Przejdź do treści

Zamek Windsor · Windsor · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po zamku Windsor,
pięć przystanków, za darmo.

Najstarszy i największy zamieszkany zamek świata, zaczęty około 1070 roku na kredowym urwisku nad Tamizą i od tamtej pory dom czterdziestu monarchów. Pięć jego miejsc odtworzysz tutaj; o resztę zapytaj Chiaro, kierując na nią aparat.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą zamku Windsor.

9:41

Brama Henryka VIII (Henry VIII Gate) od strony Castle Hill

Zamek Windsor

0:00 2:26
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 13 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Nasz audioprzewodnik po zamku Windsor zaczyna się na Castle Hill, przed murami, a stamtąd pięć przystanków trzyma się jednokierunkowej trasy samego zamku: w górę do komnat reprezentacyjnych i z powrotem w dół obok kaplicy. Zwiedzasz zupełnie samodzielnie: pierwszy przystanek włącz pod Bramą Henryka VIII (Henry VIII Gate), zanim dojdziesz do Admission Centre, wejścia dla zwiedzających. Drugi czeka na Środkowym Dziedzińcu (Middle Ward) pod kopcem Okrągłej Wieży (Round Tower), z Bramą Normańską (Norman Gate) obok; trzeci w komnatach reprezentacyjnych (State Apartments), przy wejściu reprezentacyjnym zwanym State Entrance, z widokiem na południe wzdłuż Long Walk; czwarty piętro wyżej, w Sali Waterloo (Waterloo Chamber); a ostatni na Dolnym Dziedzińcu (Lower Ward), przed kaplicą św. Jerzego (St George’s Chapel), kawałek powyżej wyjścia. Odtworzone jeden po drugim przystanki trwają około trzynastu minut. Na początku idzie się głównie pod górę: Royal Collection Trust liczy dziesięć minut od Admission Centre do komnat reprezentacyjnych i proponuje półtorej do dwóch godzin na całe zwiedzanie.

Dni, ceny i trasa na tej stronie pochodzą z własnych stron Royal Collection Trust na rct.uk i z planu dla zwiedzających, a historię potwierdza dodatkowo drugie źródło. Windsor to wciąż używany pałac, więc uroczystość państwowa może bez większego uprzedzenia wyłączyć z trasy całe sale albo nawet cały zamek. Jeśli strażnik na miejscu powie co innego niż my, rację ma strażnik; napisz nam wtedy, a poprawimy tę stronę.

Przystanek 1 z 5 · Castle Hill, publiczna ulica przed murami, pod Bramą Henryka VIII u dołu Dolnego Dziedzińca (Lower Ward). Admission Centre, którym wchodzą zwiedzający, jest wyżej przy Castle Hill; plan RCT zaznacza wyjście dla zwiedzających obok tej bramy

Brama Henryka VIII (Henry VIII Gate) od strony Castle Hill

Przebudowana dla Henryka VIII około 1511 roku w miejscu bramy Henryka III; mury i wieże Dolnego Dziedzińca po obu stronach przebudowali dla królowej Wiktorii Anthony Salvin (1799–1881) i Edward Blore (1787–1879) · Kamienne mury i brama Dolnego Dziedzińca 1224–1230; obecna brama około 1511; wiktoriańska przebudowa wież Dolnego Dziedzińca · Kamienny budynek bramny między dwiema ośmiobocznymi wieżami, w murze kurtynowym Dolnego Dziedzińca; teren zamku za nim zajmuje 13 akrów (5,3 hektara) na kredowym urwisku wznoszącym się 100 stóp (30 metrów) nad Tamizą

Na co zwrócić uwagę

  • Rzeźbiona kamienna płyta nad łukiem: herb Henryka Ósmego, a obok granat z Grenady, godło Katarzyny Aragońskiej, jego pierwszej żony.
  • Dwie ośmioboczne wieże po obu stronach bramy, przebudowane dla Henryka około 1511 roku na linii kamiennych murów, które Henryk Trzeci wzniósł w latach 1224–1230.
  • Nad murem po prawej szczyt Okrągłej Wieży na kopcu pośrodku zamku: tam jest następny przystanek.
Transkrypcja (2:26)

Spójrz w górę na budynek bramny u stóp wzgórza, ten z dwiema grubymi ośmiobocznymi wieżami i ostrym łukiem pośrodku. Tędy nie wejdziesz. Wejście dla zwiedzających jest wyżej przy Castle Hill, a tą bramą wyjdziesz na samym końcu spaceru, po kaplicy świętego Jerzego. Przyjrzyj się jej więc teraz, póki jesteś jeszcze przed murami.

Nad łukiem, pośrodku muru, jest rzeźbiona kamienna płyta. To herb Henryka Ósmego. Przebudował tę bramę około 1511 roku, ledwie dwa lata po wstąpieniu na tron, a płyta obok jego własnego godła nosi drugie: granat z Grenady, znak jego pierwszej żony, Katarzyny Aragońskiej. W czerwcu 1522 roku gościł tu siostrzeńca Katarzyny, cesarza Karola Piątego, polowaniami i ucztami, i odprawił go z traktatem z Windsoru: wspólną wojną przeciw Francji i obietnicą, że Karol poślubi córkę Henryka, Marię. W 1525 roku traktat był już zerwany. Granat wciąż tam jest.

Brama stoi na znacznie starszej linii. Henryk Trzeci przebudował mury tej dolnej części zamku w kamieniu między 1224 a 1230 rokiem, z bramą dokładnie w tym miejscu i trzema nowymi wieżami w obwodzie murów. Miał powód. W 1216 roku zamek oblegały wojska zbuntowanych baronów i Francuzów pod wodzą hrabiego Nevers, a kasztelan króla Jana bez Ziemi, Engelard de Cigogné, go utrzymał. Dwa lata wcześniej zamek był już raz oblegany.

A samo miejsce jest jeszcze starsze. Wilhelm Zdobywca wybrał to kredowe urwisko, sto stóp, czyli około trzydziestu metrów nad Tamizą, na skraju saskich terenów łowieckich, i około 1070 roku zaczął budowę. Był to jeden z pierścienia zamków wokół Londynu, każdy mniej więcej dzień marszu, dwadzieścia mil, od City i od następnego, a ten strzegł podejścia od zachodu.

Teraz niespodzianka. Sporo z tego, co widzisz wzdłuż tego muru, jest młodsze, niż wygląda. Za królowej Wiktorii architekci Anthony Salvin i Edward Blore przebudowali wieże Garter, Curfew i Salisbury oraz domy Rycerzy Wojskowych za murem, więc spora część tej średniowiecznej sylwetki to wiktoriańskie wyobrażenie o średniowieczu.

Nad murem po prawej widać szczyt Okrągłej Wieży na kopcu, pośrodku zamku, i tam właśnie idziesz. Monarchowie korzystają z Windsoru od czasów Henryka Pierwszego, od początku dwunastego wieku, co czyni go najdłużej zamieszkanym pałacem Europy, a Royal Collection Trust naliczył czterdziestu monarchów, dla których był domem.

Przystanek 2 z 5 · Środkowy Dziedziniec (Middle Ward), na trasie zwiedzania od St George’s Gate wzdłuż Moat Road w stronę Tarasu Północnego (North Terrace), pod kopcem Okrągłej Wieży; Brama Normańska stoi obok wieży na drodze ku Górnemu Dziedzińcowi (Upper Ward)

Okrągła Wieża (Round Tower) i Brama Normańska (Norman Gate)

Kopiec usypany dla Wilhelma Zdobywcy; kamienny donżon zbudowany za Henryka II; podwyższony dla Jerzego IV przez Jeffry’ego Wyatville’a (1766–1840). Brama Normańska zbudowana dla Edwarda III, jej zewnętrzne lico przeprojektował Wyatville · Kopiec od około 1070; donżon przebudowany w kamieniu około 1170; podwyższony 1828–1840; Brama Normańska XIV wiek · Kamienny donżon na kredowym kopcu wysokim na 50 stóp (15 metrów), na początku XIX wieku podwyższony o 30 stóp (9,1 metra); Brama Normańska to sklepiony budynek bramny z broną i otworami w sklepieniu do rażenia napastników

Na co zwrócić uwagę

  • Kamienny pas wokół bębna, który wyznacza pierwotną wysokość wieży. Wszystko powyżej to nadbudowa Jerzego Czwartego, jakieś dziewięć metrów, wyłącznie dla efektu.
  • Spłaszczona strona. Wieża ma kształt litery D, a nie koła, bo jej południową stronę tak właśnie odbudowano za Henryka Trzeciego po ostrzale.
  • Sam kopiec: piętnaście metrów kredy wykopanej z otaczającej go fosy, wzmocniony od spodu, gdy w 1988 roku wykryto nowe osiadanie.
  • Brama Normańska obok wieży, z okrągłymi wieżami po obu stronach łuku: czternastowieczne dzieło dla Edwarda Trzeciego, zbudowane z broną i otworami w sklepieniu.
Transkrypcja (2:30)

Jesteś już w środku, na ścieżce, która okrąża podnóże kopca, a wieża na jego szczycie to najstarszy pomysł w całym zamku. Najpierw był kopiec. To piętnaście metrów kredy wykopanej z otaczającej go fosy, a budowniczowie Wilhelma Zdobywcy postawili na nim drewniany donżon.

Kopiec nie chciał jednak stać w miejscu. Na początku dwunastego wieku jego południowa strona osunęła się o ponad dwa metry. Wbito w niego drewniane pale, żeby go utrzymać, a drewniany donżon zastąpiono kamiennym. Henryk Drugi przebudował go raz jeszcze i Royal Collection Trust datuje Okrągłą Wieżę, na którą patrzysz, na 1170 rok. Grunt nigdy do końca się nie uspokoił: w 1988 roku wykryto nowe osiadanie, na tyle poważne, że zagrażało wieży, i kopiec trzeba było wzmocnić od spodu.

Teraz przyjrzyj się kształtowi, bo nazwa jest myląca. Okrągła Wieża wcale nie jest okrągła. Jej południowa strona została mocno uszkodzona podczas ostrzału na początku trzynastego wieku i za Henryka Trzeciego odbudowano ją w kształcie litery D, co ją wzmocniło.

Potem poszukaj linii. Wokół bębna biegnie kamienny pas, który pokazuje, gdzie wieża kiedyś się kończyła, a wszystko powyżej to dzieło Jerzego Czwartego. Jego architekt, Jeffry Wyatville, podwyższył wieżę o trzydzieści stóp, czyli około dziewięciu metrów, żeby nadać zamkowi bardziej imponującą wysokość i sylwetkę, a Royal Collection Trust przyznaje otwarcie, że zrobiono to wyłącznie dla efektu. Udało się, ale nie wszyscy mu to wybaczają: archeolog Tim Tatton-Brown nazwał nową wysokość okaleczeniem średniowiecznej wieży. Przez półtora wieku nadbudowa była pusta w środku. Dopiero między 1991 a 1993 rokiem urządzono w niej pomieszczenie, żeby Archiwum Królewskie miało więcej miejsca.

Dwa szczegóły ze środkowych lat wieży. Najstarszy w Anglii zegar mechaniczny napędzany ciężarkami zamontowano w niej dla Edwarda Trzeciego w 1354 roku, a Edward mieszkał tam na górze w tymczasowych komnatach, kiedy obok wznoszono jego nowy pałac.

Zanim pójdziesz dalej, znajdź obok wieży Bramę Normańską, po drodze na Górny Dziedziniec: dwie okrągłe wieże z łukiem pomiędzy. Ta nazwa to też pomyłka. To dzieło Edwarda Trzeciego, z czternastego wieku, część jego przebudowy pałacu, i zbudowano ją do obrony: z broną, którą można było opuścić, żeby zamknąć przejazd, i z otworami w sklepieniu nad głową, przez które strażnicy mogli lać wrzątek albo sypać gorący piasek na każdego, kto stał pod spodem. Od 1558 roku mieszka tu kasztelan i gubernator zamku, który zastępuje monarchę pod jego nieobecność.

Przystanek 3 z 5 · Górny Dziedziniec (Upper Ward), parter komnat reprezentacyjnych: od wejścia z Tarasu Północnego (North Terrace) trasa prowadzi przez Inner Hall w dół do State Entrance, od strony Quadrangle, twarzą na południe

Wejście reprezentacyjne (State Entrance) i widok na Long Walk

Hol wejściowy przedłużony do State Entrance przez Jeffry’ego Wyatville’a (1766–1840) dla Jerzego IV; zamknięty w 1866 roku dla królowej Wiktorii przez Anthony’ego Salvina (1799–1881), ponownie otwarty przez Royal Collection Trust; Long Walk wytyczony dla Karola II · Inner Hall i State Entrance lata 20. XIX wieku; zamknięte 1866; ponownie otwarte 2020. Long Walk obsadzany od lat 80. XVII wieku, po 1945 obsadzony na nowo · Widok na południe przez Quadrangle, przez Bramę Jerzego IV (George IV Gateway), wzdłuż Long Walk: podwójna aleja drzew długości 2,65 mili (4,26 km) i szerokości 240 stóp (73 metrów)

Na co zwrócić uwagę

  • Na wprost, na południe przez Quadrangle, Long Walk: po dwa rzędy drzew z każdej strony, 2,65 mili alei od zamku do Snow Hill, wytyczonej dla Karola Drugiego.
  • Brama w przeciwległym skrzydle, na tej samej linii, nazwana na cześć Jerzego Czwartego, który dwunastego sierpnia 1824 roku położył tam kamień węgielny pod swoją przebudowę.
  • Nad głową, w Inner Hall, gipsowe rozety Francisa Bernasconiego, odkryte pod warstwami farby, gdy w 2020 roku hol otwarto na nowo.
Transkrypcja (2:33)

Z Tarasu Północnego, przez wewnętrzny hol, trasa doprowadziła cię do wejścia reprezentacyjnego, a powód, dla którego tu jesteś, masz na wprost. Spójrz na południe, przez wielki dziedziniec, przez bramę w przeciwległym skrzydle, i patrz dalej: ten szpaler drzew, który ginie w oddali, to Długa Aleja, po angielsku Long Walk.

Ma ponad cztery kilometry, czyli dwie i sześćdziesiąt pięć setnych mili, długości i siedemdziesiąt trzy metry szerokości: to podwójna aleja od zamku aż do Snow Hill. Wytyczył ją Karol Drugi po restauracji monarchii, a obsadzanie skończono za Wilhelma Orańskiego w latach osiemdziesiątych siedemnastego wieku, podwójnymi rzędami wiązów. Wiązy przetrwały do drugiej wojny światowej; przez holenderską chorobę wiązów po 1945 roku aleję obsadzono na nowo, na przemian kasztanowcami i platanami. Na drugim końcu, na Snow Hill, stoi Miedziany Koń, pomnik Jerzego Trzeciego z 1829 roku, na cokole zaprojektowanym przez Jeffry’ego Wyatville’a, architekta niemal wszystkiego, co mijasz od bramy. Mówi się też, że to na Snow Hill Henryk Ósmy czekał na wiadomość o ścięciu Anny Boleyn.

To drzwi, z których korzystają głowy państw i oficjalni goście monarchy, a zwiedzający wchodzą tędy dopiero od 2020 roku. Jerzy Czwarty i Wyatville chcieli holu wejściowego przez całą głębokość budynku, od Tarasu Północnego aż do tych drzwi, tak żeby przez parter dało się patrzeć na wylot. Żeby zrobić na niego miejsce, rozebrali Wielkie Schody Jerzego Trzeciego. Jerzy Czwarty sam położył kamień węgielny pod całą przebudowę, dwunastego sierpnia 1824 roku, w miejscu, gdzie powstała potem Brama Jerzego Czwartego, po drugiej stronie dziedzińca, na linii twojego widoku.

Królowa Wiktoria korzystała z tego holu prawie trzydzieści lat. Potem, w 1866 roku, kazała swojemu architektowi Anthony’emu Salvinowi go zamknąć i zbudować mniejszy hol wejściowy, biegnący ze wschodu na zachód, a wewnętrzny hol za tobą zamienił się w magazyn. Pozostał zamknięty, od 1965 roku częściowo jako przestrzeń wystawowa, aż do ponownego otwarcia w 2020 roku, tak jak zamierzył Jerzy Czwarty.

Zanim pójdziesz dalej, odwróć się i spójrz w górę. Kiedy konserwatorzy zdjęli warstwy farby z sufitu wewnętrznego holu, znaleźli rozety wymodelowane przez Francisa Bernasconiego, najmodniejszego sztukatora epoki regencji. Mury wokół ciebie są starsze niż to wszystko. Ta część zamku sięga czasów Edwarda Trzeciego, połowy czternastego wieku, a jego wielka sklepiona sala na tej samej kondygnacji przetrwała do dziś: pięćdziesiąt dziewięć metrów długości, trzynaście przęseł.

Przystanek 4 z 5 · Komnaty reprezentacyjne, pierwsze piętro: na trasie przez Grand Vestibule i Salę Waterloo, za Grand Staircase

Sala Waterloo (Waterloo Chamber)

Zaprojektowana przez Jeffry’ego Wyatville’a (1766–1840) dla Jerzego IV; portrety przywódców koalicji pędzla sir Thomasa Lawrence’a (1769–1830), z późniejszymi uzupełnieniami sir Davida Wilkiego i innych · Sala 1830–1831; portrety Lawrence’a malowane od 1814 roku do lat 20. XIX wieku · Sala oświetlona z góry, z rzeźbioną boazerią i portretami; największy, całopostaciowy portret księcia Wellingtona pędzla Lawrence’a, mierzy 317,1 × 225,65 cm

Na co zwrócić uwagę

  • Portrety przywódców koalicji, którzy pokonali Napoleona, pędzla sir Thomasa Lawrence’a, wciąż wiszące razem w sali, którą Jerzy Czwarty dla nich zbudował.
  • Książę Wellington na największym płótnie, 317,1 na 225,65 centymetra.
  • Rzeźbiona boazeria pod portretami i długa latarnia, która oświetla salę z góry.
Transkrypcja (2:42)

Po Wielkich Schodach w górę, przez wielki westybul, i sala się otwiera: długa, wysoka, oświetlona z góry i pełna twarzy. To Sala Waterloo, zbudowana w latach 1830 i 1831, żeby uczcić jedno: klęskę Napoleona.

Jerzy Czwarty wymyślił ją jako cykl portretów, zanim jeszcze była salą. Zamówił u sir Thomasa Lawrence’a portrety wszystkich ważnych postaci, które połączyły siły, żeby pokonać Napoleona, a ucieczka Napoleona z Elby wstrzymała cały plan. We wrześniu 1818 roku Lawrence wyruszył wreszcie za granicę, najpierw do Akwizgranu, potem do Wiednia, a w maju 1819 roku dalej do Rzymu, do papieża Piusa Siódmego i kardynała Consalviego. Spójrz wzdłuż ścian, a zobaczysz tę podróż: car Aleksander Pierwszy, cesarz austriacki Franciszek Pierwszy, król Prus Fryderyk Wilhelm Trzeci, książę Schwarzenberg, papież, król Francji Karol Dziesiąty i, największy ze wszystkich, książę Wellington, na płótnie wysokim na ponad trzy metry. Lawrence nigdy nie zobaczył ich tu zawieszonych. Zmarł nagle siódmego stycznia 1830 roku, a Jeffry Wyatville dokończył salę wokół portretów.

Ta sala widziała dziwniejsze wieczory. W 1940 roku portrety Lawrence’a wyjęto z ram, żeby uchronić je przed nalotami, a na ich miejsce trafiły obrazy do panto, brytyjskich świątecznych przedstawień baśniowych, namalowane na tapecie przez nastoletniego studenta sztuki ewakuowanego do Windsoru, Claude’a Whathama. Księżniczki Elżbieta i Małgorzata chciały mieć dekoracje do przedstawień, które wystawiały w czasie wojny, a na ich „Aladynie” w 1943 roku na widowni siedział przyszły książę Filip, na urlopie z marynarki wojennej. Przyjaciele mówili potem, że to tutaj zaczął się romans. W 2004 roku portrety znów zdjęto, na przedstawienie „Nędzników” podczas uroczystości państwowej z udziałem prezydenta Jacques’a Chiraca, z okazji stulecia entente cordiale, porozumienia francusko-brytyjskiego. Prasa wychwyciła ironię i na ten jeden wieczór salę przemianowano na Salę Muzyczną.

To wciąż sala w użyciu. Poza tym, że leży na głównej trasie zwiedzania, odbywają się w niej ceremonie wręczania odznaczeń, podczas których zwykli obywatele odbierają swoje wyróżnienia.

Dalej trasa prowadzi przez część zamku, która spłonęła. Dwudziestego listopada 1992 roku wadliwy reflektor zapalił zasłonę w prywatnej kaplicy królowej Wiktorii. Ogień przeniósł się do Sali świętego Jerzego, płonął piętnaście godzin i zniszczył sto piętnaście pomieszczeń, w tym dziewięć sal reprezentacyjnych. Przepadły tylko dwa dzieła sztuki: kredens z palisandru i jeden bardzo duży obraz sir Williama Beecheya, którego nie zdążono zdjąć. Hol Latarni, przez który zaraz przejdziesz, stoi w miejscu tamtej kaplicy.

Przystanek 5 z 5 · Dolny Dziedziniec (Lower Ward), strona północna, widziana z trawnika i ścieżki przed jej południową ścianą, na trasie w dół z Górnego Dziedzińca; wyjście jest u dołu Dolnego Dziedzińca przy Bramie Henryka VIII

Kaplica św. Jerzego (St George’s Chapel) od strony Dolnego Dziedzińca

Rozpoczęta dla Edwarda IV pod kierunkiem Richarda Beauchampa, biskupa Salisbury, i mistrza kamieniarskiego Henry’ego Janynsa; kontynuowana dla Henryka VII pod kierunkiem sir Reginalda Braya i ukończona za Henryka VIII; odnowiona w latach 1920–1930 pod kierunkiem sir Harolda Brakspeara, kiedy na nowo wyrzeźbiono Royal Beasts · 1475–1528; sklepienie nawy 1503–1506; Royal Beasts na pinaklach 1925 · Kamienna kaplica w stylu gotyku perpendykularnego, z 76 zwierzętami heraldycznymi na pinaklach; na wschodnim krańcu Kaplica Mariacka Henryka III, długa na 70 stóp (21 metrów), dziś Albert Memorial Chapel

Na co zwrócić uwagę

  • Royal Beasts, czyli królewskie zwierzęta na pinaklach, siedemdziesiąt sześć w czternastu rodzajach, wyrzeźbione w 1925 roku w miejsce oryginałów, które Christopher Wren kazał zdjąć w 1682 roku.
  • Wielkie okna między przyporami, przęsło po przęśle wzdłuż strony południowej: kaplicę budowano od 1475 do 1528 roku.
  • Na wschodnim krańcu, po prawej, Kaplica Mariacka Henryka Trzeciego, w latach 1863–1873 przekształcona w Albert Memorial Chapel.
  • Po lewej, na zachodnim krańcu Dolnego Dziedzińca, łukowaty, ceglano-szachulcowy Horseshoe Cloister, krużganek w kształcie podkowy z 1480 roku, zbudowany dla duchownych kaplicy.
Transkrypcja (2:46)

Stań na ścieżce przed południową ścianą kaplicy i najpierw przesuń wzrokiem wzdłuż linii dachu. Na pinaklach siedzą stwory: lew, czerwony smok, pantera, jednorożec, sokół, yale, w sumie siedemdziesiąt sześć, czternastu różnych zwierząt heraldycznych. Są młodsze, niż wyglądają. Oryginały wyrzeźbiono w miękkim kamieniu z Reigate i w 1682 roku Christopher Wren doradził, żeby je zdjąć. Pinakle stały bez nich ponad dwa stulecia, aż dziesięcioletnia renowacja pod kierunkiem sir Harolda Brakspeara, rozpoczęta w 1920 roku, postawiła na nich nowe w 1925 roku. Jednym z rzeźbiarzy był brytyjsko-kongijski artysta Mahomet Thomas Phillips, który w 1923 roku wykonał sokoła i jednorożca.

Budynek pod nimi jest za to prawdziwy. Edward Czwarty zaczął go w 1475 roku i kazał zburzyć starsze budynki, żeby zrobić miejsce, po części po to, by pokazać, że jego nowa dynastia zostanie na dłużej, a może także po to, by przyćmić kaplicę, którą Henryk Szósty kazał zbudować po drugiej stronie rzeki, w Eton. Pracami kierowali Richard Beauchamp, biskup Salisbury, i mistrz kamieniarski Henry Janyns. Budowa trwała dalej za Henryka Siódmego, którego kamienne sklepienie nad nawą wzniesiono między 1503 a 1506 rokiem, a skończono ją za panowania Henryka Ósmego, w 1528 roku. Wielkie okna między przyporami, przęsło po przęśle, to gotyk perpendykularny w pełnym rozkwicie.

To kaplica Orderu Podwiązki, który Edward Trzeci założył w 1348 roku, a w chórze około ośmiuset emaliowanych mosiężnych tabliczek upamiętnia jego członków z sześciu stuleci. To także królewska nekropolia. Spoczywa tu jedenastu monarchów, wśród nich Henryk Ósmy, Karol Pierwszy, Jerzy Szósty i królowa Elżbieta Druga. Ciało Karola Pierwszego przewieziono do Windsoru przez śnieżycę po jego egzekucji w styczniu 1649 roku i złożono w krypcie bez żadnej ceremonii. Henryk Ósmy nigdy nie doczekał się grobowca, który zaplanował. Jego brąz zerwano i sprzedano podczas angielskiej wojny domowej, a marmurowy sarkofag trafił w końcu do pomnika admirała lorda Nelsona w katedrze świętego Pawła w Londynie.

Spójrz w prawo, na wschodni kraniec: to Kaplica Mariacka Henryka Trzeciego, w latach 1863–1873 przekształcona w kaplicę pamięci księcia Alberta. A za głównym ołtarzem spoczywa człowiek, któremu zamek zawdzięcza swój dzisiejszy wygląd. Jeffry Wyatville został tu pochowany w lutym 1840 roku, po szesnastu latach przerabiania Windsoru.

Gdy skończysz, wyjście jest u dołu Dolnego Dziedzińca, obok Bramy Henryka Ósmego, od której na Castle Hill zaczął się spacer. Wychodzisz pod granatem Katarzyny Aragońskiej.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz w zamku Windsor.

Pięć przystanków to za mało na tysiącletni zamek. Fragment zbroi w Grand Vestibule, jeden z malowanych sufitów Antonia Verria, obraz Van Dycka, jeden z pokoików domku dla lalek królowej Marii: zrób zdjęcie w Chiaro i posłuchaj, kto to wykonał, kto za to zapłacił i co się z tym potem stało, a pytania dodatkowe zadawaj śmiało od Tarasu Północnego aż do bramy wyjściowej.

Dlaczego Okrągła Wieża nie jest okrągła?Kim są ci wszyscy mężczyźni na ścianach?Co to za zwierzęta na dachu kaplicy?

Przed wizytą

01

Dojazd

Windsor Castle, High Street, Windsor, Berkshire SL4 1NJ. Zwiedzający wchodzą przez Admission Centre przy Castle Hill, gdzie torby przechodzą kontrolę bezpieczeństwa jak na lotnisku, a wychodzą u dołu Dolnego Dziedzińca, obok Bramy Henryka VIII. Zamek nie ma parkingu dla zwiedzających; Royal Collection Trust odsyła kierowców na publiczne parkingi w centrum miasta.

Windsor & Eton Central, stacja końcowa odnogi Great Western Railway ze Slough, leży przy Thames Street, niemal naprzeciw Castle Hill. Windsor & Eton Riverside, 400 metrów dalej, to koniec linii South Western Railway z London Waterloo przez Staines; stamtąd czeka strome podejście pod zamek. Według Royal Collection Trust z obu stacji jest pieszo mniej niż dziesięć minut. Autobusy Windsor Express kursują do centrum miasta: linia 702 z okolic Victoria Station w Londynie i linia 703 z Terminalu 5 na Heathrow.

02

Bilety i wstęp

  • Zamek jest zamknięty w każdy wtorek i środę, a otwarty od czwartku do poniedziałku; w 2026 roku jest też otwarty we wtorek 22 i we wtorek 29 grudnia. Royal Collection Trust zapowiedział całodniowe zamknięcia w poniedziałek 19 października oraz od czwartku 24 do soboty 26 grudnia 2026 roku, a komnaty reprezentacyjne mogą zostać zamknięte w krótkim czasie z powodu uroczystości państwowych, więc przed wyjazdem sprawdź listę zamknięć na rct.uk.
  • Zamek otwiera się przez cały rok o 10:00. Od 1 marca do 31 października ostatnie wejście jest o 16:00, a zamek zamyka się o 17:15; od 1 listopada do 28 lutego ostatnie wejście jest o 15:00, a zamknięcie o 16:15. Wejście do komnat reprezentacyjnych zamyka się 30 minut po ostatnim wejściu, więc po przejściu przez bramę zostaw sobie czas na dziesięciominutowe podejście.
  • Standardowy bilet dla dorosłego kosztuje w 2026 roku 32,00 £ przy zakupie z wyprzedzeniem i 36,00 £ w dniu wizyty; osoby w wieku od 18 do 24 lat płacą 21,00 £ lub 24,00 £, w wieku od 5 do 17 lat 16,00 £ lub 18,00 £, a dzieci poniżej 5 lat wchodzą bezpłatnie. Bilet obejmuje wszystkie przystanki z tej strony i można go zamienić na 1-Year Pass, roczną przepustkę z bezpłatnym ponownym wstępem. Wejście na Okrągłą Wieżę i zwiedzanie Great Kitchen, wielkiej kuchni, to osobne, droższe bilety, sprzedawane przez część roku.
  • Kaplica św. Jerzego jest otwarta dla zwiedzających w poniedziałki, czwartki, piątki i soboty, z ostatnim wejściem o 16:00, a w niedziele tylko na nabożeństwa; ostatni przystanek z tej strony gra przed kaplicą i działa w każdy dzień, w który zamek jest otwarty. W komnatach reprezentacyjnych i w kaplicy aparat zostaje w torbie, bo nie wolno tam fotografować ani filmować, za to na zewnątrz, na terenie zamku, zdjęcia są wręcz mile widziane.
03

Oficjalny audioprzewodnik

Własny przewodnik zamku nic nie kosztuje. Royal Collection Trust wydaje na początku zwiedzania przewodnik multimedialny z wprowadzeniem króla, który obejmuje teren zamku, komnaty reprezentacyjne i kaplicę św. Jerzego, po angielsku, w brazylijskiej odmianie portugalskiego, po francusku, niemiecku, włosku, japońsku, w chińskim mandaryńskim, po rosyjsku i hiszpańsku, a także jako wideo w brytyjskim języku migowym z napisami. Młodzi zwiedzający w wieku od 7 do 11 lat dostają własną wersję, osoby niewidome i słabowidzące mogą poprosić o zwiedzanie z audiodeskrypcją, a do urządzenia można podłączyć własne słuchawki przewodowe. Nasze pięć przystanków działa obok niego: pierwszy gra na Castle Hill, zanim ktokolwiek dostanie urządzenie, a każdy tekst jest w całości wydrukowany pod odtwarzaczem.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest darmowy audioprzewodnik po zamku Windsor?

Tak, nawet więcej niż jeden. Własny przewodnik multimedialny Royal Collection Trust jest bezpłatny i wydawany na początku zwiedzania, w dziewięciu językach mówionych i w brytyjskim języku migowym. Nasz też nic nie kosztuje: pięć przystanków odtwarzanych w każdej przeglądarce w telefonie, zaczynając od Castle Hill, jeszcze przed murami. A wszystko inne, co chcesz mieć objaśnione na trasie, od portretu po rzeźbione zwierzę na dachu kaplicy, opowie ci Chiaro na podstawie zdjęcia.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po zamku Windsor bez biletu?

Pierwszego przystanku tak: gra na Castle Hill, publicznej ulicy pod Bramą Henryka VIII, zanim dojdziesz do Admission Centre. Pozostałe cztery, czyli Okrągła Wieża i Brama Normańska, wejście reprezentacyjne, Sala Waterloo i kaplica św. Jerzego, są w środku i wszystkie obejmuje standardowy bilet wstępu. Niczego dodatkowo nie trzeba rezerwować.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po zamku Windsor?

Nic. Przewodnik multimedialny jest wliczony w cenę wstępu, a urządzenie odbierasz na początku zwiedzania; wprowadzenie nagrał król, a przewodnik obejmuje teren zamku, komnaty reprezentacyjne i kaplicę. Jest wersja dla dzieci w wieku od 7 do 11 lat, a osoby niewidome i słabowidzące mogą poprosić o zwiedzanie z audiodeskrypcją.

Czy zamek Windsor jest otwarty we wtorki?

Nie. Zamek jest zamknięty dla zwiedzających w każdy wtorek i środę, a otwarty od czwartku do poniedziałku, z dwoma wyjątkami w 2026 roku: jest wtedy otwarty we wtorek 22 i we wtorek 29 grudnia. Zamyka się też w niektóre zapowiedziane dni, w tym w poniedziałek 19 października i od 24 do 26 grudnia 2026 roku, a kaplica św. Jerzego przyjmuje zwiedzających cztery dni w tygodniu: w poniedziałek, czwartek, piątek i sobotę.

Od którego końca Castle Hill zaczyna się spacer?

Od dolnego, na chodniku pod Bramą Henryka VIII, u dołu Dolnego Dziedzińca. Do środka wchodzi się wyżej na wzgórzu, przez Admission Centre, potem wspinasz się obok Okrągłej Wieży na Taras Północny i do komnat reprezentacyjnych, schodzisz do kaplicy św. Jerzego i wychodzisz tą samą bramą. Trasa jest jednokierunkowa na całej długości.

Ile trwa zwiedzanie zamku Windsor?

Royal Collection Trust proponuje od półtorej do dwóch godzin. Sam spacer od Admission Centre do komnat reprezentacyjnych zajmuje około dziesięciu minut, głównie pod górę, a pięć przystanków z tej strony dodaje mniej więcej trzynaście minut słuchania.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą zamku Windsor.