Windsor Castle · Windsor · Onafhankelijke gids
Audiogids voor Windsor Castle,
vijf stops, gratis.
Het oudste en grootste bewoonde kasteel ter wereld, omstreeks 1070 begonnen op een krijtrots boven de Theems en sindsdien het thuis van veertig vorsten. Vijf plekken spelen hier af; voor de rest richt je de camera van Chiaro en stel je je vraag.
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Windsor Castle.
De poort van Hendrik VIII (Henry VIII Gate), vanaf Castle Hill
Windsor Castle
Dat was het gratis deel
Eén foto is genoeg: Chiaro vertelt je over alles wat je ziet bij Windsor Castle.
De vijf stops · 11 minuten audio
Vijf plekken, één wandeling,
in de volgorde waarin je ze tegenkomt.
Onze audiogids voor Windsor Castle begint op Castle Hill, buiten de muren, en vanaf daar volgen de vijf stops de eenrichtingsroute van het kasteel zelf: omhoog naar de staatsievertrekken en langs de kapel weer naar beneden. Je loopt helemaal op eigen gelegenheid. Speel de eerste af onder de poort van Hendrik VIII (Henry VIII Gate), voordat je bij het Admission Centre komt, de ingang voor bezoekers. De tweede wacht in het middenhof (Middle Ward) onder de heuvel van de Round Tower, met de Norman Gate ernaast; de derde binnen in de staatsievertrekken (State Apartments), bij de State Entrance, met zicht naar het zuiden over de Long Walk; de vierde een verdieping hoger in de Waterloo Chamber; en de laatste in het benedenhof (Lower Ward), voor de Sint-Joriskapel, St George’s Chapel, een klein stukje boven de uitgang. Achter elkaar afgespeeld duren de stops ongeveer elf minuten. Het lopen gaat in het begin vooral bergop: Royal Collection Trust rekent tien minuten van het Admission Centre tot de staatsievertrekken en raadt anderhalf tot twee uur aan voor het hele bezoek.
De dagen, prijzen en de route op deze pagina komen van de eigen pagina’s van Royal Collection Trust op rct.uk en van de bezoekersplattegrond, en voor de geschiedenis is daarnaast een tweede bron geraadpleegd. Windsor is een paleis dat gewoon in gebruik is, dus een staatsgelegenheid kan zonder veel waarschuwing hele zalen of zelfs het hele kasteel van de route halen. Zegt een suppoost ter plekke iets anders dan wij, dan heeft de suppoost gelijk; laat het ons dan even weten, dan passen we deze pagina aan.
Stop 1 van 5 · Castle Hill, de openbare straat buiten de muren, onder de poort van Hendrik VIII aan de onderkant van het benedenhof (Lower Ward). Het Admission Centre, waar bezoekers naar binnen gaan, ligt verderop aan Castle Hill; de eigen plattegrond van RCT zet de uitgang voor bezoekers naast deze poort
De poort van Hendrik VIII (Henry VIII Gate), vanaf Castle Hill
Omstreeks 1511 herbouwd voor Hendrik VIII op de plek van het poortgebouw van Hendrik III; de muren en torens van het benedenhof aan weerszijden herbouwd door Anthony Salvin (1799–1881) en Edward Blore (1787–1879) voor koningin Victoria · Muren en poortgebouw van het benedenhof in steen 1224–1230; de huidige poort omstreeks 1511; victoriaanse herbouw van de torens van het benedenhof · Stenen poortgebouw tussen twee achtkantige torens, in de ringmuur van het benedenhof; het kasteelterrein erachter beslaat 13 acres (5,3 hectare), op een krijtrots die 100 voet (30 meter) boven de Theems uitsteekt
Om op te letten
- Het gebeeldhouwde stenen paneel boven de boog: het wapen van Hendrik de Achtste, met ernaast de granaatappel van Granada, het embleem van Catharina van Aragon, zijn eerste vrouw.
- De twee achtkantige torens aan weerszijden van de poort, omstreeks 1511 voor Hendrik herbouwd op de lijn van de stenen muren die Hendrik de Derde tussen 1224 en 1230 liet optrekken.
- Rechts boven de muur de top van de Round Tower op zijn heuvel, midden in het kasteel: daar is de volgende stop.
Transcriptie (2:14)
Kijk omhoog naar het poortgebouw onderaan de heuvel, dat met de twee dikke achtkantige torens en de spitsboog ertussen. Hier ga je niet naar binnen. De ingang voor bezoekers ligt verderop aan Castle Hill, en dit is de weg waarlangs je straks naar buiten komt, helemaal aan het eind van de wandeling, na de Sint-Joriskapel. Kijk dus nu goed, nu je nog buiten de muren staat.
Boven de boog, midden in de muur, zit een gebeeldhouwd stenen paneel. Dat is het wapen van Hendrik de Achtste. Hij liet deze poort omstreeks 1511 herbouwen, amper twee jaar na het begin van zijn regering, en naast zijn eigen wapen draagt het paneel nog een tweede embleem: de granaatappel van Granada, het teken van zijn eerste vrouw, Catharina van Aragon. In juni 1522 ontving hij hier Catharina’s neef, keizer Karel de Vijfde, met jachtpartijen en feestmalen, en hij stuurde hem naar huis met het Verdrag van Windsor: een gezamenlijke oorlog tegen Frankrijk, en de belofte dat Karel met Hendriks dochter Maria zou trouwen. In 1525 was het verdrag al gebroken. De granaatappel zit er nog altijd.
De poort staat in een veel oudere lijn. Hendrik de Derde liet de muren van dit lagere deel van het kasteel tussen 1224 en 1230 in steen herbouwen, met een poortgebouw op precies deze plek en drie nieuwe torens langs de ringmuur. Daar had hij reden voor. In 1216 was het kasteel belegerd door opstandige baronnen en Franse troepen onder de graaf van Nevers, en de slotvoogd van koning Jan, Engelard de Cigogné, had het gehouden. Twee jaar eerder was het ook al eens belegerd.
En de plek is nog ouder. Willem de Veroveraar koos deze krijtrots, honderd voet, zo’n dertig meter, boven de Theems, aan de rand van een Saksisch jachtgebied, en begon hier omstreeks 1070 te bouwen. Het was een van een ring kastelen rond Londen, elk ongeveer een dagmars, twintig mijl, van de City en van het volgende kasteel, en dit kasteel bewaakte de toegang vanuit het westen.
Dan nu de verrassing. Veel van wat je langs deze muur ziet, is jonger dan het lijkt. Onder koningin Victoria herbouwden de architecten Anthony Salvin en Edward Blore de Garter-, de Curfew- en de Salisburytoren, en ook de huizen van de militaire ridders binnen de muur. Een groot deel van dit middeleeuwse silhouet is dus een victoriaanse lezing van de middeleeuwen.
Rechts boven de muur zie je de top van de Round Tower op zijn heuvel, midden in het kasteel, en daar ga je nu naartoe. Vorsten gebruiken Windsor al sinds Hendrik de Eerste, vroeg in de twaalfde eeuw, en dat maakt het het langst bewoonde paleis van Europa. Royal Collection Trust telt veertig vorsten die het hun thuis hebben genoemd.
Stop 2 van 5 · Middenhof (Middle Ward), op de bezoekersroute van St George’s Gate over de Moat Road naar het North Terrace, onder de heuvel van de Round Tower; de Norman Gate staat naast de toren, op weg naar het bovenhof (Upper Ward)
De Round Tower en de Norman Gate
Motte opgeworpen voor Willem de Veroveraar; stenen donjon gebouwd onder Hendrik II; verhoogd voor George IV door Jeffry Wyatville (1766–1840). De Norman Gate gebouwd voor Eduard III, de buitenkant opnieuw ontworpen door Wyatville · Motte vanaf omstreeks 1070; donjon omstreeks 1170 in steen herbouwd; verhoogd 1828–1840; Norman Gate 14e eeuw · Stenen donjon op een motte van krijt van 50 voet (15 meter) hoog, in het begin van de 19e eeuw 30 voet (9,1 meter) hoger gemaakt; de Norman Gate een overwelfd poortgebouw met valhek en moordgaten
Om op te letten
- De stenen band rond de trommel die de oorspronkelijke hoogte van de toren aangeeft. Alles daarboven is de verhoging van George de Vierde, zo’n negen meter, puur voor het effect.
- De afgeplatte kant. De toren is D-vormig, niet rond, omdat de zuidkant na een beschieting onder Hendrik de Derde zo werd herbouwd.
- De heuvel zelf: vijftien meter krijt, uitgegraven uit de gracht eromheen, en onderschoord nadat er in 1988 nieuwe verzakking was ontdekt.
- De Norman Gate naast de toren, met ronde torens aan weerszijden van de boog: veertiende-eeuws werk voor Eduard de Derde, gebouwd met een valhek en moordgaten.
Transcriptie (2:17)
Je bent nu binnen, op het pad dat zich om de voet van de heuvel krult, en de toren daarbovenop is het oudste idee van het hele kasteel. Eerst was er de heuvel. Die bestaat uit vijftien meter krijt, uitgegraven uit de gracht eromheen, en de bouwers van Willem de Veroveraar zetten er een houten donjon bovenop.
Maar de heuvel bleef niet zitten waar hij zat. Vroeg in de twaalfde eeuw zakte de zuidkant meer dan twee meter weg. Er werden houten palen in geheid om hem op zijn plaats te houden, en de houten donjon werd vervangen door een stenen. Hendrik de Tweede bouwde hem opnieuw, en Royal Collection Trust dateert de toren waar je nu naar kijkt op 1170. Helemaal tot rust gekomen is de grond nooit: in 1988 werd nieuwe verzakking ontdekt, ernstig genoeg om de toren te bedreigen, en de heuvel moest worden onderschoord.
Kijk nu naar de vorm, want de naam klopt niet. De Round Tower, de Ronde Toren, is niet rond. De zuidkant raakte zwaar beschadigd toen hij vroeg in de dertiende eeuw werd beschoten, en onder Hendrik de Derde werd hij hersteld in een D-vorm, die sterker was.
Zoek dan een lijn. Rond de trommel loopt een stenen band die aangeeft waar de toren vroeger ophield, en alles daarboven komt van George de Vierde. Zijn architect Jeffry Wyatville maakte de toren dertig voet hoger, zo’n negen meter, om het kasteel een indrukwekkender hoogte en silhouet te geven, en Royal Collection Trust zegt ronduit dat het alleen was om indruk te maken. Dat lukte, en niet iedereen heeft het hem vergeven: de archeoloog Tim Tatton-Brown noemde de nieuwe hoogte een verminking van de middeleeuwse toren. Anderhalve eeuw lang was de verhoging hol. Pas tussen 1991 en 1993 werd er in de lege ruimte een verdieping gebouwd, om het koninklijk archief meer plaats te geven.
Twee details uit de middenjaren van de toren. De oudste mechanische klok met gewichten in Engeland werd hier in 1354 geplaatst, voor Eduard de Derde, en Eduard woonde daarboven in tijdelijke vertrekken terwijl ernaast zijn nieuwe paleis werd gebouwd.
Zoek voor je verdergaat de Norman Gate naast de toren, op weg naar het bovenhof: twee ronde torens met een boog ertussen. Ook die naam is een vergissing, want Normandisch is de poort niet. Het is werk van Eduard de Derde, uit de veertiende eeuw, onderdeel van zijn herbouw van het paleis, en de poort was gemaakt om verdedigd te worden: een valhek dat kon worden neergelaten om de doorgang af te sluiten, en moordgaten boven je hoofd, waardoor wachters kokend water of heet zand konden gieten op iedereen die eronder stond. Sinds 1558 woont hier de slotvoogd en gouverneur van het kasteel, die de vorst vertegenwoordigt wanneer die er zelf niet is.
Stop 3 van 5 · Bovenhof (Upper Ward), begane grond van de staatsievertrekken: vanaf de ingang aan het North Terrace loopt de route door de Inner Hall naar beneden tot de State Entrance, aan de kant van de Quadrangle, met je gezicht naar het zuiden
De State Entrance, met zicht over de Long Walk
Toegangshal door Jeffry Wyatville (1766–1840) voor George IV doorgetrokken tot de State Entrance; in 1866 voor koningin Victoria afgesloten door Anthony Salvin (1799–1881) en door Royal Collection Trust weer geopend; de Long Walk aangelegd voor Karel II · Inner Hall en State Entrance jaren 1820; afgesloten 1866; heropend 2020. Long Walk beplant vanaf de jaren 1680, na 1945 opnieuw beplant · Het uitzicht naar het zuiden over de Quadrangle, door de George IV Gateway, de Long Walk af: een dubbele bomenlaan van 2,65 mijl (4,26 km) lang en 240 voet (73 meter) breed
Om op te letten
- Recht vooruit, naar het zuiden over de Quadrangle, de Long Walk: aan elke kant twee rijen bomen, 2,65 mijl laan van het kasteel tot Snow Hill, aangelegd voor Karel de Tweede.
- De poort in de vleugel aan de overkant, op dezelfde lijn, genoemd naar George de Vierde, die daar op twaalf augustus 1824 de eerste steen van zijn verbouwing legde.
- Boven je in de Inner Hall de gipsen sluitstenen van Francis Bernasconi, die onder lagen verf tevoorschijn kwamen toen de hal in 2020 weer werd opengemaakt.
Transcriptie (2:04)
Je bent binnengekomen vanaf het noordterras en door de binnenhal tot aan de staatsie-ingang gelopen, en de reden dat de route je hierheen brengt, ligt recht voor je. Kijk naar het zuiden, over het grote binnenplein, door de poort in de vleugel aan de overkant, en kijk dan verder: die rij bomen die in de verte verdwijnt, is de Long Walk.
Hij is twee komma zes vijf mijl lang, ruim vier kilometer, en drieënzeventig meter breed: een dubbele laan van het kasteel tot Snow Hill. Karel de Tweede legde hem aan na de Restauratie, en de beplanting werd in de jaren 1680 voltooid onder Willem van Oranje, met dubbele rijen iepen. De iepen hielden het uit tot de Tweede Wereldoorlog; door de iepenziekte kwam er na 1945 een grote herbeplanting, met kastanjes en platanen om en om. Aan het eind, op Snow Hill, staat het Koperen Paard, een ruiterstandbeeld van George de Derde uit 1829, op een sokkel ontworpen door Jeffry Wyatville, de architect van bijna alles wat je sinds de poort hebt gezien. Op Snow Hill zou Hendrik de Achtste ook hebben gewacht op het bericht dat Anna Boleyn was terechtgesteld.
Dit is de deur die staatshoofden en de officiële gasten van de vorst gebruiken, en bezoekers komen hier pas sinds 2020 langs. George de Vierde en Wyatville wilden een toegangshal over de volle diepte van het gebouw, van het noordterras tot aan deze deur, zodat je dwars door de begane grond kon kijken. Ze sloopten de grote trap van George de Derde om er ruimte voor te maken. George de Vierde legde de eerste steen van de hele verbouwing zelf, op twaalf augustus 1824, bij wat de poort van George de Vierde zou worden, aan de overkant van het binnenplein, op de lijn van je uitzicht.
Koningin Victoria gebruikte de hal bijna dertig jaar. Toen liet ze in 1866 haar architect Anthony Salvin de hal afsluiten en een kleinere toegangshal bouwen, van oost naar west, en de binnenhal achter je werd een opslagruimte. Die bleef dicht, vanaf 1965 deels als tentoonstellingsruimte, tot hij in 2020 weer helemaal open was, zoals George de Vierde het had bedoeld.
Draai je om en kijk omhoog voor je verdergaat. Toen restauratoren lagen verf van het plafond van de binnenhal haalden, vonden ze de sluitstenen die Francis Bernasconi had gemodelleerd, de meest gevraagde stukadoor van de Regency. De muren om je heen zijn ouder dan dat alles. Dit deel van het kasteel gaat terug tot Eduard de Derde, midden veertiende eeuw, en zijn grote overwelfde kelderzaal op deze zelfde verdieping bestaat nog: negenenvijftig meter lang, in dertien traveeën.
Stop 4 van 5 · Staatsievertrekken, eerste verdieping: op de route door de Grand Vestibule en de Waterloo Chamber, na de Grand Staircase
De Waterloo Chamber
Ontworpen door Jeffry Wyatville (1766–1840) voor George IV; portretten van de geallieerde leiders door Sir Thomas Lawrence (1769–1830), met latere aanvullingen van Sir David Wilkie en anderen · Zaal 1830–1831; de portretten van Lawrence geschilderd van 1814 tot in de jaren 1820 · Een van bovenaf verlichte zaal met gesneden lambrisering en portretten; het grootste, Lawrences portret ten voeten uit van de hertog van Wellington, meet 317,1 × 225,65 cm
Om op te letten
- De portretten die Sir Thomas Lawrence schilderde van de geallieerde leiders die Napoleon versloegen, nog altijd bij elkaar in de zaal die George de Vierde er speciaal voor liet bouwen.
- De hertog van Wellington op het grootste doek, 317,1 bij 225,65 centimeter.
- De gesneden lambrisering onder de portretten en de lange lantaarn die de zaal van bovenaf verlicht.
Transcriptie (2:12)
De grote trap op, door de grote vestibule, en dan gaat de zaal open: lang, hoog, van bovenaf verlicht, en vol gezichten. Dit is de Waterloo Chamber, de Waterloozaal, gebouwd in 1830 en 1831 om één ding te vieren: de nederlaag van Napoleon.
George de Vierde bedacht het als een reeks portretten, nog voordat het een zaal was. Hij gaf Sir Thomas Lawrence opdracht om elke belangrijke figuur te schilderen die had meegeholpen Napoleon te verslaan, en Napoleons ontsnapping van Elba zette het hele plan stil. In september 1818 ging Lawrence eindelijk op reis, eerst naar Aken, dan naar Wenen, en in mei 1819 door naar Rome, voor paus Pius de Zevende en kardinaal Consalvi. Kijk langs de wanden en je kijkt naar die reis: tsaar Alexander de Eerste, keizer Frans de Eerste van Oostenrijk, koning Frederik Willem de Derde van Pruisen, vorst Schwarzenberg, de paus, Karel de Tiende van Frankrijk en, het grootst van allemaal, de hertog van Wellington, op een doek van meer dan drie meter hoog. Lawrence heeft ze hier nooit zien hangen. Hij stierf onverwacht op zeven januari 1830, en Jeffry Wyatville maakte de zaal om de portretten heen af.
De zaal heeft vreemdere avonden gekend. In 1940 gingen de Lawrences uit hun lijsten, veilig weg voor de luchtaanvallen, en in hun plaats kwamen taferelen voor de panto, het Britse kersttoneel, op behangpapier geschilderd door een tienerkunststudent die naar Windsor was geëvacueerd, Claude Whatham. De prinsessen Elizabeth en Margaret wilden een decor voor de panto’s die ze in de oorlog opvoerden, en bij hun Aladdin in 1943 zat de latere prins Philip, met verlof van de marine, in het publiek. Vrienden zeiden later dat de romance hier begon. In 2004 gingen de portretten opnieuw van de muur, voor een opvoering van Les Misérables tijdens het staatsbezoek van president Jacques Chirac, ter gelegenheid van honderd jaar Entente Cordiale. De pers zag de ironie, en voor die ene avond heette de zaal de Muziekzaal.
Het is nog altijd een zaal die echt gebruikt wordt. Hij ligt niet alleen op de hoofdroute voor bezoekers: hier worden ook de investituren gehouden, de plechtigheden waarbij gewone burgers hun onderscheiding krijgen.
Verderop gaat de route door het deel van het kasteel dat in brand heeft gestaan. Op twintig november 1992 zette een defecte spotlamp in de privékapel van koningin Victoria een gordijn in brand. Het vuur sloeg over naar de Sint-Jorishal, woedde vijftien uur en verwoestte honderdvijftien vertrekken, waarvan negen staatsievertrekken. Er gingen maar twee kunstwerken verloren: een dressoir van palissanderhout, en één heel groot schilderij van Sir William Beechey dat niet op tijd van de muur kon. De Lantern Lobby waar je straks doorheen loopt, staat op de plek van die kapel.
Stop 5 van 5 · Benedenhof (Lower Ward), noordkant, gezien vanaf het gazon en het pad voor de zuidgevel, op de route naar beneden vanuit het bovenhof; de uitgang is onderaan het benedenhof, bij de poort van Hendrik VIII
De Sint-Joriskapel (St George’s Chapel), vanaf het benedenhof
Begonnen voor Eduard IV onder leiding van Richard Beauchamp, bisschop van Salisbury, en de meester-metselaar Henry Janyns; voortgezet voor Hendrik VII onder Sir Reginald Bray en voltooid onder Hendrik VIII; gerestaureerd in 1920–1930 onder Sir Harold Brakspear, toen de Royal Beasts opnieuw werden uitgehakt · 1475–1528; gewelf van het schip 1503–1506; de Royal Beasts op de pinakels 1925 · Stenen kapel in de Perpendicular-stijl, de Engelse laatgotiek, met 76 heraldische dieren op de pinakels; aan de oostkant de Mariakapel van Hendrik III, 70 voet (21 meter) lang, nu de Albert Memorial Chapel
Om op te letten
- De Royal Beasts op de pinakels, zesenzeventig in veertien soorten, in 1925 uitgehakt ter vervanging van de originelen die Christopher Wren in 1682 had laten weghalen.
- De grote ramen tussen de steunberen, travee na travee langs de zuidkant: de kapel werd gebouwd van 1475 tot 1528.
- Aan de oostkant, rechts van je, de Mariakapel van Hendrik de Derde, tussen 1863 en 1873 omgebouwd tot de Albert Memorial Chapel.
- Links van je, aan de westkant van het benedenhof, de gebogen Horseshoe Cloister van baksteen en vakwerk uit 1480, gebouwd voor de geestelijken van de kapel.
Transcriptie (2:15)
Ga op het pad voor de zuidkant van de kapel staan en laat je blik eerst langs de daklijn gaan. Op de pinakels zitten dieren: een leeuw, een rode draak, een panter, een eenhoorn, een valk, een yale, zesenzeventig in totaal, van veertien verschillende heraldische soorten. Ze zijn jonger dan ze lijken. De originelen waren uitgehakt in zachte steen uit Reigate, en in 1682 raadde Christopher Wren aan ze weg te halen. De pinakels stonden er ruim twee eeuwen zonder, tot een restauratie van tien jaar onder Sir Harold Brakspear, begonnen in 1920, er in 1925 nieuwe op zette. Een van de beeldhouwers was de Engels-Congolese Mahomet Thomas Phillips, die in 1923 een valk en een eenhoorn maakte.
Het gebouw eronder is wel echt oud. Eduard de Vierde begon eraan in 1475 en liet oudere gebouwen slopen om ruimte te maken, deels om te laten zien dat zijn nieuwe dynastie zou blijven, en misschien ook om de kapel te overtroeven die Hendrik de Zesde aan de overkant van de rivier in Eton had laten bouwen. Het werk werd geleid door Richard Beauchamp, bisschop van Salisbury, en een meester-metselaar die Henry Janyns heette. Het ging verder onder Hendrik de Zevende, wiens stenen gewelf boven het schip tussen 1503 en 1506 werd geslagen, en het werd voltooid onder Hendrik de Achtste, in 1528. De grote ramen tussen de steunberen, travee na travee, zijn Engelse laatgotiek op haar best.
Dit is de kapel van de Orde van de Kousenband, die Eduard de Derde in 1348 stichtte, en in het koor houden zo’n achthonderd geëmailleerde messing plaatjes de leden bij, over zes eeuwen. Het is ook een koninklijke begraafplaats. Elf vorsten liggen hier, onder wie Hendrik de Achtste, Karel de Eerste, George de Zesde en koningin Elizabeth de Tweede. Het lichaam van Karel de Eerste werd na zijn onthoofding in januari 1649 door een sneeuwstorm naar Windsor gebracht en zonder plechtigheid in de grafkelder gezet. Hendrik de Achtste heeft het graf dat hij voor zichzelf had bedacht nooit gekregen. Het brons werd in de Engelse Burgeroorlog weggehaald en verkocht, en de marmeren sarcofaag belandde uiteindelijk in het monument voor admiraal lord Nelson in de Sint-Pauluskathedraal in Londen.
Kijk naar rechts, naar de oostkant: dat is de Mariakapel van Hendrik de Derde, tussen 1863 en 1873 omgebouwd tot gedachteniskapel voor prins Albert. En achter het hoogaltaar ligt de man die het kasteel het uiterlijk heeft gegeven dat het nu heeft. Jeffry Wyatville werd hier in februari 1840 begraven, na zestien jaar Windsor verbouwen.
Als je zover bent: de uitgang is onderaan het benedenhof, naast de poort van Hendrik de Achtste die je vanaf Castle Hill hebt bekeken. Je gaat naar buiten onder de granaatappel van Catharina van Aragon.
Onafhankelijke gids · Chiaro
Richt Chiaro op alles wat je op Windsor Castle ziet.
Vijf stops laten het grootste deel van een kasteel van duizend jaar onverteld. Een stuk wapenrusting in de Grand Vestibule, een van de beschilderde plafonds van Antonio Verrio, een Van Dyck, een van de kamertjes van het poppenhuis van koningin Mary: maak er met Chiaro een foto van en hoor wie het maakte, wie ervoor betaalde en wat ervan geworden is, en stel gerust vervolgvragen, van het North Terrace tot aan de uitgang.
Voor je gaat
Zo kom je er
Windsor Castle, High Street, Windsor, Berkshire SL4 1NJ. Bezoekers gaan naar binnen bij het Admission Centre aan Castle Hill, waar tassen net als op een vliegveld door de beveiliging gaan, en komen onderaan het benedenhof weer naar buiten, naast de poort van Hendrik VIII. Het kasteel heeft geen parkeerterrein voor bezoekers; Royal Collection Trust verwijst automobilisten naar de openbare parkeerplaatsen in het centrum van de stad.
Windsor & Eton Central, het eindpunt van de zijlijn van Great Western Railway vanuit Slough, ligt aan Thames Street, bijna tegenover Castle Hill. Windsor & Eton Riverside, 400 meter verderop, is het eindpunt van de lijn van South Western Railway vanaf London Waterloo via Staines, met een steile klim naar het kasteel. Volgens Royal Collection Trust liggen beide stations op minder dan tien minuten lopen. Bussen van Windsor Express rijden naar het centrum: lijn 702 vanaf de buurt van Victoria Station in Londen en lijn 703 vanaf Heathrow Terminal 5.
Tickets en toegang
- Het kasteel is elke dinsdag en woensdag dicht en open van donderdag tot en met maandag; in 2026 is het ook open op dinsdag 22 en dinsdag 29 december. Royal Collection Trust heeft hele sluitingsdagen aangekondigd op maandag 19 oktober en van donderdag 24 tot en met zaterdag 26 december 2026, en de staatsievertrekken kunnen bij staatsgelegenheden op korte termijn dichtgaan, dus kijk voor vertrek naar de lijst met sluitingen op rct.uk.
- Het kasteel gaat het hele jaar om 10:00 open. Van 1 maart tot en met 31 oktober is de laatste toegang om 16:00 en sluit het kasteel om 17:15; van 1 november tot en met 28 februari is de laatste toegang om 15:00 en de sluiting om 16:15. De ingang van de staatsievertrekken gaat 30 minuten na de laatste toegang dicht, dus houd na de poort genoeg tijd over voor de klim van tien minuten ernaartoe.
- Een standaardticket voor een volwassene kost in 2026 £ 32,00 als je vooraf boekt en £ 36,00 op de dag zelf; wie 18 tot en met 24 is, betaalt £ 21,00 of £ 24,00, van 5 tot en met 17 jaar £ 16,00 of £ 18,00, en kinderen onder de 5 mogen gratis naar binnen. Het ticket dekt elke stop op deze pagina, en je kunt het omzetten in een 1-Year Pass, waarmee je een jaar lang gratis terug mag. De klim in de Round Tower en de Great Kitchen zijn aparte, duurdere rondleidingen die maar een deel van het jaar worden verkocht.
- De Sint-Joriskapel is open voor bezoekers op maandag, donderdag, vrijdag en zaterdag, met de laatste toegang om 16:00, en op zondag alleen voor de kerkdiensten; de laatste stop op deze pagina speelt buiten de kapel en werkt elke dag dat het kasteel open is. Camera’s blijven weg in de staatsievertrekken en de kapel, waar fotograferen en filmen niet mag, maar buiten op het kasteelterrein mag je juist zoveel foto’s maken als je wilt.
De officiële audiogids
De eigen gids van het kasteel kost niets. Royal Collection Trust deelt aan het begin van het bezoek een multimediagids uit, ingeleid door de koning, over het kasteelterrein, de staatsievertrekken en de Sint-Joriskapel, in het Engels, Braziliaans Portugees, Frans, Duits, Italiaans, Japans, Mandarijn-Chinees, Russisch en Spaans, en als video in Britse Gebarentaal met ondertitels. Jonge bezoekers van 7 tot 11 jaar krijgen een eigen versie, blinde en slechtziende bezoekers kunnen om een audiodescriptieve rondleiding vragen, en je mag je eigen koptelefoon met snoer aansluiten. Onze vijf stops staan daarnaast: de eerste speelt op Castle Hill, voordat er een toestel is uitgedeeld, en elke tekst staat volledig onder de speler.
Officiële website →Vragen
Is er een gratis audiogids voor Windsor Castle?
Ja, zelfs meer dan één. De eigen multimediagids van Royal Collection Trust is gratis en wordt aan het begin van het bezoek uitgedeeld, in negen gesproken talen en in Britse Gebarentaal. Die van ons kost ook niets: vijf stops die in elke telefoonbrowser streamen, te beginnen buiten op Castle Hill. En alles wat je verder langs de route uitgelegd wilt hebben, van een portret tot een gebeeldhouwd beest op het dak van de kapel, vertelt Chiaro je aan de hand van een foto.
Kan ik zonder ticket naar de audiogids van Windsor Castle luisteren?
Naar de eerste stop wel: die speelt op Castle Hill, de openbare straat onder de poort van Hendrik VIII, voordat je bij het Admission Centre komt. De andere vier, de Round Tower en de Norman Gate, de State Entrance, de Waterloo Chamber en de Sint-Joriskapel, liggen binnen en vallen allemaal onder het standaard toegangsticket. Je hoeft niets extra te boeken.
Wat kost de officiële audiogids van Windsor Castle?
Niets. De multimediagids zit bij de toegang inbegrepen en je krijgt een toestel aan het begin van je bezoek; de koning leidt hem in, en hij gaat over het kasteelterrein, de staatsievertrekken en de kapel. Er is een kinderversie voor 7 tot 11 jaar, en blinde en slechtziende bezoekers kunnen om een audiodescriptieve rondleiding vragen.
Is Windsor Castle op dinsdag open?
Nee. Het kasteel is elke dinsdag en woensdag dicht voor bezoekers en open van donderdag tot en met maandag, met twee uitzonderingen in 2026: dan is het open op dinsdag 22 en dinsdag 29 december. Het is ook dicht op een aantal aangekondigde dagen, waaronder maandag 19 oktober en 24 tot en met 26 december 2026, en de Sint-Joriskapel ontvangt vier dagen per week bezoekers: maandag, donderdag, vrijdag en zaterdag.
Aan welke kant van Castle Hill begint de wandeling?
Aan de onderkant, op de stoep onder de poort van Hendrik VIII, onderaan het benedenhof. Je gaat verderop de heuvel op naar binnen bij het Admission Centre, klimt langs de Round Tower naar het North Terrace en de staatsievertrekken, en komt dan naar beneden naar de Sint-Joriskapel, waarna je door diezelfde poort naar buiten gaat. De route is overal eenrichtingsverkeer.
Hoe lang duurt een bezoek aan Windsor Castle?
Royal Collection Trust raadt anderhalf tot twee uur aan. Alleen al de wandeling van het Admission Centre naar de staatsievertrekken duurt ongeveer tien minuten, grotendeels bergop, en de vijf stops hier voegen er ongeveer elf minuten luisteren aan toe.
Meer audiogidsen
Gemaakt door Chiaro. Niet verbonden aan Windsor Castle.