Twierdza Carcassonne · Carcassonne · Niezależny przewodnik
Audioprzewodnik po twierdzy Carcassonne,
pięć przystanków, za darmo.
Pięćdziesiąt dwie wieże rozsiane na trzech kilometrach podwójnych murów i pięć miejsc, o których opowiadamy tu w całości. Każdą inną wieżę, bramę czy rzeźbioną głowę sfotografuj, a Chiaro podejmie opowieść.
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą twierdzy Carcassonne.
Brama Narbońska (Porte Narbonnaise)
Twierdza Carcassonne
To była bezpłatna część
Zrób zdjęcie, a Chiaro opowie ci o dowolnym szczególe twierdzy Carcassonne.
Pięć przystanków · 12 min słuchania
Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.
Nasz audioprzewodnik po twierdzy Carcassonne do samodzielnego zwiedzania to pięć przystanków, które przecinają wzgórze ze wschodu na zachód. Pierwsze trzy nic nie kosztują: Brama Narbońska, której słuchasz na dojściu przed główną bramą; międzymurze, otwarty pas ziemi między dwoma pierścieniami murów, kilka kroków na północ; oraz fosa, most i drewniane hurdycje zamku, oglądane z wnętrza miasta, zanim dojdziesz do jego barbakanu. Dwa ostatnie wymagają biletu do zabytku: dziedziniec honorowy wewnątrz zamku, a potem zachodnie mury i rozległy widok nad rzeką Aude aż po Pireneje. Pięć nagrań trwa razem mniej więcej dwanaście minut, a zarządca przewiduje na sam zamek i spacer po murach około dwóch godzin.
Wszystko, na czym opierasz plan wizyty, od godzin otwarcia i cen po dni bezpłatnego wstępu i zakres biletu, podano za stroną remparts-carcassonne.fr, gdzie warunki zwiedzania publikuje Centre des monuments nationaux, państwowa instytucja opiekująca się zamkiem i murami. Historia pochodzi z jej własnych stron o dziejach zabytku oraz z francuskiej i angielskiej Wikipedii. Zabytek zmienia godziny otwarcia i ceny dwa razy w roku, 1 kwietnia i 1 października. Jeśli tablica przy kasie mówi co innego niż ta strona, kieruj się tablicą i napisz nam o tym, a poprawimy stronę.
Przystanek 1 z 5 · Przed Bramą Narbońską (Porte Narbonnaise), główną bramą twierdzy od wschodu, twarzą na zachód, w stronę dwóch wież za fosą; miejsce publiczne, wstęp wolny
Brama Narbońska (Porte Narbonnaise)
Wzniesiona dla króla Filipa III Śmiałego około 1280 roku; blanki i dach odtworzone przez Eugène'a Viollet-le-Duca (1814–1879) w latach 1859–1860 · Około 1280; restaurowana 1859–1860 · Piaskowiec z boniowaniem; dwie wieże, każda wysokości 30 metrów
Na co zwrócić uwagę
- Ostrogę na każdej wieży. Żadna nie jest zwykłym walcem: każda wyciąga się ku drodze dojazdowej w ostry klin, którego kształt miał odbijać pociski na boki.
- Niszę między wieżami, nad przejściem, z trójlistnym zwieńczeniem i figurą Matki Bożej.
- Popiersie przy moście z wykutym pod nim napisem CARCAS SVM. To kopia; szesnastowieczny oryginał, z głową wykonaną ze średniowiecznego zwornika, jest w zamku.
Transkrypcja (2:33)
Stoisz po wschodniej stronie twierdzy i patrzysz na zachód, na dwie wieże Bramy Narbońskiej, a przed sobą masz most i suchą fosę. To główna brama i nie bez powodu zwrócona jest właśnie w tę stronę. Od wschodu wzgórze opada łagodnie, co ułatwiało wnoszenie towarów, ale tak samo ułatwiało podejście armii. Dlatego właśnie tutaj stanęły najpotężniejsze umocnienia całej twierdzy.
Przyjrzyj się kształtowi wież. Nie są po prostu okrągłe. Każda wysuwa się w twoją stronę w ostrogę, tak żeby pociski ześlizgiwały się z niej na bok, zamiast trafiać prosto. Każda wieża ma trzydzieści metrów wysokości. Na drugim piętrze łączy je wielka sala straży, a obie służyły też za magazyny, jedna z cysterną, druga z piwnicą, żeby załoga mogła sama przetrwać długie oblężenie. Zanim nazwano ją Narbońską, była to Porte de Pressan, pomyślana jako samodzielna warownia. Przejście za łukiem zamykały dwie brony, a w sklepieniu nad nim był otwór, przez który razono każdego, kto utknął między nimi.
Brama powstała około 1280 roku, kiedy Filip Trzeci i Filip Czwarty postanowili dać Carcassonne nowe mury, a przesłanie było skierowane na południe. Stąd widać przedgórze Pirenejów, a za nim leżało królestwo Aragonii, rywal, przed którym Francja się broniła.
Nad przejściem, między wieżami, w niszy z trójlistnym zwieńczeniem stoi figura Matki Bożej. Teraz spójrz w dół przy moście, na kamienne popiersie kobiety o dziwnej, uśmiechniętej twarzy, z napisem CARCAS SVM u stóp, czyli jestem Carcas. To kopia; szesnastowieczny oryginał przechowywany jest w zamku. Rzeźbiarz wykorzystał na głowę stary średniowieczny zwornik, a stokrotki na rękawach to być może ukłon w stronę Małgorzaty z Angoulême, siostry króla Franciszka Pierwszego, która przejeżdżała tędy w 1538 roku.
Legenda mówi, że Dama Carcas przez pięć lat broniła miasta przed Karolem Wielkim. Ostatnią świnię nakarmiła ostatnim workiem pszenicy i zrzuciła ją z najwyższej wieży, a Frankowie uznali, że w mieście nie brakuje jedzenia, i odeszli. Kazała bić we wszystkie dzwony, jakiś żołnierz zawołał Carcas sonne, Carcas dzwoni, i tak miasto zyskało nazwę. Historia jest bardziej prozaiczna. Frankami, którzy w 759 roku odebrali Carcassonne Saracenom, dowodził Pepin Krótki, a jego syn Karol Wielki miał wtedy siedemnaście lat.
I jeszcze wyznanie w sprawie mostu, zanim na niego wejdziesz. Zwodzony most, po którym zaraz przejdziesz, dodał w dziewiętnastym wieku Viollet-le-Duc, kiedy w latach 1859 i 1860 odbudowywał blanki i dach bramy. Pierwotna brama nigdy nie miała takiego mostu.
Przystanek 2 z 5 · Międzymurze (les lices), otwarty pas między dwoma murami, wejście od Bramy Narbońskiej; skręć w prawo, na północ, do dolnego międzymurza (lices basses); teren miejski, wstęp wolny
Międzymurze (les lices)
Mur wewnętrzny na galijsko-rzymskich fundamentach z III–IV wieku; mur zewnętrzny wzniesiony dla królów Francji po 1226 roku; restaurowane przez Eugène'a Viollet-le-Duca (1814–1879) i jego następców, ostatnie domy rozebrane w 1911 roku · Od III wieku do około 1300; oczyszczone i restaurowane 1853–1911 · Piaskowiec; mury wysokości od 10 do 12 metrów; mur zewnętrzny długości 1600 metrów z 14 wieżami, wewnętrzny z 24
Na co zwrócić uwagę
- Warstwy cegły w dolnej części muru wewnętrznego po tej północnej stronie. Ten pasiasty wątek to mur galijsko-rzymski, najstarsza tkanka twierdzy.
- Różnicę między dwoma pierścieniami: niskie, okrągłe wieże zewnętrzne, kilka bez dachu, wobec wyższych, zadaszonych wież muru wewnętrznego. Zdobyta wieża zewnętrzna nie miała dawać schronienia.
- Rozszerzoną podstawę średniowiecznych wież, zbudowaną tak, żeby wszystko, co zrzucano z góry, odbijało się na atakujących na dole.
Transkrypcja (2:19)
Za zewnętrzną bramą, a jeszcze przed wewnętrzną, jesteś w międzymurzu, na otwartym pasie ziemi między dwoma murami. Skręć w prawo, na północ, i przejdź kawałek wzdłuż niego. Niższy mur po stronie zewnętrznej to zewnętrzny pierścień. Wysoki mur po stronie wewnętrznej, z gęsto rozstawionymi wieżami, to pierścień wewnętrzny.
Pomyśl, czemu służyła ta przestrzeń. Napastnik, który sforsował mur zewnętrzny, nie trafiał do miasta. Trafiał tutaj, na płaski teren bez żadnej osłony, odcięty od towarzyszy i wystawiony na ostrzał z dwóch linii. Wieże zewnętrzne są okrągłe, często niskie, a wiele z nich zostawiono bez dachu, i to celowo: wróg, który zdobył taką wieżę, nie miał się pod czym schronić, kiedy mur wewnętrzny otwierał do niego ogień.
Po tej północnej stronie, w dolnym międzymurzu, przyjrzyj się dolnej części muru wewnętrznego. Najstarszy wątek jest tu galijsko-rzymski: małe, regularne kamienie przełożone warstwami cegły, które dawały murowi pewną elastyczność i przejmowały osiadanie. Ten pierwszy mur powstał w trzecim i czwartym wieku i ciągnął się na długości około 1200 metrów. Jego wieże to te, które od zewnątrz mają kształt podkowy, a od środka są płaskie; mają od 11,65 do 13,7 metra wysokości, a zarządca wskazuje wieże Marquière i Vieulas na tym odcinku jako najlepiej zachowane.
Mur zewnętrzny powstał po 1226 roku, kiedy Carcassonne przeszło pod władzę korony francuskiej: 1600 metrów długości i czternaście wież, wobec dwudziestu czterech w pierścieniu wewnętrznym. Jego lico zbudowano szerokie i chropowate, przez co drabiny szturmowe stały na nim niepewnie. Spójrz też na podstawy późniejszych wież, które rozszerzają się ku dołowi. Wszystko, co spadnie z góry, uderza w ten skos i odbija się w stronę tego, kto stoi na dole.
Przez większość swoich dziejów nie była to pusta przestrzeń. W czasach pokoju w międzymurzu odbywały się wszelkiego rodzaju wydarzenia publiczne. Potem, kiedy po siedemnastym wieku twierdza pustoszała, ubodzy tkacze budowali domy pod murami, a w dziewiętnastym wieku władze naliczyły ich w międzymurzu 112, w większości niewiele lepszych od slumsów. Znikały w miarę postępu restauracji, a ostatnie rozebrano w 1911 roku.
Gdzieś wzdłuż tych murów jest duży prostokątny blok zwany Trauquet, co po oksytańsku znaczy dziurka. Ukrywał wejście do podziemnego przejścia, które prowadziło z międzymurza na zewnątrz twierdzy: tajne wyjście wbudowane w warownię zaprojektowaną po to, żeby nikogo innego nie wpuścić.
Przystanek 3 z 5 · Wewnątrz twierdzy, przed wschodnim barbakanem zamku i mostem nad jego fosą, twarzą na zachód
Fosa, most i wschodnia brama zamku
Pałac Trencavelów, rozpoczęty przez Bernarda Atona IV około 1130 roku, ufortyfikowany dla króla w latach 1228–1239; hurdycje odtworzone pod kierunkiem Eugène'a Viollet-le-Duca (1814–1879); zamek restaurowany od 1889 roku pod kierunkiem Paula Boeswillwalda (1844–1931) i Henriego Nodeta (1855–1940) · Około 1130; ufortyfikowany 1228–1239; restaurowany 1889–1902 · Piaskowiec z odtworzonymi drewnianymi hurdycjami; dziewięć wież na zamku i jego własnym murze
Na co zwrócić uwagę
- Drewniane hurdycje wzdłuż korony muru i wokół wieży po prawej: galerie zawieszone nad przepaścią, z których strzelano prosto w dół. Odtworzono je pod kierunkiem Viollet-le-Duca.
- Łupkowe stożki na wieżach zamku, północny sposób krycia, za który krytycy atakowali Viollet-le-Duca w regionie niskich dachów z rzymskiej dachówki.
- Dwie przeszkody przed samą bramą: barbakan z przodu i fosę pod mostem, która biegnie dookoła aż do muru wewnętrznego.
Transkrypcja (2:20)
Z powrotem w obrębie murów idź na zachód przez twierdzę, aż teren otworzy się przed zamkiem. Stań przed jego barbakanem, z mostem i fosą przed sobą, i przyjrzyj się temu, co masz naprzeciw: twierdzy w twierdzy.
Nie zaczęło się tak. W 1067 roku ród Trencavelów otrzymał wicehrabstwo Carcassonne, a około 1130 roku zbudował tu pałac, palatium, na starym rzymskim murze po zachodniej stronie, gdzie stok opada najbardziej stromo. Była to rezydencja i od miasta oddzielała ją niewiele więcej niż palisada. Kiedy w 1209 roku do Carcassonne dotarła krucjata przeciw katarom, dachy zwieńczono blankami, żeby zamienić je w stanowiska strzeleckie. Potem miasto przeszło w ręce króla, a w latach 1228–1239 pałac przebudowano w warownię, którą masz przed sobą: kamienne mury w miejsce palisady, fosa biegnąca dookoła aż do muru wewnętrznego, barbakan przed wejściem i brama między dwiema wieżami z machikułami, broną i ciężkimi wrotami. Most był najpierw stałym przęsłem, potem miał część obrotową, a w końcu stał się zwodzonym mostem z przeciwwagami. Mury chroniły królewskiego seneszala nie tylko przed najeźdźcami, ale też przed mieszkańcami Carcassonne, których wierności wobec korony nie był jeszcze pewien.
Teraz spójrz na drewniane galerie na szczycie muru i wokół wieży po prawej. To hurdycje: drewniane skrzynie wysunięte nad przepaść, żeby kusznik mógł strzelać prosto w dół, pod stopę muru i w międzymurze. Średniowiecznych hurdycji przetrwała gdziekolwiek zaledwie garstka, bo drewno gnije. Te odtworzono pod kierunkiem Viollet-le-Duca i dzięki nim Carcassonne jest jednym z niewielu miejsc, gdzie można zobaczyć mur zamkowy przygotowany do oblężenia.
Dachy to drugi spór. Viollet-le-Duc nakrył wieże stromymi stożkami z łupku, tak jak kryto zamki w północnej Francji, i zebrał za to krytykę, bo to kraina niskich dachów z rzymskiej dachówki. Odpowiadał, że krzyżowcy, którzy podbili region, przyszli z północy i mogli przywieźć własnych budowniczych, a on sam znalazł na miejscu fragmenty łupku. Oba rodzaje dachów przetrwały w twierdzy do dziś i z murów można je odróżnić.
Nie doczekał ukończenia zamku. Zmarł w 1879 roku, a prace tutaj zaczęły się dopiero w 1889 roku, pod kierunkiem jego ucznia Paula Boeswillwalda, a potem Henriego Nodeta. Wcześniej, w dziewiętnastym wieku, budynek służył jako więzienie.
Przystanek 4 z 5 · Zamek Hrabiowski (Château comtal), dziedziniec honorowy (Cour d'honneur), pierwszy dziedziniec za wejściem; w ramach standardowego biletu
Dziedziniec honorowy zamku (Cour d'honneur)
Wicehrabiowie Trencavel od około 1130 roku, kaplica dobudowana w 1150 roku, nadbudowa drugiego piętra około 1240 roku; budynki przekształcane aż do XVIII wieku; restaurowane od 1889 roku pod kierunkiem Paula Boeswillwalda (1844–1931) i Henriego Nodeta (1855–1940) · Od około 1130 do XVIII wieku · Piaskowcowe skrzydła wokół prostokątnego dziedzińca; plan w kształcie litery U z kaplicą z 1150 roku; drugie piętro dobudowane około 1240 roku
Na co zwrócić uwagę
- Dwie epoki w jednym murze: ostrołukowe gotyckie okna nisko w długim skrzydle, nad nimi prostokątne okna krzyżowe.
- Małe biforium w kwadratowej wieży, dwa półkoliste łuki na jednej kolumience, w romańskim stylu pałacu Trencavelów.
- Dachy: rzymska dachówka na długim skrzydle, łupek na wieży, dwie tradycje krycia, o które spierano się przy restauracji.
Transkrypcja (2:26)
Jesteś już w środku, na dziedzińcu honorowym, w samym sercu zamku. Stań pośrodku i powoli się obróć, bo mury wokół ciebie pochodzą z różnych stuleci. Budynki wokół tego prostokąta przebudowywano raz po raz między dwunastym a osiemnastym wiekiem, a widać to na jednej fasadzie: ostrołukowe gotyckie okna nisko w długim skrzydle, nad nimi prostokątne okna krzyżowe, a w kwadratowej wieży małe romańskie biforium, dwa łuki wsparte na jednej smukłej kolumience.
Tu mieszkali Trencavelowie. Ich pałac zaczynał się od dwóch skrzydeł. W 1150 roku dobudowano kaplicę, która zamknęła plan w literę U wokół tego dziedzińca, a około 1240 roku całość podwyższono o drugie piętro. Trencavelowie chcieli, żeby Carcassonne było klejnotem ich ziem, a zamek był bogato zdobiony i pełen trubadurów.
Ten świat skończył się w tym budynku. Pierwszego sierpnia 1209 roku armia krzyżowców obległa twierdzę. Rajmund Roger Trencavel, wobec przewagi wroga, bez wody i z miastem pełnym uchodźców, poddał się piętnastego w zamian za życie ludzi w środku. Uwięziono go w lochu jego własnego zamku i dziesiątego listopada zmarł tam na czerwonkę. Niektóre źródła mówią o zabójstwie na rozkaz Szymona de Montfort, wodza krucjaty; nic nie jest pewne.
Po 1226 roku zamek należał do królewskiego seneszala. Na początku czternastego wieku w miejscu, gdzie dziś jest Dziedziniec Południowy, drugi dziedziniec, wzniesiono wielką salę z kominkiem i gotyckimi oknami, a na pierwszym piętrze skrzydła południowo-wschodniego urzędował seneszal. Z tego drugiego dziedzińca wyrasta wieża Pinte, kwadratowa wieża strażnicza, najwyższa w całej twierdzy. Pod tym samym dziedzińcem w 1926 roku pierwszy kustosz odsłonił rzymską mozaikę o powierzchni czterdziestu metrów kwadratowych, najpewniej posadzkę domu możnego rodu.
Późniejsze stulecia obeszły się z tym miejscem gorzej. W dziewiętnastym wieku zamek stał się więzieniem, a w 1944 roku wojska niemieckie urządziły w nim skład amunicji i materiałów wybuchowych i wysiedliły mieszkańców twierdzy. W 1961 roku otwarto tu muzeum.
W składnicy archeologicznej warto po drodze poszukać dwóch rzeczy. Pierwsza to oryginał popiersia Damy Carcas, którego kopia stoi przy bramie. Druga to dwunastowieczne malowidło ścienne przedstawiające Franków walczących z Saracenami, niedawno rozpoznane jako scena ze średniowiecznego eposu o Fierabrasie, namalowane dla tego zamku, kiedy był jeszcze pałacem Trencavelów.
Przystanek 5 z 5 · Na chodniku na murach zachodniego frontu, po wyjściu z zamku, twarzą na zachód, ponad Bramą Aude (Porte d'Aude), w stronę dolnego miasta; w ramach standardowego biletu
Zachodnie mury i widok na dolinę Aude
Mur galijsko-rzymski z III–IV wieku, przebudowany przez Wizygotów i królów Francji; restaurowany przez Eugène'a Viollet-le-Duca (1814–1879) od 1855 roku i przez jego następców · Od III wieku do około 1300; restaurowane od 1855 · Piaskowcowy mur wewnętrzny na galijsko-rzymskich fundamentach; jego podkowiaste wieże mają od 11,65 do 13,7 metra wysokości i od 4,50 do 7 metrów szerokości
Na co zwrócić uwagę
- Mury schodzące zygzakiem do Bramy Aude: kręte przejścia i fałszywe drzwi, które zamieniały zachodnią bramę w pułapkę.
- Dolne miasto po drugiej stronie Aude, bastyda Saint-Louis, założona dla ludzi wygnanych przez Ludwika IX po buncie z 1240 roku.
- Wzgórza na południowym horyzoncie: Corbières, a za nimi, przy dobrej widoczności, Pireneje, dawna granica z Aragonią.
Transkrypcja (2:32)
Od zamku trasa wspina się na zachodnie mury, w stronę, którą wskazuje ci przewodnik po murach wydany przez samego zarządcę. Stań twarzą na zachód, nad przedpiersiem. Teren opada pod tobą stromo i właśnie dlatego zamek zbudowano przy tym murze: po tej stronie połowę obrony załatwiało samo zbocze.
Zacznij od tego, co najbliżej. Mury poniżej schodzą zygzakiem w dół wzgórza do Bramy Aude, zachodniej bramy zwróconej ku rzece. Pomyślano ją jako pułapkę. Wysokie arkady skrywają fałszywe drzwi, które prowadzą donikąd, a przejścia wspinają się serpentynami z podestami, tak że napastnicy, którzy wdarli się do środka, utykali w jednej zagrodzie po drugiej i dostawali się pod ostrzał ze wszystkich stron. Sam łuk bramy jest wizygocki, półkolisty i przełożony pasami cegły; ciężki, wysunięty człon nad nim to dzieło Viollet-le-Duca i historycy zaliczają go do jego błędów. Ta sama brama zagrała też samą siebie w filmach „Goście, goście”, „Robin Hood: Książę złodziei” i „Gamoń”.
Wieże wzdłuż tego frontu to te stare. Zwróć uwagę na kształt podkowy, wygiętej na zewnątrz i płaskiej od strony miasta: to rzymski plan, odbudowany przez Wizygotów i ponownie przez królów Francji. Prace przy murach zaczęły się po tej stronie, na zachodnio-południowo-zachodnim odcinku muru wewnętrznego, w 1855 roku, a prace nad przystosowaniem tego zachodniego obwodu dla zwiedzających ruszyły w 2014 roku.
Teraz podnieś wzrok ponad Aude. Miasto na drugim brzegu to bastyda Saint-Louis, dolne miasto, a istnieje dzięki nieudanemu buntowi. W 1240 roku Rajmund Trencavel próbował odzyskać miasto z pomocą przedmieść leżących poza murami. Kiedy mu się nie udało, Ludwik Dziewiąty kazał zrównać z ziemią domy zdrajców, a ich właścicieli wysłał na drugi brzeg rzeki, żeby zaczęli od nowa. Dwa miasta, po jednym na każdym brzegu, z jednej kary.
A teraz spójrz na horyzont po lewej, na południe. Te wzgórza to Corbières, a przy dobrej widoczności stoją za nimi Pireneje. Przez stulecia to był kierunek, który się liczył: tam leżała Aragonia, a wszystko, co masz dziś za sobą, zbudowano z myślą o niej. W 1659 roku pokój pirenejski przesunął granicę na południe, twierdza straciła swój cel, a w 1804 roku Napoleon kazał skreślić ją z listy twierdz. W 1849 roku rząd postanowił rozebrać mury. Mieszkańcy walczyli z tą decyzją, a na ich czele stanęli Jean-Pierre Cros-Mayrevieille i Prosper Mérimée, i decyzję cofnięto. Restauracja trwała od 1853 do 1911 roku, a ocaliła pięćdziesiąt dwie wieże na trzech kilometrach podwójnych murów, od 1997 roku wpisanych na Listę światowego dziedzictwa.
Niezależny przewodnik · Chiaro
Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w twierdzy Carcassonne.
Pięćdziesiąt dwie wieże, a ten spacer zatrzymuje się tylko przy kilku. Skieruj aparat na strzelnicę, pas rzymskiej cegły, rzeźbioną głowę w składnicy archeologicznej albo dzwonnicę po drugiej stronie rzeki, a Chiaro rozpozna, co to jest i który z budowniczych twierdzy to tam umieścił, od Rzymian po Viollet-le-Duca, i będzie odpowiadać na każde kolejne pytanie, kiedy obchodzisz mury.
Przed wizytą
Dojazd
Château et remparts de la Cité de Carcassonne, 1 rue Viollet-le-Duc, 11000 Carcassonne. Twierdza stoi na wzgórzu na prawym brzegu rzeki Aude, w południowo-wschodniej części miasta. Wejdź przez Bramę Narbońską (Porte Narbonnaise), główną bramę od wschodu, i idź uliczkami dalej na zachód: zamek stoi w obrębie murów, po przeciwnej, zachodniej stronie.
Pociągiem do stacji Carcassonne. Z dolnego miasta najbliżej twierdzy przez Aude prowadzi pieszy most Pont-Vieux, w średniowieczu jedyna droga na drugą stronę. Samochodem: wskazówki zarządcy prowadzą autostradą A61, zjazd 24 od strony Perpignan lub Montpellier i zjazd 23 od Tuluzy, a dalej drogą N113 w stronę centrum.
Bilety i wstęp
- Za uliczki twierdzy i za międzymurze, które należą do miasta, nikt nie pobiera opłat, i tam grają przystanki od pierwszego do trzeciego. Jeden bilet obejmuje zamek, z chodnikami na murach i składnicą archeologiczną, oraz spacer panoramiczny po murach: 19 euro w kasie od kwietnia do września, 13 euro od października do marca. Osoby poniżej 18 lat wchodzą za darmo, a także osoby w wieku od 18 do 25 lat, które są obywatelami UE lub legalnie mieszkają we Francji, po okazaniu dokumentu. Liczba miejsc jest ograniczona i zarządca zdecydowanie zaleca rezerwację.
- Godziny letnie, od kwietnia do września: 10:00–18:30, a po 17:45 nikt nie jest już wpuszczany; godziny zimowe, od października do marca: 9:30–17:00, a ostatni zwiedzający wchodzą o 16:15. Zabytek jest zamknięty w Nowy Rok, 1 maja i w Boże Narodzenie. Zarezerwuj na zwiedzanie około dwóch godzin i nie bierz ostatniego terminu dnia: sale i odcinki murów zamyka się kolejno przed zamknięciem, ten termin nie gwarantuje obejrzenia całego zamku i murów, a pieniądze za niego nie są zwracane.
- Podczas Europejskich Dni Dziedzictwa, w trzeci weekend września, oraz w pierwszą niedzielę stycznia, lutego i marca zabytek wpuszcza wszystkich bezpłatnie.
- Walizek nie wolno wnosić, choć jest miejsce na wózki dziecięce, a fotografować w zamku można, byle bez lampy błyskowej.
Oficjalny audioprzewodnik
Własny audioprzewodnik zabytku to słuchawki wypożyczane w kasie za dodatkową opłatą, w sześciu językach (francuskim, angielskim, hiszpańskim, katalońskim, włoskim i niemieckim), plus trasa dla dzieci w wieku od 6 do 10 lat; na czas wypożyczenia kasa zatrzymuje dokument tożsamości, a po godzinie 16:00 już ich nie wydaje. Zarządca prowadzi też zwiedzanie z przewodnikiem: godzinne zwiedzanie fortyfikacji i murów zamku oraz dziewięćdziesięciominutową wycieczkę z wykładem, a po każdej z nich zwiedza się dalej samodzielnie zwykłą trasą. To, co czytasz, nic nie kosztuje i nie wymaga dokumentu: trzy z pięciu opowieści grają na bezpłatnych uliczkach i w międzymurzu, zanim ktokolwiek zapyta o bilet.
Oficjalna strona →Pytania
Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Carcassonne?
Tak. Ta strona nim jest: jej pięć przystanków odtworzysz bezpłatnie w każdej przeglądarce w telefonie, pod każdym odtwarzaczem jest pełny tekst, a pierwsze trzy działają na bezpłatnych uliczkach i w międzymurzu, zanim cokolwiek kupisz. Własny audioprzewodnik zabytku to słuchawki wypożyczane za dodatkową opłatą. O wieży, bramie czy rzeźbie, których te pięć przystanków nie obejmuje, opowie ci aplikacja Chiaro, wystarczy zdjęcie.
Czy mogę słuchać audioprzewodnika po Carcassonne bez biletu?
Trzech z pięciu przystanków tak, bo leżą w miejskiej części murów. Brama Narbońska, międzymurze i widok na fosę i bramę zamku znajdują się w miejskiej, bezpłatnej części twierdzy. Dziedziniec honorowy i zachodnie mury należą do trasy Centre des monuments nationaux, na którą wystarcza jeden bilet.
Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Carcassonne?
Wypożycza się go w kasie za dopłatą do biletu wstępu, a kasa trzyma twój dokument tożsamości, dopóki go nie oddasz. Do wyboru jest sześć języków, w tym kataloński, plus trasa dla dzieci w wieku od 6 do 10 lat, a po godzinie 16:00 nie wydaje się już kolejnych.
Czy wejście do twierdzy Carcassonne jest bezpłatne?
Uliczki w obrębie murów i międzymurze należą do miasta i nic nie kosztują. Płatna część to Zamek Hrabiowski ze spacerem po murach: 19 euro w sezonie letnim i 13 euro zimą, a osoby poniżej 18 lat wchodzą za darmo.
Gdzie zacząć i kiedy zamek jest zamknięty?
Zacznij przed Bramą Narbońską, główną bramą od wschodu, i idź na zachód. Zamek i mury są zamknięte w Nowy Rok, 1 maja i w Boże Narodzenie; w pozostałe dni są otwarte, w godzinach letnich od kwietnia i zimowych od października.
Więcej audioprzewodników
Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą twierdzy Carcassonne.