέσως μετά. Και κοιτάξτε τα αυτιά της. Τα χρυσά σκουλαρίκια είναι ακόμη εκεί.

Ολόκληρη η μορφή είχε κάποτε ύψος περίπου τριάντα πέντε εκατοστά και προερχόταν από τα βασιλικά κτήματα στο Μεντινέτ ελ-Γκουρόμπ, στο Φαγιούμ. Σε τι χρησίμευε, κανείς δεν ξέρει. Ο Τζέιμς Σίμον τη δώρισε στο μουσείο το 1918.

Μια ακόμη σύνδεση πριν συνεχίσετε. Σύζυγος του Ακενατόν ήταν η Νεφερτίτη, πράγμα που κάνει αυτή τη γυναίκα πεθερά της. Και η Τίγε είναι γιαγιά του Τουταγχαμών. Το 2010 μια γενετική ανάλυση ταυτοποίησε τη δική της μούμια, εκείνη που ως τότε ήταν γνωστή μόνο ως «Πρεσβύτερη Κυρία».

Στάση 5 από 5 · Επίπεδο 2, αίθουσα 210 (Νεφερτίτη), η Αίθουσα του Βόρειου Τρούλου

Η προτομή της Νεφερτίτης

Εργαστήριο του γλύπτη Τούθμωση, Αμάρνα · Περίπου 1351–1334 π.Χ. · Ζωγραφισμένος ασβεστόλιθος και γυψοκονίαμα, μαύρο κερί μέλισσας, ορεία κρύσταλλος· 49 × 24,5 × 35 εκ.

Προσέξτε

  • Το αριστερό της μάτι. Γυμνή πέτρα, χωρίς ποτέ ένθεμα, ενώ το δεξί έχει κρυστάλλινη ίριδα στερεωμένη σε μαύρο κερί.
  • Η σπασμένη κόμπρα μπροστά στο μπλε στέμμα με την επίπεδη κορυφή.
  • Οι φαγωμένες άκρες και των δύο αυτιών.
Κείμενο (3:02)

Βρίσκεστε κάτω από τον βόρειο τρούλο του κτιρίου, στην αίθουσα όπου το μουσείο σχεδίασε να καταλήγει ολόκληρη η σειρά των αιγυπτιακών του πορτρέτων. Σαράντα εννέα εκατοστά ζωγραφισμένου ασβεστόλιθου, και ίσως το πιο διάσημο πρόσωπο που έχει σωθεί από τον αρχαίο κόσμο.

Είναι η Νεφερτίτη, η Μεγάλη Βασιλική Σύζυγος του φαραώ Ακενατόν, αν και τίποτα πάνω στην προτομή δεν το λέει. Δεν υπάρχει επιγραφή. Την αναγνωρίζουμε από το στέμμα της, το μπλε κάλυμμα με την επίπεδη κορυφή που φορά και σε άλλες απεικονίσεις, όπου το όνομά της είναι γραμμένο. Κάτω από την μπογιά υπάρχει ένας πυρήνας ασβεστόλιθου, πλασμένος με στρώσεις από γυψοκονίαμα.

Βρέθηκε στις έξι Δεκεμβρίου του 1912 στην Αμάρνα, από μια γερμανική ομάδα με επικεφαλής τον Λούντβιχ Μπόρχαρτ, σε ό,τι ήταν κάποτε το εργαστήριο του γλύπτη Τούθμωση, μαζί με άλλες, ημιτελείς κεφαλές της ίδιας βασίλισσας. Ο Μπόρχαρτ έγραψε στο ημερολόγιό του ότι δεν είχε νόημα να την περιγράψει. Έπρεπε να τη δεις.

Κοιτάξτε λοιπόν τα μάτια της. Το δεξί έχει ίριδα από ορεία κρύσταλλο, βαμμένη μαύρη και στερεωμένη με κερί μέλισσας. Το αριστερό είναι γυμνή πέτρα. Ο Μπόρχαρτ εξέτασε ο ίδιος την κόγχη: δεν υπήρχε ίχνος κόλλας ούτε κοιλότητα σκαμμένη για ένθεμα, οπότε συμπέρανε ότι το αριστερό μάτι δεν είχε γεμίσει ποτέ. Μετά κοιτάξτε το μπροστινό μέρος του στέμματος, όπου η ορθωμένη κόμπρα έχει σπάσει, και τα αυτιά, που είναι φαγωμένα στις άκρες. Ο Μπόρχαρτ τα σημείωσε όλα αυτά, ακόμη και τα ίχνη από βρόμικο νερό της βροχής που είχε κυλήσει πάνω της από μια στέγη που έσταζε, όσο στεκόταν στο ράφι του εργαστηρίου.

Το πώς έφυγε από την Αίγυπτο είναι η διαμάχη που δεν τελείωσε ποτέ. Όταν τα ευρήματα μοιράστηκαν τον Ιανουάριο του 1913, το επίσημο πρωτόκολλο την περιέγραψε ως ζωγραφισμένη γύψινη προτομή μιας πριγκίπισσας. Στο ημερολόγιό του ο Μπόρχαρτ την αποκαλούσε Νεφερτίτη· στη μοιρασιά περιέγραψε τον ασβεστόλιθο ως γύψο, και ο Γάλλος επιθεωρητής Γκυστάβ Λεφέβρ την είδε ήδη συσκευασμένη σε ένα κιβώτιο, σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Η Αίγυπτος ζητά την επιστροφή της από το 1924, τη χρονιά που το Βερολίνο την εξέθεσε για πρώτη φορά. Το μουσείο, από την πλευρά του, επικαλείται το υπογεγραμμένο πρωτόκολλο.

Επί έντεκα χρόνια ήταν ιδιωτική υπόθεση. Ο Τζέιμς Σίμον, που χρηματοδότησε την ανασκαφή, την είχε πρώτος, τη δώρισε στο μουσείο το 1920, και κατόπιν αιτήματος του Μπόρχαρτ κρατήθηκε μακριά από τα βλέμματα ως το 1924. Το 1933 ο Γκέρινγκ έριξε την ιδέα να επιστραφεί στην Αίγυπτο· ο Χίτλερ αρνήθηκε, λέγοντας ότι δεν θα παρέδιδε ποτέ το κεφάλι της βασίλισσας.

Ύστερα ήρθε ο πόλεμος. Ένα υπόγειο τράπεζας, ένας αντιαεροπορικός πύργος στον ζωολογικό κήπο από το 1941, και τον Μάρτιο του 1945 ένα ορυχείο αλατιού στη Θουριγγία, όπου τη βρήκε ο αμερικανικός στρατός. Εκτέθηκε στο Βισμπάντεν από το 1946, στο Ντάλεμ από το 1956, στο Σαρλότενμπουργκ από το 1967 και στο Άλτες Μουζέουμ από το 2005. Τον Οκτώβριο του 2009 επέστρεψε σε αυτό το κτίριο, όπου στεκόταν πριν από τον πόλεμο.

Ένα τελευταίο πράγμα που δεν μπορείτε να δείτε. Μια αξονική τομογραφία το 2006 βρήκε ένα δεύτερο πρόσωπο σκαλισμένο στον πέτρινο πυρήνα κάτω από το γυψοκονίαμα, με ρυτίδες γύρω από το στόμα και τα μάγουλα και ένα εξόγκωμα στη μύτη. Ο Τούθμωσης τα εξομάλυνε όλα με γύψο. Περίπου μισό εκατομμύριο άνθρωποι τον χρόνο στέκονται εκεί που στέκεστε εσείς, κοιτάζοντας τη διορθωμένη εκδοχή.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε μέσα στο Νέο Μουσείο.

Η Νεφερτίτη είναι το τέλος αυτής της σελίδας, όχι του κτιρίου. Δοκιμάστε το σε ένα εύρημα από τις αίθουσες της Τροίας του Σλήμαν, σε έναν πάπυρο στη Βιβλιοθήκη της Αρχαιότητας ή σε ένα από τα σημάδια του πολέμου που ο Τσίπερφιλντ επέλεξε να αφήσει στους τοίχους: το Chiaro το αναγνωρίζει, εξηγεί πώς έφτασε στο Βερολίνο και ύστερα απαντά στις επόμενες ερωτήσεις σας μία μία.

Γιατί είναι άδειο το αριστερό μάτι της Νεφερτίτης;Σε τι χρησίμευε το Χρυσό Καπέλο;Ποιον απεικονίζει η Πράσινη Κεφαλή;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

Bodestraße, 10178 Berlin, στο Νησί των Μουσείων. Οι μεμονωμένοι επισκέπτες μπαίνουν από την Γκαλερί Τζέιμς Σίμον στην Bodestraße, που οδηγεί στο μουσείο και είναι προσβάσιμη με αναπηρικό αμαξίδιο.

Η πλησιέστερη στάση είναι η Museumsinsel της γραμμής U5 του U-Bahn. Εξυπηρετούν επίσης οι σταθμοί Friedrichstraße και Hackescher Markt του S-Bahn, τα τραμ σταματούν στο Am Kupfergraben και στο Hackescher Markt, και τα λεωφορεία στη στάση U Museumsinsel.

02

Εισιτήρια

  • Η είσοδος κοστίζει 14 €, ή 7 € με μειωμένο. Ένα εισιτήριο Νησιού των Μουσείων των 24 € σας βάζει σε όλα τα μουσεία του νησιού για μία ημέρα.
  • Αγοράστε διαδικτυακά αν μπορείτε: τα ημερήσια εισιτήρια βγαίνουν σε πώληση τέσσερις εβδομάδες νωρίτερα, και το μουσείο συνιστά να τα κλείνετε από πριν.
  • Τις Δευτέρες είναι κλειστό· όλες τις άλλες μέρες λειτουργεί 10:00–18:00. Οι δύο τελευταίες Πέμπτες του Δεκεμβρίου 2026, στις 24 και στις 31, είναι επίσης ημέρες που μένει κλειστό, και μια διακοπή για συντήρηση κλείνει το κτίριο από τις 15 ως τις 17 Μαρτίου 2027.
  • Οι κάτω των 18 δεν πληρώνουν, αλλά χρειάζονται και πάλι δωρεάν ημερήσιο εισιτήριο, από το ταμείο ή με κράτηση διαδικτυακά.
Επίσημα εισιτήρια →
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Το εισιτήριο καλύπτει ήδη τον ηχητικό ξεναγό του ίδιου του Νέου Μουσείου, που προσφέρεται σε αρκετές γλώσσες στο σημείο που σημειώνεται δίπλα στην είσοδο στην κάτοψη. Εμείς προσθέτουμε πέντε κομμάτια για το δικό σας κινητό, δωρεάν, με κάθε τους λέξη τυπωμένη κάτω από το πρόγραμμα αναπαραγωγής. Πέρα από αυτά τα πέντε, η εφαρμογή Chiaro συνεχίζει από μια φωτογραφία.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για το Νέο Μουσείο;

Ναι, για την ακρίβεια δύο. Τα πέντε κομμάτια παραπάνω παίζουν δωρεάν σε όποιο κινητό έχετε μαζί σας, μαζί με τα κείμενα, και το μουσείο δίνει τον δικό του ηχητικό ξεναγό ως μέρος του εισιτηρίου. Ό,τι άλλο σας τραβήξει την προσοχή ανάμεσα στην Πράσινη Κεφαλή και τη Νεφερτίτη, φωτογραφίστε το με την εφαρμογή Chiaro.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Νέου Μουσείου;

Δεν κοστίζει τίποτα επιπλέον. Σύμφωνα με την έντυπη κάτοψη του κτιρίου, οι ηχητικοί ξεναγοί σε αρκετές γλώσσες περιλαμβάνονται στο εισιτήριο και τους παραλαμβάνετε δίπλα στην είσοδο. Η είσοδος κοστίζει 14 €, ή 7 € με μειωμένο.

Πού βρίσκεται η Νεφερτίτη στο Νέο Μουσείο;

Στο επίπεδο 2, στην αίθουσα 210, την Αίθουσα του Βόρειου Τρούλου στο βάθος των αιγυπτιακών αιθουσών. Η κεφαλή της βασίλισσας Τίγε βρίσκεται ανάμεσα στα έργα της Αμάρνα στον ίδιο όροφο, και η Πράσινη Κεφαλή του Βερολίνου ένα επίπεδο πιο κάτω, στην αίθουσα 109.

Είναι το Νέο Μουσείο κλειστό τις Δευτέρες;

Ναι, κάθε Δευτέρα. Από Τρίτη ως Κυριακή είναι ανοιχτό 10:00–18:00, και τις αργίες συνήθως ισχύει το ωράριο της Κυριακής. Όλα τα κρατικά μουσεία του Βερολίνου είναι κλειστά στις 24 Δεκεμβρίου 2026 και ξανά στις 31 Δεκεμβρίου· την Πρωτοχρονιά του 2027 ανοίγουν αργά, στις 12:00. Η συντήρηση κλείνει αυτό το κτίριο από τις 15 ως τις 17 Μαρτίου 2027.

Είναι ανοιχτό το Μουσείο της Περγάμου;

Όχι ακόμη. Το Μουσείο της Περγάμου είναι κλειστό για ανακαίνιση και ανοίγει ξανά στις 4 Ιουνίου 2027. Το Νέο Μουσείο είναι ανοιχτό στο μεταξύ, και ένα εισιτήριο Νησιού των Μουσείων καλύπτει όλα τα μουσεία του νησιού που είναι ανοιχτά εκείνη την ημέρα.

Πόσο χρόνο χρειάζομαι για το Νέο Μουσείο;

Η διαδρομή μας είναι 12 λεπτά ήχου και περίπου ένα τέταρτο περπάτημα ανάμεσα στις αίθουσες. Με περίπου 8.500 εκθέματα σε τέσσερα επίπεδα, το κτίριο αξίζει πολύ περισσότερο χρόνο από τη διαδρομή.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Νέο Μουσείο του Βερολίνου.