Przejdź do treści

Panteon · Paryż · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Panteonie w Paryżu,
pięć przystanków za darmo.

Kościół długi na 110 metrów pod kopułą wysoką na 83 metry, zamieniony w grobowiec narodu: pięć przystanków odtworzysz w tej karcie, a Chiaro opowie ci o każdym innym nazwisku z krypty na podstawie zdjęcia.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą paryskiego Panteonu.

9:41

Fasada zachodnia i fronton Davida d'Angers

Panteon w Paryżu

0:00 2:40
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 13 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Ten audioprzewodnik po paryskim Panteonie zaczyna się na placu u szczytu rue Soufflot, gdzie portyk, fronton i kopułę można odczytać jeszcze przed wejściem, a kończy wśród grobów pod posadzką. Po przejściu przez drzwi idź nawą na wschód i zatrzymaj się tam, gdzie krzyżują się cztery ramiona, pod kopułą; dokładnie w tym miejscu kołysze się wahadło Foucaulta; idź dalej na wschód, na sam koniec, gdzie zamiast ołtarza stoi La Convention nationale; potem zejdź do krypty, do grobowca Woltera. Pięć przystanków do zwiedzania na własną rękę, wszystkie w jednym budynku długim na 110 metrów albo przed nim, razem około 13 minut słuchania.

Zanim wyruszysz, pamiętaj, że dwie rzeczy się tu zmieniają: cena biletu, niższa od października do marca niż w letniej połowie roku, i godzina zamknięcia, która przychodzi wcześniej, ilekroć nawa za bardzo się zapełni. Wszystkie godziny otwarcia, ceny i zasady na tej stronie pochodzą z paris-pantheon.fr, oficjalnej strony zabytku, a opowieści opierają się na tej stronie i na Wikipedii. Wydrukowana informacja przy portyku albo słowo strażnika ma pierwszeństwo przed wszystkim, co tu napisano; a jeśli przyłapiesz tę stronę na błędzie, napisz do nas, żeby następna osoba zastała go już poprawionym.

Przystanek 1 z 5 · Place du Panthéon, u szczytu rue Soufflot, twarzą do fasady zachodniej; plac publiczny, przed jakąkolwiek kontrolą biletów

Fasada zachodnia i fronton Davida d'Angers

Jacques-Germain Soufflot (1713–1780), budowę dokończył Jean-Baptiste Rondelet; fronton: David d'Angers (1788–1856) · Budowa 1764–1790; fronton 1831–1837 · Kamienny portyk z kolumnami korynckimi pod rzeźbionym frontonem; budynek ma 110 m długości i 84 m szerokości

Na co zwrócić uwagę

  • Napis na pasie pod frontonem, Aux grands hommes la patrie reconnaissante, „Wielkim ludziom wdzięczna ojczyzna”. Od 1791 roku zdejmowano go i przywracano więcej niż raz; jest na miejscu od 1885 roku.
  • Napoleon wśród żołnierzy i umundurowanych studentów w prawej połowie frontonu, a Wolter, Rousseau i La Fayette wśród myślicieli po lewej.
  • Płaskorzeźby nad drzwiami, w głębi portyku: rzeźby z lat 90. XVIII wieku i z 1837 roku, które przetrwały każdą zmianę ustroju.
  • Krzyż na latarni. Od 1830 do 1851 roku powiewała tam zamiast niego flaga, a w czasie Komuny w 1871 roku czerwona flaga.
Transkrypcja (2:40)

Stań tam, gdzie rue Soufflot wychodzi na plac, i spójrz w górę wzgórza. Cała fasada jest zbudowana po to, żeby oglądać ją stąd: rząd korynckich kolumn, oparty na nich trójkąt rzeźbionych postaci, a nad tym wszystkim bęben otoczony kolejnymi kolumnami, kopuła i latarnia. Od 1790 roku aż do powstania wieży Eiffla w 1889 roku krzyż na tej latarni był najwyższym punktem Paryża. Zerknij za siebie: ulica biegnie prosto w dół, przez mniej więcej trzysta metrów, aż do Ogrodu Luksemburskiego.

Wszystko zaczęło się od ślubowania. W 1744 roku Ludwik XV ciężko zachorował w Metzu, modlił się do świętej Genowefy, patronki Paryża, i wyzdrowiał. Ślubował odbudować kościół jej opactwa na tym wzgórzu. Skarbiec był pusty, więc korona urządziła wielką loterię, a król sam położył kamień węgielny szóstego września 1764 roku. Jego architekt, Jacques-Germain Soufflot, był prawie nieznany, a chciał rywalizować z Bazyliką Świętego Piotra w Rzymie i katedrą Świętego Pawła w Londynie. Zmarł, zanim budowla została ukończona. Jego współpracownik Brébion i uczeń Rondelet dokończyli ją w 1790 roku, akurat na czas, żeby rewolucja mogła odebrać ją świętej.

Przeczytaj słowa na pasie pod trójkątem: Aux grands hommes la patrie reconnaissante, wielkim ludziom wdzięczna ojczyzna. Pojawiły się w 1791 roku, kiedy kościół stał się miejscem spoczynku bohaterów. Za przywróconych na tron królów je zdjęto, w 1830 roku wróciły, za Drugiego Cesarstwa znów zniknęły, a na dobre powróciły w 1885 roku, na pogrzeb Victora Hugo. Budynek sześć razy zmieniał przeznaczenie, a ten napis jest jego barometrem.

Teraz fronton. David d'Angers wyrzeźbił go między 1831 a 1837 rokiem. Pośrodku stoi Ojczyzna i rozdaje wieńce, które podaje jej Wolność, a Historia zapisuje imiona. Po lewej myśliciele i uczeni: Wolter, Rousseau, lekarz Bichat i La Fayette. Rząd chciał, żeby La Fayette zniknął z frontonu. David d'Angers odmówił i fronton odsłonięto bez żadnej oficjalnej uroczystości. Po prawej stoją Napoleon Bonaparte, jego żołnierze i studenci École polytechnique w mundurach.

Te kolumny widziały gorsze rzeczy niż polityka. W czerwcu 1848 roku powstańców, którzy zabarykadowali się w środku, wyparto ogniem armatnim, który poważnie uszkodził tę fasadę. A dwudziestego szóstego maja 1871 roku, gdy upadała Komuna, deputowany Jean-Baptiste Millière został rozstrzelany na tych schodach, na kolanach.

Przystanek 2 z 5 · W środku, nawą aż do miejsca, gdzie łączy się ze skrzyżowaniem pod kopułą; spójrz w górę

Kopuła nad skrzyżowaniem naw, widziana z nawy

Jacques-Germain Soufflot (1713–1780) i Jean-Baptiste Rondelet; pendentywy: François Gérard (1770–1837); malowidło w kopule: Antoine-Jean Gros (1771–1835) · Projekt kopuły przyjęty w 1777 roku, ukończona w 1790 roku; malowidło Grosa 1811–1824; pendentywy 1821–1837 · Trzy kamienne kopuły jedna w drugiej, 83 m wysokości do szczytu; kopuła waży 17 000 ton

Na co zwrócić uwagę

  • Namalowana wstęga z napisem La Mort, Śmierć, u stóp jednego z czterech pendentywów François Gérarda; pozostałe to Chwała, Naród i Sprawiedliwość.
  • Otwór w dolnej, kasetonowej kopule i malowidło unoszące się nad nim, na środkowej z trzech kopuł.
  • Okna w bębnie: to ich dzienne światło oświetla od góry malowidło Grosa.
  • Za łukiem kasetonowe sklepienie kolejnego ramienia krzyża greckiego.
Transkrypcja (2:46)

Przejdź nawą i zatrzymaj się tuż przed otwartą przestrzenią pośrodku, tam gdzie spotykają się cztery ramiona budowli. Potem odchyl głowę do tyłu. Nad tobą kamień przechodzi w pierścień okien, pas rzeźbionych girland i spód kopuły. Patrzysz na tę część budynku, która omal nie doprowadziła go do zawalenia.

Soufflot zaplanował krzyż grecki, cztery ramiona równej długości, z kopułą nad skrzyżowaniem. To, co widzisz, to tylko pierwsza z trzech kopuł wstawionych jedna w drugą. Najniższa jest kasetonowa i otwarta pośrodku. Przez ten otwór widać drugą, na której jest malowidło, a nad nimi obiema spoczywa zewnętrzna powłoka, ta widoczna z placu, zbudowana z kamienia i pokryta ołowiem, a nie postawiona na drewnianej więźbie, jak zwykle budowano francuskie kopuły. Środkowa kopuła dźwiga kamienną latarnię, ważącą ponad pięć ton, a Soufflot wykreślił jej krzywiznę jak odwrócony wiszący łańcuch, zgodnie z teorią, którą Robert Hooke opublikował w 1676 roku. Cała kopuła waży siedemnaście tysięcy ton.

Krytycy twierdzili, że cztery filary nigdy tego nie udźwigną. Soufflot wzmocnił kamień żelaznymi prętami, co zapowiadało konstrukcje zbrojone, a od 1806 roku Rondelet musiał wzmacniać filary. W dwudziestym pierwszym wieku pręty były już skorodowane i wymieniono je podczas restauracji prowadzonej od 2010 do 2020 roku.

Znajdź cztery wygięte trójkąty, na których okrągła kopuła spoczywa na kwadratowym skrzyżowaniu. To pendentywy François Gérarda: Chwała, Śmierć, Naród i Sprawiedliwość, malowane między 1821 a 1837 rokiem. Gérard zmarł w 1837 roku, a dokończyli je jego uczniowie. Poszukaj namalowanej wstęgi z napisem La Mort.

Malowidło w drugiej kopule, Apoteoza świętej Genowefy, jest dziełem Antoine'a-Jeana Grosa, a jego historia to farsa w czterech aktach. Napoleon zamówił je w 1811 roku i Gros umieścił na nim cesarza. W sierpniu 1814 roku ministerstwo przywróconego na tron króla kazało mu namalować w jego miejsce Ludwika XVIII. Pod koniec marca 1815 roku Napoleon wrócił, a z nim rozkaz, żeby malować właśnie jego. Gdy Sto Dni dobiegło końca, znów przyszła kolej na Ludwika. Po drodze honorarium wzrosło z trzydziestu sześciu tysięcy franków do pięćdziesięciu tysięcy.

Zanim pójdziesz dalej, spójrz z powrotem wzdłuż nawy. Płótna w pierwszych czterech przęsłach po prawej to Dzieciństwo świętej Genowefy Puvisa de Chavannes, namalowane między 1874 a 1878 rokiem i zawieszone, jak reszta cyklu, na oknach zamurowanych dziesiątki lat wcześniej. Na późniejszym płótnie z tego samego cyklu Joseph Blanc przedstawił republikańskiego przywódcę Gambettę jako wysłannika Chlodwiga, a Georges'a Clemenceau jako świętego Galactoire'a.

Przystanek 3 z 5 · Skrzyżowanie naw, dokładnie pod kopułą, przy niskiej barierce wokół wahadła

Wahadło Foucaulta pod kopułą

Eksperyment Léona Foucaulta (1819–1868) z inżynierem Gustave'em Fromentem; ponownie zawieszone w 1995 roku · 1851; na stałe ponownie od 1995 roku · Kula z mosiądzu i ołowiu o masie 28 kg na stalowej lince długości 67 m, zawieszona w kopule

Na co zwrócić uwagę

  • Linia kuli względem zaznaczonego wokół niej pierścienia. Wróć za kwadrans, a przesunie się dalej, bo przesunęła się podłoga.
  • Linka biegnąca prosto w górę, aż znika z oczu. Na dole kończy się kulą; u góry jest zamocowana sześćdziesiąt siedem metrów wyżej, w kopule.
  • Dokładnie nad tobą, przez otwartą kopułę, święta Genowefa Grosa w otoczeniu królów Francji.
Transkrypcja (2:09)

Stoisz teraz dokładnie pod kopułą, a mosiężna kula, która kołysze się przed tobą, wisi na stalowej lince o długości sześćdziesięciu siedmiu metrów. Daj jej minutę. Wędruje tam i z powrotem wzdłuż czegoś, co wygląda na stałą linię; każde pełne wahnięcie trwa szesnaście sekund i zatacza łuk szeroki na około sześć metrów. Ta linia nie jest stała. Każde wahnięcie wypada mniej więcej dwa i pół milimetra obok poprzedniego, a z upływem godzin linia obiega cały okrąg.

To nie kula się porusza. To ty. Wahadło wciąż kołysze się w tej samej płaszczyźnie, a podłoga, budynek i cały Paryż obracają się pod nim razem z Ziemią.

Léon Foucault najpierw wypróbował to w piwnicy własnego domu w Paryżu. Do publicznego pokazu w 1851 roku potrzebował wysokości, a Ludwik Napoleon Bonaparte, wówczas prezydent, pozwolił jemu i inżynierowi Gustave'owi Fromentowi skorzystać z tej kopuły. Zaproszenia głosiły: Zapraszamy, by przyjść i zobaczyć, jak obraca się Ziemia. Zawiesili kulę z mosiądzu i ołowiu ważącą dwadzieścia osiem kilogramów, z rysikiem pod spodem, który żłobił warstwę piasku, więc każde przejście zostawiało nową bruzdę obok poprzedniej. Paryżanie przychodzili tłumami.

Trwało to kilka miesięcy. W grudniu 1851 roku ten sam Ludwik Napoleon przejął władzę w zamachu stanu, oddał budynek Kościołowi, a eksperyment przerwano. Pięćdziesiąt lat później astronom Camille Flammarion znów zawiesił tu wahadło, a na pierwszy pokaz przyszło ponad dwa tysiące osób. Na dobre wróciło w 1995 roku, w czasie restauracji w 2014 roku zostało zdjęte, a ponownie zawieszono je piętnastego września 2015 roku.

Jedna rzecz, zanim przywiążesz się do tej kuli: to kopia. Oryginalna kula Foucaulta należy do Musée des Arts et Métiers. Od 1995 roku rzeczywiście wisiała tu przez jakiś czas, kiedy to muzeum było remontowane, a potem wróciła do domu.

Nazwisko Foucaulta widnieje też na wieży Eiffla, ale to tutaj, na skrzyżowaniu naw, jego idea wciąż działa. Powiódź wzrokiem w górę wzdłuż linki. Znika w otworze kasetonowej kopuły, a tam wysoko jest malowidło Grosa: święta Genowefa siedząca na skalnym występie, a wokół niej królowie Francji, od Chlodwiga do Ludwika XVIII.

Przystanek 4 z 5 · Wschodni kraniec, w absydzie za skrzyżowaniem naw, twarzą do pomnika w miejscu dawnego ołtarza

La Convention nationale we wschodniej części

François-Léon Sicard (1862–1934); mozaika według projektu Ernesta Héberta; obrazy w tle: Édouard Detaille · Pokazana w 1911 roku; mozaika 1875–1884; tryptyk Detaille'a 1902–1905 · Kamienna grupa wysoka na 6,40 m i długa na 9,60 m

Na co zwrócić uwagę

  • Vivre libre ou mourir, „Żyć wolnym albo umrzeć”, wyryte na cokole pod Marianną.
  • Dwaj dobosze na przedzie prawej grupy i generał Hoche na koniu za nimi.
  • Joanna d'Arc ze sztandarem na złotej mozaice powyżej: jedyna z pięciu postaci bez aureoli.
  • Łaciński pas u dołu mozaiki, zaczynający się od ANGELVM GALLIAE CVSTODEM, czyli anioła stróża Francji.
Transkrypcja (2:09)

Idź dalej na wschód, za skrzyżowanie naw, aż na sam koniec, tam gdzie kościół miałby ołtarz główny. Właśnie tam to stoi. Przed tobą wznosi się ściana kamiennych ludzi, wysoka na 6,40 metra i długa na 9,60 metra, a nazywa się La Convention nationale, czyli Konwent Narodowy.

Ta rzeźba nigdy nie była przeznaczona do tego budynku. Grupa François-Léona Sicarda miała początkowo stanąć w Ogrodzie Tuileries, a trafiła tutaj, w miejsce dawnego ołtarza w absydzie: republikański ołtarz na czele budowli zaczętej jako kościół. Sicard pracował nad nią prawie cztery lata, a kiedy w 1911 roku ją pokazano, prasa nie zostawiła na niej suchej nitki, za sam ogrom i za to, że była wyłącznie z kamienia.

Czytaj ją od środka. Na cokole tronuje Marianna, Republika, nad słowami Vivre libre ou mourir, żyć wolnym albo umrzeć. Po twojej lewej deputowani Konwentu rwą się naprzód z wyciągniętymi ramionami, składając przysięgę. Po prawej generał Hoche siedzi na koniu wśród republikańskich żołnierzy, a z przodu dwaj dobosze pochylają się w rytm werbla. Zwróć uwagę na stroje i ruch: Sicard wyrzeźbił mężczyzn w ubraniach z ich własnej epoki, nie w togach, i kazał im iść chwiejnym krokiem.

Potem spójrz za nich. Obraz za prawą grupą należy do tryptyku Édouarda Detaille'a Vers la gloire, Ku chwale, namalowanego między 1902 a 1905 rokiem i okrzykniętego malarskim hymnem na cześć Republiki. Sicard ukształtował swoją grupę tak, żeby wciąż było go widać.

A teraz podnieś wzrok na półkopułę nad tobą, bo robi się ciekawie. Tę złotą mozaikę zaprojektował Ernest Hébert, a wykonano ją między 1875 a 1884 rokiem, kiedy to miał jeszcze być kościół. Przedstawia Chrystusa, który objaśnia aniołowi stróżowi Francji losy kraju, czterdzieści dwa metry kwadratowe, z łacińskim napisem biegnącym u dołu. Policz aureole. Z pięciu postaci cztery ją mają, w tym klęcząca kobieta, która uosabia miasto Paryż. Joanna d'Arc ze sztandarem nie ma żadnej. Kościół ogłosił ją świętą dopiero w 1920 roku.

Tak więc na tym końcu budowli rewolucyjna przysięga i maszerująca armia stoją pod katolicką mozaiką, a Republika zostawiła je twarzą w twarz.

Przystanek 5 z 5 · Krypta pod kościołem: grobowiec Woltera

Grób Woltera w krypcie

Posąg: Jean-Antoine Houdon (1741–1828); sklepienia: Soufflot i Rondelet · Wolter spoczął tu 11 lipca 1791 roku; posąg około 1808–1812 · Kamienna krypta z czterema galeriami pod całym budynkiem; marmurowy posąg i sarkofag

Na co zwrócić uwagę

  • Złocony napis na sarkofagu, AUX MANES DE VOLTAIRE, z datą dekretu Zgromadzenia, 30 maja 1791 roku.
  • Wolter Houdona: uśmiech, koścista twarz i papiery przyciśnięte do piersi.
  • Okno w kształcie półksiężyca na końcu grobowca. Krypta ciągnie się pod całym budynkiem i dostaje światło z zewnątrz.
Transkrypcja (2:47)

Zejdź do krypty. Jest chłodniejsza, cichsza i dużo większa, niż się spodziewasz: cztery długie galerie, po jednej pod każdym ramieniem kościoła na górze, każda z oknami wysoko w ścianie, więc nigdy nie jest całkiem pod ziemią. Jest tu miejsce na około trzysta grobów, znacznie więcej, niż kiedykolwiek wykorzystano.

Najwcześniejszy z tych, którzy wciąż tu leżą, jest przed tobą. Szczątki Woltera wniesiono do tego budynku jedenastego lipca 1791 roku, podczas wystawnej ceremonii. Przeczytaj złote litery na sarkofagu: Aux mânes de Voltaire, duchowi Woltera, a pod spodem, że Zgromadzenie Narodowe postanowiło trzydziestego maja 1791 roku, iż zasłużył na honory należne wielkim ludziom. Marmurowy Wolter obok, chudy i uśmiechnięty, z plikiem papierów w dłoni, jest dziełem Jean-Antoine'a Houdona, wyrzeźbionym mniej więcej między 1808 a 1812 rokiem.

Nie zawsze był mile widzianym gościem. W 1821 roku, gdy budynek znów był kościołem, grobowce Woltera i Rousseau usunięto z widoku publicznego. Dworzanie pytali Ludwika XVIII, czy wypada zostawiać takiego wroga duchowieństwa w kościele. Zostawcie go, odparł król; dość ma kary, skoro musi codziennie słuchać mszy. Za Drugiego Cesarstwa oba grobowce zabito deskami. A przez dziesięciolecia Paryż powtarzał opowieść, że w 1814 roku fanatycy wykradli kości Woltera i wyrzucili je na śmietnik. Plotka urosła tak bardzo, że w 1897 roku otwarto trumnę. Był w środku.

Rousseau trafił tu za nim w 1794 roku. Dalej galerie wypełniają się późniejszymi wyborami Republiki: Victor Hugo w 1885 roku, Émile Zola w 1908 roku, Jean Jaurès, Jean Moulin i Louis Braille. Maria Skłodowska-Curie spoczęła tu w 1995 roku jako pierwsza kobieta przyjęta za własne zasługi. Bohaterki ruchu oporu Geneviève de Gaulle-Anthonioz i Germaine Tillion dołączyły w 2015 roku, Simone Veil w 2018 roku, a Joséphine Baker w 2021 roku, uhonorowana kenotafem zamiast grobu. W 2024 roku obok męża, bojownika ruchu oporu Missaka Manouchiana, spoczęła Mélinée Manouchian. Połowa pochowanych tu na dole to jednak dygnitarze napoleońskiego Cesarstwa, o których dziś prawie nikt nie pamięta. Od 1958 roku o tym, kto tu trafia, decyduje prezydent Republiki. Ostatnimi, w czerwcu 2026 roku, byli historyk Marc Bloch i jego żona Simonne Bloch: uhonorowano ich tu kenotafami, pustymi grobowcami, ponieważ grób Marca Blocha pozostaje w departamencie Creuse.

Jest tu także Soufflot, przeniesiony na dół w 1829 roku. Architekt, który wzniósł kościół dla świętej, spoczywa pod nim wśród wielkich ludzi.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co widzisz w Panteonie.

Pięć przystanków pomija większość budynku: całe ściany malowanych świętych i królów w nawie, cztery pendentywy Gérarda i kryptę, w której jest osiemdziesiąt jeden pochówków, w połowie dygnitarzy Cesarstwa, których mało który zwiedzający umiałby nazwać. Sfotografuj obraz, nazwisko wyryte nad grobowcem albo postać na frontonie, a Chiaro powie ci, kto to jest, kto to stworzył i dlaczego Republika umieściła to właśnie tam, a pytania mogą trwać, dopóki nie wyjdziesz z powrotem z krypty.

Kto leży obok Woltera?Dlaczego Napoleon jest na frontonie?Czy wahadło naprawdę się porusza?

Przed wizytą

01

Dojazd

Place du Panthéon, 75005 Paryż, w Dzielnicy Łacińskiej. Budynek stoi pośrodku placu, frontem na zachód, w osi rue Soufflot.

Metro linii 10 do stacji Maubert-Mutualité albo linii 7 do Place Monge. RER linii B do stacji Luxembourg, a potem pieszo w górę rue Soufflot. Najbliższa stacja rowerów miejskich Vélib' ma numer 5032, Panthéon - Valette.

02

Bilety i wstęp

  • Jeden bilet obejmuje nawę i kryptę, czyli wszystkie pięć przystanków; pierwszy jest na zewnątrz i nie wymaga biletu. Bilet kosztuje 13 € w miesiącach zimowych, od października do marca, i 16 € w sezonie letnim, od kwietnia do września; razem z Bazyliką Saint-Denis wychodzi 26 €.
  • Wstęp jest bezpłatny dla osób poniżej 16 lat w towarzystwie dorosłego z e-biletem, dla osób z niepełnosprawnością i jednego opiekuna oraz dla wszystkich w pierwsze niedziele listopada, grudnia, stycznia, lutego i marca. Obywatele UE i stali mieszkańcy Francji w wieku od 16 do 25 lat również wchodzą za darmo, ale odbierają bilet w kasie.
  • Otwarte codziennie, od 10:00 do 18:30 od kwietnia do września i od 10:00 do 18:00 od października do marca, ostatnie wejście 45 minut przed zamknięciem. W pierwszy poniedziałek roboczy każdego miesiąca otwiera się w południe, a 24 i 31 grudnia zamyka o 17:00.
  • Nie ma szatni ani przechowalni bagażu, a wpuszczane są tylko zwykłe plecaki; jedzenie i picie są zabronione. Rampa na zewnątrz i winda w środku zapewniają dostęp do całej nawy. Zdjęcia na własny użytek są dozwolone, statywy nie.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Sam zabytek oferuje cztery rodzaje pomocy. W punkcie obsługi przy wejściu można bezpłatnie dostać drukowane materiały do zwiedzania w jedenastu językach i wypożyczyć audioprzewodnik za 5 €, w dziesięciu językach, w tym po angielsku. Pracownicy prowadzą obchód o 14:00 i/lub 15:00, jeśli ktoś jest dostępny, bez rezerwacji i bez opłat poza biletem wstępu, a zwiedzanie z przewodnikiem-wykładowcą kupuje się osobno, za 20,50 € od osoby dorosłej. Nasz przewodnik jest nieoficjalny i nic nie kosztuje: pięć nagrań, które zaczynają się na bruku placu, a kończą przy Wolterze, z każdym słowem również wydrukowanym, gdyby w ciszy krypty wolało się czytać niż słuchać.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest darmowy audioprzewodnik po Panteonie w Paryżu?

Tak, i właśnie go masz: pięć darmowych nagrań, od place du Panthéon na zewnątrz aż do sarkofagu Woltera, które odtwarzają się prosto z tej strony na twoim telefonie, z tekstem każdego wypisanym pod spodem. W środku jedyną mówioną opcją, którą zabytek oferuje bez dopłaty, jest obchód z pracownikiem o 14:00 i/lub 15:00, jeśli ktoś ma czas go poprowadzić; wypożyczany audioprzewodnik kosztuje 5 €. Jeśli chodzi o nazwisko na grobowcu albo postać na którymś z obrazów w nawie, które te pięć przystanków pomija, wystarczy zdjęcie, a aplikacja Chiaro powie ci, kto lub co to jest.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po paryskim Panteonie bez biletu?

Przystanku pierwszego tak. Słuchasz go na place du Panthéon, przed portykiem, frontonem i kopułą, na placu publicznym. Pozostałe cztery, pod kopułą, we wschodniej części i na dole w krypcie, są w środku, a jeden bilet obejmuje razem nawę i kryptę: 13 € od października do marca, 16 € od kwietnia do września.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po paryskim Panteonie?

5 €, w dziesięciu językach, w tym po angielsku. Pracownicy zabytku prowadzą też bezpłatne zwiedzanie o 14:00 i/lub 15:00, jeśli ktoś jest dostępny, bez rezerwacji; zapytaj w punkcie obsługi. Zwiedzanie z przewodnikiem-wykładowcą kosztuje 20,50 € od osoby dorosłej.

Kiedy paryski Panteon jest zamknięty?

Zamyka drzwi trzy razy w roku: pierwszego stycznia, pierwszego maja i dwudziestego piątego grudnia. W pozostałe dni otwiera się o 10:00, a zamyka o 18:30 od kwietnia do września i o 18:00 od października do marca, ostatnie wejście 45 minut wcześniej. Dwa wyjątki: w pierwszy poniedziałek roboczy miesiąca otwiera się w południe, a 24 i 31 grudnia zamyka o 17:00.

Czy można wejść na kopułę i kolumnadę paryskiego Panteonu?

Obecnie nie: według strony samego zabytku taras widokowy jest zamknięty dla zwiedzających. Wszystkich pięciu przystanków możesz posłuchać i bez niego. Kopuła i tak pozostaje centrum zwiedzania, oglądana od dołu: stoisz pod nią przy wahadle i patrzysz w górę na malowidło.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą paryskiego Panteonu.