Chenonceau Şatosu · Chenonceaux · Bağımsız rehber
Chenonceau Şatosu sesli rehberi,
beş durak, ücretsiz.
Cher Nehri'nin ortasında beş kemerin üzerine oturan, 60 metre uzunluğunda ve 6 metre genişliğinde bir balo salonu. Oraya nasıl geldiğini beş durakta dinleyin, sonra evdeki herhangi bir şöminenin ya da duvar halısının fotoğrafını çekin, Chiaro onu da anlatsın.
Chiaro tarafından hazırlandı. Chenonceau Şatosu yönetimiyle bağlantılı değildir.
Çınarlı yol
Chenonceau Şatosu, Chenonceaux
Buraya kadarı ücretsizdi
Chiaro, Chenonceau Şatosu ziyaretinizde gördüğünüz her şeyi tek bir fotoğrafla anlatır.
Beş durak · 12 dakikalık anlatım
Beş nokta, tek bir yürüyüş,
yürüyeceğiniz sırayla.
Bir nehirdeki değirmenin üzerine kadınların inşa ettiği bir ev: Bu ücretsiz Chenonceau Şatosu sesli rehberinin, arazinin girişinden su kıyısına kadar kendi başınıza izlediğiniz hikâye bu. İlk durak girişte, Cher'e doğru neredeyse bir kilometre uzanan çınarlı yola bakarken çalıyor; ikincisi yolun ucunda, Tour des Marques'ın yanındaki ön avluda bekliyor; içeride zemin katı geçip köprünün üzerindeki uzun kanada varıyor, ardından merdivenle eski değirmen ayaklarının içindeki mutfaklara iniyorsunuz; sonunda evin batısında, Catherine de' Medici'nin bahçesinde, bütün batı cephesine bakarak dışarı çıkıyorsunuz. Yaklaşık 12 dakikalık dinleme ve büyük kısmı çınarlı yolda geçen, bir kilometreyi biraz aşan bir yürüyüş.
Fiyatlar, saatler ve erişim bilgileri şatonun kendi sitesi chenonceau.com'un İngilizce ve Fransızca sürümlerinden alındı; tarih bilgileri ise şatonun tarih sayfalarına ve iki dildeki Vikipedi'ye dayanıyor. Chenonceau, sergilediklerini yıl boyunca değiştiren ve bir aileye ait olan bir şato; ziyaret günü şato görevlilerinin ve tabelaların söylediği bu sayfanın önüne geçer. Neyin farklı olduğunu bize yazın, düzeltelim.
Durak 1 / 5 · Arazinin girişinde, gişe ile mağazanın yanında, yolun içine, şatoya doğru bakarak
Çınarlı yol
Çınarları diktiren: Kont René Vallet de Villeneuve (1777–1863), yolu çevreleyen karaağaçların yerine; yolun ucundaki iki 18. yüzyıl sfenksinin geldiği yer: Chanteloup Şatosu · René de Villeneuve döneminde dikildi; 1799'dan itibaren sahibi · Neredeyse 1 km'lik bir yol boyunca çift sıra çınar ağaçları
Şunlara dikkat edin
- Girişten dümdüz uzaklaşarak neredeyse bir kilometre boyunca uzanan iki sıra çınar gövdesi.
- Yaprak örtüsünün yüksekliği. Bu çınarlar bir zamanlar yolu çevreleyen karaağaçların yerini aldı ve araziyi 1799'da miras alan René Vallet de Villeneuve için dikildi.
Konuşma metni (2:09)
Girişten içeri, yolun tam ortasından ileri bakın ve bırakın yol işini yapsın. İki sıra çınar, dümdüz, sizden uzaklaşarak nehre doğru neredeyse bir kilometre boyunca uzanıyor. En uçta şato soluk bir siluetten ibaret ve böyle bir yolun bütün amacı da bu: Ev, uzun yeşil bir koridorun sonunda bekliyor ve siz yürüdükçe büyüyor.
Ağaçlar göründüklerinden genç, en azından evin yanında. Bu yolun iki yanında uzun süre karaağaçlar vardı. Çınarları, Louise Dupin'in yeğeninin oğlu René Vallet de Villeneuve diktirdi; Chenonceau'yu 1799'da miras alan oydu, ailesi de şatoyu altmış beş yıl elinde tuttu. Yolun ucunda yanından geçeceğiniz iki taş sfenksi de o getirtti: Amboise yakınlarındaki Chanteloup Şatosu'ndan, yani Choiseul Dükü'nün on dokuzuncu yüzyılda parçalanan eski malikânesinden gelen on sekizinci yüzyıl eserleri.
Yürümeye başlamadan önce, bu yerin baştan sona içinden geçen ipin ucunu yakalayın. Şatonun yönetimi kendi tarihini, burayı inşa eden, güzelleştiren, koruyan, onaran ve kurtaran kadınların neredeyse kesintisiz bir dizisi olarak anlatıyor. Bir maliyecinin karısı evin inşaatını yönetti. Bir kralın gözdesi ona nehrin üzerinden bir köprü kazandırdı. Bir kraliçe o köprünün üstüne bir galeri yükseltti ve Fransa'yı içerideki küçük bir çalışma odasından yönetti. Dul kalan bir kraliçe yasa bürünüp buraya kapandı. Aydınlanma çağından bir salon sahibesi de şatoyu Devrim'den sağ salim çıkardı. Bunların çoğuyla sonraki dört durakta tanışacaksınız.
Burayı satın alan erkeklerin de kendi anları oldu. 1913'te çikolata üreticisi Henri Menier araziyi satın aldı ve genç karısı Thyra'ya, Chenonceau'yu o almasaydı, orada çocukça bir kibirden başka bir şey görmeyen sonradan görmelerden birinin alacağını yazdı. Beş ay sonra öldü ve araziyi kardeşi Gaston miras aldı. Şato hâlâ Menier ailesinin elinde ve aile onu ilk kez aynı yıl ziyaretçilere açtı. Bugün her yıl yaklaşık 850.000 kişi bu yoldan yürüyor; bu da Chenonceau'yu Fransa'nın en çok ziyaret edilen özel tarihî anıtı yapıyor.
Yürürken sağınızda on altıncı yüzyıldan kalma çiftlik var. Solunuzda, parkın bir açıklığında, Catherine de' Medici'nin istediği labirent duruyor: bir hektardan geniş bir alana yayılmış iki bin porsuk ağacı. Arkasında bir zamanlar şatonun kendisini süsleyen taş devler var; ağaçların arasına nasıl düştüklerinin hikâyesi ise ön avluda.
Durak 2 / 5 · Ön avlu, şatonun kuzey yüzünün önünde, Tour des Marques'ın yanında
Tour des Marques
Marques ailesinin kalesinin donjonu; 1432'den sonra yeniden inşa ettiren: Jean II Marques; 1513'ten sonra yeniden düzenleyenler: Thomas Bohier (ö. 1524) ve Katherine Briçonnet (ö. 1526) · Kale 1432'den itibaren yeniden inşa edildi; kule 1513'ten itibaren yeniden düzenlendi · Taş ve arduvaz: merdiven kuleli yuvarlak bir donjon; yaklaşık 50'ye 55 metrelik, üç yanı hendekli, neredeyse kare bir kalenin platformu üzerinde
Şunlara dikkat edin
- Kulenin çatısındaki küçük çan kulesi. Çanının üzerinde, Bohier'nin inşaatının başladığı yıl olan 1513 tarihi yazılı.
- Bohier'nin eski donjona açtırdığı beyaz taştan çatı penceresi ve taş kayıtlı pencereler; altlarında küçük konsollara oturan bir korkuluk.
- Kulenin dibindeki kuyu; bileziğinde bir kimera ve Marques ailesinin çift başlı kartalı.
Konuşma metni (2:29)
Yanınızda tek başına duran yuvarlak kule, şatodan önce burada duran kalenin son parçası. Çevresindeki her şey temizlendiğinde, bilerek ayakta bırakıldı.
On üçüncü yüzyılda bu topraklar Marques ailesine aitti. Henüz köprü yoktu; ailenin kalesi nehirdeki trafiği gözlüyordu: Cher boyunca aşağı yukarı taşınan kereste, tuz, şarap ve yapı taşı. Yüz Yıl Savaşları sırasında Jean Marques, Chenonceau'yu İngiliz birliklerine teslim etti; Fransızlar 1411'de burayı geri aldıklarında kaleyi yakıp yerle bir ettiler. 1432'de İkinci Jean Marques'a yeniden inşa izni verildi; o da yaklaşık elliye elli beş metrelik yükseltilmiş bir platformun üzerine neredeyse kare bir kale kurdu: Üç yanı hendekle çevriliydi, dördüncü yanını nehir kapatıyordu, her köşesinde de yuvarlak bir kule vardı. Şu an o platformun üzerinde duruyorsunuz. Bu kule onun güneybatı köşesiydi ve kaleden geriye kalan tek parça.
Tours'lu bir kraliyet maliyecisi olan Thomas Bohier, Marques mirasçılarıyla yıllarca mahkemelerde uğraştı ve Şubat 1512'de mülkü ele geçirdi. Onların kalesini yıktı ama platformu ön avlu olarak korudu; bu kuleyi ve dibindeki kuyuyu da bıraktı. Başınızı kaldırıp çatıya bakın. Eski donjonu yeni Rönesans modasına göre giydirdi: taş kayıtlı pencereler, beyaz taştan çatı pencereleri ve tepedeki küçük çan kulesi; çanın üzerinde 1513 tarihi yazılı. Kulenin bir yerine de üç harf kazıttı: T, B ve K, yani Thomas Bohier ile karısı Katherine Briçonnet.
Bu kadının adını aklınızda tutun. Şatonun yönetimi yeni evi 1513 ile 1517 arasına tarihliyor ve onu Bohier'nin, ama her şeyden önce karısının inşa ettiğini söylüyor. Fransız tarihçiler, Bohier'nin uzun yokluklarında şantiyeyi onun yönettiğini ekliyor. Ev, önünüzdeki basamakların ve küçük köprünün ötesinde, eski değirmenin taş ayakları üzerinde yükseldi. Bohier'nin düsturu S'il vient à point, me souviendra, kabaca, her şey yolunda giderse insanların onu hatırlayacağını vaat ediyor. Oysa Bohier 1524'te İtalya'da öldü, ardından yapılan bir denetimde kamu parasını zimmetine geçirdiği ortaya çıktı ve oğlu 1535'te cezayı ödemek için Chenonceau'yu Kral Birinci François'ya devretti.
Kulenin yanındaki kuyuyu bulun. Bileziğinin üzerinde bir kimera ve Marques ailesinin arması olan çift başlı bir kartal var; kalelerinin son köşesinde hâlâ kazılı duruyorlar.
Labirentin yanındaki taş devlere gelince: 1866'dan itibaren mimar Félix Roguet, şatonun sahibi Madame Pelouze için kuzey cephesini restore etti; Catherine de' Medici'nin ekletmiş olduğu dört karyatidi, yani Herkül, Pallas, Apollon ve Kibele'yi söktü ve parka gönderdi.
Durak 3 / 5 · Zemin kat, giriş holünün sonunda, Cher'in üzerinden geçen kanatta
Cher üzerindeki Büyük Galeri
Köprü: Philibert de l'Orme (ö. 1570); yaptıran: Diane de Poitiers; uygulayan: kardeşi Jean; galeri: Jean Bullant (ö. 1578) ve usta duvarcı Denis Courtin; yaptıran: Catherine de' Medici · Köprü 1556–1559; galerinin açılışı 1577 · Tuffeau ve arduvaz zemin, kirişli tavan; 60 m uzunluk, 6 m genişlik, 18 pencere; beş yuvarlak kemerli bir köprünün üstünde
Şunlara dikkat edin
- Zemin: altmış metre boyunca uzanan açık renkli tuffeau ve koyu arduvaz kareler.
- En uçtaki şömine. Yalnızca karşı kıyıya açılan güney kapısının çevresindeki süslü bir çerçeve.
- Pencerelerin arasındaki, on sekizinci yüzyılda yerleştirilmiş yuvarlak portre madalyonları.
- On sekiz pencereden iki yanda görünen su: Philibert de l'Orme'un köprüsünün üzerinde duruyorsunuz.
Konuşma metni (3:06)
Bu uçta durun ve galerinin bütün uzunluğuna bakın. Altmış metre damalı zemin, açık renkli tuffeau taşı ve koyu arduvaz, altı metre genişlik, sade kirişli bir tavan ve iki yandan on sekiz pencereden giren ışık. Şimdi nerede olduğunuzu hatırlayın. Ayaklarınızın altında su var, sağınızdaki ve solunuzdaki her pencerenin dışında da su. Bu salon bir köprü.
Önce köprü geldi ve bu, Diane de Poitiers'nin işiydi, gerçi fikir daha eskiydi. Bohier'lere 1517'de karşı kıyıya bir köprü yapma izni verilmişti ama hiç yapmadılar. Kral İkinci Henri, Chenonceau'yu gözdesi Diane'a armağan etti; Diane da 1555'te, o sırada kralın gözünde zirvede olan Philibert de l'Orme'u nehri aşacak bir köprü için görevlendirdi. De l'Orme, evden biraz daha dar ve ortadan kaymış, akıntı yönüne yerleştirilmiş beş yuvarlak kemer tasarladı; kardeşi Jean de bunları 1556 ile 1559 arasında inşa etti. Henri köprünün üzerinden bir kez bile yürümedi. Haziran 1559'da Paris'teki bir turnuvada ölümcül biçimde yaralandı; o ölünce dul eşi Catherine de' Medici, Diane'ı hızla Chenonceau'dan çıkarıp karşılığında Chaumont Şatosu'na gönderdi.
Catherine'in köprü için daha büyük planları vardı. Mimarı Jean Bullant, usta duvarcı Denis Courtin ile birlikte köprünün üstüne, Bohier'nin evinin tam yüksekliğine kadar, üst üste iki galeri yükseltti. Zemin kattaki bu galeri onun balo salonuydu; 1577'de oğlu Üçüncü Henri için düzenlenen şenliklerle açıldı. Chenonceau zaten bir eğlence eviydi: 1560'ta, başka bir oğul olan İkinci François'nın tahta çıkışı kutlanırken, Fransa'daki ilk havai fişek gösterisi burada yapıldı. Galerinin sonuna yürüyün ve büyük şömineye bakın. O bir blöf. Nehrin öbür kıyısına açılan güney kapısının çevresindeki süslü bir çerçeveden ibaret.
Sonrasında galeri tekrar tekrar göreve çağrıldı. Anlatılana göre Devrim sırasında şato, fersahlarca mesafede nehrin üzerindeki tek köprü olduğu ve yıkılamayacak kadar işe yaradığı için bağışlandı. Ağustos 1914'te Gaston Menier iki galeriyi de yüz yirmi yataklı bir askerî hastaneye çevirdi: yetmiş yatak üst katta, elli yatak bu katta; burada bir de ameliyathane kuruldu. Doktorların ve hemşirelerin parasını devlet ödedi; yemeği ve bütün donanımı ise Menier karşıladı. 1918'in son gününe kadar burada iki bin iki yüz elli dört yaralı asker tedavi edilmişti; bu duvarlardaki boyalı süslemeler de ordu beyazı daha hijyenik bulduğu için badanayla kapatılmıştı.
Sonra bir sonraki savaş geldi. 1940'tan 1942'ye kadar işgal altındaki Fransa ile sözde serbest bölge arasındaki sınır hattı Chenonceau'nun içinden geçiyordu: Kıyılardan biri bir yanda, öteki öbür yanda kalıyordu. Şatonun yönetimi, nehrin üzerindeki galerinin serbest bölgeye geçmenin tek yolu hâline geldiğini ve Menier ailesinin Nazilerden kaçan insanların karşıya geçmesine yardım ettiğini söylüyor. Yani en uçtaki o kapı, aslında şömine olmayan o şöminenin içindeki kapı, bir Fransa'dan çıkıp ötekine açılıyordu.
Pencerelerin arasındaki yuvarlak portre madalyonları on sekizinci yüzyılda yerleştirildi. İsterseniz yürürken onlara da bakın, ama asıl yapmanız gereken, nehir zeminin altından akarken altmış metrenin tamamını ağır ağır yürümek.
Durak 4 / 5 · Bodrum kat, galeri ile I. François yatak odası arasındaki merdivenden inerek
Ayakların içindeki mutfaklar
Eski değirmenin ayaklarının içine yaptıranlar: Thomas Bohier (ö. 1524) ve Katherine Briçonnet (ö. 1526); 1914–1918 hastanesi için yeniden donatıldı · 1513'ten itibaren; donanım 1914–1918'de yenilendi · 22'ye 23 metrelik, neredeyse kare bir evin altında, değirmen ayaklarının içinde taş kaburgalı tonozlar
Şunlara dikkat edin
- Servis odasının kaburgalı tonozunun altındaki, şatonun en büyük şöminesi.
- Duvarlardan yükselen tonoz kaburgaları: eski değirmenin taş ayaklarının içindesiniz.
- Servis odası ile asıl mutfak arasındaki köprü ve kasaphanede av hayvanlarını asmak için kancalar.
Konuşma metni (2:00)
Merdivenlerden aşağı inince şatonun karakteri değişiyor. Tavanlar daha alçak, tonozlar daha ağır. Artık evin altındasınız, onu ayakta tutan şeyin içinde.
Ön avludaki değirmeni hatırlayın. Marques kalesinin arkasında, nehrin içinde, iki devasa taş ayak üzerinde bir değirmen duruyordu; Bohier'ler yeni evlerini yaparken onu doğrudan bu ayakların üstüne kurdular. Şatonun yönetimi bunu açıkça söylüyor: Ana yapı bir Orta Çağ değirmeninin temelleri üzerinde duruyor. Neredeyse kare bir kütle bu: yirmi ikiye yirmi üç metre. Yukarıdaki her şey, giriş holü, yatak odaları, galerinin başlangıcı, bir zamanlar nehrin içindeki bir sanayi yapısı olan şeyin üzerinde duruyor. Mutfaklar ise ayakların kendisini dolduruyor; birlikte devasa tek bir taş kaide oluşturan bir dizi oda.
Bu alçak oda office, yani servis odası; üstünde iki kaburgalı tonoz ve şatonun en büyük şöminesi var. Şömineden biraz geri çekilin, evin sıcaklığının nereden geldiğini anlayacaksınız. Ekmek fırını hemen yan tarafta. Daha ileride servis odası hizmetlilerin yemek salonuna, kilere ve kasaphaneye açılıyor; kasaphanede av hayvanlarını asmak için kancalar ve onları parçalamak için kütükler sergileniyor. Servis odasıyla asıl mutfak arasında bir köprü var. Şatonun yukarıdaki ünlü köprüsünün yanı sıra bodrumunda da bir köprüsü var.
İskeleyi arayın. Erzak tekneyle gelir ve doğrudan mutfağa boşaltılırdı. Efsane buraya Diane'ın Banyosu diyor. İsim efsaneye ait; buranın gördüğü iş ise erzak teslimatıydı.
Gördüklerinizin çoğu hiç de on altıncı yüzyıldan değil. Eski donanım, Birinci Dünya Savaşı sırasında yukarıdaki galerideki hastaneyi beslemek için modern ekipmanla değiştirildi; odaların sıvası ve zemini de daha önce, on dokuzuncu yüzyılın altmışlı ve yetmişli yıllarındaki restorasyonda yenilenmişti.
Altınızdaki zeminle ilgili bir bilgi daha. Şatonun kemerleri ahşap kazıklara oturuyor. Haziran 2016'da taşan Cher, kemerlerin büyük bölümünü aşacak kadar yükseldi. Üç yıl sonra tehlike ters yönden geldi: 2019 kuraklığında alçalan nehir bu kazıkları açıkta, zarar görmeye açık bıraktı ve temeller sürekli su altında kalsın diye Civray-de-Touraine'deki iğneli bent valinin emriyle yükseltildi.
Durak 5 / 5 · Catherine de' Medici'nin bahçesi, şatonun batısında, batı cephesine bakan yollarda
Catherine de' Medici'nin bahçesinden batı cephesi
Evi yaptıranlar: Thomas Bohier ve Katherine Briçonnet; köprü: Philibert de l'Orme (ö. 1570); galeri: Jean Bullant (ö. 1578); bahçeyi yaptıran: Catherine de' Medici (1519–1589) · Ev 1513'ten itibaren; köprü 1556–1559; galeri 1577; bahçe 1560'lardan itibaren · Tuffeau ve arduvaz; beş kemer üzerinde 60 m uzunluğunda galeri; 5.500 m²'lik bir bahçe
Şunlara dikkat edin
- Philibert de l'Orme'un köprüsünün beş kemeri ve onların üzerinde karşı kıyıya uzanan Catherine de' Medici galerisi.
- Sol uçta Tour des Marques: şatodan önce burada duran kaleden kalan son parça.
- Batı cephesinin kendisi: on dokuzuncu yüzyıl restoratörünün balkon ve pencere kayıtları dışında neredeyse hiç dokunmadığı yüz.
Konuşma metni (2:19)
Dönün ve bahçe yollarından şatoya bakın. Burası batı cephesi; buradan bütün yapıyı tek bir cümle gibi okuyabilirsiniz. Solda, kuzey ucunda, tek başına Tour des Marques. Onun yanında, köşelerinde kuleleriyle Bohier'nin beyaz evi, nehrin içinde, değirmeninin üstünde. Sonra sağa doğru, beş kemerinin üzerinde, Cher'in üzerinden dosdoğru karşı kıyıdaki ormana yürüyen uzun galeri.
İçinde bulunduğunuz bahçe Catherine de' Medici'nindi; 1559'dan sonra, eski Marques terasının hemen akıntı yönünde düzenlendi. Şatonun yönetimi alanını 5.500 metrekare olarak veriyor; evin öbür yanındaki Diane bahçesinden daha küçük: yuvarlak bir havuzun çevresinde beş çim parteri. Bu düzenin içinde tatlı bir husumet saklı. İki rakip kadın, kulenin iki yanında birer bahçeyle kaldı.
Bu batı cephesi aynı zamanda yapının en dürüst yüzü. Félix Roguet on dokuzuncu yüzyılda şatoyu restore ederken kuzey ve doğu cephelerini baştan aşağı elden geçirdi, ama en az bu cepheyi değiştirdi: yalnızca büyük balkonu ve pencere kayıtlarını.
Catherine çok daha fazlasını istiyordu. Jacques Androuet du Cerceau'nun 1579'da yayımladığı bir gravür onun planını gösteriyor: mevcut yapıların çevresini bir kıskaç gibi kavrayan dev bir saray. Karşı kıyıda inşaata başlandı, sonra durduruldu, kimse nedenini bilmiyor; orada duvardan hâlâ bekleme taşları çıkıntı yapıyor, hiç gelmeyen bir köşkü bekleyerek.
Catherine Ocak 1589'da ölünce şato gelini Louise de Lorraine'e geçti; Louise ağustosta, kocası Üçüncü Henri'nin suikasta kurban gittiğini burada öğrendi. Sonraki on bir yılı burada, bir Fransız kralının dul eşinden beklendiği gibi beyazlar giyerek yas içinde geçirdi ve Beyaz Kraliçe olarak anılmaya başladı.
Daha sonra ev sohbetlerle doldu. Claude Dupin şatoyu 1733'te satın aldı ve karısı Louise'in salonu Voltaire'i, Montesquieu'yü, Fontenelle'i ve Buffon'u buraya çekti. Louise'in sekreteri Jean-Jacques Rousseau'ydu; Rousseau buradaki günleri İtiraflar'ında anar: Müzik yapar, komediler sahnelerlerdi; o da nehir boyunca uzanan parktaki bir patikadan esinlenerek Sylvie'nin Yolu adlı bir şiir yazdı.
Önünüzdeki taş, pek çoğumuzun hatırlayacağı kadar yakın bir zamanda restore edildi. 2009 ile Mart 2012 arasında evin cepheleri ve galerinin dış yüzü, nehir yatağına sabitlemek için dalgıçların gerektiği yirmi sekiz metre yüksekliğinde bir iskeleyle restore edildi. Maliyeti 4,8 milyon avroydu ve bunun üçte ikisini sahipleri ödedi. Kahverengi suyun içinde beş kemer üzerinde duran o temiz beyaz duvar, işte paralarının satın aldığı şey.
Bağımsız rehber · Chiaro
Chiaro'yu Chenonceau Şatosu'nda gördüğünüz her şeye doğrultun.
Evde yaklaşık yirmi oda ziyarete açık; duvarlarında goblenler ve şatonun yönetiminin, daha birçoklarının yanı sıra Rubens'ten Murillo'ya uzanan ressamlara atfettiği tablolar asılı; beş durak bunlara başlamaya bile yetmez. Diane de Poitiers'nin bir portresini, tavandaki iç içe geçmiş bir monogramı ya da bir Flaman goblenini telefonunuzun kamerasına alın; Chiaro kime ait olduğunu ve bu evde ne işi olduğunu anlatsın, ardından ne sorarsanız onu da yanıtlasın.
Gitmeden önce
Ulaşım
Posta adresi 37150 Chenonceaux, Indre-et-Loire. Gişe ve mağaza arazinin girişinde; mağazaya girmek ücretsiz. Şato, çınarlı yolun en ucunda duruyor. İlk durak girişte, yolun içine bakarken dinleniyor.
Chenonceaux'nun gişeye yaklaşık 400 metre uzaklıkta kendi istasyonu var; Tours'dan TER bölgesel treniyle 25 dakika. Paris'ten Montparnasse kalkışlı TGV, Tours'un istasyonu Saint-Pierre-des-Corps'a yaklaşık bir saatte ulaşıyor. Karayoluyla şato Paris'e 214 km, Tours'a 34 km uzaklıkta; Paris'ten A10 otoyoluyla yaklaşık iki saat sürüyor, Blois ya da Amboise çıkışından ayrılmanız gerekiyor.
Bilet ve giriş
- Şatonun yayımladığı saatler gişe saatleri, yani içeri girebileceğiniz son an: Şatonun kendisi yarım saat sonra, bahçeler de ondan yarım saat sonra kapanıyor. 28 Eylül–1 Kasım 2026 arasında gişe 09.00–17.30, 2 Kasım–4 Aralık arasında 09.30–16.30 saatleri arasında açık, aralıkta birkaç gün daha uzun; yaz saatleri daha uzun ve resmî takvim her dönemi ayrı ayrı veriyor.
- Resmî tatil hafta sonlarında, yani Paskalya, 1 Mayıs, 8 Mayıs, Göğe Yükseliş ve Pentekost hafta sonlarında çevrimiçi rezervasyon zorunlu. Bu hafta sonları dışında şatonun yönetimi 2024'te saatli giriş dilimlerini ve rezervasyonu kaldırdı; biletler yine de resmî siteden önceden alınabiliyor.
- 2026 bireysel fiyatları, önce broşürlü bilet, sonra sesli rehberli bilet: Yetişkinler 19 ve 24 avro, 65 yaş üstü ve öğrenciler 16 ve 21 avro, yedi ile on sekiz yaş arası çocuklar 15 ve 20 avro, yedi yaş altı ücretsiz. Engelli kartı sahipleri ücretsiz giriyor, refakatçileri 16 avro ödüyor.
- Şatoya sabit bir rampa çıkıyor ve kimlik karşılığında ücretsiz tekerlekli sandalye ödünç alınabiliyor. Çok kalabalık günlerde bebek arabaları şatoya alınmayabiliyor, bu yüzden kanguru daha güvenli bir seçim; köpekler bahçelerde tasmayla kabul ediliyor, küçük köpekler ise içeride kucakta taşınmalı.
Resmî sesli rehber
Her Chenonceau biletiyle birlikte bir tür rehber geliyor. Standart giriş biletine basılı bir rehber broşürü dahil; şatonun yerinde teslim alınan sesli rehberini içeren bilet ise 5 avro daha pahalı: Yetişkinler 19 yerine 24 avro, 7–18 yaş arası çocuklar 15 yerine 20 avro ödüyor; yedi yaş altındakiler broşürle ücretsiz giriyor ve onlara sesli rehber verilmiyor. Hareket kısıtlılığı olan ziyaretçiler için şatoda her odanın video turu da var. Bu beş kayıt bütün bunların yanında ücretsiz duruyor, arazinin kapısında başlıyor ve Cher'in sesi kulaklığınızdan yüksek geldiği anlar için metinleri her oynatıcının altında yazılı.
Resmî web sitesi →Sorular
Ücretsiz bir Chenonceau Şatosu sesli rehberi var mı?
Evet, şu an okuduğunuz bu. Arazinin girişinden Catherine de' Medici'nin bahçesine kadar beş kayıtlı nokta burada hiçbir ücret istemiyor, yalnızca bir tarayıcıya ihtiyaç duyuyor ve metnin her kelimesi altında yazılı. Şatonun kendi sesli rehberi ücretsiz değil; giriş fiyatına 5 avro ekliyor. Bu beşinin ötesinde herhangi bir tablonun, şöminenin ya da tavanın fotoğrafını Chiaro ile çekin, size onu da anlatsın.
Chenonceau Şatosu sesli rehberini bilet almadan dinleyebilir miyim?
Kayıtlar her yerde çalıyor ve ilki, içeri girmeden önce, arazinin girişinde çınarlı yola bakarken dinlenmek üzere hazırlandı. Ön avlu, ev, mutfaklar ve bahçeler arazinin içinde olduğundan diğer dördü için giriş bileti gerekiyor; 2026'da basılı broşürlü yetişkin bileti 19 avro.
Chenonceau Şatosu'nun resmî sesli rehberi ne kadar?
Ayrı satılmıyor, bilet fiyatına dahil: Sesli rehberli yetişkin bileti 24 avro, broşürlüsü 19 avro; yani cihaz 5 avro fazlasına geliyor. 65 yaş üstü ve öğrenciler sesli rehberle 21 avro, yedi ile on sekiz yaş arası bir çocuk 20 avro ödüyor; yedi yaş altındakilere ise verilmiyor. Bireysel ziyaretçiler cihazı yerinde teslim alıyor.
Chenonceau Noel günü ve yılbaşı günü açık mı?
Evet. Şatonun yönetimine göre şato ve bahçeler yıl boyunca her gün açık; 2026 takviminde gişe 19–25 Aralık arasında 09.30–18.00 saatleri arasında açık. Verilen saatler son giriş saatleri; şato yarım saat sonra kapanıyor.
Chenonceau Şatosu sesli rehberi nerede başlıyor?
Arazinin girişinde, gişe ile mağazanın yanında, çınarlı yola dönük olarak. İkinci durak yolun öbür ucunda, yuvarlak Tour des Marques'ın yanındaki ön avluda; oradan eve giriyorsunuz.
Chenonceau'da Cher üzerindeki galeri nerede?
Zemin katta, giriş holünün en ucunda: Ev doğrudan ona açılıyor. Catherine de' Medici'nin Philibert de l'Orme'un köprüsü üzerine yaptırdığı 60 metrelik balo salonu bu; 6 metre genişliğinde, 18 pencereli ve bu sayfanın üçüncü durağı.
Diğer sesli rehberler
Chiaro tarafından hazırlandı. Chenonceau Şatosu yönetimiyle bağlantılı değildir.