İçeriğe geç

Museo de Bellas Artes · Sevilla · Bağımsız rehber

Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.

Doğrudan tarayıcıda çalan beş kayıt. Müzenin on dört salonunun geri kalanı için Chiaro'yu bir tabloya doğrultun, size hikâyesini anlatsın.

App Store'dan İndirin

Chiaro tarafından hazırlandı. Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi ile bağlantılı değildir.

9:41

Aziz Thomas Aquinas'ın Apoteozu

Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi

0:00 2:28
Durak 1 / 5

Beş durak · 11 dakikalık anlatım

Beş durak, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.

Beş eser, eski bir manastır: Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi için hazırladığımız bu sesli rehberin tamamı bu; İspanyolca adıyla Museo de Bellas Artes de Sevilla'da kendi başınıza izleyeceğiniz bir rota. Rota, manastırın eski kilisesi olan 5 numaralı salonda başlar: nefte Zurbarán'ın Aziz Thomas Aquinas'ın Apoteozu, baş tarafta Murillo'nun Kapuçin resimleri. Ardından zemin katta geri dönüp El Greco'nun oğlunun portresi ve Torrigiano'nun pişmiş topraktan Aziz Hieronymus'u için 2 numaralı salona gider, ana merdivenden 10 numaralı salona çıkarak sofradaki Zurbarán keşişleriyle biter. Toplam dinleme süresi yaklaşık 11 dakika. Bizim hesabımıza göre yürüyüş buna on dakika kadar ekler; kilise kalabalıksa daha uzun sürer.

Salon numaraları ve katalog bilgileri, müzenin Endülüs Özerk Yönetimi (Junta de Andalucía) aracılığıyla yayımladığı kendi malzemelerinden alındı: öne çıkan eserler rotası, tek tek eserler hakkındaki notları ve ziyaretçi broşürü. Her hikâyenin ikinci kaynağı Wikidata ve Wikipedia. Eserler ödünç verilebilir, yerleri değişebilir; ziyaret ettiğiniz gün bir eser salonundan ayrılmışsa ya da etiketi ile bu sayfa birbirini tutmuyorsa müzenin etiketine güvenin ve bize yazın ki biz de kendimizinkini düzeltelim.

Durak 1 / 5 · Zemin kat, Salon 5 (eski manastır kilisesi)

Aziz Thomas Aquinas'ın Apoteozu

Francisco de Zurbarán · 1631 · Tuval üzerine yağlıboya, 486 × 385 cm

Şunlara dikkat edin

  • Alt ortada, masanın üstündeki kuruluş fermanı: Zurbarán adını ve 1631 yılını onun üstüne yazdı.
  • Sağdaki grubun başında, kakım kürkü kenarlı peleriniyle dua ederek diz çökmüş V. Karl; masanın öbür yanındaki kurucunun keşişlerine bakıyor.
  • Aziz Thomas'ın tam üstündeki güvercin: ışınlarını, Thomas'ın yazmak üzere olduğu kitabın üstüne gönderiyor.
  • Diz çökmüş iki grubun arasındaki kırmızı örtülü masa, üstünde doktora başlığı ve kolej tüzüğüyle: dev bir sunak resminin içinde küçük bir natürmort.
Konuşma metni (2:28)

Tabloya yürümeden önce bir an nefin arka tarafında durun. Bu salon bir kiliseydi, müzenin bugün kullandığı Merced manastırının kilisesi; karşınızdaki tuval ise başka bir kilisenin ana sunağı için yapıldı. Yani onu aşağı yukarı amaçlandığı gibi görüyorsunuz: aşağıdan, uzaktan, başınızı kaldırarak. Yüksekliği dört metre seksen altı, genişliği üç metre seksen beş santim. Zurbarán'ın yaptığı en büyük resim bu.

Sözleşme yirmi bir Ocak 1631 tarihlidir. Dört yüz duka; parayı, Sevilla'daki Dominiken Aziz Thomas Aquinas kolejinin başrahibi ve rektörü Fray Alonso Ortiz Zambrano ödedi ve neyin nereye konacağına genellikle onun karar verdiği kabul edilir. Kolej tek bir resimde iki şey istiyordu: kendi kuruluşunu ve koruyucu azizinin göksel yüceliğini.

Resmi aşağıdan yukarıya, dönemin sahne dekorları gibi üst üste dizilmiş üç kuşak hâlinde okuyun. En altta kuruluş var. Ortadaki masada koleji kuran papalık fermanı, yani bulla duruyor; yanında bir doktora başlığı var, çünkü akademik unvanlar burada veriliyordu. Solda, Dominikenlerinin başında diz çökmüş olan kurucu Fray Diego de Deza. Sağda, öbür grubun başında dua ederek diz çökmüş olan İmparator V. Karl; müzenin kendi notlarına göre fermanı imzalayan odur. Arkasındaki doktora cüppeli figürlerden biri Zurbarán'ın kendisi olabilir.

Orta kuşak Thomas'ındır: dört Latin Kilise Babası'nın, yani Gregorius, Ambrosius, Hieronymus ve Augustinus'un arasında bir bulutun üstünde taşınıyor; öğrencileri bu babaların kitaplarını okurdu. Kutsal Ruh'un güvercini tam başının üstünde süzülüyor: Summa Theologica'nın ona verildiği an budur. Daha yukarıda solda İsa ile Meryem, sağda Aziz Pavlus ile Aziz Dominikus oturuyor.

Sonra yolculuk. 1810 yılında, Fransızlar Sevilla'dayken, tuval önce Alcázar'a, sonra Paris'e, Mareşal Soult'un kendi koleksiyonuna götürüldü; 1813 yılından itibaren de Musée Napoléon'daydı. 1815 yılının Ekim ayında bir sandık içinde Madrid'e ulaştı ve 1819 yılında Sevilla'ya geri gönderilene kadar San Fernando Akademisi'nde kaldı. Yıllarca kolejle katedral arasında gidip geldi ve 1840 yılında, dinî kurumların mülklerine el konulduktan sonra, kalıcı olarak buraya geldi. Son restorasyonu 1988 yılında Prado'da yapıldı.

Yolunuza devam etmeden önce masadaki o belgeye, alt ortaya tekrar bakın. Zurbarán adını ve 1631 yılını onun üstüne yazdı; yani ressamın imzası, koleji kuran belgenin ta kendisinde duruyor.

Durak 2 / 5 · Zemin kat, Salon 5 (eski manastır kilisesi), Kapuçin serisi

Azize Justa ve Rufina

Bartolomé Esteban Murillo · Yaklaşık 1666 · Tuval üzerine yağlıboya, 200 × 176 cm

Şunlara dikkat edin

  • İki kız kardeşin arasında tuttukları Giralda: Sevilla efsanesine göre kuleyi bir depremde ayakta tutan onlardı.
  • Kulenin yüzeyi. Murillo resmi yaptığında Giralda'da hâlâ Luis de Vargas'ın freskleri vardı ve bunlardan biri bu iki azizeyi gösteriyordu; yani kendi resimlerini taşıyorlar.
  • Yerdeki toprak testiler ve beyaz sırlı kâseler: kardeşlerin çömlekçilik mesleği, bilinen tek bir natürmortu bile olmayan bir ressamın elinden.
  • İki yüz: pembe tunikli, altın rengi pelerinli Justa doğrudan size bakıyor; kırmızılar ve yeşiller içindeki Rufina gözlerini yukarı kaldırıyor.
Konuşma metni (2:21)

Nefin sonuna, eski kilisenin baş tarafına doğru yürüyün. Şimdi çevrenizdeki hemen her şey Murillo ve onun bıraktığı düzende asılı. 1665 ile 1669 yılları arasında Sevilla'daki Kapuçin keşişlerinin kilisesi için, ana sunak ve yan şapeller için on altı tuval yaptı; müze de onları burada özgün yerleşimlerine göre düzenledi. Müze burayı binanın en simgesel yeri olarak tanımlıyor ve buna itiraz etmek zor.

Önce yukarıya, sunağın tepesine bakın. En üstteki tuval Portiuncula Jübilesi; serinin Sevilla dışına düşen tek parçası. Köln'deki Wallraf-Richartz Müzesi'ne ait ve burada geçici olarak emanet duruyor; bu da şimdilik sunağın yeniden tamamlandığı anlamına geliyor. Eskiden o yeri Murillo'nun La Colosal diye bilinen dev Kusursuz Gebelik tablosu doldururdu. O tablo daha aşağıya indirildi ve artık onu çok daha yakından görebilirsiniz.

Şimdi aralarında bir kule tutan iki genç kadını bulun. Bunlar Triana kapısının yanında çanak çömlek satan kız kardeşler Justa ile Rufina, kule de Giralda. Resimleri ana sunakta onurlu bir yerdeydi ve bunun bir sebebi vardı: Keşişler manastırlarını, bu iki azizeye adanmış bir inziva şapelinin bulunduğu bir arazinin üstüne kurmuşlardı; şapel, kardeşlerin öldüğü söylenen yerde duruyordu.

Sevilla'nın anlattığı hikâye 287 yılına uzanıyor. Tanrıça Salambona'nın tasvirini taşıyan bir alay onlardan bir armağan istedi. Reddettiler, çömlekleri kırıldı, onlar da karşılığında putu kırdılar; Romalı vali Diogenianus da onlara işkence ettirip ölene dek hapsettirdi. Yani ellerindeki palmiye dalları şehitlik palmiyeleri, ayaklarının dibindeki mütevazı toprak ise meslekleri. Giralda sonradan geldi. Efsaneye göre kardeşler kuleyi 1503 yılındaki depremde, sonra yine 1755 yılındaki Lizbon depreminde ayakta tuttular ve Sevilla o günden beri onları kulesiyle birlikte resmediyor.

O kuleye yakından bakın. Murillo bu resmi yaptığında Giralda'da hâlâ Luis de Vargas'ın freskleri vardı ve bunlardan biri tam da bu iki kız kardeşi gösteriyordu. Azizeler, üstünde kendi resimleri olan bir yapıyı taşıyorlar.

Sonra aşağıya bakın. Murillo'nun bilinen tek bir bağımsız natürmortu yok, yine de bu sade toprak testiler ve beyaz sırlı kâseler tek başlarına bir tablo olabilirdi; gözünüzü geriye, bir yola, iki kemere ve yıkık bir kuleye götürüyorlar. Son olarak yüzler. Pembe tunikli, altın rengi pelerinli Justa sakin bir şekilde gözünüzün içine bakıyor. Kırmızılar ve yeşiller içindeki Rufina ise gözlerini yukarıya kaldırıyor, sanki elinde tuttuğu şehri koruması için göğe yalvarıyormuş gibi.

Durak 3 / 5 · Zemin kat, Salon 2 (Rönesans)

Jorge Manuel Theotocópuli'nin Portresi

El Greco · Yaklaşık 1600–1605 · Tuval üzerine yağlıboya, 74 × 50,5 cm

Şunlara dikkat edin

  • Fırfırlı yaka. Bazı yerlerde boya o kadar ince ki fırça tuvale neredeyse hiç değmemiş.
  • Sol elindeki palet ve fırça demeti; bir zanaatkârın sıkı kavrayışıyla değil, bir beyefendinin rahatlığıyla tutuluyor.
  • Bütün resmin ne kadar az renkle yetindiği: beyaz, zincifre kırmızısı, aşı boyası ve siyah.
Konuşma metni (1:51)

Zemin katta geri yürüyüp Rönesans'a ayrılan 2 numaralı salona gelin. Kilisenin ölçeğinden sonra bu bir sarsıntı: yetmiş dört santime elli buçuk santim, koyu bir zemin önünde siyahlar giymiş bir adam ve bu müzenin sahip olduğu tek El Greco.

On dokuzuncu yüzyıl boyunca insanlar bunu bir otoportre sandı. Bugün araştırmacıların çoğu, resmin onun oğlunu, babası gibi mimar, heykeltıraş ve ressam olan tek oğlu Jorge Manuel'i gösterdiği konusunda hemfikir. Onu ele veren yüzü. Aynı yüz hatları El Greco'nun Illescas'taki Merhamet Meryemi tablosunda da görülür ve o tapınağı yönetenler, ressamın resimlerine yeğenini koyduğundan yakınmışlardı. O günlerde yeğen, evlilik dışı doğmuş bir oğul için kullanılan kibar bir kelimeydi.

Ellere bakın. Sağ elde tek bir fırça, hafifçe tutulmuş. Sol elde palet ve koca bir fırça demeti. Müze bunu bir enstantane değil, bir savunma olarak okuyor. İspanya'da resim hâlâ çoğu zaman küçümsenen el zanaatlarıyla bir tutuluyordu; burada ise 1600 yılı civarındaki ağırbaşlı İspanyol modasına göre giyinmiş, siyah yelekli, kocaman kolalı fırfır yakalı bir ressam, aletlerini eldivenlerini tutan bir adamın rahatlığıyla tutuyor. Portre şunu söylüyor: Resim, beyefendilere yakışan bir sanattır.

Renkler de bir o kadar tutumlu. Müze bütün tuvalde dört renk sayıyor: beyaz, zincifre kırmızısı, aşı boyası ve siyah; başka pek bir şey yok. Işığın yüze vurduğu yerlerde boya kalın; fırfır yakada ise o kadar ince ki fırça tuvali ancak sıyırıp geçmiş. Kolalı keten yığını da böylece ağırlıksız görünüyor.

Sevilla'ya krallar aracılığıyla ulaştı. 1838 yılında Louvre'da Kral Louis-Philippe'in İspanyol Galerisi'nde asılıydı, 1853 yılında Christie's müzayede evinde satıldı. Sonra Sevilla'daki San Telmo Sarayı'nda oturan Montpensier düklerine geçti ve 1897 yılında İnfanta María Luisa Fernanda de Borbón onu müzeye bağışladı. Arkanızı dönmeden önce imzayı bulun: el yazısıyla Yunan harfleri; Girit'te doğmuş bir ressam, İspanyol oğlunun portresini imzalıyor.

Durak 4 / 5 · Zemin kat, Salon 2 (Rönesans)

Tövbekâr Aziz Hieronymus

Pietro Torrigiano · Yaklaşık 1525 · Boyalı pişmiş toprak, 224 × 126 × 160 cm

Şunlara dikkat edin

  • Kaslar. Müze bütün bedeni boydan boya saran gerilimi özellikle vurguluyor; Sevillalı heykeltıraşlar bir yüzyıl boyunca anatomiyi bu figürden öğrendiler.
  • Müzenin ifade gücü nedeniyle öne çıkardığı baş. Profilden görmek için yana doğru yürüyün.
  • Yüzey: Bu, ahşap ya da taş değil, boyanmış terrakota, yani pişmiş toprak.
Konuşma metni (2:11)

Aynı salonda arkanızı dönün; karşınızda, müzenin kaçırılmaması gerekenler listesinde ilk sıraya koyduğu eser duruyor. Bu eser kil. Pişirilmiş ve boyanmış kil, 224 santim yüksekliğinde: tek dizinin üstüne çökmüş yaşlı bir adam, elinde kaldırdığı bir haç, bedenindeki her kas gerilmiş.

Yapımcısı ünüyle gelmişti. Pietro Torrigiano, Lorenzo de' Medici'nin Floransa'sında Michelangelo'nun bir çağdaşı olarak yetişti; iki genç, Carmine kilisesinde Masaccio'nun fresklerini kopyalarken Torrigiano öfkesine yenilip Michelangelo'yu yumrukladı. Michelangelo'nun burnu ömrünün sonuna kadar kırık kaldı ve Torrigiano Floransa'dan ayrılmak zorunda kaldı. Daha sonra İngiltere'de çalıştı; Westminster Manastırı'ndaki VII. Henry ile kraliçesinin mezarı onun eseridir.

1521 yılında Sevilla'ya geldi ve 1528 yılındaki ölümüne kadar burada kaldı. Burada yaptıklarından çok azı günümüze ulaştı ve San Jerónimo de Buenavista manastırı için yapılan bu figür, bunların en iyisidir. Giorgio Vasari'ye göre modeli, Sevilla'da yaşayan Floransalı bir tüccar ailesi olan Botti'lerin yaşlı bir hizmetkârıydı. Buna inanabilirsiniz. Bu, ideal bir beden değil, belirli bir yaşlı adamın bedeni; müze de her kastaki gerilimi ve başın gücünü öne çıkarıyor. Hieronymus çölde tövbe ediyor; kendini dövmek için kullandığı taş da hikâyenin bir parçası.

Sevilla için bu eser bir model oldu. Pişmiş toprak burada yeni bir şey değildi; İtalya'da geleneksel bir malzemeydi ve şehrin heykel sanatında da zaten kök salmıştı. Yeni olan, bir Floransalının ona neler yaptırabildiğiydi; müze bu figürü Sevilla heykelinin arketipi olarak tanımlıyor. Bir sonraki yüzyılda Sevilla Barok'unun büyük heykeltıraşı Juan Martínez Montañés, müzenin deyişiyle bu eser olmadan değerlendirilemeyecek bir tövbekâr Aziz Hieronymus ile bir tövbekâr Aziz Dominikus oydu. Anlatıldığına göre Goya da yolu düştüğünde, yalnızca bu heykeli görmek için manastırda iki kez durmuş.

Torrigiano'nun sonu da başlangıcına benziyor. Öfkesi onu İspanyol Engizisyonu'nun önüne çıkardı ve 1528 yılında hapiste öldü. Vasari'nin anlattığına göre Arcos Dükü, Çocuk İsa'lı bir Meryem heykeli için ona az ödeme yapmış, Torrigiano da keskisini alıp heykeli parçalamış. Şimdi yana doğru yürüyün ve başa bakın; gittiği her yerde düşman edinen bir adamın kilden yoğurduğu başa.

Durak 5 / 5 · Üst kat, Salon 10 (Francisco de Zurbarán)

Kartuzyen Yemekhanesinde Aziz Hugo

Francisco de Zurbarán · Yaklaşık 1655 · Tuval üzerine yağlıboya, 262 × 307 cm

Şunlara dikkat edin

  • Arka duvardaki tablo: manastırın koruyucuları Meryem ile Aziz Yahya; ikisi de oruç tutmuştu.
  • Masa boyunca sırayla dizilmiş mavi beyaz tabaklar ve manastırın armasını taşıyan testiler.
  • Sağdaki kambur figür olan Piskopos Hugo ve odanın ortasında duran uşağı.
Konuşma metni (2:01)

Ana merdivenden üst kata çıkın ve Zurbarán'a ayrılmış 10 numaralı salonu bulun. Bu tuval iki metre altmış iki santime üç metre yedi santim ve içinde neredeyse hiçbir şey kıpırdamıyor.

Ressamın Sevilla'daki Santa María de las Cuevas Kartuzyen manastırının kutsal eşya odası için yaptığı üç resimden biriydi; her biri Kartuzyen yaşamının bir kuralını anlatıyordu. Biri sessizliği, biri Meryem'e bağlılığı anlatır. Bu da orucu.

Hikâye tuhaf. 1084 yılı civarında, Kül Çarşambası'ndan önceki pazar günü, Grenoble piskoposu Hugo, oradaki manastırı kurmuş olan yedi keşişe et gönderdi. Keşişler, ömür boyu etsiz yaşayıp yaşayamayacakları üzerine tartışmaya başladılar ve tartışmanın ortasında kırk beş gün süren bir uykuya daldılar. Hugo onları ziyarete geldiğinde uyandılar. Tabaklarındaki et küle dönmüştü ve bu, meseleyi çözdü.

Yani bu, uyanış anı. Piskopos sağdaki kambur figür, uşağı ortada duruyor, keşişler de beyaz cüppeleriyle L biçimli bir masanın kenarında, sanki taştan oyulmuşlar gibi oturuyor. Müzenin bunun için seçtiği sözcükleri geliştirmek zor: soğuk, durağan, taşlaşmış, zamanın dışında. Müze resmi bir portre galerisi olarak da tanımlıyor.

Şimdi masaya bakın, çünkü Zurbarán kendine biraz keyif payını tam da burada bıraktı. Mavi süslemeli beyaz tabaklar. Manastırın armasını taşıyan, sırayla dizilmiş toprak testiler. Ekmek ve masaya bırakılmış bıçaklar. Örtü yere tek, dümdüz, soluk bir parça hâlinde dökülüyor; arkadaki duvar ise ince, özenli sır katmanlarıyla kurulmuş.

Sonra başınızı kaldırıp arka duvarda asılı resme bakın. Manastırın koruyucuları Meryem ile Aziz Yahya'yı gösteriyor ve ikisi de oruç tutmuştu: Meryem Mısır'a kaçarken, Yahya çölde. Bu odadaki süsleme bile kurala uyuyor.

Bu tabloyu da Fransızlar taşıdı. 1810 yılında manastırdan Real Alcázar'a götürüldü, 1813 yılında keşişlere geri döndü ve 1840 yılında müzeye geldi. Müze onu yaklaşık 1655 yılına tarihliyor; bazı araştırmacılar ise 1630'ların başına yerleştiriyor. Her iki durumda da bugün Murillo dolu kilisenin bir kat yukarısında, beyaz cüppeler ve mavi beyaz tabaklarla dolu bir salonda asılı.

Bağımsız rehber · Chiaro

Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi'nde Chiaro'yu her şeye doğrultun.

Beş durak bir başlangıç, müzenin tamamı değil. Yalnızca üst katta Valdés Leal'e, Murillo'nun takipçilerine ve on dokuzuncu yüzyıl Sevilla'sına ayrılmış salonlar var. Herhangi bir tablonun, heykelin ya da revaklardaki çini panolardan birinin fotoğrafını çekin: Chiaro onun ne olduğunu, devletin onu hangi manastırdan aldığını anlatır ve aklınıza gelen her soruyu yanıtlamayı sürdürür.

Zurbarán'ın Apoteozu'ndaki fermanı kim imzaladı?Torrigiano neden Michelangelo'nun burnunu kırdı?Keşişlerin eti neden küle döndü?

Gitmeden önce

01

Ulaşım

Plaza del Museo 9, 41001 Sevilla. Ana giriş meydana, Plaza del Museo'ya bakar.

Müzeye C3, C4, C5, 6, 43, CC, 13, 14, B2 ve B5 numaralı şehir otobüsleriyle ulaşılır. En yakın şehirlerarası otobüs terminali Plaza de Armas'tır; Calle Marqués de Paradas'ta, Plaza del Duque'de ve Hotel Colón'un önünde taksi durakları vardır.

02

Biletler

  • Pazartesi günleri kapalıdır; resmî tatilden önceki pazartesiler ve müzenin açık olduğu resmî tatillerden birine denk gelen pazartesiler hariç. Ayrıca 1 ve 6 Ocak, 1 Mayıs ile 24, 25 ve 31 Aralık'ta kapalıdır.
  • Eylülden temmuza kadar salıdan cumartesiye 09:00–21:00, pazar ve resmî tatillerde 09:00–15:00 arası açıktır. Ağustosta açık olduğu her gün 15:00'te kapanır.
  • Giriş ücreti 1,50 avrodur; kimlik gösteren Avrupa Birliği vatandaşları için ücretsizdir. Son 25 bilet kapanıştan 45 dakika önce satışa çıkar ve salonlara kapanıştan 30 dakika önce giriş durur.
  • Sırt çantaları ve bavullar salonlara alınmaz; kilitli dolaplar vardır. Kişisel kullanım için fotoğraf çekmek serbesttir; flaş, tripod ve selfie çubuğu yasaktır.
Resmî biletler →
03

Resmî sesli rehber

Müzenin kendi rehberi, iPhone ve Android için ücretsiz bir uygulama olan EspaciosCultura@ içinde yer alır; sergilenen eserleri kapsar ve yalnızca Bluetooth açıkken çalışır. Bizimki ne indirme ne de Bluetooth gerektirir: beş eser, kaydedilmiş, tarayıcıda çalıyor ve her kaydın altında her kelimesi yazılı.

Resmî web sitesi →

Sorular

Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi için ücretsiz bir sesli rehber var mı?

Evet, aslında iki tane. Müzenin, Bluetooth'un açık olmasını gerektiren kendi ücretsiz uygulaması EspaciosCultura@ var. Bu sayfada da tarayıcınızda çalan, her birinin metni altında yazılı beş ücretsiz kayıt bulunuyor; duvarlardaki diğer eserleri ise Chiaro uygulaması bir fotoğraftan anlatır.

Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi'nin resmî sesli rehberi ne kadar?

Hiçbir ücreti yok. Müzenin rehberi, iPhone ve Android için ücretsiz indirilen EspaciosCultura@ uygulamasıdır. Girişin kendisi 1,50 avrodur ve Avrupa Birliği vatandaşları kimlik göstererek ücretsiz girer.

Zurbarán'ın Aziz Thomas Aquinas'ın Apoteozu tablosu Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi'nde nerede?

Alt kattaki 5 numaralı salonda, yani Merced manastırının eski kilisesinde. Nefi kaplayan büyük sunak resimlerinin arasında asılıdır; kilisenin baş tarafında ise Murillo'nun Kapuçin serisi yer alır.

Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi pazartesi günleri kapalı mı?

Evet, ancak resmî tatilden önceki pazartesiler ve müzenin açık olduğu resmî tatillerden birine denk gelen pazartesiler hariç; o günlerde tatil saatleriyle, 15:00'e kadar açıktır. Müzenin bildirdiği 2026 açık pazartesileri 5 Ocak, 12 Ekim, 2 Kasım ve 7 Aralık'tır. Müze ayrıca 1 ve 6 Ocak, 1 Mayıs ile 24, 25 ve 31 Aralık'ta kapalıdır.

Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi'ne giriş ne kadar?

Genel giriş 1,50 avrodur. Kimlik gösteren Avrupa Birliği vatandaşları ve ICOM üyeleri ücretsiz girer; 28 Şubat, 18 Mayıs, 27 Eylül ve 4 Aralık'ta ise giriş herkes için ücretsizdir.

Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi'nde Murillo'nun eserleri nerede?

Çoğunlukla eski kilise olan 5 numaralı salonda; Kapuçin keşişleri için yaptığı resimler burada özgün düzenleriyle asılıdır. Üst kattaki 7 numaralı salon ise Murillo'ya ve takipçilerine ayrılmıştır.

Diğer sesli rehberler

Chiaro tarafından hazırlandı. Sevilla Güzel Sanatlar Müzesi ile bağlantılı değildir.