Μουσείο Καλών Τεχνών · Σεβίλλη · Ανεξάρτητος ξεναγός
Ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Καλών Τεχνών της Σεβίλλης,
πέντε στάσεις, δωρεάν.
Πέντε ηχογραφήσεις που παίζουν απευθείας στο πρόγραμμα περιήγησης. Για όλα τα υπόλοιπα στις δεκατέσσερις αίθουσες του μουσείου, στρέψτε το Chiaro σε έναν πίνακα και θα σας πει την ιστορία του.
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης.
Η αποθέωση του Αγίου Θωμά Ακινάτη
Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης
Αυτό ήταν το δωρεάν κομμάτι
Αρκεί μια φωτογραφία: το Chiaro σάς παρουσιάζει το Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης έργο προς έργο.
Οι πέντε στάσεις · 12 λεπτά ήχου
Πέντε στάσεις, μία διαδρομή,
με τη σειρά που θα περπατήσετε.
Πέντε έργα σε ένα πρώην μοναστήρι: αυτή είναι ολόκληρη η ηχητική ξενάγηση στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης, μια διαδρομή που κάνετε μόνοι σας στο μουσείο που στα ισπανικά λέγεται Museo de Bellas Artes de Sevilla. Ξεκινά από την αίθουσα 5, την παλιά εκκλησία της μονής, με την Αποθέωση του Αγίου Θωμά Ακινάτη του Θουρμπαράν στον κυρίως ναό και τους πίνακες του Μουρίγιο για τους Καπουτσίνους στο ιερό· γυρίζει πίσω στο ισόγειο, στην αίθουσα 2, για το πορτρέτο του γιου του Γκρέκο και τον πήλινο Άγιο Ιερώνυμο του Τοριτζάνο· και ανεβαίνει την κεντρική σκάλα ως την αίθουσα 10, στους μοναχούς του Θουρμπαράν στο τραπέζι. Είναι περίπου 12 λεπτά ακρόασης. Κατά την εκτίμησή μας, το περπάτημα προσθέτει άλλα δέκα λεπτά περίπου, περισσότερα όταν η εκκλησία έχει κόσμο.
Οι αριθμοί των αιθουσών και τα στοιχεία καταλόγου προέρχονται από υλικό που δημοσιεύει το ίδιο το μουσείο μέσω της κυβέρνησης της Ανδαλουσίας (Junta de Andalucía): τη διαδρομή με τα σημαντικότερα έργα, τα σημειώματά του για μεμονωμένα έργα και το ενημερωτικό φυλλάδιο για τους επισκέπτες. Το Wikidata και η Βικιπαίδεια δίνουν τη δεύτερη πηγή για κάθε ιστορία. Τα έργα δανείζονται και αλλάζουν θέση, οπότε αν την ημέρα της επίσκεψής σας ένα έργο λείπει από την αίθουσά του ή η ετικέτα του διαφωνεί με αυτή τη σελίδα, εμπιστευτείτε την ετικέτα του μουσείου και στείλτε μας ένα μήνυμα για να διορθώσουμε τη δική μας.
Στάση 1 από 5 · Ισόγειο, αίθουσα 5 (η πρώην εκκλησία της μονής)
Η αποθέωση του Αγίου Θωμά Ακινάτη
Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν · 1631 · Λάδι σε μουσαμά, 486 × 385 εκ.
Προσέξτε
- Η ιδρυτική βούλα πάνω στο τραπέζι, κάτω στο κέντρο: ο Θουρμπαράν έγραψε πάνω της το όνομά του και τη χρονολογία 1631.
- Ο Κάρολος Ε΄, γονατιστός σε προσευχή μπροστά από τη δεξιά ομάδα, με μανδύα με ερμίνα, απέναντι από τους μοναχούς του ιδρυτή, στην άλλη πλευρά του τραπεζιού.
- Το περιστέρι ακριβώς πάνω από τον Άγιο Θωμά, που στέλνει τις ακτίνες του στο βιβλίο που εκείνος ετοιμάζεται να γράψει.
- Το τραπέζι με το κόκκινο κάλυμμα ανάμεσα στις δύο γονατιστές ομάδες, με τον σκούφο του διδάκτορα και τον κανονισμό του κολεγίου: μια μικρή νεκρή φύση μέσα σε έναν τεράστιο πίνακα αγίας τράπεζας.
Κείμενο (2:36)
Σταθείτε για λίγο στο πίσω μέρος του κυρίως ναού πριν πλησιάσετε. Αυτή η αίθουσα ήταν εκκλησία, η εκκλησία της μονής της Μερθέδ όπου στεγάζεται σήμερα το μουσείο, και ο πίνακας μπροστά σας φτιάχτηκε για την κύρια Αγία Τράπεζα μιας άλλης εκκλησίας. Έτσι τον βλέπετε περίπου όπως ήταν γραφτό: από κάτω, από απόσταση, με το βλέμμα ψηλά. Έχει ύψος τέσσερα μέτρα και ογδόντα έξι εκατοστά και πλάτος τρία μέτρα και ογδόντα πέντε. Είναι ο μεγαλύτερος πίνακας που έφτιαξε ποτέ ο Θουρμπαράν.
Το συμβόλαιο έχει ημερομηνία είκοσι μία Ιανουαρίου του 1631. Τετρακόσια δουκάτα, που τα πλήρωσε ο φράι Αλόνσο Ορτίθ Θαμπράνο, ηγούμενος και πρύτανης του δομινικανού κολεγίου του Αγίου Θωμά Ακινάτη εδώ στη Σεβίλλη, και σε αυτόν αποδίδεται συνήθως η απόφαση για το τι θα μπει και πού. Το κολέγιο ήθελε δύο πράγματα σε έναν πίνακα: τη δική του ίδρυση και τον προστάτη του άγιο στη δόξα του.
Διαβάστε τον από κάτω προς τα πάνω, σε τρεις ζώνες στοιβαγμένες σαν τα θεατρικά σκηνικά της εποχής. Κάτω είναι η ίδρυση. Στο τραπέζι στη μέση βρίσκεται η παπική βούλα που ίδρυσε το κολέγιο, και δίπλα της ένας σκούφος διδάκτορα, γιατί εδώ απονέμονταν οι ακαδημαϊκοί τίτλοι. Γονατιστός αριστερά, μπροστά από τους Δομινικανούς του, είναι ο ιδρυτής, ο φράι Ντιέγο ντε Ντέθα. Δεξιά, γονατιστός σε προσευχή μπροστά από την άλλη ομάδα, είναι ο αυτοκράτορας Κάρολος Ε΄· τα σημειώματα του ίδιου του μουσείου τον παρουσιάζουν ως εκείνον που υπογράφει τη βούλα. Μία από τις μορφές με τους διδακτορικούς μανδύες πίσω του μπορεί να είναι ο ίδιος ο Θουρμπαράν.
Η μεσαία ζώνη ανήκει στον Θωμά, που τον σηκώνει ένα σύννεφο ανάμεσα στους τέσσερις Λατίνους Πατέρες της Εκκλησίας, τον Γρηγόριο, τον Αμβρόσιο, τον Ιερώνυμο και τον Αυγουστίνο, τα βιβλία των οποίων μελετούσαν οι φοιτητές του. Το περιστέρι του Αγίου Πνεύματος αιωρείται ακριβώς πάνω από το κεφάλι του: είναι η στιγμή που του δίνεται η Θεολογική Σύνοψη. Ακόμη πιο ψηλά, ο Χριστός και η Παναγία κάθονται αριστερά, ο Απόστολος Παύλος και ο Άγιος Δομίνικος δεξιά.
Έπειτα, το ταξίδι. Το 1810, με τους Γάλλους στη Σεβίλλη, ο πίνακας μεταφέρθηκε στο Αλκάθαρ, μετά στο Παρίσι, στην προσωπική συλλογή του στρατάρχη Σουλτ, και από το 1813 στο Μουσείο Ναπολέοντα. Τον Οκτώβριο του 1815 έφτασε στη Μαδρίτη μέσα σε ένα κιβώτιο και έμεινε στην Ακαδημία του Σαν Φερνάντο ώσπου στάλθηκε πίσω στη Σεβίλλη το 1819. Για χρόνια πηγαινοερχόταν ανάμεσα στο κολέγιο και τον καθεδρικό ναό, και το 1840, αφού δημεύτηκαν τα μοναστήρια, ήρθε εδώ οριστικά. Η τελευταία του συντήρηση έγινε στο Πράδο το 1988.
Πριν προχωρήσετε, γυρίστε σε εκείνο το έγγραφο πάνω στο τραπέζι, κάτω στο κέντρο. Ο Θουρμπαράν έγραψε πάνω του το όνομά του και τη χρονολογία 1631, οπότε η υπογραφή του ζωγράφου βρίσκεται πάνω στο ίδιο το έγγραφο που ίδρυσε το κολέγιο.
Στάση 2 από 5 · Ισόγειο, αίθουσα 5 (η πρώην εκκλησία της μονής), η σειρά των Καπουτσίνων
Οι Αγίες Ιούστα και Ρουφίνα
Μπαρτολομέ Εστέμπαν Μουρίγιο · Περίπου 1666 · Λάδι σε μουσαμά, 200 × 176 εκ.
Προσέξτε
- Η Χιράλδα, που την κρατούν ανάμεσά τους οι δύο αδελφές: κατά τον θρύλο της Σεβίλλης, κράτησαν τον πύργο όρθιο σε έναν σεισμό.
- Η ίδια η επιφάνεια του πύργου. Όταν τη ζωγράφιζε ο Μουρίγιο, η Χιράλδα είχε ακόμη τις τοιχογραφίες του Λουίς ντε Βάργας, μία από τις οποίες έδειχνε αυτές τις δύο αγίες, οπότε κρατούν μια εικόνα του εαυτού τους.
- Τα πήλινα κανάτια και τα λευκά εφυαλωμένα μπολ στο δάπεδο, η τέχνη των αδελφών ως αγγειοπλαστών, ζωγραφισμένα από έναν καλλιτέχνη χωρίς καμία γνωστή νεκρή φύση στο όνομά του.
- Τα δύο πρόσωπα: η Ιούστα, με τον ροζ χιτώνα και τον χρυσαφένιο μανδύα, σας κοιτάζει κατάματα· η Ρουφίνα, στα κόκκινα και τα πράσινα, σηκώνει τα μάτια ψηλά.
Κείμενο (2:27)
Περπατήστε κατά μήκος του κυρίως ναού ως το ιερό της παλιάς εκκλησίας. Σχεδόν ό,τι βλέπετε γύρω σας τώρα είναι Μουρίγιο, κρεμασμένο όπως το άφησε ο ίδιος. Από το 1665 ως το 1669 ζωγράφισε δεκαέξι πίνακες για την εκκλησία των Καπουτσίνων μοναχών της Σεβίλλης, για την κύρια Αγία Τράπεζα και τα πλαϊνά παρεκκλήσια, και το μουσείο τους έχει τοποθετήσει εδώ ακολουθώντας την αρχική τους διάταξη. Το αποκαλεί το πιο εμβληματικό σημείο του κτιρίου, και δύσκολα θα διαφωνήσει κανείς.
Κοιτάξτε πρώτα ψηλά, στην κορυφή του ρετάμπλ. Ο πίνακας στην κορυφή είναι το Ιωβηλαίο της Πορτσιούνκολα, το μόνο κομμάτι της σειράς που κατέληξε έξω από τη Σεβίλλη. Ανήκει στο Μουσείο Βάλραφ-Ρίχαρτς της Κολωνίας και βρίσκεται εδώ ως προσωρινή παρακαταθήκη, πράγμα που σημαίνει ότι, προς το παρόν, το ρετάμπλ είναι ξανά ολόκληρο. Τη θέση αυτή την κατείχε παλιότερα η τεράστια Άμωμη Σύλληψη του Μουρίγιο, γνωστή ως Λα Κολοσάλ. Έχει κατέβει χαμηλότερα, και τώρα μπορείτε να τη δείτε πολύ πιο κοντά.
Τώρα βρείτε τις δύο νεαρές γυναίκες με έναν πύργο ανάμεσά τους. Είναι η Ιούστα και η Ρουφίνα, αδελφές που πουλούσαν πήλινα σκεύη δίπλα στην πύλη της Τριάνα, και ο πύργος είναι η Χιράλδα. Ο πίνακάς τους είχε τιμητική θέση στην κύρια Αγία Τράπεζα, και όχι τυχαία: οι μοναχοί έχτισαν το μοναστήρι τους σε μια γη που περιλάμβανε ένα ερημητήριο αφιερωμένο σε αυτές τις δύο αγίες, εκεί όπου λεγόταν ότι πέθαναν.
Η ιστορία που λέει η Σεβίλλη πηγαίνει πίσω στο έτος 287. Μια πομπή που μετέφερε το άγαλμα της θεάς Σαλαμπόνα τους ζήτησε μια προσφορά. Εκείνες αρνήθηκαν, τα αγγεία τους έγιναν κομμάτια, κι αυτές με τη σειρά τους έσπασαν το είδωλο, και ο Ρωμαίος έπαρχος Διογενιανός διέταξε να τις βασανίσουν και να τις φυλακίσουν ώσπου πέθαναν. Έτσι τα κλαδιά φοίνικα στα χέρια τους είναι τα βάγια του μαρτυρίου, και ο ταπεινός πηλός στα πόδια τους είναι η τέχνη τους. Η Χιράλδα ήρθε αργότερα. Ο θρύλος λέει ότι οι αδελφές την κράτησαν όρθια στον σεισμό του 1503 και ξανά στον σεισμό της Λισαβόνας του 1755, και από τότε η Σεβίλλη τις ζωγραφίζει μαζί με τον πύργο της.
Κοιτάξτε προσεκτικά αυτόν τον πύργο. Όταν τον ζωγράφιζε ο Μουρίγιο, η Χιράλδα είχε ακόμη τοιχογραφίες του Λουίς ντε Βάργας, και μία από αυτές έδειχνε τις ίδιες αυτές αδελφές. Οι αγίες κρατούν ένα κτίριο με τη δική τους εικόνα πάνω του.
Μετά κοιτάξτε κάτω. Δεν είναι γνωστή καμία αυτοτελής νεκρή φύση του Μουρίγιο, κι όμως αυτά τα απλά πήλινα κανάτια και τα λευκά εφυαλωμένα μπολ θα μπορούσαν να σταθούν μόνα τους, και οδηγούν το βλέμμα σας πίσω, σε έναν δρόμο, σε δύο καμάρες και σε έναν ερειπωμένο πύργο. Τέλος, τα πρόσωπα. Η Ιούστα, με τον ροζ χιτώνα και τον χρυσαφένιο μανδύα, σας κοιτάζει ήρεμα στα μάτια. Η Ρουφίνα, στα κόκκινα και τα πράσινα, σηκώνει το βλέμμα της ψηλά, σαν να παρακαλεί τον ουρανό να προστατέψει την πόλη που κρατά.
Στάση 3 από 5 · Ισόγειο, αίθουσα 2 (Αναγέννηση)
Πορτρέτο του Χόρχε Μανουέλ Θεοτοκόπουλου
Δομήνικος Θεοτοκόπουλος (Ελ Γκρέκο) · Περίπου 1600–1605 · Λάδι σε μουσαμά, 74 × 50,5 εκ.
Προσέξτε
- Το κολάρο με τις πτυχώσεις. Σε σημεία το χρώμα είναι τόσο λεπτό, που το πινέλο μόλις άγγιξε τον μουσαμά.
- Η παλέτα και η δέσμη από πινέλα στο αριστερό του χέρι, κρατημένα με την άνεση ενός ευπατρίδη και όχι με τη λαβή ενός τεχνίτη.
- Πόσο λίγα χρώματα χρειάζεται όλος ο πίνακας: λευκό, κιννάβαρι, ώχρα και μαύρο.
Κείμενο (2:00)
Περπατήστε πίσω στο ισόγειο ως την αίθουσα 2, την αίθουσα της Αναγέννησης. Μετά την κλίμακα της εκκλησίας, αυτό είναι ένα ξάφνιασμα: εβδομήντα τέσσερα εκατοστά επί πενήντα και μισό, ένας άντρας στα μαύρα πάνω σε σκούρο φόντο, και ο μοναδικός Γκρέκο που έχει αυτό το μουσείο.
Σε όλο τον δέκατο ένατο αιώνα, ο κόσμος τον θεωρούσε αυτοπροσωπογραφία. Οι περισσότεροι μελετητές συμφωνούν πλέον ότι δείχνει τον γιο του, τον Χόρχε Μανουέλ, τον μοναδικό του γιο, που έγινε αρχιτέκτονας, γλύπτης και ζωγράφος όπως ο πατέρας του. Τον προδίδει το πρόσωπό του. Τα ίδια χαρακτηριστικά εμφανίζονται στην Παναγία του Ελέους του Γκρέκο στο Ιγέσκας, και οι υπεύθυνοι εκείνου του προσκυνήματος παραπονέθηκαν ότι ο ζωγράφος είχε βάλει τον ανιψιό του στον πίνακά τους. Ανιψιός, εκείνα τα χρόνια, ήταν η ευγενική λέξη για έναν γιο γεννημένο εκτός γάμου.
Κοιτάξτε τα χέρια. Στο δεξί, ένα μόνο πινέλο, κρατημένο ελαφριά. Στο αριστερό, η παλέτα και μια ολόκληρη δέσμη πινέλα. Το μουσείο το διαβάζει ως επιχείρημα, όχι ως στιγμιότυπο. Η ζωγραφική στην Ισπανία κατατασσόταν ακόμη συχνά στις ταπεινές, χειρωνακτικές τέχνες, κι εδώ βλέπουμε έναν ζωγράφο ντυμένο με τη σοβαρή ισπανική μόδα γύρω στο 1600, μαύρο γιλέκο, τεράστιο κολλαρισμένο κολάρο, να κρατά τα εργαλεία του με την άνεση ανθρώπου που κρατά τα γάντια του. Η ζωγραφική, λέει το πορτρέτο, είναι τέχνη για ευπατρίδες.
Τα χρώματα είναι εξίσου λιγοστά. Το μουσείο μετρά τέσσερα σε όλο τον πίνακα: λευκό, κιννάβαρι, ώχρα και μαύρο, και ελάχιστα άλλα. Το χρώμα είναι παχύ εκεί όπου το φως πέφτει στο πρόσωπο, ενώ στο κολάρο είναι τόσο λεπτό που το πινέλο μόλις άγγιξε τον μουσαμά, κι έτσι ένας σωρός από κολλαρισμένο λινό φαίνεται αβαρής.
Στη Σεβίλλη έφτασε μέσα από βασιλικά χέρια. Το 1838 κρεμόταν στην Ισπανική Πινακοθήκη του βασιλιά Λουδοβίκου Φιλίππου στο Λούβρο, και το 1853 πουλήθηκε στον οίκο δημοπρασιών Κρίστις. Πέρασε στους δούκες του Μονπανσιέ, στο ανάκτορο του Σαν Τέλμο στη Σεβίλλη, και το 1897 η ινφάντα Μαρία Λουίσα Φερνάντα των Βουρβόνων τον δώρισε στο μουσείο. Πριν φύγετε, βρείτε την υπογραφή: ελληνικά γράμματα, γραμμένα σε συνεχή γραφή, ένας ζωγράφος γεννημένος στην Κρήτη που υπογράφει το πορτρέτο του Ισπανού γιου του.
Στάση 4 από 5 · Ισόγειο, αίθουσα 2 (Αναγέννηση)
Ο μετανοών Άγιος Ιερώνυμος
Πιέτρο Τοριτζάνο · Περίπου 1525 · Πολύχρωμη τερακότα, 224 × 126 × 160 εκ.
Προσέξτε
- Οι μύες. Το μουσείο ξεχωρίζει την ένταση που διατρέχει όλο το σώμα· οι γλύπτες της Σεβίλλης μάθαιναν ανατομία από αυτή τη μορφή για έναν αιώνα.
- Το κεφάλι, που το μουσείο το ξεχωρίζει για την εκφραστική του δύναμη. Πηγαίνετε στο πλάι για να το δείτε σε προφίλ.
- Η επιφάνεια: είναι ζωγραφισμένη τερακότα, ψημένος πηλός, όχι ξύλο ούτε πέτρα.
Κείμενο (2:20)
Γυρίστε στην ίδια αίθουσα και θα βρεθείτε μπροστά στο έργο που το μουσείο βάζει πρώτο στη δική του λίστα με όσα δεν πρέπει να χάσετε. Είναι από πηλό. Ψημένο και ζωγραφισμένο πηλό, ύψους 224 εκατοστών: ένας γέρος γονατισμένος στο ένα γόνατο, με έναν σταυρό υψωμένο στο χέρι, και κάθε μυς του σώματός του τεντωμένος.
Ο δημιουργός του ερχόταν με φήμη. Ο Πιέτρο Τοριτζάνο μεγάλωσε στη Φλωρεντία του Λορέντζο των Μεδίκων, σύγχρονος του Μιχαήλ Αγγέλου, και όταν, νέοι ακόμη, αντέγραφαν οι δυο τους τις τοιχογραφίες του Μαζάτσο στην εκκλησία του Καρμίνε, ο Τοριτζάνο έχασε την ψυχραιμία του και του έδωσε μια γροθιά. Η μύτη του Μιχαήλ Αγγέλου έμεινε σπασμένη για όλη του τη ζωή, και ο Τοριτζάνο αναγκάστηκε να φύγει από τη Φλωρεντία. Αργότερα δούλεψε στην Αγγλία, όπου ο τάφος του Ερρίκου Ζ΄ και της βασίλισσάς του στο Αβαείο του Ουέστμινστερ είναι δικό του έργο.
Έφτασε στη Σεβίλλη το 1521 και έμεινε ως τον θάνατό του, το 1528. Πολύ λίγα από όσα έφτιαξε εδώ σώζονται, και αυτή η μορφή, φτιαγμένη για τη μονή του Σαν Χερόνιμο ντε Μπουεναβίστα, είναι το καλύτερο από αυτά. Σύμφωνα με τον Τζόρτζο Βαζάρι, μοντέλο ήταν ένας γέρος υπηρέτης των Μπότι, μιας οικογένειας Φλωρεντινών εμπόρων που ζούσε στη Σεβίλλη. Μπορείτε να το πιστέψετε. Αυτό είναι ένα συγκεκριμένο γέρικο σώμα, όχι ένα ιδανικό, και το μουσείο ξεχωρίζει την ένταση σε κάθε μυ και τη δύναμη του κεφαλιού. Ο Ιερώνυμος κάνει μετάνοια στην έρημο, και η πέτρα με την οποία χτυπούσε τον εαυτό του είναι μέρος της ιστορίας.
Για τη Σεβίλλη έγινε το πρότυπο. Ο ψημένος πηλός δεν ήταν κάτι καινούργιο εδώ· ήταν παραδοσιακό υλικό στην Ιταλία και είχε ήδη ριζώσει στη γλυπτική της πόλης. Καινούργιο ήταν αυτό που μπορούσε να πετύχει μαζί του ένας Φλωρεντινός, και το μουσείο αποκαλεί αυτή τη μορφή αρχέτυπο για τη γλυπτική της Σεβίλλης. Τον επόμενο αιώνα, ο Χουάν Μαρτίνεθ Μοντανιές, ο μεγάλος γλύπτης του σεβιλλιάνικου μπαρόκ, σκάλισε έναν μετανοούντα Άγιο Ιερώνυμο και έναν μετανοούντα Άγιο Δομίνικο που, κατά τα λόγια του μουσείου, δεν μπορούν να κριθούν χωρίς αυτόν. Λέγεται ότι ο Γκόγια, περνώντας από εδώ, σταμάτησε δύο φορές στη μονή μόνο και μόνο για να τον δει.
Το τέλος του Τοριτζάνο ταιριάζει με την αρχή του. Ο θυμός του τον έφερε μπροστά στην Ισπανική Ιερά Εξέταση, και πέθανε στη φυλακή το 1528. Κατά την εκδοχή του Βαζάρι, ο δούκας του Άρκος τον πλήρωσε λιγότερο απ' όσο έπρεπε για μια Παναγία με το Θείο Βρέφος, και ο Τοριτζάνο την κατέστρεψε με τη σμίλη του. Πηγαίνετε τώρα στο πλάι και κοιτάξτε το κεφάλι, πλασμένο σε πηλό από έναν άνθρωπο που έβγαζε εχθρούς όπου κι αν πήγαινε.
Στάση 5 από 5 · Πρώτος όροφος, αίθουσα 10 (Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν)
Ο Άγιος Ούγος στην τραπεζαρία των Καρθουσιανών
Φρανθίσκο ντε Θουρμπαράν · Περίπου 1655 · Λάδι σε μουσαμά, 262 × 307 εκ.
Προσέξτε
- Ο πίνακας στον πίσω τοίχο: η Παναγία και ο Άγιος Ιωάννης, προστάτες της Καρθουσιανής μονής, που νήστεψαν και οι δύο.
- Τα γαλανόλευκα πιάτα και οι κανάτες με το έμβλημα της μονής, τοποθετημένα εναλλάξ κατά μήκος του τραπεζιού.
- Ο επίσκοπος Ούγος, η σκυφτή μορφή στα δεξιά, και ο ακόλουθός του, όρθιος στη μέση της αίθουσας.
Κείμενο (2:20)
Ανεβείτε την κεντρική σκάλα στον πρώτο όροφο και βρείτε την αίθουσα 10, που είναι αφιερωμένη στον Θουρμπαράν. Αυτός ο πίνακας έχει διαστάσεις δύο μέτρα και εξήντα δύο επί τρία μέτρα και επτά, και σχεδόν τίποτα μέσα του δεν κινείται.
Ήταν ένας από τους τρεις πίνακες που έφτιαξε για το σκευοφυλάκιο της Καρθουσιανής μονής της Σάντα Μαρία δε λας Κουέβας στη Σεβίλλη, καθένας για έναν κανόνα της ζωής των Καρθουσιανών. Ο ένας για τη σιωπή, ο άλλος για την ευλάβεια στην Παναγία. Αυτός εδώ για τη νηστεία.
Η ιστορία είναι παράξενη. Γύρω στο 1084, την Κυριακή πριν από την Τετάρτη των Τεφρών, ο Ούγος, επίσκοπος της Γκρενόμπλ, έστειλε κρέας στους επτά μοναχούς που είχαν ιδρύσει εκεί την Καρθουσιανή μονή. Εκείνοι άρχισαν να διαφωνούν για το αν μπορούσαν να ζήσουν για πάντα χωρίς κρέας, και στη μέση της διαφωνίας έπεσαν σε έναν ύπνο που κράτησε σαράντα πέντε ημέρες. Όταν ο Ούγος ήρθε να τους επισκεφθεί, ξύπνησαν. Το κρέας στα πιάτα τους είχε γίνει στάχτη, κι αυτό έλυσε το ζήτημα.
Αυτή είναι λοιπόν η στιγμή του ξυπνήματος. Ο επίσκοπος είναι η σκυφτή μορφή στα δεξιά, ο ακόλουθός του στέκεται στη μέση, και οι μοναχοί κάθονται με τα λευκά τους ράσα κατά μήκος ενός τραπεζιού σε σχήμα Γ, σαν να είναι σκαλισμένοι σε πέτρα. Τα λόγια του ίδιου του μουσείου δύσκολα βελτιώνονται: ψυχρός, στατικός, απολιθωμένος, έξω από τον χρόνο. Αποκαλεί επίσης τον πίνακα πινακοθήκη πορτρέτων.
Κοιτάξτε τώρα το τραπέζι, γιατί εδώ ο Θουρμπαράν επέτρεψε στον εαυτό του λίγη απόλαυση. Λευκά πιάτα με γαλάζια διακόσμηση. Πήλινες κανάτες με το έμβλημα της μονής, τοποθετημένες εναλλάξ. Ψωμί, και μαχαίρια αφημένα κάτω. Το τραπεζομάντιλο πέφτει ως το πάτωμα σε ένα ίσιο, ανοιχτόχρωμο φύλλο, και ο τοίχος πίσω είναι χτισμένος με λεπτές, προσεκτικές λαζούρες.
Μετά κοιτάξτε ψηλά τον πίνακα που κρέμεται στον πίσω τοίχο. Δείχνει την Παναγία και τον Άγιο Ιωάννη, τους προστάτες της μονής, και νήστεψαν και οι δύο: η Μαρία στη φυγή στην Αίγυπτο, ο Ιωάννης στην έρημο. Ακόμη και η διακόσμηση σε αυτή την αίθουσα τηρεί τον κανόνα.
Οι Γάλλοι μετακίνησαν κι αυτόν. Το 1810 μεταφέρθηκε από τη μονή στο Βασιλικό Αλκάθαρ, επέστρεψε στους μοναχούς το 1813 και ήρθε στο μουσείο το 1840. Το μουσείο τον χρονολογεί γύρω στο 1655· κάποιοι μελετητές τον τοποθετούν στις αρχές της δεκαετίας του 1630. Όπως και να έχει, σήμερα κρέμεται μια σκάλα πάνω από την εκκλησία με τους πίνακες του Μουρίγιο, σε μια αίθουσα με λευκά ράσα και γαλανόλευκα πιάτα.
Ανεξάρτητος ξεναγός · Chiaro
Στρέψτε το Chiaro σε ό,τι βλέπετε στο Μουσείο Καλών Τεχνών.
Πέντε στάσεις είναι μια αρχή, όχι όλο το μουσείο. Μόνο στον πρώτο όροφο υπάρχουν αίθουσες με τον Βαλντές Λεάλ, τους συνεχιστές του Μουρίγιο και τη Σεβίλλη του δέκατου ένατου αιώνα. Φωτογραφίστε οποιονδήποτε πίνακα, γλυπτό ή σύνθεση από πλακάκια στα περιστύλια: το Chiaro σάς λέει τι είναι, από ποιο μοναστήρι το πήρε το κράτος, και συνεχίζει με όποια ερώτηση σας έρθει στο μυαλό.
Πριν πάτε
Πώς θα πάτε
Plaza del Museo 9, 41001 Σεβίλλη. Η κύρια είσοδος βλέπει στην πλατεία, την Plaza del Museo.
Το μουσείο εξυπηρετούν τα αστικά λεωφορεία C3, C4, C5, 6, 43, CC, 13, 14, B2 και B5. Ο πλησιέστερος υπεραστικός σταθμός λεωφορείων είναι η Plaza de Armas, και υπάρχουν πιάτσες ταξί στην Calle Marqués de Paradas, στην Plaza del Duque και στο Hotel Colón.
Εισιτήρια
- Κλειστό τις Δευτέρες, εκτός από Δευτέρα που πέφτει παραμονή επίσημης αργίας ή Δευτέρα που είναι η ίδια μία από τις αργίες κατά τις οποίες ανοίγει το μουσείο. Κλείνει επίσης την 1η και την 6η Ιανουαρίου, την 1η Μαΐου και στις 24, 25 και 31 Δεκεμβρίου.
- Από τον Σεπτέμβριο ως τον Ιούλιο, το ωράριο είναι 09:00–21:00 Τρίτη έως Σάββατο και 09:00–15:00 Κυριακές και αργίες. Τον Αύγουστο κλείνει στις 15:00 κάθε μέρα που είναι ανοιχτό.
- Η είσοδος κοστίζει 1,50 ευρώ και είναι δωρεάν για πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ταυτότητα. Τα τελευταία 25 εισιτήρια πωλούνται 45 λεπτά πριν από το κλείσιμο, και οι αίθουσες σταματούν να δέχονται κόσμο 30 λεπτά πριν.
- Σακίδια και αποσκευές δεν επιτρέπονται στις αίθουσες· υπάρχουν θυρίδες φύλαξης. Επιτρέπονται φωτογραφίες για προσωπική χρήση, όχι όμως φλας, τρίποδα και κοντάρια σέλφι.
Ο επίσημος ηχητικός ξεναγός
Ο ξεναγός του ίδιου του μουσείου βρίσκεται στην EspaciosCultura@, μια δωρεάν εφαρμογή για iPhone και Android που καλύπτει τα εκτεθειμένα έργα και λειτουργεί μόνο με ενεργοποιημένο Bluetooth. Ο δικός μας δεν χρειάζεται ούτε λήψη ούτε Bluetooth: πέντε έργα, ηχογραφημένα, που παίζουν στο πρόγραμμα περιήγησης, με κάθε λέξη γραμμένη κάτω από κάθε ηχογράφηση.
Επίσημος ιστότοπος →Ερωτήσεις
Υπάρχει δωρεάν ηχητική ξενάγηση στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης;
Ναι, και μάλιστα δύο. Το μουσείο προσφέρει τη δική του δωρεάν εφαρμογή, την EspaciosCultura@, που θέλει ενεργοποιημένο Bluetooth. Και αυτή η σελίδα έχει πέντε δωρεάν ηχογραφήσεις που παίζουν στο πρόγραμμα περιήγησης, η καθεμιά με το κείμενό της από κάτω· για οτιδήποτε άλλο στους τοίχους, η εφαρμογή Chiaro σάς μιλά από μια φωτογραφία.
Πόσο κοστίζει ο επίσημος ηχητικός ξεναγός του Μουσείου Καλών Τεχνών της Σεβίλλης;
Τίποτα. Ο ξεναγός του μουσείου είναι η εφαρμογή EspaciosCultura@, δωρεάν λήψη για iPhone και Android. Η ίδια η είσοδος κοστίζει 1,50 ευρώ, και οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης μπαίνουν δωρεάν με ταυτότητα.
Πού βρίσκεται η Αποθέωση του Αγίου Θωμά Ακινάτη του Θουρμπαράν στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης;
Στην αίθουσα 5, στο ισόγειο, που ήταν η εκκλησία της μονής της Μερθέδ. Κρέμεται ανάμεσα στους μεγάλους πίνακες αγίας τράπεζας κατά μήκος του κυρίως ναού, με τη σειρά του Μουρίγιο για τους Καπουτσίνους στο ιερό της εκκλησίας.
Είναι κλειστό το Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης τις Δευτέρες;
Ναι, εκτός από Δευτέρα πριν από επίσημη αργία ή Δευτέρα που είναι η ίδια μία από τις αργίες κατά τις οποίες ανοίγει το μουσείο· τότε ισχύει το ωράριο αργίας, ως τις 15:00. Το μουσείο αναφέρει ως Δευτέρες λειτουργίας το 2026 τις 5 Ιανουαρίου, 12 Οκτωβρίου, 2 Νοεμβρίου και 7 Δεκεμβρίου. Είναι επίσης κλειστό την 1η και την 6η Ιανουαρίου, την 1η Μαΐου και στις 24, 25 και 31 Δεκεμβρίου.
Πόσο κοστίζει η είσοδος στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης;
Η γενική είσοδος κοστίζει 1,50 ευρώ. Οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης με ταυτότητα και τα μέλη του ICOM μπαίνουν δωρεάν, όπως και όλοι στις 28 Φεβρουαρίου, 18 Μαΐου, 27 Σεπτεμβρίου και 4 Δεκεμβρίου.
Πού βρίσκονται οι πίνακες του Μουρίγιο στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης;
Κυρίως στην αίθουσα 5, την παλιά εκκλησία, όπου οι πίνακες που έφτιαξε για τους Καπουτσίνους μοναχούς κρέμονται στην αρχική τους διάταξη. Η αίθουσα 7 στον πρώτο όροφο είναι αφιερωμένη στον Μουρίγιο και τους συνεχιστές του.
Περισσότερες ηχητικές ξεναγήσεις
Δημιουργία του Chiaro. Δεν συνδέεται με το Μουσείο Καλών Τεχνών της Σεβίλλης.