Μετάβαση στο περιεχόμενο

Casa Batlló · Βαρκελώνη · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός για την Casa Batlló,
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Ο Γκαουντί πήρε μια συνηθισμένη πολυκατοικία του 1877, την ανέβασε από τα 21 μέτρα στα 32 και έντυσε την πρόσοψή της των 14,5 μέτρων με γυαλί, κεραμικό και πέτρα σε σχήμα οστών. Ακούστε γιατί, όροφο προς όροφο, από την απέναντι πλευρά της λεωφόρου ως τις καμινάδες.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Casa Batlló.

9:41

Η πρόσοψη από την απέναντι πλευρά του Passeig de Gràcia

Casa Batlló, Βαρκελώνη

0:00 2:42
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 11 λεπτά ήχου

Πέντε σημεία, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Ο αριθμός 43 φαίνεται καλύτερα από την άλλη πλευρά της κυκλοφορίας, γι’ αυτό ο ηχητικός ξεναγός της Casa Batlló, που ακούτε μόνοι σας, ανοίγει στο απέναντι πεζοδρόμιο του Passeig de Gràcia, με το βλέμμα νοτιοδυτικά, και για εκείνη την πρώτη στάση δεν χρειάζεται εισιτήριο. Μέσα, η διαδρομή ανεβαίνει μαζί με το σπίτι. Πρώτα ο κύριος όροφος της οικογένειας, για το σαλόνι και το παράθυρό του προς τον δρόμο· ύστερα ο γαλάζιος φωταγωγός, από τα πλατύσκαλα καθώς ανεβαίνετε· μετά οι λευκές καμάρες της σοφίτας· και τέλος η ταράτσα, στην κορυφή της ελικοειδούς σκάλας. Κάθε εισιτήριο General Visit περιλαμβάνει τον κύριο όροφο και τη σοφίτα, και ο φωταγωγός βρίσκεται ανάμεσά τους, αλλά η ταράτσα έρχεται μόνο με Silver, Gold ή Platinum, γι’ αυτό διαλέξτε κατηγορία πριν πληρώσετε. Και οι πέντε ακούγονται σε περίπου έντεκα λεπτά, ενώ ο φορέας διαχείρισης υπολογίζει περίπου μία ώρα και ένα τέταρτο μέσα.

Τι καλύπτει κάθε εισιτήριο και πώς μπαίνετε προέρχονται από το casabatllo.es, τον ιστότοπο του ίδιου του φορέα διαχείρισης· οι ημερομηνίες και οι διαστάσεις από τις σελίδες του για την ιστορία και από τη Wikipedia. Οι ώρες εισόδου και οι τιμές αλλάζουν ανάλογα με την ημερομηνία, οπότε η τελευταία λέξη ανήκει στη σελίδα κρατήσεων. Το προσωπικό στην πόρτα του αριθμού 43 ξέρει τους σημερινούς κανόνες καλύτερα από εμάς, οπότε πείτε μας αν διαψεύδουν κάποια γραμμή εδώ, για να διορθωθεί το κείμενο.

Στάση 1 από 5 · Passeig de Gràcia, στο απέναντι πεζοδρόμιο, ακριβώς μπροστά από τον αριθμό 43, με το βλέμμα νοτιοδυτικά προς το σπίτι

Η πρόσοψη από την απέναντι πλευρά του Passeig de Gràcia

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926), με τον Ζουζέπ Μαρία Ζουζόλ (1879–1949) στους κεραμικούς δίσκους, για τον βιομήχανο κλωστοϋφαντουργίας Ζουζέπ Μπατγιό· ανακατασκευή σπιτιού του 1877 του Εμίλι Σάλα Κορτές · Ανακατασκευή 1904–1906 · Ψαμμίτης από το Μοντζουίκ, σπασμένο γυαλί και 330 κεραμικοί δίσκοι σε κονίαμα ασβέστη· ύψος 32 μ. και πλάτος 14,5 μ.

Προσέξτε

  • Οι λεπτοί κίονες στα παράθυρα των δύο χαμηλότερων ορόφων. Μοιάζουν με οστά άκρου με φουσκωμένη άρθρωση στη μέση, κι αυτή η άρθρωση είναι στην πραγματικότητα ένα σκαλιστό λουλούδι. Εξαιτίας αυτών των κιόνων το σπίτι έχει ονομαστεί «Σπίτι των Οστών».
  • Τα μπαλκόνια, χυτά από σίδηρο και στερεωμένα σε δύο μόνο σημεία. Τα περισσότερα έχουν σχήμα μάσκας· εκείνο στο ύψος της σοφίτας θυμίζει περισσότερο βολβό λουλουδιού.
  • Το χρωματιστό γυαλί και οι 330 κεραμικοί δίσκοι στον τοίχο από πάνω. Μετακινηθείτε λίγα βήματα στο πεζοδρόμιο και η επιφάνεια αλλάζει, γιατί κάθε κομμάτι πιάνει το φως διαφορετικά.
  • Η ράχη με τα λέπια στην κορυφή, από πράσινο στο δεξί άκρο, μέσα από γαλάζιο και βιολετί στη μέση, ως κόκκινο και ροζ στα αριστερά.
Κείμενο (2:42)

Κοιτάτε έναν τοίχο που κάποιος αποφάσισε να τον μεταχειριστεί σαν πίνακα ζωγραφικής. Από το απέναντι πεζοδρόμιο, με τον αριθμό 43 ακριβώς απέναντι, πέρα από τα αυτοκίνητα, αφήστε το βλέμμα σας να ανέβει αργά: πέτρα στο κάτω μέρος, ύστερα ένα δέρμα σε γαλάζιο και πράσινο, και τέλος μια ράχη από λέπια στη γραμμή της στέγης, κόντρα στον ουρανό.

Από κάτω βρίσκεται μια απλή πολυκατοικία. Την έχτισε το 1877 ο Εμίλι Σάλα Κορτές, ένας από τους ίδιους τους καθηγητές αρχιτεκτονικής του Γκαουντί. Ο βιομήχανος κλωστοϋφαντουργίας Ζουζέπ Μπατγιό την αγόρασε το 1903 και ήθελε να την γκρεμίσει. Ο Γκαουντί τον έπεισε να μην το κάνει, και ανάμεσα στο 1904 και το 1906 την ξανάχτισε από μέσα προς τα έξω, ανεβάζοντάς την από τα 21 μέτρα στα 32 που βλέπετε τώρα.

Αρχίστε από χαμηλά, από τον ψαμμίτη του Μοντζουίκ. Εκείνοι οι λεπτοί κίονες στα παράθυρα μοιάζουν με οστά άκρου, και εξαιτίας τους το μέρος έχει ονομαστεί «Σπίτι των Οστών». Η άρθρωση στη μέση του καθενός είναι στην πραγματικότητα ένα σκαλιστό λουλούδι. Για να τους βάλει εκεί, ο Γκαουντί γκρέμισε ολόκληρο το κάτω μέρος της πρόσοψης του παλιού σπιτιού και κράτησε όλα όσα υπήρχαν από πάνω σε ξύλινα υποστυλώματα. Χρειάστηκαν τέσσερις μέρες, και ο κατασκευαστής του, ο Ζουζέπ Μπαγιό, τις πέρασε φοβούμενος ότι θα καταρρεύσουν όλα.

Τώρα τα μπαλκόνια. Τα περισσότερα είναι ένα ενιαίο κομμάτι χυτοσίδηρου, στερεωμένο σε δύο μόνο σημεία, με σχήμα μάσκας. Είναι στο χρώμα του ελεφαντόδοντου γιατί βάφτηκαν με ανθρακικό μόλυβδο, για να μη σκουριάζουν.

Το χρώμα από πάνω τους βγήκε από τα σκουπίδια. Το γυαλί ήταν απόρριμμα του υαλουργείου Πελεγκρί, και ο Γκαουντί στεκόταν εδώ κάτω στον δρόμο και έδειχνε πού θα πάει το καθετί, χωρίς ακριβές σχέδιο στο χαρτί. Από πάνω σκόρπισε 330 χειροποίητους κεραμικούς δίσκους, που τους επεξεργάστηκε με δοκιμές μαζί με τον Ζουζέπ Μαρία Ζουζόλ. Ο Σαλβαδόρ Νταλί είπε ότι το σπίτι χτίστηκε σύμφωνα με τα σχήματα της θάλασσας, τα κύματα μιας ήρεμης μέρας.

Οι περισσότεροι βλέπουν αντίθετα έναν δράκο: τα λέπια είναι η ράχη του, και ο πύργος με τον τετράκλωνο σταυρό είναι η λαβή του σπαθιού του Αγίου Γεωργίου, καρφωμένου επάνω του. Ο Γκαουντί δεν εξήγησε ποτέ τίποτε απ’ όλα αυτά. Ξέρουμε όμως ότι ο βολβός κάτω από τον σταυρό έφτασε σπασμένος και ότι του άρεσε έτσι, οπότε τα κομμάτια κολλήθηκαν πάλι με κονίαμα ασβέστη και έναν μεταλλικό δακτύλιο.

Πριν περάσετε απέναντι, κοιτάξτε αριστερά στον αριθμό 41, την Κάζα Αματγιέρ, με το κλιμακωτό αέτωμα του Ζουζέπ Πουτς ι Καδαφάλκ. Ο Μπατγιό ήθελε να την ξεπεράσει. Κι όμως ο Γκαουντί τράβηξε πίσω την αριστερή πλευρά του τελευταίου ορόφου του για να απαντήσει σε εκείνο το αέτωμα, λέγοντας ότι δεν θα χαλούσε ό,τι υπήρχε δίπλα. Το 1906 η πόλη όρισε το σπίτι αυτό υποψήφιο για το βραβείο του καλύτερου κτιρίου της. Αργότερα η κριτική επιτροπή έδωσε το βραβείο στον Μποναβεντούρα Μπασεγκόδα.

Στάση 2 από 5 · Κύριος όροφος, το κεντρικό καθιστικό, στο μεγάλο παράθυρο πάνω από το Passeig de Gràcia

Το σαλόνι του κύριου ορόφου και το παράθυρό του στον δρόμο

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926), για την κατοικία του Ζουζέπ Μπατγιό και της Αμάλια Γκοδό · 1904–1906· η αρχική επένδυση των τοίχων αποκαλύπτεται από το 2018 · Δρύινες πόρτες, χρωματιστό γυαλί και πλασμένος γύψος· ο όροφος της οικογένειας έχει 400 τ.μ., ή 730 τ.μ. με την πίσω αυλή του

Προσέξτε

  • Οι δρύινες πόρτες, με τζάμια από χρωματιστό γυαλί δεμένα σε οργανικά σχήματα μέσα στο ξύλο. Ο Γκαουντί σχεδίασε την ξυλουργική και το γυαλί σαν ένα πράγμα.
  • Το ταβάνι. Δεν έχει ούτε ένα επίπεδο κομμάτι: ο γύψος τυλίγεται σε μια αργή σπείρα, και ο φορέας διαχείρισης το βλέπει ως υπαινιγμό για τη δύναμη της θάλασσας.
  • Οι κίονες-οστά από πίσω. Πηγαίνετε στο μεγάλο παράθυρο: οι κίονες που είδατε από απέναντι είναι ακριβώς εκεί, στην άλλη πλευρά του τζαμιού, με τη λεωφόρο πέρα από αυτούς.
  • Οι δίσκοι από χρωματιστό γυαλί στο πάνω μέρος του παραθύρου, που χρωματίζουν το φως πριν φτάσει στο πάτωμα.
Κείμενο (2:13)

Σταθείτε για λίγο στις δρύινες πόρτες ανάμεσα σε αυτά τα δωμάτια. Οι κάσες φουσκώνουν και καμπυλώνουν σαν να μεγάλωσε έτσι το ξύλο, και το χρωματιστό γυαλί είναι δεμένο κατευθείαν μέσα στις καμπύλες. Τώρα κοιτάξτε ψηλά. Το ταβάνι από πάνω σας κινείται, ή έτσι φαίνεται: ο γύψος τυλίγεται σε μια αργή σπείρα, χωρίς επίπεδο κομμάτι και χωρίς γωνία, σαν να τον ανακάτεψε κάποιος. Αυτό είναι το κεντρικό καθιστικό της οικογένειας Μπατγιό, και το καθετί εδώ προοριζόταν να σας πει ότι οι άνθρωποι που έμεναν εδώ είχαν την οικονομική δυνατότητα για τον πιο ασυνήθιστο αρχιτέκτονα της πόλης.

Φτάσατε εδώ από την ιδιωτική είσοδο της οικογένειας. Από το λόμπι που μοιράζονταν οι ενοικιαστές, μια σιδερένια πύλη οδηγούσε σε έναν ιδιωτικό προθάλαμο με φεγγίτες σαν καβούκια χελώνας, και από εκεί σε μια ξύλινη σκάλα με κουπαστή σκαλισμένη σαν τη σπονδυλική στήλη ενός μεγάλου ζώου. Ορισμένοι μελετητές τη διαβάζουν ως την ουρά του δράκου της πρόσοψης. Είναι ένας εξαιρετικά μεγαλοπρεπής τρόπος να ανεβείτε έναν όροφο.

Η αριθμητική του σπιτιού το εξηγεί. Οι Μπατγιό κράτησαν όλο αυτό το επίπεδο, 400 τετραγωνικά μέτρα, ή 730 με την αυλή πίσω. Οι τέσσερις όροφοι από πάνω νοικιάζονταν ως οκτώ διαμερίσματα περίπου 200 τετραγωνικών μέτρων το καθένα, με θέρμανση, ζεστό νερό και ηλεκτρισμό. Έτσι η οικογένεια ζούσε στο ύψος όπου την έβλεπαν όλοι στον δρόμο.

Πηγαίνετε τώρα στο μεγάλο παράθυρο. Απλώνεται πάνω από το Πασέιγκ ντε Γκράσια σαν εξέδρα θέασης, και η φράση του φορέα διαχείρισης είναι ακριβής: για να βλέπεις και να σε βλέπουν. Αυτοί είναι οι κίονες-οστά που είδατε από το πεζοδρόμιο, τώρα από πίσω, και οι δίσκοι από χρωματιστό γυαλί στο πάνω μέρος χρωματίζουν το φως στο πάτωμα.

Τίποτα εδώ δεν έμεινε όπως ήταν χωρίς κάποια προσπάθεια. Ο Ζουζέπ Μπατγιό πέθανε το 1934 και η σύζυγός του Αμάλια Γκοδό το 1940. Τα παιδιά κράτησαν το σπίτι ως το 1954, όταν εγκαταστάθηκε εδώ με τα γραφεία της μια ασφαλιστική εταιρεία. Στη δεκαετία του 1990 πέρασε στην οικογένεια Μπερνάτ, ιδιοκτήτες των γλειφιτζουριών Τσούπα Τσουπς, που το αποκατέστησαν και το άνοιξαν πρώτοι στο κοινό. Οι συντηρητές συνεχίζουν να βρίσκουν πράγματα. Το 2018 αποκάλυψαν την αρχική επένδυση αυτού του ορόφου, κρυμμένη κάτω από στρώσεις μπογιάς. Και στο πίσω μέρος του ορόφου, μετά την τραπεζαρία, η αποκατάσταση του 2024 γύρισε το επίχρισμα της πρόσοψης της αυλής από κρεμ σε μαύρο, όπως το ήθελε ο Γκαουντί.

Στάση 3 από 5 · Φωταγωγός, από τα πλατύσκαλα ανάμεσα στον κύριο όροφο και τη σοφίτα

Ο φωταγωγός

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926), διευρύνοντας τον φωταγωγό του σπιτιού του 1877 του Εμίλι Σάλα Κορτές · 1904–1906 · Εφυαλωμένα πλακάκια σε διαβαθμίσεις του μπλε, ξύλινα παράθυρα και φεγγίτης με σιδερένιο σκελετό· μήκος 13 μ., πλάτος 4 μ. και ύψος 26 μ., με 32 παράθυρα

Προσέξτε

  • Τα πλακάκια. Κοντά στον φεγγίτη είναι βαθύ, σκούρο μπλε και ξεθωριάζουν όσο κατεβαίνουν, και αυτή είναι όλη η ιδέα του φωταγωγού: περισσότερο χρώμα εκεί όπου υπάρχει περισσότερο φως.
  • Τα παράθυρα. Τα ψηλά είναι μικρά και τα χαμηλά μεγάλα, ώστε κάθε όροφος να παίρνει το μερίδιό του στο φως της μέρας.
  • Οι ξύλινες περσίδες κάτω από κάθε παράθυρο, που ανοιγοκλείνουν. Το πάνω τζάμι είναι για το φως, οι περσίδες κάτω του για τον αέρα.
  • Το γυαλί στα πλατύσκαλα. Κοιτάξτε μέσα από αυτό τα πλακάκια και κυματίζουν σαν νερό.
Κείμενο (1:57)

Πρώτα σας χτυπά το χρώμα. Βρίσκεστε μέσα σε ένα φρεάτιο από μπλε, 26 μέτρα από πάνω ως κάτω, και αν γείρετε πίσω το κεφάλι βλέπετε από πού μπαίνει το φως της μέρας, από το γυαλί του φεγγίτη. Κοιτάξτε ψηλά, ύστερα χαμηλά, και συγκρίνετε. Τα πλακάκια κοντά στην κορυφή είναι βαθύ, σκούρο μπλε. Πιο κάτω ξεθωριάζουν, όλο και πιο ανοιχτά, ως κάτι σχεδόν λευκό.

Αυτό δεν είναι διακόσμηση. Είναι μηχανική φτιαγμένη από εφυαλωμένο πλακάκι. Όταν ο Εμίλι Σάλα Κορτές έχτισε το σπίτι το 1877, η Βαρκελώνη δεν είχε ακόμη ηλεκτρικό φως. Η κίνηση του Γκαουντί εδώ ήταν απλή: διεύρυνε τον φωταγωγό, κάνοντας τον έναν δύο, ώστε το φυσικό φως να φτάνει σε κάθε δωμάτιο. Ένα τέτοιο φρεάτιο έχει 13 μέτρα μήκος και μόνο 4 πλάτος, και τα δωμάτια στη βάση του θα ήταν κανονικά τα πιο σκοτεινά του κτιρίου. Έτσι έκανε την κορυφή σκούρα και τη βάση ανοιχτή. Όπου ο ήλιος είναι δυνατός, το πλακάκι τον απορροφά, και όπου είναι αδύναμος, τον ανακλά. Στόχος ήταν να απλωθεί το φως ομοιόμορφα σε όλο το ύψος.

Τώρα το ίδιο με τα παράθυρα. Είναι 32. Όσα βρίσκονται κοντά στον φεγγίτη είναι μικρά και μεγαλώνουν όσο κατεβαίνουν, για τον ίδιο λόγο. Κάτω από κάθε τζάμι υπάρχει μια σειρά ξύλινες περσίδες που ανοιγοκλείνουν: το γυαλί για το φως, οι περσίδες για τον αέρα, και κάθε διαμέρισμα ρύθμιζε τα δικά του. Ο αερισμός ήταν πραγματική πρόκληση για τα κτίρια του τέλους του 1800, όπως έχει επισημάνει ο γενικός διευθυντής του σπιτιού, και αυτή ήταν η απάντηση του Γκαουντί.

Επιδίωκε και ένα συναίσθημα. Ήθελε ο πάτος του φωταγωγού να μοιάζει με τον βυθό της θάλασσας, και η εντύπωση που περιγράφουν οι επισκέπτες είναι μια υποθαλάσσια σπηλιά. Κοιτάξτε μέσα από τα τζάμια στα πλατύσκαλα για την απόδειξη. Το γυαλί είναι επίτηδες κυματιστό και λυγίζει σε κύματα τα πλακάκια πίσω του.

Στη μέση όλων αυτών βρίσκεται το ασανσέρ, στην αρχική ξύλινη καμπίνα του. Προσαρμόστηκε στους σύγχρονους κανονισμούς το 1999 χωρίς να αλλάξει η όψη του, και λειτουργεί ακόμη. Έτσι το τελευταίο που αξίζει να προσέξετε είναι το μικρό ξύλινο κουτί που ανεβοκατεβαίνει αθόρυβα μέσα στη θάλασσα.

Στάση 4 από 5 · Σοφίτα, οι λευκοί τοξωτοί διάδρομοι στην κορυφή του σπιτιού

Οι εξήντα καμάρες της σοφίτας

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926), βοηθητικός όροφος για τους ενοικιαστές του σπιτιού Μπατγιό · 1904–1906· αποκατάσταση 2004 · Αλυσοειδείς καμάρες από σοβατισμένο τούβλο, εξήντα συνολικά, βαμμένες λευκές, σε σοφίτα 460 τ.μ.

Προσέξτε

  • Οι καμάρες που απομακρύνονται από εσάς στον διάδρομο, η μία πίσω από την άλλη. Στη σοφίτα είναι εξήντα, και από εδώ μοιάζουν με τα πλευρά ενός ζώου ιδωμένα από μέσα.
  • Το λευκό. Μετά τα μπλε και το χρωματιστό γυαλί από κάτω, ο όροφος αυτός δεν έχει σχεδόν καθόλου χρώμα, και ο φορέας διαχείρισης το συνδέει με τη μεσογειακή οικοδομική.
  • Η καμπύλη κάθε καμάρας εκεί όπου συναντά τον τοίχο, χωρίς γωνία. Είναι σοβατισμένο τούβλο, που φέρει τους θόλους οι οποίοι κρατούν την ταράτσα από πάνω σας.
Κείμενο (2:03)

Μετά από τόσο μπλε, αυτό είναι ανακούφιση. Όλα είναι λευκά, και οι τοίχοι έπαψαν να είναι τοίχοι: περπατάτε σε έναν διάδρομο φτιαγμένο από καμάρες, τη μία πίσω από την άλλη, που καμπυλώνουν και από τις δύο πλευρές και ενώνονται πάνω από το κεφάλι σας. Σε αυτόν τον όροφο είναι εξήντα. Σταθείτε ακίνητοι, κοιτάξτε κατά μήκος της σειράς, και είναι πολύ δύσκολο να μη δείτε πλευρά.

Η περιγραφή του ίδιου του φορέα διαχείρισης είναι ότι μπήκατε στην κοιλιά του δράκου, και η ανάγνωση είναι εύκολη, γιατί η ράχη με τα λέπια που είδατε από τον δρόμο βρίσκεται ακριβώς πάνω από το κεφάλι σας. Αλλά αυτό που κάνει τον όροφο τόσο ωραίο είναι ο πραγματικός του προορισμός. Κανείς δεν προοριζόταν να τον θαυμάσει. Ήταν ο βοηθητικός όροφος μιας πολυκατοικίας με ενοίκια. Καθένα από τα οκτώ διαμερίσματα από κάτω είχε εδώ πάνω τη δική του αποθήκη και το δικό του πλυσταριό, και εδώ γινόταν η μπουγάδα.

Γιατί λοιπόν τόσος κόπος; Εν μέρει γιατί είχε μια δουλειά να κάνει. Μια τέτοια σοφίτα, 460 τετραγωνικά μέτρα, λειτουργεί σαν μονωτικός θάλαμος: ένα στρώμα αέρα ανάμεσα στη στέγη και τα διαμερίσματα, που τα προστατεύει από τον καιρό, όπως έκαναν οι σοφίτες των παλιών καταλανικών αγροτικών σπιτιών. Και εν μέρει γιατί αυτές οι καμάρες είναι φέρουσα κατασκευή, όχι στυλ. Αλυσοειδής είναι η καμπύλη που σχηματίζει μια αλυσίδα όταν την κρεμάσετε από τα άκρα της. Αναποδογυρίστε αυτή την καμπύλη και έχετε μια καμάρα αυτού του είδους, και ο Γκαουντί τις έφτιαξε από τούβλο με ένα στρώμα σοβά. Κρατούν μια σειρά παραβολικούς θόλους, και πάνω σε αυτούς πατά η ταράτσα. Του άρεσε τόσο η λύση, που τη χρησιμοποίησε ξανά λίγο αργότερα στην Κάζα Μιλά, στην ίδια λεωφόρο.

Τώρα αναζητήστε το φως. Μπαίνει από τα πλάγια και από τη μέση του ορόφου, εκεί όπου η σοφίτα τυλίγεται γύρω από την κορυφή του φωταγωγού και τον μεγάλο φεγγίτη του. Χωρίς χρώμα να παρεμβάλλεται, μπορείτε να ακολουθήσετε το φως της μέρας σε κάθε καμπύλη.

Για δεκαετίες αυτός ήταν απλώς ένας όροφος εργασίας. Όταν ο κύριος όροφος άνοιξε στο κοινό το 2002, οι επισκέπτες ανυπομονούσαν να δουν το υπόλοιπο σπίτι, και αυτός ο όροφος αποκαταστάθηκε και άνοιξε δύο χρόνια αργότερα, για τα εκατό χρόνια από την έναρξη του έργου του Γκαουντί. Έτσι ο πιο λιτός όροφος του σπιτιού, χτισμένος για την μπουγάδα, ήρθε τελευταίος, με τις εξήντα καμάρες του που δεν προορίστηκαν ποτέ για τίποτε άλλο παρά να κρατούν μια στέγη.

Στάση 5 από 5 · Ταράτσα, με πρόσβαση από την ελικοειδή σκάλα της σοφίτας· μόνο με εισιτήρια Silver, Gold και Platinum

Η ταράτσα και οι καμινάδες της

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926)· κεραμικά λέπια από τα εργαστήρια του Σεμπαστιά Ριμπό · 1904–1906· αποκατάσταση το 2004 και αργότερα · Σπασμένο γυαλί και κεραμικό πάνω σε τούβλο· τέσσερις ομάδες καμινάδων ύψους 6,1 μ., σε στέγη 300 τ.μ.

Προσέξτε

  • Οι μπάλες στην κορυφή των καμινάδων, στολισμένες με κομμάτια χρωματιστού γυαλιού και καθισμένες σε κώνους, σαν το στολίδι ενός πολύ ακριβού καπέλου. Οι πρώτες ήταν από διάφανο γυαλί, γεμάτες χρωματιστή άμμο.
  • Η επένδυση από γυαλί και κεραμικό στους κορμούς, με μοτίβα λουλουδιών στα καπάκια. Οι κορμοί στρίβουν ελαφρά καθώς ανεβαίνουν, και τα σχήματα σχεδιάστηκαν ώστε να μη γυρίζει ο αέρας προς τα μέσα.
  • Η ράχη του δράκου δίπλα σας. Πηγαίνει από πράσινο στο βορειοδυτικό άκρο, μέσα από γαλάζιο και βιολετί στη μέση, ως κόκκινο και ροζ στο νοτιοανατολικό άκρο, το πιο κοντινό στην Κάζα Αματγιέρ.
  • Προς τα βορειοβορειοανατολικά, οι πύργοι της Σαγράδα Φαμίλια, που ξεχωρίζουν πάνω από νεότερα κτίρια.
Κείμενο (2:16)

Ανεβήκατε μια ελικοειδή σκάλα και βγήκατε στο ύπαιθρο, και τα πρώτα που σας υποδέχονται δεν είναι η θέα. Είναι οι καμινάδες, μαζεμένες σε τέσσερις ομάδες ύψους 6,1 μέτρων, που στρίβουν προς τα πάνω και φορούν μυτερά καπάκια. Μοιάζουν με μικρό πλήθος ανθρώπων με παράξενα καπέλα, και αυτό δεν απέχει από όσα πίστευε ο Γκαουντί. Θεωρούσε ότι η στέγη ενός κτιρίου είναι σαν το καπέλο σε έναν άνθρωπο, αυτό που δείχνει τον χαρακτήρα του, και ποτέ δεν άφησε καμία στην τύχη.

Πλησιάστε μια ομάδα. Οι κορμοί είναι καλυμμένοι με γυαλί και σπασμένο κεραμικό, με λουλούδια στα καπάκια, και στην κορυφή του καθενός κάθεται μια μικρή μπάλα στολισμένη με χρωματιστό γυαλί. Οι πρώτες μπάλες του Γκαουντί ήταν από διάφανο γυαλί, γεμάτες χρωματιστή άμμο. Όλα αυτά απαντούν σε ένα πολύ βαρετό πρόβλημα. Πρόκειται για καπνοδόχους, και τα σχήματα σχεδιάστηκαν ώστε να μη γυρίζει ο αέρας πίσω στα δωμάτια. Το πρακτικό ζητούμενο ήταν να μένει ο καπνός έξω από τα διαμερίσματα, και τα υπόλοιπα τα πρόσθεσε επειδή μπορούσε. Ως σύνολο βρίσκονται στη μέση μιας εξέλιξης, ανάμεσα στο δάσος καμινάδων που έφτιαξε στο Παλάου Γκουέλ το 1888 και σε εκείνες της Κάζα Μιλά το 1910.

Γυρίστε τώρα προς τον δράκο. Από τον δρόμο ήταν ένα περίγραμμα. Εδώ πάνω στέκεστε δίπλα του και βλέπετε τα λέπια όπως είναι: εφυαλωμένο πλακάκι με μεταλλική λάμψη, από τα εργαστήρια του Σεμπαστιά Ριμπό. Περπατήστε κατά μήκος του και παρακολουθήστε το χρώμα να αλλάζει. Στο βορειοδυτικό άκρο, όπου λέγεται ότι αρχίζει το κεφάλι, είναι πράσινο· στη μέση γίνεται βαθύ μπλε και βιολετί· στο νοτιοανατολικό άκρο, δίπλα στην Κάζα Αματγιέρ, κόκκινο και ροζ. Ένα μικρό τριγωνικό παράθυρο κοντά στο κεφάλι παίζει τον ρόλο του ματιού, και η κούφια ράχη κρύβει μια δεύτερη, μικρότερη σοφίτα, όπου φυλασσόταν η δεξαμενή νερού του κτιρίου. Έτσι ο δράκος, ανάμεσα στα άλλα, ήταν και τα υδραυλικά.

Εκεί είναι και ο πύργος, με τα μονογράμματα του Ιησού, της Μαρίας και του Ιωσήφ χρυσά πάνω στο κεραμικό του και τις τέσσερις κεραίες του σταυρού να δείχνουν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Κοιτάξτε έπειτα βορειοβορειοανατολικά, πάνω από τις στέγες του Εϊσάμπλε, και θα ξεχωρίσετε τους πύργους της Σαγράδα Φαμίλια πάνω από νεότερα κτίρια. Ο Γκαουντί έχτιζε εκείνη τη βασιλική την ίδια εποχή με αυτό το σπίτι. Φέρτε πίσω το βλέμμα σας, και το πιο κοντινό πράγμα είναι ακόμη μια μικρή μπάλα στολισμένη με χρωματιστό γυαλί, στην κορυφή μιας καμινάδας, που πιάνει το φως.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε οτιδήποτε στην Casa Batlló.

Αυτές οι πέντε ηχογραφήσεις αφήνουν έξω την κουπαστή που κρατήσατε ανεβαίνοντας, το τζάκι σε σχήμα μανιταριού, τα γράμματα στις πόρτες κάθε ορόφου και τους περισσότερους από τους 330 δίσκους. Στρέψτε το κινητό σας σε ένα από αυτά και το Chiaro αναγνωρίζει το αντικείμενο, λέει ποιος του έδωσε μορφή και γιατί, και μένει μαζί σας για τις επόμενες ερωτήσεις.

Γιατί το τζάκι έχει σχήμα μανιταριού;Τι σημαίνουν τα γράμματα στον πύργο;Είναι αυτό το γυαλί αυθεντικό από το 1906;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

Passeig de Gràcia 43, Βαρκελώνη, στην πλευρά της λεωφόρου με τους μονούς αριθμούς. Ακούστε την πρώτη στάση από το απέναντι πεζοδρόμιο και μετά περάστε στην πόρτα του αριθμού 43 για την ώρα του εισιτηρίου σας.

Ο σταθμός Passeig de Gràcia, στις γραμμές μετρό L3 και L4, είναι ο πλησιέστερος, και εκεί σταματούν και οι R2 Nord και R2 Sud της Renfe. Οι σταθμοί Plaça de Catalunya (L1) και Diagonal (L5) απέχουν ο καθένας περίπου δέκα λεπτά με τα πόδια. Τα τρένα FGC σταματούν στις στάσεις Plaça de Catalunya ή Provença, επίσης περίπου δέκα λεπτά μακριά.

02

Εισιτήρια και είσοδος

  • Ελέγξτε την κατηγορία πριν πληρώσετε. Ο φορέας διαχείρισης πουλά το General Visit σε τέσσερα επίπεδα, και η ταράτσα, η πέμπτη μας στάση, περιλαμβάνεται στα Silver, Gold και Platinum αλλά όχι στο Blue. Ο κύριος όροφος και η σοφίτα περιλαμβάνονται σε όλα, και τα πλατύσκαλα του φωταγωγού βρίσκονται ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ορόφους. Ορισμένες βραδινές επισκέψεις αφήνουν επίσης έξω την ταράτσα, οπότε διαβάστε την περιγραφή κάθε νυχτερινού εισιτηρίου.
  • Η είσοδος γίνεται σε συγκεκριμένη ώρα. Δεν μπορείτε να μπείτε πριν από την ώρα του εισιτηρίου σας, και από εκείνη την ώρα έχετε 15 λεπτά για να περάσετε την πόρτα.
  • Αγοράστε ηλεκτρονικά αν μπορείτε. Στο ταμείο πωλείται μόνο το General Visit, και σε υψηλότερη τιμή από ό,τι ηλεκτρονικά, κατά 4 έως 15 ευρώ το εισιτήριο. Οι τιμές αλλάζουν και ανάλογα με την ημερομηνία, οπότε δείτε τη δική σας στο casabatllo.es. Τα παιδιά έως 12 ετών μπαίνουν δωρεάν με το General Visit.
  • Ταξιδέψτε ελαφριά. Δεν υπάρχουν ντουλάπια φύλαξης και τα καροτσάκια δεν επιτρέπονται στην επίσκεψη, αν και υπάρχει χώρος για να αφήσετε ένα και μπορείτε να βρείτε μάρσιπους. Οι χρήστες αναπηρικού αμαξιδίου έχουν πρόσβαση σε ολόκληρο το σπίτι, μαζί με την ταράτσα. Οι φωτογραφίες επιτρέπονται για προσωπική χρήση, χωρίς τρίποδο.
Επίσημα εισιτήρια →
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Ο ηχητικός ξεναγός του ίδιου του σπιτιού περιλαμβάνεται σε κάθε εισιτήριο, χωρίς επιπλέον χρέωση, σε 15 γλώσσες και με μουσική της συνθέτριας Dani Howard, και δεν υπάρχει ξενάγηση με ξεναγό που να κλείνεται στη θέση του. Η επίσημη εφαρμογή του φορέα διαχείρισης, η Gaudí App, έχει επίσης ηχητικούς ξεναγούς, ενώ ένα τάμπλετ επαυξημένης πραγματικότητας προστίθεται στα εισιτήρια Gold και Platinum και είναι δωρεάν για όλα τα παιδιά έως 12 ετών. Αυτή η σελίδα έχει άλλες χρήσεις: ακούστε την στην απέναντι πλευρά της λεωφόρου πριν από την ώρα σας, διαβάστε οποιοδήποτε μέρος της γραπτά και πάρτε την μαζί σας μετά την επίσκεψη.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Casa Batlló;

Αυτός εδώ δεν κοστίζει τίποτα: πέντε κομμάτια που ακολουθούν το σπίτι από τον δρόμο ως την ταράτσα, με τα λόγια τυπωμένα κάτω από κάθε πλέιερ. Ο ξεναγός του ίδιου του σπιτιού είναι κατά κάποιον τρόπο επίσης δωρεάν, αφού έχει ήδη πληρωθεί μέσα στο εισιτήριό σας, αλλά μπορείτε να τον χρησιμοποιήσετε μόνο όταν έχετε εισιτήριο.

Μπορώ να ακούσω τον ηχητικό ξεναγό της Casa Batlló χωρίς εισιτήριο;

Ναι. Η σελίδα παίζει όπου έχετε σήμα, και η πρώτη στάση ακούγεται από το απέναντι πεζοδρόμιο του Passeig de Gràcia, όπου δεν χρειάζεστε καθόλου εισιτήριο. Για να σταθείτε στα σημεία που περιγράφουν οι άλλες τέσσερις, πρέπει να είστε μέσα με εισιτήριο General Visit.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός της Casa Batlló;

Καμία επιπλέον χρέωση. Η Casa Batlló περιλαμβάνει τον ηχητικό της ξεναγό στην τιμή του εισιτηρίου, σε 15 γλώσσες, και δεν πουλά ξενάγηση με ξεναγό στη θέση του. Η ίδια η τιμή του εισιτηρίου αλλάζει ανάλογα με την ημερομηνία, οπότε δείτε το casabatllo.es.

Ποιο εισιτήριο της Casa Batlló με ανεβάζει στην ταράτσα;

Silver, Gold ή Platinum. Το εισιτήριο Blue περιλαμβάνει τον κύριο όροφο, την πίσω πρόσοψη με την αυλή και τη σοφίτα, με τον φωταγωγό ανάμεσα σε αυτούς τους ορόφους, αλλά όχι την ταράτσα, οπότε όποιος έχει Blue θα σταματήσει στην τέταρτη από τις πέντε στάσεις μας. Ορισμένες βραδινές επισκέψεις αφήνουν επίσης έξω την ταράτσα, οπότε διαβάστε την περιγραφή του εισιτηρίου πριν το αγοράσετε.

Είναι η Casa Batlló ανοιχτή κάθε μέρα;

Ναι, κάθε μέρα του χρόνου, σύμφωνα με τη δήλωση του ίδιου του φορέα διαχείρισης, και ως ιδιωτικός οργανισμός δεν έχει ημέρες ελεύθερης εισόδου. Οι ώρες επίσκεψης δεν είναι ίδιες για όλες τις εμπειρίες της, οπότε δείτε τις ώρες που εμφανίζονται για την ημερομηνία σας όταν κάνετε κράτηση.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Casa Batlló.