Direct naar de inhoud

Cité van Carcassonne · Carcassonne · Onafhankelijke gids

Audiogids voor de Cité van Carcassonne,
vijf stops, gratis.

Tweeënvijftig torens verspreid over drie kilometer dubbele muur, en vijf plekken daarop die we hier helemaal vertellen. Zie je een toren, poort of gebeeldhouwd hoofd dat er niet bij zit? Maak een foto en Chiaro vertelt verder.

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Cité van Carcassonne.

9:41

De Porte Narbonnaise

Cité van Carcassonne

0:00 2:18
Stop 1 van 5

De vijf stops · 11 minuten audio

Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.

Onze audiogids voor de Cité van Carcassonne, om op eigen houtje te lopen, telt vijf stops die de heuvel van oost naar west oversteken. De eerste drie kosten niets: de Porte Narbonnaise, te beluisteren op de aanloop buiten de hoofdpoort; de lices, de open strook tussen de twee muren, een paar passen naar het noorden; en de gracht, de brug en de houten weergangen van het kasteel, gezien vanuit de stad voordat je bij de barbacane komt. De laatste twee vallen onder het monumententicket: de Cour d'honneur binnen in het kasteel, en dan de westelijke wallen met het weidse uitzicht over de Aude tot aan de Pyreneeën. Samen duren de vijf opnamen zo'n elf minuten, terwijl de beheerder voor het kasteel en de wandeling over de wallen zelf ongeveer twee uur rekent.

Alles waar je als bezoeker op afgaat, van openingstijden en prijzen tot gratis dagen en wat het ticket dekt, staat op remparts-carcassonne.fr. Daar publiceert het Centre des monuments nationaux, de staatsinstelling die het kasteel en de muren beheert, zijn bezoekvoorwaarden. De geschiedenis komt van de eigen geschiedenispagina's van die instelling en uit de Franse en de Engelse Wikipedia. Het monument past zijn openingstijden en prijzen twee keer per jaar aan, op 1 april en op 1 oktober. Staat er op het bord bij de kassa iets anders dan hier, volg dan het bord, en laat het ons ook even weten, dan passen we de pagina aan.

Stop 1 van 5 · Buiten de Porte Narbonnaise, de hoofdpoort van de Cité aan de oostkant, met je gezicht naar het westen, naar de twee torens aan de overkant van de gracht; openbaar en gratis

De Porte Narbonnaise

Gebouwd voor koning Filips III de Stoute rond 1280; kantelen en dak hersteld door Eugène Viollet-le-Duc (1814–1879), 1859–1860 · Rond 1280; hersteld 1859–1860 · Zandsteen met bossagemetselwerk; twee torens van elk 30 meter hoog

Om op te letten

  • De punt aan elke toren. Geen van beide is een gewone cilinder: elke toren loopt naar de aanloop toe uit in een punt, een vorm die schoten moest laten afketsen.
  • De nis tussen de torens, boven de doorgang, met zijn drielobbige bovenkant en het beeld van de Maagd Maria.
  • De buste bij de brug met CARCAS SVM eronder gebeiteld. Het is een kopie; het zestiende-eeuwse origineel, met een hoofd dat van een middeleeuwse sluitsteen is gemaakt, staat in het kasteel.
Transcriptie (2:18)

Je staat aan de oostkant van de Cité en kijkt naar het westen, naar de twee torens van de Porte Narbonnaise, met de brug en de droge gracht voor je. Dit is de hoofdpoort, en die ligt niet toevallig aan deze kant. In het oosten loopt de heuvel zacht af. Daardoor kon je hier makkelijk goederen naar boven brengen, maar een leger net zo makkelijk. Dus kwamen de zwaarste verdedigingswerken van de hele vesting precies hier.

Kijk naar de vorm van de torens. Ze zijn niet gewoon rond. Elke toren is naar jou toe uitgerekt tot een punt, zodat schoten erop afketsen in plaats van vol in te slaan. Elke toren is dertig meter hoog. Op de tweede verdieping verbindt een grote wachtzaal de twee, en ze deden ook dienst als opslagplaats, de ene met een waterbak, de andere met een kelder, zodat de mannen binnen een lange belegering op eigen kracht konden doorstaan. Voordat ze de Narbonnaise heette, was dit de Porte de Pressan, en ze werd ontworpen als een vesting op zichzelf. De doorgang achter de boog werd afgesloten met twee valhekken, met daarboven een moordgat voor wie ertussen klem kwam te zitten.

De poort verrees rond 1280, toen Filips de Derde en Filips de Vierde besloten Carcassonne nieuwe muren te geven, en de boodschap was op het zuiden gericht. Van hieruit zie je de uitlopers van de Pyreneeën, en daarachter lag het koninkrijk Aragon, de rivaal waartegen Frankrijk zich wapende.

Boven de doorgang, tussen de torens, staat in een nis met een drielobbige bovenkant een beeld van de Maagd Maria. Kijk nu omlaag bij de brug, naar een stenen buste van een vrouw met een vreemd, glimlachend gezicht en aan haar voet de woorden CARCAS SVM, ik ben Carcas. Het is een kopie; het zestiende-eeuwse origineel wordt in het kasteel bewaard. De beeldhouwer gebruikte een oude middeleeuwse sluitsteen voor het hoofd, en de madeliefjes op haar mouwen zijn misschien een eerbetoon aan Marguerite d'Angoulême, de zus van koning Frans de Eerste, die in 1538 door de stad trok.

Volgens de legende hield Dame Carcas de stad vijf jaar lang tegen Karel de Grote. Ze voerde het laatste varken de laatste zak tarwe en gooide het van de hoogste toren, zodat de Franken dachten dat de stad overliep van het eten en vertrokken. Ze liet alle klokken luiden, een soldaat riep Carcas sonne, Carcas luidt, en de stad had haar naam. De geschiedenis is nuchterder. De Franken die Carcassonne in 759 op de Saracenen veroverden, stonden onder leiding van Pepijn de Korte, en zijn zoon Karel de Grote was toen zeventien.

Nog een bekentenis over de brug, voordat je erop stapt. De ophaalbrug waar je zo overheen loopt, is in de negentiende eeuw toegevoegd door Viollet-le-Duc, toen hij in 1859 en 1860 de kantelen en het dak van de poort herbouwde. De oorspronkelijke poort heeft er nooit een gehad.

Stop 2 van 5 · De lices, de open strook tussen de twee muren, bereikbaar vanaf de Porte Narbonnaise; sla rechtsaf, naar het noorden, voor de lices basses (de lage lices); gemeentelijk en gratis

De lices, tussen de twee muren

Binnenmuur op Gallo-Romeinse funderingen uit de derde tot vierde eeuw; buitenmuur gebouwd voor de koningen van Frankrijk na 1226; hersteld door Eugène Viollet-le-Duc (1814–1879) en zijn opvolgers, laatste huizen gesloopt in 1911 · Derde eeuw tot rond 1300; vrijgemaakt en hersteld 1853–1911 · Zandsteen; muren van 10 tot 12 meter hoog; buitenmuur 1.600 meter lang met 14 torens, binnenmuur met 24

Om op te letten

  • Lagen baksteen in het onderste deel van de binnenmuur aan deze noordkant. Dat gestreepte metselwerk is de Gallo-Romeinse muur, het oudste bouwwerk van de Cité.
  • Het verschil tussen de twee ringen: lage, ronde buitentorens, verscheidene zonder dak, tegenover de hogere, overdekte torens van de binnenmuur. Een veroverde buitentoren mocht geen beschutting bieden.
  • De uitlopende voet van de middeleeuwse torens, zo gebouwd dat alles wat van boven werd gegooid terugkaatste op de aanvallers beneden.
Transcriptie (2:07)

Eenmaal door de buitenste poort, en nog voor de binnenste, sta je in de lices, de open strook grond tussen de twee muren. Sla rechtsaf, naar het noorden, en loop er een stukje langs. De lagere muur aan je buitenkant is de buitenste ring. De hoge aan de binnenkant, met zijn torens dicht op elkaar, is de binnenste ring.

Bedenk eens waar deze ruimte voor diende. Een aanvaller die over de buitenmuur kwam, stond nog niet in de stad. Hij stond hier, op vlakke grond zonder enige dekking, afgesneden van zijn kameraden en blootgesteld aan vuur uit twee linies. De buitentorens zijn rond, vaak laag, en veel ervan bleven zonder dak, en dat was met opzet: een vijand die er een innam, vond niets om onder te schuilen zodra de binnenmuur het vuur op hem opende.

Kijk aan deze noordkant, de lices basses, naar het onderste deel van de binnenmuur. Het oudste metselwerk hier is Gallo-Romeins: kleine, regelmatige stenen met lagen baksteen ertussen, die de muur wat soepelheid gaven en verzakkingen opvingen. Die eerste muur verrees in de derde en vierde eeuw en was ongeveer 1.200 meter lang. Zijn torens zijn die met aan de buitenkant de vorm van een hoefijzer en aan de binnenkant een vlakke kant, tussen 11,65 en 13,7 meter hoog, en volgens de beheerder zijn de torens Marquière en Vieulas aan dit front het best bewaard gebleven.

De buitenmuur kwam na 1226, toen Carcassonne aan de Franse kroon was gekomen: 1.600 meter lang met veertien torens, tegenover vierentwintig aan de binnenring. De muurwand werd breed en ruw opgetrokken, zodat stormladders er wankel tegenaan stonden. Kijk ook naar de voet van de latere torens, die naar buiten uitloopt. Wat van boven naar beneden valt, raakt die helling en kaatst terug naar wie er beneden staat.

Het grootste deel van de tijd was dit geen lege ruimte. In vredestijd werden de lices gebruikt voor allerlei openbare evenementen. Toen de Cité na de zeventiende eeuw leegliep, bouwden arme wevers hun huizen tegen de muren, en in de negentiende eeuw telden de autoriteiten er in de lices 112, de meeste nauwelijks beter dan krotten. Ze verdwenen naarmate de restauratie vorderde, en de laatste werden in 1911 gesloopt.

Ergens langs deze muren ligt een groot rechthoekig blok dat de Trauquet heet, Occitaans voor gaatje. Het verborg de ingang van een onderaardse gang die van de lices naar de buitenkant van de Cité liep: een geheime uitgang, ingebouwd in een vesting die juist bedoeld was om alle anderen buiten te houden.

Stop 3 van 5 · Binnen de Cité, voor de oostelijke barbacane van het kasteel en de brug over zijn gracht, met je gezicht naar het westen

Gracht, brug en oostpoort van het kasteel

Paleis van de Trencavels, begonnen door Bernard Aton IV rond 1130, voor de koning versterkt 1228–1239; houten weergangen gereconstrueerd door Eugène Viollet-le-Duc (1814–1879); kasteel hersteld vanaf 1889 onder Paul Boeswillwald (1844–1931) en Henri Nodet (1855–1940) · Rond 1130; versterkt 1228–1239; hersteld 1889–1902 · Zandsteen met gereconstrueerde houten weergangen; negen torens op het kasteel en zijn eigen muur

Om op te letten

  • De houten weergangen langs de muurtop en rond de toren rechts: galerijen die boven de diepte hangen om recht naar beneden te schieten. Ze zijn onder Viollet-le-Duc gereconstrueerd.
  • De leien kegels op de torens van het kasteel, de noordelijke dakbedekking die zijn critici aanvielen in een streek van lage daken met Romeinse pannen.
  • Twee hindernissen vóór de poort zelf: de barbacane ervoor en de gracht onder de brug, die helemaal rondloopt tot aan de binnenmuur.
Transcriptie (2:08)

Weer binnen de muren loop je westwaarts door de Cité tot het terrein voor het kasteel opengaat. Ga voor de barbacane staan, met de brug en de gracht voor je, en kijk goed waar je tegenover staat: een vesting binnen een vesting.

Zo is het niet begonnen. In 1067 kreeg de familie Trencavel het burggraafschap Carcassonne, en rond 1130 bouwden ze hier een paleis, een palatium, op de oude Romeinse muur aan de westkant, waar de helling het steilst afloopt. Het was een woning, en er stond weinig meer dan een palissade tussen het paleis en de stad. Toen de kruistocht tegen de katharen in 1209 Carcassonne bereikte, kregen de daken kantelen, zodat ze als schietposten konden dienen. Daarna kwam de stad in handen van de koning, en tussen 1228 en 1239 werd het paleis omgebouwd tot de vesting die je nu voor je ziet: stenen muren in plaats van de palissade, een gracht die helemaal rondloopt tot aan de binnenmuur, een barbacane voor de ingang, en een poort tussen twee torens met mezekouwen, een valhek en zware deuren. De brug was eerst een vaste overspanning, toen een draaibaar deel en ten slotte een ophaalbrug met contragewichten. De muren beschermden de seneschalk van de koning niet alleen tegen indringers, maar ook tegen de inwoners van Carcassonne, op wier trouw aan de kroon nog niet te rekenen viel.

Kijk nu naar de houten galerijen boven op de muur en rond de toren rechts. Dat zijn houten weergangen: kasten van hout die boven de diepte hangen, zodat een kruisboogschutter recht naar beneden kon schieten, naar de voet van de muur en de lices in. Er zijn er nergens meer dan een handvol uit de middeleeuwen bewaard, want hout rot. Deze zijn onder Viollet-le-Duc gereconstrueerd, en daardoor is Carcassonne een van de weinige plekken waar je een kasteelmuur ziet die klaarstaat voor een belegering.

De daken zijn het andere twistpunt. Viollet-le-Duc zette steile kegels van leisteen op de torens, zoals kastelen in Noord-Frankrijk gedekt waren, en kreeg daar kritiek op, want dit is een streek van lage daken met Romeinse pannen. Zijn antwoord was dat de kruisvaarders die de streek innamen uit het noorden kwamen en misschien hun eigen bouwers hadden meegebracht, en dat hij ter plekke scherven leisteen had gevonden. Beide soorten daken bestaan nog in de Cité, en vanaf de wallen kun je ze uit elkaar houden.

Hij heeft het kasteel niet af zien komen. Hij stierf in 1879, en hier begon het werk pas in 1889, onder zijn leerling Paul Boeswillwald en daarna Henri Nodet. Daarvoor, in de negentiende eeuw, had het gebouw dienstgedaan als gevangenis.

Stop 4 van 5 · Château comtal, de Cour d'honneur (erehof), de eerste binnenplaats na de ingang; met het standaardticket

De Cour d'honneur van het kasteel

Burggraven Trencavel vanaf rond 1130, kapel toegevoegd in 1150, rond 1240 met een tweede verdieping verhoogd; gebouwen verbouwd tot in de achttiende eeuw; hersteld vanaf 1889 onder Paul Boeswillwald (1844–1931) en Henri Nodet (1855–1940) · Rond 1130 tot de achttiende eeuw · Zandstenen vleugels rond een rechthoekige binnenplaats; U-vormige plattegrond met de kapel van 1150; tweede verdieping rond 1240 toegevoegd

Om op te letten

  • Twee tijdperken in één muur: spitse gotische ramen laag in de lange vleugel, vierkante kruisramen erboven.
  • Het kleine dubbele venster in de vierkante toren, twee ronde bogen op één zuiltje, in de romaanse stijl van het paleis van de Trencavels.
  • De daken: Romeinse pannen op de lange vleugel, leisteen op de toren, de twee dakbedekkingstradities waarover bij de restauratie werd geruzied.
Transcriptie (2:16)

Je bent nu binnen, op de Cour d'honneur, de binnenplaats in het hart van het kasteel. Ga in het midden staan en draai langzaam rond, want de muren om je heen komen uit verschillende eeuwen. De gebouwen rond deze rechthoek zijn tussen de twaalfde en de achttiende eeuw keer op keer verbouwd, en dat lees je af aan één enkele gevel: spitse gotische ramen laag in de lange vleugel, vierkante kruisramen daarboven, en in de vierkante toren een klein romaans dubbel venster, twee bogen die één slank zuiltje delen.

Hier woonden de Trencavels. Hun paleis begon als twee vleugels. In 1150 kwam er een kapel bij, waardoor de plattegrond zich als een U om deze binnenplaats sloot, en rond 1240 werd het geheel met een tweede verdieping verhoogd. De Trencavels wilden van Carcassonne het middelpunt van hun gebied maken, en het kasteel was rijk versierd en vol troubadours.

Die wereld eindigde in dit gebouw. Op één augustus 1209 sloeg het kruisvaardersleger het beleg rond de Cité. Raimond-Roger Trencavel, tegenover een groter leger, zonder water en met een stad vol vluchtelingen, gaf zich op de vijftiende over in ruil voor het leven van de mensen binnen de muren. Hij werd opgesloten in de gevangenis van zijn eigen kasteel, en op tien november stierf hij daar aan dysenterie. Sommige bronnen spreken van moord in opdracht van Simon de Montfort, de leider van de kruistocht; zeker is niets.

Na 1226 hoorde het kasteel bij de seneschalk van de koning. In het begin van de veertiende eeuw verrees een grote zaal met een schouw en gotische ramen op de plek waar nu de Cour du Midi ligt, de tweede binnenplaats, en op de eerste verdieping van de zuidoostvleugel zetelde de seneschalk. Vanaf die tweede binnenplaats rijst de Tour Pinte op, de vierkante wachttoren die de hoogste toren van de Cité is. Onder diezelfde binnenplaats ontdekte de eerste conservator in 1926 een Romeins mozaïek van veertig vierkante meter, waarschijnlijk de vloer van een voornaam huis.

De latere eeuwen gingen ruwer met de plek om. In de negentiende eeuw werd het kasteel een gevangenis, en in 1944 gebruikten Duitse troepen het als opslag voor munitie en explosieven en zetten ze de bewoners de Cité uit. In 1961 ging hier een museum open.

In het archeologisch depot zijn onderweg twee dingen het zoeken waard. Het ene is het origineel van de buste van Dame Carcas die je bij de poort passeerde. Het andere is een twaalfde-eeuwse muurschildering van Franken die tegen Saracenen vechten, onlangs herkend als een scène uit het middeleeuwse heldendicht over Fierabras, en geschilderd voor dit kasteel toen het nog het paleis van de Trencavels was.

Stop 5 van 5 · Op de weergang van het westfront, bij het verlaten van het kasteel, met je gezicht naar het westen, over de Porte d'Aude heen naar de benedenstad; met het standaardticket

De westelijke wallen en het uitzicht over de Aude

Gallo-Romeinse muur uit de derde tot vierde eeuw, herbouwd door de Visigoten en de koningen van Frankrijk; hersteld door Eugène Viollet-le-Duc (1814–1879) vanaf 1855 en door zijn opvolgers · Derde eeuw tot rond 1300; hersteld vanaf 1855 · Zandstenen binnenmuur op Gallo-Romeinse funderingen; de hoefijzertorens 11,65 tot 13,7 meter hoog en 4,50 tot 7 meter breed

Om op te letten

  • De muren die zigzaggend afdalen naar de Porte d'Aude: de haarspeldgangen en schijndeuren die van de westpoort een val maakten.
  • De benedenstad aan de overkant van de Aude, de bastide Saint-Louis, gesticht voor de mensen die Lodewijk de Negende na de opstand van 1240 verdreef.
  • De heuvels aan de zuidelijke horizon: de Corbières, met bij helder weer de Pyreneeën erachter, de oude grens met Aragon.
Transcriptie (2:20)

Vanuit het kasteel klimt de route naar de westelijke muren, de kant waar de eigen gids van de beheerder je op de wallen naartoe stuurt. Kijk naar het westen, over de borstwering. De grond valt hier steil onder je weg, en daarom werd het kasteel tegen deze muur gebouwd: aan deze kant deed de helling het halve verdedigingswerk.

Begin met wat het dichtstbij is. De muren beneden zigzaggen de heuvel af naar de Porte d'Aude, de westpoort, die naar de rivier kijkt. Die poort was ontworpen als val. Hoge arcaden verbergen schijndeuren die nergens heen leiden, en de gangen klimmen in haarspeldbochten met tussenbordessen, zodat aanvallers die zich naar binnen hadden gevochten in de ene kooi na de andere vastzaten en van alle kanten werden beschoten. De poortboog zelf is Visigotisch, rond en met banden baksteen; de zware uitspringende travee erboven is van Viollet-le-Duc, en historici rekenen die tot zijn vergissingen. Dezelfde poort heeft ook zichzelf gespeeld, in de films Les Visiteurs, Robin Hood: Prince of Thieves en Le Corniaud.

De torens langs dit front zijn de oude. Let op de hoefijzervorm, gebogen naar buiten en vlak naar de stad toe: het Romeinse plan, herbouwd door de Visigoten en opnieuw door de Franse koningen. Het werk aan de muren begon aan deze kant, op het west-zuidwestelijke stuk van de binnenmuur, in 1855, en in 2014 begon het werk om dit westelijke rondje veilig te maken voor bezoekers.

Kijk nu over de Aude heen. De stad op de andere oever is de bastide Saint-Louis, de benedenstad, en die bestaat dankzij een mislukte opstand. In 1240 probeerde Raimond Trencavel de stad terug te winnen, met hulp van de voorsteden buiten de muren. Toen dat mislukte, liet Lodewijk de Negende de huizen van de verraders met de grond gelijkmaken en stuurde hij de eigenaars naar de overkant van de rivier om opnieuw te beginnen. Twee steden, op elke oever één, uit één enkele straf.

Kijk dan links naar de horizon, naar het zuiden. De heuvels zijn de Corbières, en bij helder weer staan de Pyreneeën erachter. Eeuwenlang was dat de richting die ertoe deed: daarachter lag Aragon, en alles waar je vandaag doorheen bent gelopen, is gebouwd om die kant op te kijken. In 1659 schoof de Vrede van de Pyreneeën de grens naar het zuiden op en verloor de vesting haar doel, en in 1804 liet Napoleon haar van de lijst van vestingen schrappen. In 1849 besloot de regering de muren af te breken. De bevolking kwam in verzet, onder leiding van Jean-Pierre Cros-Mayrevieille en Prosper Mérimée, en het besluit werd teruggedraaid. De restauratie liep van 1853 tot 1911, en wat die heeft gered, zijn tweeënvijftig torens op drie kilometer dubbele muur, sinds 1997 werelderfgoed.

Onafhankelijke gids · Chiaro

Richt Chiaro op alles wat je in de Cité van Carcassonne ziet.

Tweeënvijftig torens, en deze wandeling houdt er bij een handvol halt. Richt je camera op een schietgat, een band Romeinse baksteen, een gebeeldhouwd hoofd in het archeologisch depot of een klokkentoren aan de overkant van de rivier, en Chiaro zoekt uit wat het is en welke bouwers van de Cité het daar neerzetten, van de Romeinen tot Viollet-le-Duc. Daarna beantwoordt het elke vervolgvraag terwijl je je weg rond de muren zoekt.

Heeft Dame Carcas echt bestaan?Waarom hier leien daken?Waar dienden de lices voor?

Voor je gaat

01

Zo kom je er

Château et remparts de la Cité de Carcassonne, 1 rue Viollet-le-Duc, 11000 Carcassonne. De Cité ligt op een heuvel op de rechteroever van de Aude, in het zuidoosten van de stad. Kom binnen door de Porte Narbonnaise, de hoofdpoort aan de oostkant, en loop door de straatjes naar het westen: het kasteel staat binnen de muren aan de verste, westelijke kant.

Met de trein naar station Carcassonne. Vanuit de benedenstad steekt de Pont-Vieux, een voetgangersbrug, de Aude het dichtst bij de Cité over, en in de middeleeuwen was dat de enige weg erheen. Met de auto: de routebeschrijving van de beheerder loopt via de snelweg A61, afrit 24 als je uit Perpignan of Montpellier komt en afrit 23 vanuit Toulouse, en dan via de N113 richting centrum.

02

Tickets en toegang

  • Voor de straten van de Cité en voor de lices tussen de muren, die van de gemeente zijn, betaalt niemand iets, en daar spelen stop één tot en met drie. Eén ticket geeft toegang tot het kasteel, met zijn weergangen en archeologisch depot, en tot de panoramawandeling over de wallen: € 19 aan de kassa van april tot en met september, € 13 van oktober tot en met maart. Jongeren onder de 18 mogen gratis naar binnen, en 18- tot 25-jarigen ook, als ze EU-burger zijn of als niet-EU-burger vast in Frankrijk wonen, op vertoon van een bewijs. Het aantal plaatsen is beperkt en de beheerder raadt sterk aan om te reserveren.
  • De zomertijden, van april tot en met september, zijn 10.00–18.30 uur, en na 17.45 uur mag niemand meer naar binnen; de wintertijden, van oktober tot en met maart, zijn 9.30–17.00 uur, en de laatste bezoekers gaan om 16.15 uur naar binnen. Het monument is dicht op nieuwjaarsdag, op 1 mei en op eerste kerstdag. Trek er zo'n twee uur voor uit, en boek niet het laatste tijdslot van de dag: zalen en muurdelen gaan tegen sluitingstijd een voor een dicht, met dat tijdslot zie je niet gegarandeerd het hele kasteel en alle wallen, en je krijgt het niet terugbetaald.
  • Tijdens de Europese Erfgoeddagen, in het derde weekend van september, en op de eerste zondag van januari, februari en maart laat het monument iedereen gratis binnen.
  • Koffers mogen niet mee naar binnen, al is er een plek om kinderwagens te parkeren, en fotograferen in het kasteel mag, zolang je geen flitser gebruikt.
Officiële tickets →
03

De officiële audiogids

De eigen audiogids van het monument is een koptelefoon die je tegen betaling aan de kassa huurt, in zes talen (Frans, Engels, Spaans, Catalaans, Italiaans, Duits), plus een kinderroute voor 6- tot 10-jarigen; zolang je hem hebt, houdt de kassa een identiteitsbewijs vast, en na 16.00 uur worden er geen meer verhuurd. De beheerder organiseert ook rondleidingen: een kennismakingsrondleiding van een uur langs de verdedigingswerken en wallen van het kasteel, en een rondleiding met uitgebreide toelichting van negentig minuten, waarna je in beide gevallen op eigen houtje verdergaat over het gewone parcours. Wat je nu leest, kost niets en vraagt geen identiteitsbewijs: drie van de vijf verhalen spelen zich af in de gratis straten en lices, voordat iemand naar je ticket vraagt.

Officiële website →

Vragen

Is er een gratis audiogids voor Carcassonne?

Ja. Deze pagina is er een: de vijf stops spelen gratis af in elke browser op je telefoon, met de volledige tekst onder elke speler, en de eerste drie werken in de gratis straten en lices voordat je iets koopt. De eigen audiogids van het monument is een gehuurde koptelefoon en kost extra. Voor een toren, poort of beeldhouwwerk dat in deze vijf stops ontbreekt, maak je een foto in de Chiaro-app en hoor je het verhaal.

Kan ik de audiogids van Carcassonne zonder ticket beluisteren?

Drie van de vijf stops wel, want die liggen in het deel van de muren dat van de stad is. De Porte Narbonnaise, de lices en het uitzicht op de gracht en de poort van het kasteel liggen allemaal in het gemeentelijke, gratis deel van de Cité. De Cour d'honneur en de westelijke wallen horen bij het bezoek van het Centre des monuments nationaux, waarvoor één ticket volstaat.

Wat kost de officiële audiogids van Carcassonne?

Je huurt hem aan de kassa tegen een toeslag bovenop het toegangsticket, en de kassa houdt een identiteitsbewijs van je vast tot je hem terugbrengt. Er zijn zes talen, waaronder Catalaans, plus een kinderroute voor 6- tot 10-jarigen, en na 16.00 uur worden er geen meer uitgegeven.

Is de Cité van Carcassonne gratis te bezoeken?

De straten binnen de muren en de lices tussen de twee muren zijn van de stad en kosten niets. Het betaalde deel is het Château comtal met de wandeling over de wallen: € 19 in het zomerseizoen en € 13 in de winter, en wie jonger is dan 18 komt gratis binnen.

Waar begin ik, en wanneer is het kasteel dicht?

Begin buiten de Porte Narbonnaise, de hoofdpoort aan de oostkant, en loop naar het westen. Kasteel en wallen zijn dicht op nieuwjaarsdag, op 1 mei en op eerste kerstdag; alle andere dagen zijn ze open, met zomertijden vanaf april en wintertijden vanaf oktober.

Meer audiogidsen

Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan de Cité van Carcassonne.