შინაარსზე გადასვლა

პანთეონი · პარიზი · დამოუკიდებელი გიდი

პარიზის პანთეონის აუდიოგიდი,
ხუთი გაჩერება, უფასოდ.

110 მეტრის სიგრძის ეკლესია 83 მეტრის სიმაღლის გუმბათის ქვეშ, რომელიც ერის განსასვენებლად იქცა: ხუთი გაჩერება ამ ჩანართში ჟღერს, კრიპტაში ნებისმიერი სხვა სახელის ამბავს კი Chiaro ფოტოს მიხედვით მოგიყვებათ.

ჩამოტვირთეთ App Store-დან

შექმნილია Chiaro-ს მიერ. არ არის დაკავშირებული პარიზის პანთეონის მმართველ ორგანიზაციასთან.

9:41

დასავლეთის ფასადი და დავიდ დ’ანჟეს ფრონტონი

პარიზის პანთეონი

0:00 2:34
გაჩერება 1 / 5

ხუთი გაჩერება · 12 წუთის აუდიო

ხუთი ადგილი, ერთი მარშრუტი,
იმ თანმიმდევრობით, რომლითაც გაივლით.

ეს პანთეონის აუდიოგიდი იწყება მოედანზე, სუფლოს ქუჩის თავში, საიდანაც პორტიკი, ფრონტონი და გუმბათი შესვლამდეც იკითხება, და მთავრდება იატაკის ქვეშ, სამარხებს შორის. კარში შესვლისთანავე ნავის გასწვრივ აღმოსავლეთით გაემართეთ და გაჩერდით იქ, სადაც ოთხი მკლავი იკვეთება, გუმბათის ქვეშ; სწორედ ამ ადგილას ქანაობს ფუკოს ქანქარა; განაგრძეთ აღმოსავლეთით ბოლომდე, სადაც საკურთხევლის ადგილას „ეროვნული კონვენტი“ დგას; შემდეგ ჩადით კრიპტაში, ვოლტერის სამარხთან. ხუთი დამოუკიდებელი გაჩერება, ყველა ერთი, 110 მეტრის სიგრძის შენობის შიგნით ან მის წინ, ჯამში დაახლოებით 12 წუთის მოსმენაა.

გზას რომ დაადგებით, იცოდეთ, რომ აქ ორი რამ იცვლება: ბილეთის ფასი, რომელიც ოქტომბრიდან მარტამდე ზაფხულის ნახევარზე იაფია, და დახურვის საათი, რომელიც ადრე დგება, როცა კი ნავი ზედმეტად გაივსება. ამ გვერდზე ყველა სამუშაო საათი, ფასი და წესი აღებულია paris-pantheon.fr-დან, ძეგლის ოფიციალური საიტიდან, ამბები კი ამ საიტსა და ვიკიპედიას ეყრდნობა. პორტიკთან გამოკრული ბეჭდური განცხადება ან დარაჯის სიტყვა აქ დაწერილ ყველაფერზე მაღლა დგას; თუ ამ გვერდზე შეცდომას შეამჩნევთ, მოგვწერეთ, რომ შემდეგმა სტუმარმა ის უკვე გასწორებული ნახოს.

გაჩერება 1 / 5 · Place du Panthéon, სუფლოს ქუჩის თავში, დასავლეთის ფასადის პირისპირ; საჯარო მოედანი, ბილეთამდე

დასავლეთის ფასადი და დავიდ დ’ანჟეს ფრონტონი

ჟაკ-ჟერმენ სუფლო (1713–1780), დაასრულა ჟან-ბატისტ რონდელემ; ფრონტონი: დავიდ დ’ანჟე (1788–1856) · შენობა 1764–1790; ფრონტონი 1831–1837 · კორინთული სვეტების ქვის პორტიკი ჩუქურთმიანი ფრონტონის ქვეშ; შენობის სიგრძე 110 მ-ია, სიგანე 84 მ

დააკვირდით

  • წარწერა ფრონტონის ქვეშ სარტყელზე: Aux grands hommes la patrie reconnaissante, „დიდ ადამიანებს — მადლიერი სამშობლო“. 1791 წლის შემდეგ ის არაერთხელ ჩამოხსნეს და დააბრუნეს; 1885 წლიდან ადგილზეა.
  • ნაპოლეონი ჯარისკაცებსა და ფორმიან სტუდენტებს შორის ფრონტონის მარჯვენა ნახევარზე, ვოლტერი, რუსო და ლაფაიეტი კი მოაზროვნეებს შორის მარცხნივ.
  • რელიეფური პანოები კარების თავზე, პორტიკის სიღრმეში: 1790-იანი წლებისა და 1837 წლის ქანდაკებები, რომლებიც რეჟიმის ყველა ცვლილებას გადაურჩა.
  • ჯვარი ფარანზე. 1830-დან 1851 წლამდე მის ნაცვლად დროშა ფრიალებდა, 1871 წლის კომუნის დროს კი წითელი დროშა.
ტექსტი (2:34)

დადექით იქ, სადაც სუფლოს ქუჩა მოედანზე გადის, და აიხედეთ ბორცვისკენ. მთელი ფასადი ისეა აგებული, რომ სწორედ აქედან ჩანდეს: კორინთული სვეტების რიგი, მათზე დაყრდნობილი ჩუქურთმიანი ფიგურების სამკუთხედი, ყველაფრის თავზე კი კიდევ სვეტებით შემოსაზღვრული ყელი, გუმბათი და ფარანი. 1790 წლიდან 1889 წლამდე, ეიფელის კოშკის აღმართვამდე, ამ ფარანზე აღმართული ჯვარი პარიზის ყველაზე მაღალი წერტილი იყო. გაიხედეთ უკან: ქუჩა დაახლოებით სამას მეტრზე პირდაპირ ქვევით ეშვება, ლუქსემბურგის ბაღამდე.

ყველაფერი აღთქმით დაიწყო. 1744 წელს ლუი მეთხუთმეტე მეცში მძიმედ დაავადდა, შეევედრა წმინდა ჟენევიევას, პარიზის მფარველს, და გამოჯანმრთელდა. მან აღთქმა დადო, რომ ამ ბორცვის თხემზე წმინდანის სააბატო ეკლესიას ხელახლა ააშენებდა. ხაზინა ცარიელი იყო, ამიტომ გვირგვინმა უზარმაზარი ლატარია მოაწყო, ხოლო პირველი ქვა თავად მეფემ დადო 1764 წლის ექვს სექტემბერს. მისი არქიტექტორი, ჟაკ-ჟერმენ სუფლო, თითქმის უცნობი იყო და განიზრახა, რომის წმინდა პეტრეს ბაზილიკასა და ლონდონის წმინდა პავლეს ტაძარს შეჯიბრებოდა. სუფლო მშენებლობის დასრულებამდე გარდაიცვალა. მისმა თანამშრომელმა ბრებიონმა და მოწაფემ რონდელემ შენობა 1790 წელს დაასრულეს, ზუსტად იმ დროს, რომ რევოლუციას ის წმინდანისთვის წაერთმია.

წაიკითხეთ სიტყვები სამკუთხედის ქვეშ, სარტყელზე: „დიდ ადამიანებს — მადლიერი სამშობლო“. ეს სიტყვები 1791 წელს გაჩნდა, როცა ეკლესია გმირების განსასვენებლად იქცა. აღდგენილი მეფეების დროს წარწერა ჩამოხსნეს, 1830 წელს დააბრუნეს, მეორე იმპერიის დროს ისევ მოხსნეს, 1885 წელს კი, ვიქტორ ჰიუგოს დაკრძალვისთვის, სამუდამოდ დაბრუნდა. შენობამ დანიშნულება ექვსჯერ შეიცვალა და ეს წარწერა მისი ბარომეტრია.

ახლა ფრონტონი. დავიდ დ’ანჟემ ის 1831-დან 1837 წლამდე კვეთა. შუაში სამშობლო დგას და გვირგვინებს არიგებს, რომლებსაც მას თავისუფლება აწვდის, ისტორია კი სახელებს იწერს. მარცხნივ მოაზროვნეები და მეცნიერები არიან: ვოლტერი, რუსო, ექიმი ბიშა და ლაფაიეტი. მთავრობას სურდა, ლაფაიეტი ამოეღოთ. დავიდ დ’ანჟემ უარი თქვა, და ფრონტონი ყოველგვარი ოფიციალური ცერემონიის გარეშე გაიხსნა. მარჯვნივ დგანან ნაპოლეონ ბონაპარტი, მისი ჯარისკაცები და პოლიტექნიკური სკოლის ფორმიანი სტუდენტები.

ამ სვეტებს პოლიტიკაზე უარესიც უნახავთ. 1848 წლის ივნისში შიგნით შეფარებული აჯანყებულები ზარბაზნის ცეცხლით გამოყარეს, რამაც ეს ფასადი მძიმედ დააზიანა. 1871 წლის ოცდაექვს მაისს კი, როცა კომუნა ეცემოდა, ამ კიბეებზე დეპუტატი ჟან-ბატისტ მილიერი დაჩოქილი დახვრიტეს.

გაჩერება 2 / 5 · შიგნით, ნავის გასწვრივ იქამდე, სადაც ის გუმბათის ქვეშ გადაკვეთას ხვდება; აიხედეთ ზემოთ

გუმბათი გადაკვეთის თავზე, ნავიდან დანახული

ჟაკ-ჟერმენ სუფლო (1713–1780) და ჟან-ბატისტ რონდელე; აფრები: ფრანსუა ჟერარი (1770–1837); გუმბათის მხატვრობა: ანტუან-ჟან გრო (1771–1835) · გუმბათის პროექტი მიღებულია 1777 წელს, დასრულდა 1790 წელს; გროს მხატვრობა 1811–1824; აფრები 1821–1837 · ერთმანეთში ჩადგმული სამი ქვის გუმბათი, სიმაღლე წვერომდე 83 მ; გუმბათი 17 000 ტონას იწონის

დააკვირდით

  • მოხატული ლენტი წარწერით La Mort, „სიკვდილი“, ფრანსუა ჟერარის ოთხი აფრიდან ერთ-ერთის ძირში; დანარჩენებია დიდება, ერი და სამართალი.
  • ხვრელი კესონებიან ქვედა გუმბათში და მის ზემოთ, სამი გუმბათიდან შუაზე, მოლივლივე მხატვრობა.
  • ყელის ფანჯრები: მათი დღის სინათლე ანათებს გროს მხატვრობას ზემოდან.
  • მოპირდაპირე თაღში, ბერძნული ჯვრის მომდევნო მკლავის კესონებიანი კამარა.
ტექსტი (2:35)

გაიარეთ ნავში და გაჩერდით შუაში მდებარე ღია სივრცემდე ცოტა ადრე, იქ, სადაც შენობის ოთხი მკლავი ხვდება ერთმანეთს. ახლა თავი უკან გადაწიეთ. თქვენ ზემოთ ქვა ადგილს უთმობს ფანჯრების რგოლს, ჩუქურთმიანი გირლანდების სარტყელს და გუმბათის შიდა მხარეს. თქვენ უყურებთ შენობის იმ ნაწილს, რომელმაც ის კინაღამ დაანგრია.

სუფლომ ბერძნული ჯვარი ჩაიფიქრა: ოთხი თანაბარი სიგრძის მკლავი და გუმბათი მათი გადაკვეთის თავზე. რასაც ხედავთ, ერთმანეთში ჩადგმული სამი გუმბათიდან მხოლოდ პირველია. ქვედა კესონებიანია და შუაში ღია. ამ ხვრელში მეორე მოჩანს, რომელზეც მხატვრობაა, ორივეს თავზე კი ის გარე გარსი ზის, მოედნიდან რომ ნახეთ: ქვით ნაგები და ტყვიით მოპირკეთებული, და არა ხის კარკასზე აწყობილი, როგორც ფრანგულ გუმბათებს ჩვეულებრივ აკეთებდნენ. შუა გუმბათს ქვის ფარანი ადგას, ხუთ ტონაზე მეტი წონისა, და სუფლომ მისი მრუდი თავდაყირა ჩამოკიდებული ჯაჭვის მსგავსად დახაზა, იმ თეორიის მიხედვით, რომელიც რობერტ ჰუკმა 1676 წელს გამოაქვეყნა. მთელი გუმბათი ჩვიდმეტ ათას ტონას იწონის.

კრიტიკოსები ამბობდნენ, რომ ოთხი ბურჯი ამას ვერასოდეს გაუძლებდა. სუფლომ ქვაში რკინის ღეროები ჩააწყო, რაც არმირებული კონსტრუქციის წინამორბედი იყო, 1806 წლიდან კი რონდელეს ბურჯების გამაგრება მოუწია. ოცდამეერთე საუკუნისთვის ღეროები დაჟანგულიყო, და 2010-დან 2020 წლამდე ჩატარებულმა რესტავრაციამ ისინი შეცვალა.

იპოვეთ ის ოთხი მოხრილი სამკუთხედი, სადაც მრგვალი გუმბათი კვადრატულ გადაკვეთას ეყრდნობა. ეს ფრანსუა ჟერარის აფრებია: დიდება, სიკვდილი, ერი და სამართალი, 1821-დან 1837 წლამდე მოხატული. ჟერარი 1837 წელს გარდაიცვალა და აფრები მისმა მოწაფეებმა დაასრულეს. მოძებნეთ მოხატული ლენტი ფრანგული წარწერით „ლა მორ“, ანუ „სიკვდილი“.

მეორე გუმბათის მხატვრობა, „წმინდა ჟენევიევას აპოთეოზი“, ანტუან-ჟან გროს ეკუთვნის, და მისი ისტორია ოთხმოქმედებიანი ფარსია. ნაპოლეონმა ის 1811 წელს შეუკვეთა, და გრომ კომპოზიციაში იმპერატორი ჩახატა. 1814 წლის აგვისტოში აღდგენილი მეფის სამინისტრომ უბრძანა, მის ნაცვლად ლუი მეთვრამეტე დაეხატა. 1815 წლის მარტის ბოლოს ნაპოლეონი დაბრუნდა, მასთან ერთად კი ბრძანებაც, რომ ნაპოლეონი დაეხატა. ასი დღე რომ დასრულდა, ისევ ლუის ჯერი დადგა. ამასობაში ჰონორარი ოცდათექვსმეტი ათასი ფრანკიდან ორმოცდაათ ათასამდე გაიზარდა.

სანამ გზას გააგრძელებთ, უკან, ნავისკენ გაიხედეთ. მარჯვნივ, პირველ ოთხ მალში, ტილოები პიუვი დე შავანის „წმინდა ჟენევიევას ბავშვობაა“, 1874-დან 1878 წლამდე დახატული და, მთელი ციკლის მსგავსად, ათწლეულებით ადრე ამოშენებულ ფანჯრებზე ჩამოკიდებული. იმავე ციკლის ერთ გვიანდელ ტილოზე ჟოზეფ ბლანმა რესპუბლიკელთა ლიდერი გამბეტა ქლოდვიგის მოციქულად გამოსახა, ჟორჟ კლემანსო კი წმინდა გალაქტუარად.

გაჩერება 3 / 5 · გადაკვეთა, პირდაპირ გუმბათის ქვეშ, ქანქარის გარშემო დაბალ მოაჯირთან

ფუკოს ქანქარა გუმბათის ქვეშ

ლეონ ფუკოს (1819–1868) ცდა ინჟინერ გუსტავ ფრომანთან ერთად; ხელახლა დამონტაჟდა 1995 წელს · 1851; სამუდამოდ ხელახლა დამონტაჟდა 1995 წელს · 28 კგ-იანი სპილენძისა და ტყვიის სფერო 67 მ სიგრძის ფოლადის მავთულზე, გუმბათიდან ჩამოკიდებული

დააკვირდით

  • საწონის ხაზი მის გარშემო მონიშნულ რგოლთან მიმართებით. თხუთმეტ წუთში დაბრუნდით და ხაზი გადანაცვლებული იქნება, რადგან იატაკი გადანაცვლდა.
  • მავთული, რომელიც პირდაპირ ზემოთ, თვალთახედვის მიღმა ადის. ქვედა ბოლოზე საწონია; ზედა ბოლო სამოცდაშვიდი მეტრის სიმაღლეზე, გუმბათშია დამაგრებული.
  • პირდაპირ თავზე, ღია გუმბათში, გროს წმინდა ჟენევიევა, საფრანგეთის მეფეებით გარშემორტყმული.
ტექსტი (2:12)

ახლა პირდაპირ გუმბათის ქვეშ ხართ, და თქვენ წინ მოქანავე სპილენძის ბურთი მასზე სამოცდაშვიდი მეტრის სიგრძის ფოლადის მავთულით კიდია. ერთი წუთი მიეცით. ის წინ და უკან დადის ხაზზე, რომელიც უძრავი ჩანს; ყოველი სრული რხევა თექვსმეტ წამს გრძელდება, დაახლოებით ექვსი მეტრის სიგანის რკალზე. ხაზი არ არის უძრავი. ყოველი რხევა წინაზე დაახლოებით ორნახევარი მილიმეტრით შორს მთავრდება, და საათების განმავლობაში ხაზი ნელა უვლის წრეს.

ბურთი კი არ მოძრაობს. თქვენ მოძრაობთ. ქანქარა ისევ იმავე სიბრტყეში ქანაობს, ხოლო იატაკი, შენობა და მთელი პარიზი მის ქვეშ დედამიწასთან ერთად ბრუნავს.

ლეონ ფუკომ ეს პირველად პარიზში, საკუთარი სახლის სარდაფში სცადა. 1851 წელს საჯარო დემონსტრაციისთვის მას სიმაღლე სჭირდებოდა, და ლუი-ნაპოლეონ ბონაპარტმა, მაშინდელმა პრეზიდენტმა, მას და ინჟინერ გუსტავ ფრომანს ამ გუმბათით სარგებლობის ნება დართო. მოსაწვევებზე ეწერა: „გეპატიჟებით, ნახოთ, როგორ ბრუნავს დედამიწა“. მათ ოცდარვა კილოგრამის წონის სპილენძისა და ტყვიის სფერო ჩამოკიდეს, ქვემოთ წვეტით, რომელიც ქვიშის ფენაზე ხაზს ავლებდა, ასე რომ, ყოველი გავლა წინა ღარის გვერდით ახალ ღარს ტოვებდა. პარიზელები ბრბოდ მოდიოდნენ.

ეს რამდენიმე თვე გაგრძელდა. 1851 წლის დეკემბერში იმავე ლუი-ნაპოლეონმა სახელმწიფო გადატრიალებით ძალაუფლება ხელში აიღო, შენობა ეკლესიას დაუბრუნა, და ცდა შეწყდა. ორმოცდაათი წლის შემდეგ ასტრონომმა კამილ ფლამარიონმა აქ ისევ ჩამოკიდა ქანქარა, და პირველ სეანსზე ორი ათასზე მეტი ადამიანი მოვიდა. ქანქარა სამუდამოდ 1995 წელს დაბრუნდა, 2014 წელს რესტავრაციის დროს ჩამოხსნეს, და 2015 წლის თხუთმეტ სექტემბერს ხელახლა ჩამოკიდეს.

ერთი რამ უნდა იცოდეთ, სანამ ამ საწონს შეეჩვევით: ეს ასლია. ფუკოს ორიგინალი სფერო ხელოვნებისა და ხელობის მუზეუმს ეკუთვნის. 1995 წლიდან ის აქ მართლაც ეკიდა გარკვეული დროით, სანამ ის მუზეუმი რემონტდებოდა, შემდეგ კი შინ დაბრუნდა.

ფუკოს სახელი ეიფელის კოშკზეც წერია, მაგრამ მისი იდეა დღემდე სწორედ ამ გადაკვეთაზე მუშაობს. თვალით მიჰყევით მავთულს ზემოთ. ის კესონებიანი გუმბათის ხვრელში ქრება, იქ, ზემოთ კი გროს მხატვრობაა: კლდის შვერილზე მჯდომი წმინდა ჟენევიევა, რომლის გარშემოც საფრანგეთის მეფეები შეკრებილან, ქლოდვიგიდან ლუი მეთვრამეტემდე.

გაჩერება 4 / 5 · აღმოსავლეთი ბოლო, აფსიდში გადაკვეთის მიღმა, ძეგლის პირისპირ, იქ, სადაც საკურთხეველი იდგა

„ეროვნული კონვენტი“ აღმოსავლეთ ბოლოში

ფრანსუა-ლეონ სიკარი (1862–1934); მოზაიკა ერნესტ ებერის ესკიზით; უკანა სურათები: ედუარ დეტაი · წარდგენილია 1911 წელს; მოზაიკა 1875–1884; დეტაის ტრიპტიქი 1902–1905 · ქვის ჯგუფი, სიმაღლე 6,40 მ, სიგრძე 9,60 მ

დააკვირდით

  • Vivre libre ou mourir, „იცოცხლე თავისუფალი ან მოკვდი“, ამოკვეთილი მარიანას ქვეშ, კვარცხლბეკზე.
  • ორი მედოლე მარჯვენა ჯგუფის წინა რიგში და მათ უკან ცხენზე ამხედრებული გენერალი ოში.
  • ჟანა დ’არკი თავისი დროშით ზემოთ, ოქროს მოზაიკაზე: ხუთი ფიგურიდან ერთადერთი შარავანდედის გარეშე.
  • ლათინური ზოლი მოზაიკის ძირში, რომელიც იწყება სიტყვებით ANGELVM GALLIAE CVSTODEM, „საფრანგეთის მფარველ ანგელოზს“.
ტექსტი (2:19)

განაგრძეთ სვლა აღმოსავლეთით, გადაკვეთის გავლით, ბოლომდე, იქ, სადაც ეკლესიას მთავარი საკურთხეველი ექნებოდა. სწორედ იქ დგას ეს. თქვენ წინ ქვის ადამიანებისგან შექმნილი კედელია, 6,40 მეტრის სიმაღლისა და 9,60 მეტრის სიგრძის, და მას „ეროვნული კონვენტი“ ჰქვია.

ის არასოდეს ყოფილა ამ შენობისთვის განკუთვნილი. ფრანსუა-ლეონ სიკარის ჯგუფი თავდაპირველად ტიუილრის ბაღისთვის იყო ჩაფიქრებული, ბოლოს კი აქ აღმოჩნდა, აფსიდში, ძველი საკურთხევლის ადგილას: რესპუბლიკური საკურთხეველი ეკლესიად დაწყებული შენობის თავში. სიკარი მასზე თითქმის ოთხი წელი მუშაობდა, და როცა 1911 წელს წარადგინეს, პრესამ ის გაანადგურა, როგორც უზარმაზარი ზომის გამო, ისე იმისთვის, რომ სულ ქვისგან იყო.

წაიკითხეთ ის შუიდან. კვარცხლბეკზე ტახტზე ზის მარიანა, რესპუბლიკა, სიტყვების თავზე: „იცოცხლე თავისუფალი ან მოკვდი“. თქვენგან მარცხნივ კონვენტის დეპუტატები ხელებგაწვდილნი წინ მიიწევენ და ფიცს დებენ. მარჯვნივ გენერალი ოში ცხენზე ზის რესპუბლიკელ ჯარისკაცებს შორის, წინ კი ორი მედოლე რიტმს აყოლია. დააკვირდით ტანსაცმელს და მოძრაობას: სიკარმა ადამიანები საკუთარი დროის სამოსში გამოკვეთა და არა ტოგებში, და ისინი წინ წაბარბაცებულები გამოსახა.

შემდეგ მათ მიღმა გაიხედეთ. მარჯვენა ჯგუფის უკან სურათი ედუარ დეტაის ტრიპტიქის, „დიდებისკენ“, ნაწილია, 1902-დან 1905 წლამდე დახატული და რესპუბლიკისადმი მიძღვნილ ფერწერულ ჰიმნად შეფასებული. სიკარმა თავისი ჯგუფი ისე ააგო, რომ სურათი კვლავ ჩანდეს.

ახლა ზემოთ, ნახევარგუმბათისკენ აიხედეთ, და დავა საინტერესო ხდება. ეს ოქროს მოზაიკა ერნესტ ებერმა დააპროექტა და ის 1875-დან 1884 წლამდე შეიქმნა, როცა შენობა ჯერ კიდევ ეკლესია უნდა ყოფილიყო. მასზე ქრისტე საფრანგეთის მფარველ ანგელოზს ქვეყნის ბედს ასწავლის; ეს ორმოცდაორი კვადრატული მეტრი მოზაიკაა, ქვედა კიდეზე ლათინური წარწერით. დაითვალეთ შარავანდედები. მისი ხუთი ფიგურიდან ოთხს აქვს შარავანდედი, მათ შორის მუხლმოყრილ ქალს, რომელიც ქალაქ პარიზს განასახიერებს. ჟანა დ’არკს, რომელსაც თავისი დროშა უჭირავს, არ აქვს. ეკლესიამ ის წმინდანად მხოლოდ 1920 წელს შერაცხა.

ასე რომ, შენობის ამ ბოლოში რევოლუციური ფიცი და მარშით მიმავალი არმია კათოლიკური მოზაიკის ქვეშ დგას, და რესპუბლიკამ ისინი პირისპირ დატოვა.

გაჩერება 5 / 5 · კრიპტა ეკლესიის ქვეშ: ვოლტერის სამარხი

ვოლტერის სამარხი კრიპტაში

ქანდაკება: ჟან-ანტუან უდონი (1741–1828); კამარები: სუფლო და რონდელე · ვოლტერი აქ 1791 წლის 11 ივლისს შემოასვენეს; ქანდაკება დაახლოებით 1808–1812 · ოთხგალერეიანი ქვის კრიპტა მთელი შენობის ქვეშ; მარმარილოს ქანდაკება და სარკოფაგი

დააკვირდით

  • მოოქროვილი წარწერა სარკოფაგზე, AUX MANES DE VOLTAIRE, კრების დადგენილების თარიღით: 1791 წლის 30 მაისი.
  • უდონის ვოლტერი: ღიმილი, ძვალმოჩრილი სახე და მკერდზე მიკრული ქაღალდები.
  • ნახევარმთვარისებრი ფანჯარა სამარხის ბოლოში. კრიპტა მთელი შენობის ქვეშ გადის და გარედან ნათდება.
ტექსტი (2:44)

ჩადით კრიპტაში. აქ უფრო გრილა, უფრო მშვიდა და გაცილებით უფრო ვრცელია, ვიდრე მოელით: ოთხი გრძელი გალერეა, თითო ზემოთ ეკლესიის თითოეული მკლავის ქვეშ, თითოეულში მაღლა ფანჯრებით, ასე რომ, კრიპტა არასოდესაა მთლიანად მიწის ქვეშ. აქ დაახლოებით სამასი სამარხისთვისაა ადგილი, ბევრად მეტისთვის, ვიდრე ოდესმე გამოუყენებიათ.

მათგან ყველაზე ადრეული, ვინც დღემდე აქაა, თქვენ წინაა. ვოლტერის ნეშტი ამ შენობაში 1791 წლის თერთმეტ ივლისს, დიდებული ცერემონიით შემოასვენეს. წაიკითხეთ სარკოფაგზე მოოქროვილი ასოები: „ვოლტერის მანებს“, ანუ ვოლტერის სულს, მის ქვემოთ კი, რომ ეროვნულმა კრებამ 1791 წლის ოცდაათ მაისს დაადგინა: მან დიდი ადამიანებისთვის განკუთვნილი პატივი დაიმსახურა. მის გვერდით მარმარილოს ვოლტერი, გამხდარი და მომღიმარი, ხელში ქაღალდების შეკვრით, ჟან-ანტუან უდონის ნამუშევარია, დაახლოებით 1808-დან 1812 წლამდე გამოკვეთილი.

ვოლტერი ყოველთვის სასურველი სტუმარი არ ყოფილა. 1821 წელს, როცა შენობა ისევ ეკლესია იყო, ვოლტერისა და რუსოს სამარხები საზოგადოების თვალს მოაშორეს. კარისკაცებმა ლუი მეთვრამეტეს ჰკითხეს, შესაფერისი იყო თუ არა სამღვდელოების ასეთი მტრის ეკლესიაში დატოვება. დატოვეთ, თქვა მეფემ; ისედაც საკმარისად დასჯილია, რადგან ყოველდღე წირვის მოსმენა უწევს. მეორე იმპერიის დროს ორივე სამარხი ფიცრებით დაფარეს. ათწლეულების განმავლობაში კი პარიზი იმეორებდა ამბავს, თითქოს 1814 წელს ფანატიკოსებმა ვოლტერის ძვლები მოიპარეს და ნაგავსაყრელზე გადაყარეს. ხმა იმდენად გაძლიერდა, რომ კუბო 1897 წელს გახსნეს. ვოლტერი შიგნით იყო.

რუსო მას აქ 1794 წელს მოჰყვა. მათ მიღმა გალერეები რესპუბლიკის შემდგომი არჩევანით ივსება: ვიქტორ ჰიუგო 1885 წელს, ემილ ზოლა 1908 წელს, ჟან ჟორესი, ჟან მულენი და ლუი ბრაილი. მარი კიური 1995 წელს მოვიდა, პირველი ქალი, ვინც აქ საკუთარი დამსახურებით მოხვდა. წინააღმდეგობის მოძრაობის გმირი ქალები, ჟენევიევ დე გოლ-ანტონიოზი და ჟერმენ ტიიონი, 2015 წელს მოჰყვნენ, სიმონ ვეილი 2018 წელს, ჟოზეფინა ბეიკერი კი 2021 წელს, და მის პატივსაცემად აქ კენოტაფია და არა საფლავი. 2024 წელს მელინე მანუშიანი თავისი მეუღლის, წინააღმდეგობის მებრძოლის მისაკ მანუშიანის გვერდით დაასვენეს. თუმცა აქ, ქვემოთ, დაკრძალულთა ნახევარი ნაპოლეონის იმპერიის დიდებულები არიან, რომლებიც დღეს თითქმის აღარავის ახსოვს. 1958 წლიდან იმას, თუ ვინ შევა აქ, რესპუბლიკის პრეზიდენტი წყვეტს. უკანასკნელები, 2026 წლის ივნისში, ისტორიკოსი მარკ ბლოკი და მისი მეუღლე სიმონ ბლოკი იყვნენ: მათ აქ კენოტაფებით, ცარიელი სამარხებით პატივს მიაგებენ, რადგან მარკ ბლოკის საფლავი კრეზის დეპარტამენტში რჩება.

სუფლოც აქაა, ქვემოთ 1829 წელს გადმოასვენეს. არქიტექტორი, რომელმაც ეკლესია წმინდანისთვის ააშენა, მის ქვეშ, დიდ ადამიანებს შორის განისვენებს.

დამოუკიდებელი გიდი · Chiaro

მიმართეთ Chiaro პანთეონში ყველაფერს, რაც თვალში მოგხვდებათ.

ხუთი გაჩერება შენობის დიდ ნაწილს ამბის გარეშე ტოვებს: ნავში მოხატული წმინდანებისა და მეფეების მთელ კედლებს, ჟერარის ოთხ აფრას და კრიპტას ოთხმოცდაერთი დაკრძალვით, რომელთა ნახევარი იმპერიის დიდებულები არიან, და მათ სახელებს ცოტა სტუმარი თუ დაასახელებს. გადაიღეთ ტილო, სამარხის თავზე ამოკვეთილი სახელი ან ფრონტონის ფიგურა, და Chiaro გეტყვით, ვინ არის, ვინ შექმნა და რატომ მოათავსა ის იქ რესპუბლიკამ, კითხვების დასმა კი შეგიძლიათ მანამ, სანამ კრიპტიდან ზემოთ არ ამოხვალთ.

ვინ არის დაკრძალული ვოლტერის გვერდით?რატომ არის ნაპოლეონი ფრონტონზე?მართლა მოძრაობს ქანქარა?

ვიზიტამდე

01

როგორ მივიდეთ

Place du Panthéon, 75005 Paris, ლათინურ კვარტალში. შენობა მოედნის შუაგულში დგას და დასავლეთისკენ, სუფლოს ქუჩისკენ იყურება.

მეტროს მე-10 ხაზით სადგურ Maubert-Mutualité-მდე ან მე-7 ხაზით Place Monge-მდე. RER B-ით Luxembourg-მდე, შემდეგ ფეხით სუფლოს ქუჩაზე აღმართში. უახლოესი Vélib'-ის ველოსიპედების სადგური 5032 ნომერია, Panthéon - Valette.

02

ბილეთები და შესვლა

  • ერთი ბილეთი ნავსაც და კრიპტასაც მოიცავს, ანუ ხუთივე გაჩერებას; პირველი გარეთაა და ბილეთი არ სჭირდება. ბილეთი ზამთრის თვეებში, ოქტომბრიდან მარტამდე, 13 ევრო ღირს, ზაფხულის სეზონზე, აპრილიდან სექტემბრამდე, კი 16 ევრო; სენ-დენის ბაზილიკასთან ერთად 26 ევრო ჯდება.
  • შესვლა უფასოა 16 წლამდე ბავშვებისთვის ელექტრონული ბილეთის მქონე ზრდასრულის თანხლებით, შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე სტუმრისა და ერთი თანმხლებისთვის, ასევე ყველასთვის ნოემბრის, დეკემბრის, იანვრის, თებერვლისა და მარტის პირველ კვირა დღეს. ევროკავშირის მოქალაქეები და საფრანგეთის მუდმივი მცხოვრებლები 16-დან 25 წლამდე ასაკისა ასევე უფასოდ შედიან, მაგრამ ბილეთი სალაროში უნდა აიღონ.
  • ღიაა ყოველდღე: აპრილიდან სექტემბრამდე 10:00-დან 18:30-მდე, ოქტომბრიდან მარტამდე 10:00-დან 18:00-მდე, ბოლო შესვლა დახურვამდე 45 წუთით ადრე. ყოველი თვის პირველ სამუშაო ორშაბათს შუადღეს იხსნება, 24 და 31 დეკემბერს კი 17:00 საათზე იკეტება.
  • გარდერობი და ბარგის კარადები არ არის, და შესვლა მხოლოდ ჩვეულებრივი ზურგჩანთით შეიძლება; საჭმელი და სასმელი აკრძალულია. გარე პანდუსი და შიდა ლიფტი მთელ ნავს მისწვდება. პირადი ფოტოები დაშვებულია, შტატივები — არა.
ოფიციალური ბილეთები →
03

ოფიციალური აუდიოგიდი

თავად ძეგლი ოთხი სახის დახმარებას გთავაზობთ. მიმღებ მაგიდასთან თერთმეტ ენაზე ბეჭდურ სავიზიტო მასალებს უფასოდ გასცემენ და 5 ევროდ აუდიოგიდის მოწყობილობებს აქირავებენ ათ ენაზე, მათ შორის ინგლისურად. თანამშრომლები 14:00 და/ან 15:00 საათზე, თავისუფალი თანამშრომლის არსებობის შემთხვევაში, ტურს ატარებენ ჯავშნის გარეშე და შესასვლელი ბილეთის გარდა დამატებითი გადასახადის გარეშე, ლექციური ექსკურსია კი ცალკე იყიდება და ზრდასრულისთვის 20,50 ევრო ღირს. ჩვენი გიდი არაოფიციალურია და უფასო: ხუთი ჩანაწერი, რომლებიც მოედნის ფილაქანზე იწყება და ვოლტერთან მთავრდება, და მათი ყოველი სიტყვა დაბეჭდილიცაა, თუ კრიპტის სიჩუმეში მოსმენას კითხვა გირჩევნიათ.

ოფიციალური საიტი →

კითხვები

არსებობს პარიზის პანთეონის უფასო აუდიოგიდი?

დიახ, და ის უკვე გახსნილი გაქვთ: ხუთი უფასო ჩანაწერი, გარეთ, პანთეონის მოედნიდან ვოლტერის სარკოფაგამდე, რომლებიც პირდაპირ ამ გვერდიდან ჟღერს თქვენს ტელეფონში, თითოეულის ტექსტი კი მის ქვემოთაა დაწერილი. შიგნით ერთადერთი ზეპირი ვარიანტი, რომელსაც ძეგლი დამატებითი საფასურის გარეშე გთავაზობთ, თანამშრომლის ტურია 14:00 და/ან 15:00 საათზე, როცა ვინმეს ჩატარება შეუძლია; აუდიოგიდის მოწყობილობა 5 ევრო ღირს. სამარხზე ამოკვეთილი სახელის ან ნავის რომელიმე სურათზე გამოსახული ფიგურის გასარკვევად, რომლებსაც ეს ხუთი გაჩერება გვერდს უვლის, Chiaro-ს აპლიკაციას ერთი ფოტოც ეყოფა.

შემიძლია პარიზის პანთეონის აუდიოგიდის მოსმენა ბილეთის გარეშე?

პირველი გაჩერებისა — დიახ. მას პანთეონის მოედანზე, პორტიკის, ფრონტონისა და გუმბათის წინ, საჯარო მოედანზე მდგომი უსმენთ. დანარჩენი ოთხი, გუმბათის ქვეშ, აღმოსავლეთ ბოლოში და ქვემოთ, კრიპტაში, შიგნითაა, და ერთი ბილეთი ნავსა და კრიპტას ერთად მოიცავს: 13 ევრო ოქტომბრიდან მარტამდე, 16 ევრო აპრილიდან სექტემბრამდე.

რა ღირს პარიზის პანთეონის ოფიციალური აუდიოგიდი?

5 ევრო, ათ ენაზე, მათ შორის ინგლისურად. ძეგლის თანამშრომლები ასევე ატარებენ უფასო ექსკურსიას 14:00 და/ან 15:00 საათზე, თავისუფალი თანამშრომლის არსებობის შემთხვევაში, ჯავშნის გარეშე; იკითხეთ მიმღებ მაგიდასთან. ლექციური ექსკურსია ზრდასრულისთვის 20,50 ევრო ღირს.

როდის არის პარიზის პანთეონი დაკეტილი?

წელიწადში სამჯერ იკეტება: 1 იანვარს, 1 მაისს და 25 დეკემბერს. ყველა სხვა დღეს 10:00 საათზე იხსნება და იკეტება 18:30-ზე აპრილიდან სექტემბრამდე და 18:00-ზე ოქტომბრიდან მარტამდე, ბოლო შესვლა 45 წუთით ადრეა. ორი გამონაკლისი: თვის პირველ სამუშაო ორშაბათს შუადღეს იხსნება, 24 და 31 დეკემბერს კი 17:00 საათზე იკეტება.

შეიძლება პარიზის პანთეონის გუმბათსა და კოლონადაზე ასვლა?

ამჟამად არა: ძეგლის საკუთარი საიტის თანახმად, პანორამული ხედი სტუმრებისთვის დაკეტილია. ხუთივე გაჩერების მოსმენა მის გარეშეც შეგიძლიათ. გუმბათი ქვემოდანაც ვიზიტის ცენტრად რჩება: ქანქარასთან მის ქვეშ დგახართ და ზემოთ, მხატვრობას უყურებთ.

სხვა აუდიოგიდები

შექმნილია Chiaro-ს მიერ. არ არის დაკავშირებული პარიზის პანთეონის მმართველ ორგანიზაციასთან.