Μετάβαση στο περιεχόμενο

Casa Milà (La Pedrera) · Βαρκελώνη · Ανεξάρτητος ξεναγός

Ηχητικός ξεναγός για την Casa Milà (La Pedrera),
πέντε στάσεις, δωρεάν.

Πάνω από 6.000 πέτρινοι όγκοι που δεν κρατούν τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό τους, σε πέντε ηχογραφήσεις που μπορείτε να ακούσετε από το πεζοδρόμιο. Για κάθε πόμολο, κιγκλίδωμα ή καμινάδα που μένει απέξω, στρέψτε πάνω του το Chiaro.

Λήψη στο App Store

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Casa Milà (La Pedrera).

9:41

Η πέτρινη πρόσοψη, από την απέναντι πλευρά του Passeig de Gràcia

Casa Milà (La Pedrera), Βαρκελώνη

0:00 2:23
Στάση 1 από 5

Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου

Πέντε σημεία, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.

Αυτός ο δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Casa Milà, που τον ακολουθείτε μόνοι σας, διαβάζει τη La Pedrera από το πεζοδρόμιο ως τη στέγη και ξανά προς τα κάτω ως την έξοδο. Το πρώτο κομμάτι δεν ζητά εισιτήριο, μόνο ένα σημείο στην απέναντι πλευρά του δρόμου από τον αριθμό 92. Μετά την πόρτα, η σειρά είναι παράξενη για κτίριο: η Αυλή των Λουλουδιών στο ισόγειο, πάνω στις καμινάδες της ταράτσας, έναν όροφο κάτω στις 270 τούβλινες καμάρες της σοφίτας και ξανά κάτω στο Διαμέρισμα των Ενοικιαστών στον τέταρτο όροφο, καθώς φεύγετε. Περίπου δώδεκα λεπτά ηχογραφήσεων χωρούν μέσα σε μια επίσημη επίσκεψη μίας έως μιάμισης ώρας. Αν οι πινακίδες σάς οδηγήσουν αλλιώς στους πάνω ορόφους, ακούστε κάθε στάση όταν φτάσετε εκεί.

Τα στοιχεία για το κτίριο και κάθε πρακτική λεπτομέρεια εδώ προέρχονται από το lapedrera.com, τον ιστότοπο του Fundació Catalunya La Pedrera, του ιδρύματος στο οποίο ανήκει το σπίτι, ενώ για τις παλαιότερες ιστορίες στηριζόμαστε στη Wikipedia. Η σελίδα πρακτικών πληροφοριών του χαρακτηρίζει τα ωράριά του γενικά και δίνει την ακριβή ώρα κατά την κράτηση, ενώ η ταράτσα κλείνει όποτε βρέχει, οπότε ελέγξτε εκεί πριν ξεκινήσετε. Την τελευταία λέξη την έχει όποιος είναι στην πόρτα εκείνη τη μέρα, όχι αυτή η σελίδα.

Στάση 1 από 5 · Passeig de Gràcia, στο απέναντι πεζοδρόμιο, ακριβώς μπροστά από τον αριθμό 92

Η πέτρινη πρόσοψη, από την απέναντι πλευρά του Passeig de Gràcia

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926), με τον Ζουζέπ Μαρία Ζουζόλ (1879–1949), για τη Ροζάριο Σεζιμόν και τον Πέρε Μιλά · Τα σχέδια κατατέθηκαν στις 2 Φεβρουαρίου 1906, η ολοκλήρωση πιστοποιήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1912 · Ασβεστόλιθος από το Γκαράφ και τη Βιλαφράνκα, πάνω από 6.000 πέτρινοι όγκοι σε πρόσοψη άνω των 2.600 τετραγωνικών μέτρων· 32 σιδερένια μπαλκόνια

Προσέξτε

  • Οι δύο πέτρες της πρόσοψης: σκληρότερος, λιγότερο πορώδης ασβεστόλιθος από το Γκαράφ στα κάτω τμήματα, πιο πορώδης πέτρα από τη Βιλαφράνκα στα πιο εμφανή μέρη από πάνω.
  • Οι λέξεις στην κορυφή της πρόσοψης, Ave gratia M plena Dominus tecum: ό,τι απέμεινε από το σχέδιο για ένα μνημειακό άγαλμα της Παναγίας σε αυτή την πλευρά.
  • Τα μπαλκόνια. Παλιοσίδερα, ράβδοι και αλυσίδες, ενωμένα με βίδες και πριτσίνια, σε κιγκλιδώματα που κάνουν κάθε μπαλκόνι μια μικρή βεράντα.
Κείμενο (2:23)

Από αυτή την πλευρά του δρόμου μοιάζει με γκρεμό όπου κάποιος άνοιξε παράθυρα, και κάπως έτσι μιλούσε η Βαρκελώνη όταν το έβλεπε να υψώνεται. Λα Πεδρέρα σημαίνει λατομείο, και δεν ήταν κοπλιμέντο. Το παρατσούκλι το έβγαλαν πολίτες που αποδοκίμαζαν το κτίριο. Ένας γελοιογράφος σχεδίασε το σπίτι σαν πασχαλινό κέικ, και ιδιοκτήτες κατά μήκος της λεωφόρου, βέβαιοι ότι θα έριχνε την τιμή της γης τους, έπαψαν να χαιρετούν τον Πέρε Μιλά στον δρόμο.

Τώρα η έκπληξη. Όλη αυτή η πέτρα δεν κρατά τίποτε άλλο εκτός από τον εαυτό της. Σε αυτή την πρόσοψη υπάρχουν πάνω από 6.000 πέτρινοι όγκοι, και τα πατώματα δεν στηρίζονται πάνω τους. Είναι ένα πέτασμα, ένα δέρμα στερεωμένο με μεταλλικά κομμάτια σε έναν σκελετό από κολόνες και τούβλο πίσω του. Ακολουθήστε το από το έδαφος προς τα πάνω: τα κάτω τμήματα είναι σκληρότερος ασβεστόλιθος από το Γκαράφ, και τα υπόλοιπα μια πιο πορώδης πέτρα από τη Βιλαφράνκα ντελ Πενεδές.

Ύστερα το σίδερο. Τριάντα δύο μπαλκόνια, με κιγκλιδώματα από παλιοσίδερα, ράβδους και αλυσίδες, ενωμένα με βίδες και πριτσίνια. Το πρώτο, στον δεύτερο όροφο, φτιάχτηκε στα εργαστήρια των αδελφών Μπαδία, εδώ στη Βαρκελώνη, με τον Γκαουντί να επιβλέπει αυτοπροσώπως.

Σηκώστε το βλέμμα στην πάνω άκρη, όπου λόγια από το Ροδάριο τρέχουν πάνω στην πέτρα: Ave gratia M plena Dominus tecum. Θα οδηγούσαν κάπου. Για αυτή την πρόσοψη είχε σχεδιαστεί ένα μνημειακό χάλκινο άγαλμα της Παναγίας του Ροδαρίου, προς τιμήν του ονόματος της ιδιοκτήτριας. Δεν έγινε ποτέ. Μετά τις αντικληρικές ταραχές της Τραγικής Εβδομάδας, το 1909, ο Μιλά έκρινε ότι ένα θρησκευτικό άγαλμα δεν ήταν φρόνιμη ιδέα. Ο Γκαουντί σκέφτηκε να τα παρατήσει, και ένας ιερέας τον έπεισε να μείνει.

Και το όνομα του σπιτιού παραπλανά. Λέει Μιλά, όμως το ακίνητο ανήκε στη Ροζάριο Σεζιμόν, όχι στον ίδιο: το αγόρασε με την περιουσία που της άφησε ο πρώτος της σύζυγος, και έμεινε δικό της ώσπου το πούλησε το 1946. Το ζευγάρι τα χάλασε με τον αρχιτέκτονά του τόσο άσχημα, που εκείνος έσυρε τον Μιλά στα δικαστήρια για την αμοιβή του. Κέρδισε το 1916 και έδωσε τις 105.000 πεσέτες σε φιλανθρωπικό σκοπό.

Τέλος, κοιτάξτε απέναντι, στο ύψος του δρόμου. Είκοσι εννέα σιδερένιες σχάρες προστάτευαν κάποτε τις αποθήκες κάρβουνου στο ημιυπόγειο, και χάθηκαν όταν οι αποθήκες έγιναν καταστήματα. Λίγες σώθηκαν: το ίδρυμα τοποθετεί δύο σε αυτή την είσοδο και ένα αντίγραφο στην πλευρά της οδού Προβένσα. Μια άλλη εμφανίστηκε στα χέρια ενός Αμερικανού συλλέκτη και πέρασε στη συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης: μια σχάρα από υπόγειο κάρβουνου, από αυτό το πεζοδρόμιο, φυλαγμένη ως έργο τέχνης.

Στάση 2 από 5 · Ισόγειο, η στρογγυλή αυλή στην πλευρά του Passeig de Gràcia, στη βάση της μεγάλης σκάλας

Η Αυλή των Λουλουδιών και ο ζωγραφιστός χώρος της σκάλας

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926)· τη ζωγραφική διακόσμηση επέβλεψε ο Αλέιξ Κλαπές (1846–1920) · 1906–1912· οι τοιχογραφίες αποκαταστάθηκαν το 2012–2013 · Πέτρινες κολόνες και λάδι σε γύψο γύρω από μια στρογγυλή αυλή· το δάπεδο από κάτω καλύπτει άνοιγμα 12 μέτρων πάνω σε μεταλλικό δακτύλιο

Προσέξτε

  • Ο τοίχος δίπλα στη μεγάλη σκάλα, όπου ο Αλέιξ Κλαπές ζωγράφισε κολόνες ίδιες με τις πραγματικές πέτρινες στο τέλος των σκαλιών.
  • Τα παράθυρα της αυλής από κάτω προς τα πάνω: είναι μεγαλύτερα στους χαμηλούς ορόφους, όπου φτάνει λιγότερο φως.
  • Η σιδερένια πύλη προς τον δρόμο, με μικρά, προστατευμένα τζάμια χαμηλά και μεγαλύτερα, πιο φωτεινά ψηλά, επειδή μεγάλα φύλλα γυαλιού δεν υπήρχαν.
Κείμενο (2:22)

Περάσατε μέσα από γκρίζα πέτρα και βγήκατε στο χρώμα. Σταθείτε στη βάση της μεγάλης σκάλας, στη στρογγυλή αυλή, την Αυλή των Λουλουδιών, και ακολουθήστε τις δύο πέτρινες κολόνες ως εκεί που χώνονται στο ζωγραφιστό ταβάνι. Λουλούδια και φυλλώματα χύνονται πάνω στον γύψο και ακολουθούν κάθε καμπύλη, λες και τα έβγαλαν οι ίδιοι οι τοίχοι.

Υπεύθυνος για όλο αυτό το χρώμα ήταν ο συμβολιστής Αλέιξ Κλαπές. Στους δύο προθαλάμους μιμήθηκε ταπισερί από τη συλλογή της Εθνικής Κληρονομιάς, και από αυτή την πλευρά αφηγούνται τον έρωτα του Βερτούμνου, θεού των εποχών, και της Πομόνας, θεάς των φρούτων και των κήπων, από τον Οβίδιο.

Κοιτάξτε τώρα τον τοίχο δίπλα στη σκάλα, γιατί εδώ σας ξεγελά. Ο Κλαπές ζωγράφισε εκεί κολόνες ίδιες με τις πραγματικές στο τέλος των σκαλιών, για να νιώθετε ότι ανεβαίνετε μια αιωρούμενη σκάλα πλάι σε έναν κήπο. Δείτε πόση ώρα θα σας πάρει να ξεχωρίσετε την μπογιά από την πέτρα.

Χαρείτε αυτή τη σκάλα, γιατί μόνο οι ιδιοκτήτες είχαν. Αυτή ήταν η μεγάλη καινοτομία του σπιτιού: οι ενοικιαστές δεν είχαν καθόλου κύρια σκάλα. Ανέβαιναν με ασανσέρ, σε ξύλινες καμπίνες με μπρούντζινες λαβές, ένα παγκάκι με μπράτσα και ένα τηλέφωνο συνδεδεμένο με κάθε διαμέρισμα, και οι σκάλες έμεναν για το υπηρετικό προσωπικό και τις έκτακτες ανάγκες.

Γείρτε το κεφάλι πίσω. Άλλες πολυκατοικίες του Εϊσάμπλε είχαν μικρούς φωταγωγούς για να αερίζονται οι κουζίνες και τα μπάνια. Ο Γκαουντί, που στήριξε το σπίτι σε κολόνες αντί για φέροντες τοίχους, μπόρεσε να ανοίξει δύο μεγάλες τρύπες μέσα από το κτίριο, ώστε κάθε διαμέρισμα να έχει φως και αέρα. Μετρήστε τους ορόφους προς τα κάτω και θα δείτε τα παράθυρα να μεγαλώνουν όσο κατεβαίνουν, εκεί όπου το φως είναι πιο αδύναμο.

Κάτω από τα πόδια σας υπάρχει κάτι ακόμη που δεν φαίνεται. Αυτό το δάπεδο κάθεται σε μια μεταλλική κατασκευή σαν τροχό ποδηλάτου, έναν σκελετό ογδόντα εκατοστών που καλύπτει άνοιγμα δώδεκα μέτρων, και το υπόγειο από κάτω ήταν γκαράζ, κατά το ίδρυμα το πρώτο σε κτίριο κατοικιών. Ένας από τους πρώτους ενοικιαστές, ο βιομήχανος υφαντουργίας Αντόνι Φελίου Πρατ, ήρθε με μια Ρολς-Ρόις, και ο Γκαουντί αναγκάστηκε να αλλάξει την είσοδο του γκαράζ για να χωρέσει.

Πίσω από τον διάδρομο βρίσκεται η μεγαλύτερη, ελλειπτική Αυλή των Πεταλούδων, με μια σκάλα-γέφυρα που τη διασχίζει στον αέρα. Πριν φύγετε, βρείτε τη σιδερένια πύλη προς τον δρόμο. Μεγάλα τζάμια δεν υπήρχαν, έτσι η πύλη, σχέδιο που αποδίδεται στον Ζουζέπ Μαρία Ζουζόλ, συναρμόζει ακανόνιστα σχήματα, μικρά και προστατευμένα κάτω, όπου το σπάσιμο ήταν πιο πιθανό, μεγαλύτερα και πιο φωτεινά πάνω. Τα αυτοκίνητα περνούσαν από το κέντρο και οι ένοικοι από τα πλάγια.

Στάση 3 από 5 · Η ταράτσα, ανάμεσα στις καμινάδες, με τις αυλές ανοιχτές από κάτω

Η ταράτσα και οι καμινάδες με τα κράνη

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926) · Χτισμένη ως το 1912, με τμήματα ημιτελή· αποκατάσταση από το 1986 ως το 1996 · Τούβλο, ασβεστοκονίαμα και γύψος, εν μέρει με επένδυση από σπασμένη πέτρα, μάρμαρο, πλακάκι και γυαλί μπουκαλιών· καμινάδες 4 μ., πύργοι αερισμού 5 μ., έξοδοι κλιμακοστασίων 7 μ.

Προσέξτε

  • Γυμνός γύψος δίπλα σε ψηφιδωτό: οι περισσότερες καμινάδες θα έπαιρναν τρενκαδίς και δεν το πήραν ποτέ, οπότε η διαφορά τους είναι μια διαμάχη για χρήματα που φαίνεται με γυμνό μάτι.
  • Η μία ομάδα καμινάδων με σκούρα πράσινα θραύσματα. Είναι γυαλί από μπουκάλια σαμπάνιας, που δεν μπήκε σε καμία άλλη ομάδα.
  • Το εξαγωνικό πλέγμα γύρω από τα ανοίγματα των αυλών, που το τοποθέτησαν οι ιδιοκτήτες αφού ο Γκαουντί άφησε ημιτελές το δικό του σχέδιο κιγκλιδώματος.
Κείμενο (2:27)

Εδώ πάνω δεν υπάρχει επίπεδο δάπεδο. Η στέγη ανεβαίνει και κατεβαίνει με σκαλιά σαν μονοπάτι σε λόφο, και παντού πάνω της στέκονται αυτά που ο ποιητής Πέρε Ζιμφερέρ ονόμασε κήπο των πολεμιστών. Βρείτε μια ομάδα καμινάδων και κοιτάξτε τις κατάματα: η προσωπίδα, η σχισμή για τα μάτια, το μυτερό λοφίο. Και μετά θυμηθείτε ότι από όλες αυτές ανέβαινε καπνός.

Εδώ τίποτα δεν υπάρχει χωρίς λόγο. Οι 29 καμινάδες, ύψους τεσσάρων μέτρων, ήταν οι καπνοδόχοι μιας κεντρικής θέρμανσης με κάρβουνο που δεν λειτουργεί πια εδώ και καιρό, και οι στροφές τους ακολουθούν τον τρόπο που κινείται ο καπνός. Οι δύο πύργοι αερισμού, πέντε μέτρα, ανανέωναν τον αέρα στη σοφίτα κάτω από τα πόδια σας. Οι έξι μεγάλες μορφές, επτά μέτρα, είναι έξοδοι κλιμακοστασίων, και η καθεμία κρύβει μια ελικοειδή σκάλα.

Και να αυτό που κανείς δεν περιμένει: το έργο είναι ημιτελές. Οι περισσότερες καμινάδες και δύο από εκείνες τις εξόδους θα έπαιρναν τρενκαδίς, το ψηφιδωτό από θραύσματα που κρατά και το νερό έξω, αλλά οι διαφορές για τα χρήματα με την οικογένεια Μιλά σταμάτησαν τη δουλειά. Έτσι οι λείοι γύψινοι πολεμιστές είναι, κατά κάποιον τρόπο, ξεντυμένοι. Τέσσερις από τις εξόδους πήραν το πανωφόρι τους, από κομμάτια πέτρας Ουγιντεκόνα, λευκό μάρμαρο και πλακάκι Βαλένθιας. Ψάξτε τη μία ομάδα καμινάδων ντυμένη με σκούρο πράσινο γυαλί. Είναι μπουκάλι σαμπάνιας, και λέγεται ότι ο Γκαουντί στόλισε την κορυφή μιας καμινάδας με τα άδεια από το πάρτι των εγκαινίων του κτιρίου.

Όλος αυτός ο όροφος παραλίγο να γκρεμιστεί. Διαπιστώθηκε ότι η σοφίτα και η στέγη ξεπερνούσαν τον επιτρεπόμενο όγκο κατά 4.000 κυβικά μέτρα, και η επιλογή ήταν είτε πληρωμή 100.000 πεσετών είτε κατεδάφιση. Στις είκοσι οκτώ Δεκεμβρίου 1909, η Επιτροπή του Εϊσάμπλε έκλεισε το ζήτημα αποφαίνοντας ότι το σπίτι είχε μνημειακό χαρακτήρα και επομένως δεν χρειαζόταν να τηρεί αυστηρά τους κανονισμούς.

Πηγαίνετε στην άκρη μιας αυλής και κοιτάξτε κάτω. Το εξαγωνικό πλέγμα το έβαλαν οι ιδιοκτήτες, γιατί ο Γκαουντί δεν τελείωσε ποτέ το κιγκλίδωμα που είχε αρχίσει για εκείνο το άνοιγμα. Το ίδρυμα λέει επίσης ότι μια μικρή λευκή καμάρα εδώ πλαισιώνει τη Σαγράδα Φαμίλια, και ότι ο Γκαουντί υπολόγισε το ύψος της ολοκληρωμένης βασιλικής ώστε να χωράει.

Ο κινηματογράφος ανακάλυψε νωρίς αυτό το μέρος. Ο Τζακ Νίκολσον και η Μαρία Σνάιντερ περπάτησαν εδώ για τον Αντονιόνι στο «Επάγγελμα: ρεπόρτερ». Πριν από αυτούς ήρθε μια ελβετική κατασκοπική παρωδία του 1967, «Ο άγνωστος του Σαντιγκόρ», με τον Σερζ Γκενσμπούρ επικεφαλής μιας συμμορίας φαλακρών πρακτόρων, και οι καμινάδες της ξεφλουδίζουν τον σοβά τους μπροστά στην κάμερα. Δύο ερωτευμένοι τρέχουν σε αυτή τη στέγη, ενώ ένας φαλακρός άντρας τους κοιτάζει ανάμεσα από δύο καμινάδες.

Στάση 4 από 5 · Σοφίτα, ο όροφος ακριβώς κάτω από την ταράτσα, κάτω από τις τούβλινες καμάρες

Η σοφίτα και οι 270 τούβλινες καμάρες της

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926) · Χτισμένη ως το 1912· αποκατάσταση από το 1986 ως το 1996 · Αλυσοειδείς καμάρες από τούβλο, 270 τον αριθμό, σε απόσταση περίπου 80 εκ. μεταξύ τους, που φέρουν τη στέγη

Προσέξτε

  • Πώς αλλάζει το ύψος των καμαρών: ανεβαίνουν όπου ο όροφος στενεύει και χαμηλώνουν όπου φαρδαίνει, και αυτό διαμορφώνει τη στέγη από πάνω.
  • Τα μικρά παράθυρα προς τις αυλές, που άνοιγαν το καλοκαίρι για ρεύμα αέρα και έκλειναν τον χειμώνα για να κρατούν τη ζέστη.
  • Το ίδιο το τούβλο, σε λεπτές σειρές, χωρίς αντηρίδα πουθενά: οι καμάρες στέκονται μόνες τους.
Κείμενο (2:15)

Μπήκατε κάτω από τη στέγη. Κοιτάξτε ψηλά. Βρίσκεστε μέσα στα πλευρά του σπιτιού, κάτω από 270 καμάρες από απλό τούβλο, περίπου ογδόντα εκατοστά η μία από την άλλη, που απομακρύνονται από εσάς σε μια μεγάλη καμπύλη.

Ο Γκαουντί έλεγε ότι τα κτίρια χρειάζονται διπλή στέγη, όπως οι άνθρωποι έχουν καπέλο και ομπρέλα. Αυτή η σοφίτα και η ταράτσα από πάνω της είναι εκείνη η διπλή στέγη. Ολόκληρος ο όροφος κρατούσε τον καιρό μακριά από τα διαμερίσματα: το καλοκαίρι άνοιγαν τα μικρά παράθυρα για ρεύμα αέρα, και τον χειμώνα τα έκλειναν για να κρατούν τη ζέστη του ήλιου.

Ήταν και χώρος δουλειάς. Εδώ πάνω βρισκόταν το κοινό πλυσταριό, με απλώστρες, αποθήκες και τα μηχανήματα των δύο ασανσέρ. Ενώ οι ενοικιαστές ανέβαιναν στις ξύλινες καμπίνες τους, οι υπηρέτες σκαρφάλωναν επτά ορόφους κουβαλώντας τα ρούχα, σε σκάλες υπηρεσίας στις οποίες ο Γκαουντί έδωσε τουλάχιστον φαρδιά, ήπια σκαλιά, με ανθρώπινες αναλογίες, όπως το λέει το ίδρυμα.

Καθώς περπατάτε, προσέξτε ως πού φτάνει η κάθε καμάρα. Όπου ο χώρος στενεύει οι καμάρες ψηλώνουν, και όπου φαρδαίνει χαμηλώνουν, γιατί οι αυλές δαγκώνουν αυτόν τον όροφο και από τις δύο πλευρές, και οι καμάρες πρέπει να τις παρακάμψουν. Γι' αυτό η στέγη από πάνω μοιάζει με λόφους και κοιλάδες. Το τοπίο που είδατε έξω είναι απλώς η πάνω όψη αυτού που κοιτάτε τώρα.

Από το 1953 ως τη δεκαετία του 1990, εδώ δεν υπήρχε καθόλου αίθουσα. Το 1953 ο αρχιτέκτονας Μπάρμπα Κορσίνι μετέτρεψε τη σοφίτα σε δεκατέσσερα διαμερίσματα για σύντομες διαμονές, επιπλωμένα με κομμάτια δικού του σχεδίου. Η επαναφορά της κατασκευής ήταν μέρος της αποκατάστασης από το 1986 ως το 1996, και το 1997 η δουλειά σε αυτή τη σοφίτα και στην ταράτσα κέρδισε το Εθνικό Βραβείο Πολιτισμού της Καταλονίας στην κατηγορία της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Πώς φτιάχνεις λοιπόν 270 καμάρες διαφορετικού ύψους, χωρίς αντηρίδα να τις στηρίζει; Το εξήγησε ο κατασκευαστής Μπαγιό. Σοβάτιζαν έναν φαρδύ τοίχο και σημείωναν το άνοιγμα κάθε καμάρας με ένα καρφί σε κάθε αφετηρία. Από τα καρφιά άφηναν να κρέμεται μια αλυσίδα, ώσπου το χαμηλότερο σημείο της να φτάσει στο βάθος που χρειαζόταν η καμάρα. Χάραζαν στον τοίχο τη γραμμή της αλυσίδας, και ο μαραγκός έφτιαχνε τον ξυλότυπο πάνω σε αυτή τη γραμμή. Μετά έμπαιναν τρεις σειρές από επίπεδο τούβλο. Ο μεγάλος υπολογισμός του Γκαουντί εδώ, που κρέμεται πάνω από το κεφάλι σας, ξεκίνησε ως ένα κομμάτι αλυσίδας και δύο καρφιά.

Στάση 5 από 5 · Τέταρτος όροφος, το Διαμέρισμα των Ενοικιαστών

Το Διαμέρισμα των Ενοικιαστών, κάτω από τα γύψινα ταβάνια

Αντόνι Γκαουντί (1852–1926), που σχεδίασε τα ταβάνια για τους γυψαδόρους· το νοίκιαζαν η Ροζάριο Σεζιμόν και ο Πέρε Μιλά · 1906–1912, με τα δωμάτια διαμορφωμένα όπως το 1911 · Γύψινο ανάγλυφο σε πλεχτό καλάμι· ένα από τα διαμερίσματα ενός ορόφου 1.323 τετραγωνικών μέτρων

Προσέξτε

  • Το ανάγλυφο του ταβανιού. Τις μορφές τις σχεδίασε ο Γκαουντί σε ένα σχέδιο και τις αναπαρήγαγε ένας γυψαδόρος σε βάση από πλεχτό καλάμι.
  • Η μεγάλη θυρίδα της εξώπορτας με τις σιδερένιες λωρίδες και η πλαϊνή σχισμή για το ταχυδρομείο, ώστε ο ενοικιαστής να μιλά με όποιον χτυπούσε χωρίς να ανοίξει.
  • Ο γύψος γύρω από τα τόξα των θυρών, με κοχύλια, λουλούδια, φρούτα, κορδέλες και φιόγκους.
Κείμενο (2:23)

Μετά τις καμάρες και τους πολεμιστές, αυτός ο όροφος είναι σχεδόν σοκαριστικά κανονικός, και ακριβώς εκεί βρίσκεται το νόημα. Ένα νοικιασμένο διαμέρισμα ήταν ο λόγος ύπαρξης αυτού του κτιρίου. Αρχίστε κοιτάζοντας ψηλά. Ούτε το ταβάνι είναι επίπεδο: φουσκώνει και κουλουριάζεται στον γύψο, με σπείρες, ελλείψεις και έλικες. Ο Γκαουντί σχεδίασε τις μορφές σε ένα σχέδιο και ο γυψαδόρος τις αναπαρήγαγε από πάνω, σε βάση από πλεχτό καλάμι καρφωμένη σε σανίδες, και από εκεί προέρχεται η ισπανική ονομασία, techos planos de caña, επίπεδα ταβάνια από καλάμι. Ορισμένα ταβάνια του σπιτιού φέρουν μάλιστα επιγραφές και ποιητικές φράσεις.

Τώρα τα μικρά, γιατί ένα τέτοιο σπίτι κρίνεται στο ύψος του χεριού. Βρείτε μια εξώπορτα: η μεγάλη θυρίδα με τις σιδερένιες λωρίδες σάς επιτρέπει να μιλάτε με όποιον χτυπά χωρίς να ανοίξετε, και η σχισμή στο πλάι δέχεται το ταχυδρομείο. Δείτε τα τόξα των θυρών, με τα γύψινα κοχύλια, τα λουλούδια, τα φρούτα και τις κορδέλες. Ανάμεσα στο σαλόνι και την τραπεζαρία, η τζαμένια πόρτα διπλώνει και χάνεται εντελώς μέσα στα χωρίσματα, κάνοντας τα δύο δωμάτια ένα μακρύ.

Σκεφτείτε και ποιος το νοίκιαζε. Τα δωμάτια είναι στημένα για να δείχνουν πώς ζούσε μια οικογένεια της Βαρκελώνης το 1911, αλλά ο πραγματικός κατάλογος ενοικιαστών είναι πιο παράξενος: ο κατασκευαστής αυτοκινήτων Πάκο Αμπαντάλ, ο πρόξενος της Αργεντινής Αλμπέρτο Γκάτσε, ένας Αιγύπτιος πρίγκιπας ονόματι Ιμπραήμ Χασάν, και αργότερα ένα γραφείο ντετέκτιβ. Η σύνοψη του ίδιου του ιδρύματος για όσους έζησαν εδώ περιλαμβάνει κατασκόπους και μέντιουμ. Μέρος του κτιρίου εξακολουθεί να νοικιάζεται για κατοικία ως σήμερα.

Κάτω, στον κύριο όροφο, ζούσε η σπιτονοικοκυρά, και όλα αυτά δεν της άρεσαν καθόλου. Η Ροζάριο Σεζιμόν παραπονιόταν ότι δεν υπήρχε ούτε ένας ίσιος τοίχος για το Στάινγουεϊ της. Η απάντηση του Γκαουντί, όπως διασώζει η ιστορία, ήταν: τότε παίξτε βιολί. Εκείνη περίμενε. Μετά τον θάνατό του έβαλε να γκρεμίσουν 532,50 τετραγωνικά μέτρα από τα ταβάνια του στο διαμέρισμά της, έβγαλε το παρκέ και κάλεσε διακοσμητή.

Όμως και έμεινε. Εκτός από τον εμφύλιο, έζησε εδώ ως τον θάνατό της το 1964, σε ηλικία 93 ετών, και παρέμεινε στον κύριο όροφο ακόμη και αφού πούλησε το κτίριο το 1946. Σοβαρή, λιτή και κλειστή, δεν επέτρεψε ποτέ να τη φωτογραφίσουν μέσα στο διαμέρισμά της. Τις όμορφες μέρες καθόταν στο μπαλκόνι του κύριου ορόφου με τους δύο παπαγάλους της, τον Γκονθάλο και την Αμάγια, ενθύμια του πρώτου της συζύγου.

Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro

Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στην Casa Milà (La Pedrera).

Τα πέντε κομμάτια προσπερνούν τη σκάλα-γέφυρα της Αυλής των Πεταλούδων, τους θόλους σαν πρωσικά κράνη στον διάδρομο της σοφίτας και τα χερούλια των θυρών. Φωτογραφίστε ένα χερούλι ή μία από τις 29 καμινάδες, και το Chiaro βρίσκει από ποια χέρια πέρασε και γιατί ο Γκαουντί μπήκε στον κόπο, ενώ μπορείτε να συνεχίσετε να ρωτάτε ως την έξοδο.

Ποιες καμινάδες δεν πήραν ποτέ το ψηφιδωτό τους;Γιατί η Ροζάριο Σεζιμόν μισούσε αυτά τα ταβάνια;Είναι αληθινές αυτές οι ζωγραφιστές κολόνες;

Πριν πάτε

01

Πώς θα πάτε

Pg. de Gràcia 92, Eixample, 08008 Barcelona. Η στάση 1 βρίσκεται απέναντι από το κτίριο, στην άλλη πλευρά του Passeig de Gràcia. Η είσοδος προτεραιότητας για επισκέπτες με αναπηρία είναι στον αριθμό 92, και τα ηλεκτρονικά εισιτήρια έχουν δική τους είσοδο.

Μετρό, γραμμές 3 και 5, στάση Diagonal· Renfe, στάση Passeig de Gràcia· FGC, στάση Provença - La Pedrera. Λεωφορεία V15, V17, H10, H8, 7, 22, 24, 6, 33 και 34.

02

Εισιτήρια και είσοδος

  • Οι στάσεις 2 έως 5 απαιτούν εισιτήριο, και το La Pedrera Essential καλύπτει και τις τέσσερις: αυλές, διαμέρισμα, σοφίτα και ταράτσα. Οι ενήλικες πληρώνουν από 29 €, οι 12 έως 17 ετών 14,50 €, οι άνω των 65 και οι φοιτητές 22 €, και οι κάτω των 12 μπαίνουν δωρεάν. Στον ιστότοπο του φορέα είναι φθηνότερα απ' ό,τι στο ταμείο. Η αγορά από πριν συνιστάται αλλά δεν είναι υποχρεωτική.
  • Από τις 2 Νοεμβρίου 2026 έως τις 25 Φεβρουαρίου 2027 οι πόρτες ανοίγουν στις 9:00 και κλείνουν στις 18:30 καθημερινά, ενώ από τις 26 Φεβρουαρίου έως την 1η Νοεμβρίου 2027 το κλείσιμο μετατίθεται στις 20:30, με ειδικό ωράριο από τις 26 Δεκεμβρίου έως τις 3 Ιανουαρίου. Το σπίτι είναι κλειστό στις 25 Δεκεμβρίου 2026 και από τις 11 έως τις 17 Ιανουαρίου 2027. Αυτά είναι μόνο γενικά ωράρια: η σελίδα του εισιτηρίου Essential αναφέρει τελευταία είσοδο στις 17:15, οπότε υπολογίστε με αυτήν και ακολουθήστε την ώρα που θα σας δείξει η κράτηση.
  • Η βροχή κλείνει την ταράτσα. Σε αυτή την περίπτωση, ένα εισιτήριο που δεν έχει ακόμη επικυρωθεί μπορεί να μεταφερθεί σε άλλη ημερομηνία· ένα ήδη επικυρωμένο όχι.
  • Οι αυλές, το διαμέρισμα και η σοφίτα έχουν πρόσβαση χωρίς σκαλιά. Η ταράτσα είναι πολύ ανώμαλη: το ασανσέρ φτάνει σε μια εξέδρα στην έξοδό του με μερική θέα, αλλά τα αναπηρικά αμαξίδια δεν μπορούν να προχωρήσουν πιο πέρα, και το μέγιστο πλάτος αμαξιδίου που δέχεται ο φορέας είναι 63 εκ., οπότε με πιο φαρδύ αμαξίδιο επικοινωνήστε πρώτα μαζί του. Τα καροτσάκια μωρών μένουν στην είσοδο, όπου μπορείτε να τα αφήσετε όσο διαρκεί η επίσκεψη.
Επίσημα εισιτήρια →
03

Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός

Η La Pedrera έχει δικό της βιντεοξεναγό, χωρίς επιπλέον χρέωση: περιλαμβάνεται στην τιμή των εισιτηρίων Essential και Open Date, στα καταλανικά, ισπανικά, αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, πορτογαλικά, ιταλικά, ρωσικά, κινεζικά, ιαπωνικά και κορεατικά, και τον παραλαμβάνετε από ένα γκισέ στον διάδρομο πριν από τα ασανσέρ. Οι ξεναγήσεις με ξεναγό είναι για ομάδες, κατόπιν αιτήματος, και το εισιτήριο Premium είναι ξεχωριστή ξενάγηση για έως έξι άτομα. Για τον δικό μας δεν χρειάζεται να παραλάβετε τίποτα: αφηγήσεις στο δικό σας κινητό, με κάθε γραμμή γραμμένη κάτω από τον ήχο.

Επίσημος ιστότοπος →

Ερωτήσεις

Υπάρχει δωρεάν ηχητικός ξεναγός για την Casa Milà (La Pedrera);

Οι πέντε ιστορίες εδώ δεν κοστίζουν τίποτα, παίζουν στο δικό σας κινητό και έχουν κείμενο κάτω από την καθεμία. Ο άλλος είναι ο βιντεοξεναγός του φορέα, που περιλαμβάνεται στο εισιτήριο Essential και δεν δίνεται δωρεάν από μόνος του. Για ό,τι δεν αναφέρει κανένας από τους δύο, μια φωτογραφία με την εφαρμογή Chiaro ξεκινά τη συζήτηση.

Μπορώ να ακούσω τον ηχητικό ξεναγό της La Pedrera χωρίς εισιτήριο;

Ναι: η πρώτη στάση θέλει μόνο το πεζοδρόμιο απέναντι από την πρόσοψη. Τις υπόλοιπες μπορείτε επίσης να τις ακούσετε οπουδήποτε, αλλά για να σταθείτε εκεί που περιγράφουν χρειάζεστε εισιτήριο: αυλές, ταράτσα, σοφίτα και διαμέρισμα είναι όλα μέσα, και όλα τα καλύπτει το La Pedrera Essential.

Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός της Casa Milà (La Pedrera);

Ο επίσημος ξεναγός είναι βιντεοξεναγός, χωρίς ξεχωριστή χρέωση. Συνοδεύει τα εισιτήρια Essential και Open Date, σε 11 γλώσσες, και τον παίρνετε από το γκισέ στον διάδρομο πριν από τα ασανσέρ. Το ίδιο το Essential ξεκινά από 29 € για έναν ενήλικα.

Από πού αρχίζει η επίσκεψη και πόσο διαρκεί;

Μέσα, αρχίζει στον διάδρομο ανάμεσα στις δύο αυλές, και ο φορέας ονομάζει τα επίπεδα ισόγειο, ταράτσα, σοφίτα και διαμέρισμα στον τέταρτο όροφο. Τη σειρά την ορίζουν οι πινακίδες της ημέρας, και οι στάσεις μας λειτουργούν με όποια σειρά κι αν τις συναντήσετε. Η επίσκεψη Essential γίνεται χωρίς ξεναγό και διαρκεί περίπου από μία ώρα έως μιάμιση.

Ποιες μέρες είναι κλειστή η La Pedrera;

Καμία τακτική μέρα της εβδομάδας: το γενικό ωράριο καλύπτει από Δευτέρα έως Κυριακή και τις επίσημες αργίες. Κλείνει όμως στις 25 Δεκεμβρίου 2026 και από τις 11 έως τις 17 Ιανουαρίου 2027. Μόνο η ταράτσα κλείνει επίσης όταν βρέχει.

Είναι προσβάσιμη η Casa Milà με αναπηρικό αμαξίδιο;

Εν μέρει. Ασανσέρ και ράμπες συνδέουν χωρίς εμπόδια τις αυλές, τη σοφίτα και το Διαμέρισμα των Ενοικιαστών. Η ταράτσα είναι πολύ ανώμαλη, αν και μια εξέδρα στην έξοδο του ασανσέρ δίνει μερική θέα. Η είσοδος προτεραιότητας είναι στο Passeig de Gràcia 92, και αναπηρικά αμαξίδια μπορείτε να δανειστείτε με προηγούμενη κράτηση.

Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις

Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με την Casa Milà (La Pedrera).