Przejdź do treści

Zamek Praski · Praga · Niezależny przewodnik

Audioprzewodnik po Zamku Praskim,
pięć przystanków, za darmo.

Około 570 metrów dziedzińców, pałaców i katedra na jednym wzgórzu, a początki sięgają około 870 roku: o pięciu miejscach opowiadamy tutaj, o resztę zapytaj aparat w Chiaro.

Pobierz w App Store

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Zamku Praskiego.

9:41

Brama Gigantów na placu Hradczańskim

Zamek Praski, Praga

0:00 2:34
Przystanek 1 z 5

Pięć przystanków · 13 min słuchania

Pięć miejsc, jedna trasa,
w kolejności, w jakiej je zobaczysz.

Bezpłatny audioprzewodnik po Zamku Praskim, który przechodzisz samodzielnie, z zachodu na wschód, w kolejności wyznaczonej przez samo wzgórze: pięć przystanków bez przewodnika, a pierwszy jeszcze przed kontrolą biletów. Trasa zaczyna się na placu Hradczańskim, przed ogrodzeniem, gdzie Brama Gigantów nie wymaga żadnego biletu. Stamtąd wchodzisz zachodnim portalem do katedry św. Wita, do okna Alfonsa Muchy po północnej stronie nawy, wracasz na Trzeci Dziedziniec do Złotej Bramy na południowym boku katedry, wspinasz się do Starego Pałacu Królewskiego do Sali Władysławowskiej i schodzisz obok bazyliki św. Jerzego do Złotej Uliczki pod północnym murem, kilka kroków od Starych Schodów Zamkowych i wyjścia. Przystanki drugi, czwarty i piąty są objęte biletem na trasę główną zamku; pierwszy i trzeci leżą na bezpłatnych dziedzińcach i placu. Słuchania jest łącznie około trzynastu minut; pieszo przechodzisz cały zamek wzdłuż, około 570 metrów od końca do końca.

Każda data, nazwa i wymiar na tej stronie pochodzą ze stron dla zwiedzających Zarządu Zamku Praskiego, z jego regulaminu zwiedzania i cennika oraz ze strony kapituły katedralnej, a za każdą informacją stoi Wikipedia jako drugie źródło. Zamek może z krótkim wyprzedzeniem zamknąć budynek albo cały teren z powodu uroczystości państwowej, więc rano w dniu wizyty zajrzyj na hrad.cz. Jeśli komunikat w centrum informacyjnym mówi co innego niż ta strona, kieruj się komunikatem i daj nam znać, żebyśmy mogli to poprawić.

Przystanek 1 z 5 · Plac Hradczański (Hradčanské náměstí), przed ogrodzeniem Pierwszego Dziedzińca, twarzą na wschód; bezpłatnie, jeszcze przed kontrolą biletów

Brama Gigantów na placu Hradczańskim

Nicolò Pacassi (1716–1790), architekt przebudowy terezjańskiej; grupy gigantów według Ignaza Franza Platzera (1717–1787), w kopiach Čeňka Vosmíka (1860–1944) i Antonína Procházki (1849–1903); Brama Macieja przypisywana Giovanniemu Marii Filippiemu · Brama Macieja 1614; Pierwszy Dziedziniec i brama 1759–1769; kopie posągów z początku XX wieku · Grupy z piaskowca na piaskowcowych filarach i rokokowa krata z kutego żelaza; zamek za nimi ciągnie się z zachodu na wschód na około 570 m

Na co zwrócić uwagę

  • Dwie grupy gigantów na środkowych filarach: jeden unosi sztylet, drugi maczugę nad leżącym już przeciwnikiem. To kopie z początku XX wieku autorstwa Čeňka Vosmíka i Antonína Procházki, według oryginałów z warsztatu Ignaza Platzera.
  • Brama Macieja w głębi dziedzińca, z datą MDCXIV na tablicy z inskrypcją: zbudowano ją jako wolnostojący łuk triumfalny, a osiemnastowieczne skrzydła, które widzisz, dobudowano wokół niej.
  • Dwa bardzo wysokie maszty flagowe, każdy z jednego zwężającego się ku górze pnia morawskiej jodły, o wysokości około 25 metrów, postawione w 1925 roku według projektu Jože Plečnika dla nowej republiki.
  • Dwie ciemne kamienne iglice nad dachem pałacu. Należą do katedry św. Wita, trzy dziedzińce dalej, a drugi przystanek jest pod nimi.
Transkrypcja (2:34)

Stań na placu z ogrodzeniem przed sobą i spójrz w górę na dwóch kamiennych olbrzymów na środkowych filarach. Ten po lewej unosi sztylet, ten po prawej wymachuje maczugą, a pod każdym leży już pokonany przeciwnik. To pierwsze, co pokazuje ci zamek, i nie ma w tym ani krzty subtelności. Patrzysz na kopie: oryginały wyszły z warsztatu Ignaza Franza Platzera, a figury, które stoją dziś na filarach, wyrzeźbili na początku dwudziestego wieku Čeněk Vosmík i Antonín Procházka.

Teraz spójrz ponad nimi, na dziedziniec. Jest młodszy, niż się wydaje. Cała fasada, którą widzisz, trzy skrzydła wokół otwartego dziedzińca honorowego, powstała między 1759 a 1769 rokiem dla cesarzowej Marii Teresy, a zbudował ją jej architekt Nicolò Pacassi. Wcześniej dokładnie tam, gdzie patrzysz, była fosa. Oddzielała zamek od tego placu, a Pacassi kazał ją zasypać, zburzyć stojące przed nią budynki i zamknąć otwartą stronę tym ogrodzeniem.

Łuk w głębi dziedzińca to jedyna rzecz, która jest tu starsza od cesarzowej. Na Bramie Macieja widnieje łaciński napis, według którego cesarz Maciej kazał ją wznieść w 1614 roku. Jest w tym haczyk. Tablica z jego imieniem jest ze stiuku, a reszta bramy z kamienia, dlatego historycy podejrzewają, że brama jest o kilka lat starsza, zamówiona najpewniej przez jego poprzednika, Rudolfa Drugiego, a Maciej tylko dodał na niej swoje imię. Uchodzi za najstarszą świecką budowlę barokową w Pradze i była wolnostojącym łukiem triumfalnym, dopóki Pacassi nie obudował jej swoimi skrzydłami.

Dwa ogromne maszty flagowe to kolejna, trzecia warstwa. Każdy to jeden pień jodły z Moraw, który zwęża się ku górze i mierzy około dwudziestu pięciu metrów, ustawiony w 1925 roku według projektu słoweńskiego architekta Jože Plečnika. Po 1918 roku zamek stał się siedzibą prezydenta nowej Republiki Czechosłowackiej, Tomasza Masaryka, a Plečnik był architektem, którego Masaryk wybrał, by cesarski zamek stał się zamkiem republiki.

I wciąż jest siedzibą prezydenta. Kiedy ludzie mówią tu „Zamek”, po czesku Hrad, mają na myśli głowę państwa i jej urzędników. A za tą jedną fasadą zespół ciągnie się jeszcze przez jakieś 570 metrów. Według Księgi rekordów Guinnessa to największy starożytny zamek na świecie, prawie siedemdziesiąt tysięcy metrów kwadratowych, a jego historia zaczyna się około 870 roku od jednego otoczonego murem kościoła. Spójrz ponad dach pałacu, a już zobaczysz, dokąd idziesz: dwie ciemne iglice katedry Świętego Wita.

Przystanek 2 z 5 · Katedra św. Wita, północna strona nawy, w Nowej Kaplicy Arcybiskupiej na zachód od północnego wejścia, widok z północnej nawy bocznej; na bilet na trasę główną

Okno Alfonsa Muchy w katedrze św. Wita

Projekt Alfonsa Muchy (1860–1939), wykonanie malarza na szkle Jana Veselego; dar Banka Slavie · 1931 · Malowane i barwione szkło w oknie nawy; katedra ma 124 m długości i 33,2 m wysokości do sklepienia

Na co zwrócić uwagę

  • Dwie małe tabliczki z napisami u dołu środkowych pól okna. Na lewej jest NAVRHL ALFONS MUCHA, czyli zaprojektował Alfons Mucha; na prawej PROVEDL JAN VESELÝ, czyli wykonał Jan Veselý.
  • Dedykacja pośrodku, zakończona czerwonymi wersalikami: BANKA SLAVIE. Bank zapłacił za to okno i mówi o tym w szkle.
  • Spirale i koła wokół środkowych postaci. To ornament plakacisty, przeniesiony do kościoła.
Transkrypcja (2:37)

Jesteś teraz w katedrze, w tej jej części, która najmniej jest tym, na co wygląda. Idź północną stroną nawy, po lewej ręce, gdy wchodzi się zachodnimi drzwiami, i zatrzymaj się przy kaplicy, w której szkło nagle zamienia się w książkę z obrazkami. To Nowa Kaplica Arcybiskupia, a okno jest dziełem Alfonsa Muchy.

Najpierw sam budynek wokół ciebie. Karol Czwarty rozpoczął budowę tej katedry w 1344 roku. Prace stanęły w 1419 roku, gdy wybuchły wojny husyckie, i przez stulecia kościół był w połowie ukończonym prezbiterium, zamkniętym w poprzek murem. Wszystko od zachodnich drzwi mniej więcej do tego miejsca, nawa, którą masz za sobą, i dwie iglice widoczne z placu, powstało dopiero między 1873 a 1929 rokiem, według planów Josefa Krannera, potem Josefa Mockera, potem Kamila Hilberta. Katedrę konsekrowano w maju 1929 roku, w tysięczną rocznicę śmierci świętego Wacława. Trwało to prawie sześćset lat.

Kiedy nowa nawa była gotowa, potrzebowała nowych okien, a przewodnik samej katedry mocno to podkreśla: najciekawsze szkło jest tu na swoim miejscu dopiero od niedawna. Mucha był jednym z kilku czeskich artystów tamtego czasu, których poproszono o ich wykonanie.

Okno Muchy ukończono w 1931 roku. Artysta miał wtedy ponad siedemdziesiąt lat. Właśnie spędził prawie osiemnaście lat nad Epopeją słowiańską, a to okno jest jedną z niewielu rzeczy, które zrobił potem. Człowieka, który zasłynął plakatami z Sarah Bernhardt, a w 1896 roku narysował ją jako Damę kameliową, rozpoznasz w każdym centymetrze: spirale, koła, dziewczęta z kwiatami we włosach, kolor kładziony płaskimi, jasnymi polami.

Teraz spójrz na dół dwóch środkowych pól okna, bo okno mówi dokładnie, kto co zrobił. Po lewej mała tabliczka: „Navrhl Alfons Mucha”, czyli zaprojektował Alfons Mucha. Po prawej: „Provedl Jan Veselý”, czyli wykonał Jan Veselý, malarz na szkle, który przełożył projekt na szkło. A między nimi dedykacja po czesku: Bogu na chwałę, ojczyźnie na sławę, sztuce ku czci, ofiaruje Banka Slavie. Bank zapłacił za to okno i umieścił w nim swoją nazwę, czerwonymi wersalikami, w katedrze. Wiele lat wcześniej Mucha projektował polisy ubezpieczeniowe dla Slavii, praskiego banku wzajemnych ubezpieczeń.

Okno przedstawia patronów tej ziemi, a nieco dalej na wschód, za transeptem, spoczywa ten, który liczy się tu najbardziej: kaplica Świętego Wacława stoi nad jego grobem, a jej ściany są wysadzane drogimi kamieniami. Drzwi w jej rogu, zamknięte na siedem zamków, prowadzą na górę, do Komnaty Koronnej, gdzie przechowuje się czeskie klejnoty koronacyjne. Ich nie zobaczysz. Drzwi zobaczysz.

Przystanek 3 z 5 · Trzeci Dziedziniec, po południowej stronie katedry św. Wita, twarzą do kruchty; sam dziedziniec jest bezpłatny

Złota Brama i jej mozaika Sądu Ostatecznego

Warsztat Piotra Parlera (Parler ok. 1330–1399) dla cesarza Karola IV; mozaika dziełem czternastowiecznych rzemieślników, których imion nie znamy · Kruchta ukończona do 1368 roku; mozaika 1370–1372; konserwacje w 1961 i 2000 roku · Szklana mozaika na złotym tle nad kamienną kruchtą o trzech łukach, u stóp Wielkiej Wieży Południowej, wysokiej na około 100 m

Na co zwrócić uwagę

  • Małe pole tuż nad środkowym łukiem, pod linijką imion świętych: klęczący Karol IV i jego czwarta żona, Elżbieta Pomorska.
  • Prawe pole, gdzie miecz archanioła Michała spycha potępionych ku niebieskim diabłom i płomieniom.
  • Lewe pole, gdzie zmarli podnoszą wieka grobów i wychodzą na zewnątrz.
  • Podstawa wysokiej wieży na lewo od kruchty, gdzie kamienna tablica z 1394 roku zapisuje, jak postępowała budowa średniowiecznej świątyni.
Transkrypcja (2:29)

Na Trzecim Dziedzińcu idź wzdłuż południowej ściany katedry, aż mur zamieni się w złoto. Trzy ostrołuki na poziomie ziemi, a nad nimi obraz ze szkła, który lśni nawet w szary dzień. To Złota Brama, a nazwa pochodzi dokładnie od tego, na co patrzysz: od złotego tła mozaiki.

Przez większą część dziejów katedry to tędy, a nie zachodnimi drzwiami, z których dziś korzystasz, wchodziło się do niej uroczyście. Kruchtę ukończono do 1368 roku, w czasach Piotra Parlera, i przez ten portal królowie Czech wchodzili do katedry na koronację. Pomieszczenie tuż nad nim to Komnata Koronna, gdzie wciąż przechowuje się klejnoty koronacyjne.

Mozaikę wykonano między 1370 a 1372 rokiem; to Sąd Ostateczny, czytany w trzech polach. Pośrodku zasiada Chrystus jako sędzia w owalu światła, otoczony aniołami z narzędziami Męki. Pod nim stoi sześciu czeskich patronów, Wacław, Wojciech, Wit, Zygmunt, Ludmiła i Prokop, a ich imiona biegną pod spodem linijką liter. Teraz opuść wzrok poniżej tej linijki, na małe pole tuż nad środkowym łukiem. Klęczą tam, po obu stronach, cesarz Karol Czwarty, który rozpoczął budowę tej katedry, i jego czwarta żona, Elżbieta Pomorska. Cesarz, który zbudował to miejsce, umieścił siebie w obrazie na kolanach.

Potem odczytaj boczne pola. Po lewej zmarli zmartwychwstają: odsuwają wieka grobów i wychodzą na zewnątrz, a trzej aniołowie przyjmują sprawiedliwych. Po prawej archanioł Michał wymachuje mieczem, a niebieskie diabły wloką potępionych w ogień. Wyżej, po obu stronach, Maryja Panna i Jan Chrzciciel wstawiają się za ludzkością, a dalej, za dwoma małymi okienkami, stoją apostołowie.

Mozaika przetrwała sześć i pół wieku pod gołym niebem, z gruntownymi konserwacjami w 1961 roku i ponownie w 2000 roku.

Zanim pójdziesz dalej, spójrz w lewo, na podstawę wielkiej wieży południowej. Pierwszy architekt Karola, Maciej z Arras, zmarł w 1352 roku; Parler przybył ze Szwabii i przejął budowę w 1356 roku, mając zaledwie około dwudziestu trzech lat. Dolną część wieży, na którą patrzysz, zaczęli ci pierwsi budowniczowie; powyżej pięćdziesięciu pięciu metrów jest renesansowa galeria i barokowy hełm, a całość wznosi się na jakieś sto metrów. W jej podstawę wmurowano kamienną tablicę z datą 1394, średniowieczny raport budowniczych z postępu prac, wciąż na swoim miejscu.

Przystanek 4 z 5 · Stary Pałac Królewski (budynek I na planie zamku), górna kondygnacja, wejście z Trzeciego Dziedzińca; na bilet na trasę główną

Sala Władysławowska w Starym Pałacu Królewskim

Benedikt Ried (Rejt) (ok. 1454–1534) dla króla Władysława II Jagiellończyka (1456–1516) · 1493–1502 · Żebrowe sklepienie z piaskowca w pięciu przęsłach nad salą o długości 62 m, szerokości 16 m i wysokości 13 m

Na co zwrócić uwagę

  • Żebra sklepienia, które zapętlają się i krzyżują jak pędy winorośli i wyrastają prosto ze ścian. Sala ma szesnaście metrów szerokości, a sklepienie obejmuje ją całą bez jednej kolumny.
  • Duże prostokątne okna. To renesans w gotyckiej sali: Ried połączył późny gotyk ze stylem, który właśnie nadchodził.
  • Portal w południowo-zachodnim narożniku sali, prowadzący do Skrzydła Ludwika: w jego drugiej sali w 1618 roku namiestnicy wylecieli przez okno.
  • Galeria przy południowej ścianie, z widokiem w dół na Ogród na Wałach i miasto.
Transkrypcja (2:41)

Zanim zrobisz cokolwiek innego, spójrz w górę. Strop tej sali to jedno kamienne sklepienie szerokie na szesnaście metrów i nie podtrzymuje go ani jedna kolumna. Żebra wychodzą prosto ze ścian, a potem zapętlają się, krzyżują i wiją nad twoją głową jak pędy winorośli. Benedikt Ried zbudował je między 1493 a 1502 rokiem dla króla Władysława Drugiego z dynastii Jagiellonów, a gdy było gotowe, była to największa sklepiona świecka sala na świecie: sześćdziesiąt dwa metry długości, szesnaście szerokości, trzynaście wysokości.

Teraz spójrz na okna, bo to one zdradzają Rieda. Sklepienie to późny gotyk w najbardziej wybujałej postaci. Okna to duże, prostokątne okna renesansowe, w nowym stylu, który właśnie nadchodził. Ried postawił oba obok siebie w jednym wnętrzu i widać tu, jak jeden styl przekazuje pałeczkę następnemu.

Sala stoi na starszych pałacach. Jesteś na trzecim, najwyższym poziomie. Poziom niżej jest gotycki, z czasów Karola Czwartego, a pod nim jest pałac romański. Kiedy Władysław wrócił na zamek po 1483 roku, zamek od osiemdziesięciu lat stał pusty.

Do czego służyła ta sala? Nie do tego, co zwykle się myśli. Sejm królestwa nie obradował tutaj, tylko w mniejszej sali obok. Ta sala była na wszystko, co potrzebowało miejsca: targi towarów luksusowych, bankiety i uczty koronacyjne, a przede wszystkim, co najsłynniejsze, turnieje. Rycerze wjeżdżali tu konno po Schodach Jeździeckich, zbudowanych dla koni; nimi też stąd wyjdziesz. W tej sali wybierano prezydentów republiki i wciąż odbywają się tu najważniejsze uroczystości państwowe.

Teraz znajdź portal w południowo-zachodnim narożniku. Prowadzi do Skrzydła Ludwika, a w jego drugiej sali dwudziestego trzeciego maja 1618 roku protestanccy szlachcice wyrzucili przez okno do zamkowej fosy dwóch królewskich namiestników, Jarosława Borzitę z Martinic i Wilhelma Sławatę, oraz ich sekretarza, Filipa Fabriciusa. Wszyscy trzej przeżyli. Katolicy mówili, że złapały ich anioły. Protestanckie broszury twierdziły później, że wylądowali na kupie gnoju, choć tej historii, jak się zdaje, nikt wtedy nie opowiadał. Od tego okna zaczęła się wojna trzydziestoletnia. Najlepiej wyszedł na tym sekretarz: cesarz nadał mu szlachectwo z przydomkiem von Hohenfall, co znaczy mniej więcej „z Wysokiego Upadku”.

I jeszcze jedna osobliwość, znad twojej głowy. Kiedy w 2008 i 2009 roku wymieniano posadzki, archeolodzy znaleźli suszone rośliny, upchnięte około 1600 roku w wypełnieniu sklepień, a wśród nich pierwszy orzeszek ziemny znany z Europy po Kolumbie i pierwszy krzew kawy w Europie Środkowej.

Przystanek 5 z 5 · Złota Uliczka (budynek V na planie zamku), wzdłuż północnego muru między Białą Wieżą a wieżą Daliborka; na bilet na trasę główną

Złota Uliczka i domek numer 22

Zamkowi strzelcy i późniejsi właściciele, budujący w arkadach północnego muru; obecne kolory fasad według projektów Jiříego Trnki (1912–1969) z lat 50. XX wieku · Północny mur z końca XV wieku; domki od 1597 roku; ostatni mieszkańcy wyprowadzili się w 1953 roku; odnowiona w latach 2010–2011 · Małe tynkowane domki w arkadach późnogotyckiego północnego muru; szesnaście domków, w tym dziewięć z ekspozycją

Na co zwrócić uwagę

  • Numer nad drzwiami domku nr 22, domu Kafki.
  • Kominy wzdłuż linii dachów, po jednym małym kominie na dom.
  • Numer 13, jedyny domek, który pozostaje w swojej arkadzie i nie wychodzi w uliczkę.
  • Okrągła wieża Daliborka na wschodnim końcu, baszta artyleryjska, która od dnia budowy była więzieniem.
Transkrypcja (2:24)

Po katedrze i królewskiej sali, i po czerwonej barokowej fasadzie bazyliki Świętego Jerzego, którą mijasz po drodze w dół, oto miejsce, gdzie mieszkała zamkowa służba. Idź powoli uliczką i przyjrzyj się jej skali: drzwi, w których trzeba się schylić, okna wielkości książki i komin przy każdym domu.

Domki wbudowano w północny mur zamku. Mur powstał pod koniec piętnastego wieku, a w 1597 roku strzelcy pilnujący zamkowych bram zapytali cesarza Rudolfa Drugiego, czy mogą zamurować jego arkady i urządzić w nich izdebki. Dekret z szesnastego września 1597 roku przyniósł zgodę. Budowali na własny koszt, potem sprzedawali i wynajmowali sobie nawzajem, a izby wychodziły coraz dalej w uliczkę, aż miejscami miała mniej niż metr szerokości. Dobudówki po przeciwnej stronie usunięto w 1864 roku. Tylko jeden dom, numer 13, wciąż trzyma się pierwotnej zasady i pozostaje w swojej arkadzie; poszukaj tego, który nie wychodzi przed szereg.

Nikt nie wie na pewno, skąd ta nazwa. Od złotników, mówią jedni. Od alchemików, mówi legenda, która niemal na pewno jest tylko legendą. A może to był żart: złota ulica w najbiedniejszym zakątku Hradczan. Pewne jest, że ludzie mieszkali tu aż do drugiej wojny światowej, a ostatni mieszkańcy wyprowadzili się w 1953 roku. Kolory, które widzisz, są późniejsze: fasady pomalowano w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku według projektów Jiříego Trnki, malarza i twórcy filmów.

Teraz znajdź numer 22, biało-niebieski domek z numerem nad drzwiami. Od listopada 1916 do marca 1917 roku przychodził tu pisać Franz Kafka, do domku, który znalazła jego siostra Ottla, i napisał w nim większość opowiadań z tomu Lekarz wiejski. Kilka drzwi dalej, pod numerem 14, mieszkała Matylda Průšová, kabalarka i jasnowidzka znana jako Madame de Thèbes, która zmarła po torturach podczas przesłuchania w gestapo. Numer 12 należał do historyka filmu Josefa Kazdy, który w czasie okupacji ukrywał tu czechosłowackie filmy, żeby nie zostały zniszczone.

Na wschodnim końcu stoi okrągła wieża Daliborka, baszta artyleryjska, która od początku była więzieniem. Jej pierwszym więźniem, w 1498 roku, był rycerz Dalibor z Kozojed, a legenda mówi, że w celi nauczył się grać na skrzypcach; Smetana zrobił z tego operę. Za nią jest wyjście, w dół Starymi Schodami Zamkowymi do Malostranskiej, i według samego zamku tędy właśnie wychodzi większość ludzi.

Niezależny przewodnik · Chiaro

Skieruj Chiaro na wszystko, co zobaczysz na Zamku Praskim.

Opowiedzieliśmy o pięciu miejscach, a na wzgórzu jest jeszcze bazylika, klasztor, wieża prochowa, dawna sala do gry w piłkę i ogrody. Złap w kadr herb nad bramą pałacu, rzygacz na katedrze albo godło domu na Złotej Uliczce, a Chiaro powie ci, co to jest, z jakiego czasu pochodzi i jaka historia za tym stoi, a rozmowa potoczy się dalej, przez tyle pytań, ile podsunie ci zamek.

Z kim walczą olbrzymi na bramie?Jacy święci są w oknie Muchy?Gdzie dokładnie była defenestracja z 1618 roku?

Przed wizytą

01

Dojazd

Zamek Praski, Praga 1 – Hradczany. Zacznij na placu Hradczańskim (Hradčanské náměstí), przed Bramą Gigantów: według wskazówek samego zamku wejście od strony tego placu prowadzi przez sąsiedni Czwarty Dziedziniec. Po dziedzińcach i uliczkach zamku można chodzić bezpłatnie; płaci się tylko za wstęp do budynków.

Tramwajem 22 do przystanku Pohořelec, potem dziesięć minut w dół do placu Hradczańskiego; albo tramwajem 22 do Malostranské náměstí i Nowymi Schodami Zamkowymi w górę na plac. Tramwaj 22 do przystanku Pražský hrad dowiezie cię natomiast do Drugiego Dziedzińca, pięć minut od przystanku. Żeby wyjść od Złotej Uliczki, zejdź Starymi Schodami Zamkowymi do stacji Malostranská na linii A metra (zielonej); Hradčanská, również na linii A, to druga pobliska stacja metra.

02

Bilety i wstęp

  • Jeden bilet na trasę główną (Prague Castle – Main Circuit) obejmuje trzy płatne przystanki z tej strony, okno Muchy w katedrze św. Wita, Salę Władysławowską w Starym Pałacu Królewskim i Złotą Uliczkę, a także bazylikę św. Jerzego, obok której prowadzi trasa. Według cennika obowiązującego od marca 2024 roku kosztował 450 CZK dla dorosłego, jest ważny dwa dni, a do każdego budynku wejdziesz z nim raz. Kupisz go w centrum informacyjnym zamku; na oficjalnej stronie z biletami są aktualne ceny i możliwość zakupu online.
  • W katedrze nie ma już bezpłatnej części przy wejściu: od października 2023 roku zamek wpuszcza do katedry św. Wita tylko z biletem na trasę. W obecnym sezonie w niedziele katedra otwiera się dopiero w południe; godziny na dzień twojej wizyty znajdziesz na stronie samej katedry.
  • Zabytkowe budynki są otwarte w sezonie letnim, od kwietnia do października, w godz. 9:00–17:00, a w zimowym, od listopada do marca, w godz. 9:00–16:00; 24 grudnia są zamknięte. Same dziedzińce są otwarte codziennie od 6:00 do 22:00. Przy wejściu policja może cię poprosić o kontrolę bezpieczeństwa.
  • Fotografowanie w budynkach wymaga licencji fotograficznej kupionej na miejscu, bez lampy błyskowej i statywu, a w Galerii Obrazów, Wieży Prochowej i skarbcu katedralnym w ogóle nie wolno robić zdjęć. Ta zasada dotyczy tylko wnętrz; na dziedzińcach i placu możesz fotografować bez ograniczeń.
Oficjalne bilety →
03

Oficjalny audioprzewodnik

Zamek wypożycza własny audioprzewodnik w Centrum Informacyjnym na Trzecim Dziedzińcu, naprzeciwko katedry: 96 punktów, około trzech godzin nagrań, osiem języków w jednym urządzeniu, w tym angielski, z opisem terenu na zewnątrz oraz wnętrz katedry św. Wita, bazyliki św. Jerzego i Starego Pałacu Królewskiego, według obecnego cennika za 350 CZK (koron czeskich) za urządzenie i 500 CZK kaucji. Zwiedzanie z przewodnikami zamku kosztuje 250 CZK od osoby za godzinę, oprócz biletu, przy co najmniej czterech osobach, a bezpłatna aplikacja Prague Castle Archaeological zabiera cię do podziemnych wykopalisk. Ta strona robi coś węższego: pięć miejsc zamku, opowiedzianych z bruku i z nawy, z tekstem pod każdym odtwarzaczem, za darmo.

Oficjalna strona →

Pytania

Czy jest bezpłatny audioprzewodnik po Zamku Praskim?

Tak: pięć nagrań powyżej, od Bramy Gigantów do Złotej Uliczki, każde z tekstem pod odtwarzaczem, a wszystko działa w przeglądarce twojego telefonu. Własny audioprzewodnik zamku wypożycza się odpłatnie w centrum informacyjnym na Trzecim Dziedzińcu; bezpłatna aplikacja zamku obejmuje tylko podziemną archeologię.

Czy mogę słuchać audioprzewodnika po Zamku Praskim bez biletu?

Dwa z pięciu przystanków nie wymagają niczego: Brama Gigantów stoi przy placu Hradczańskim, a Złota Brama wychodzi na Trzeci Dziedziniec, na który wchodzi się bezpłatnie. Okno Muchy, Sala Władysławowska i Złota Uliczka są w budynkach objętych biletem na trasę główną, więc tych trzech nagrań możesz słuchać gdziekolwiek, ale żeby stanąć przed tym, co opisują, potrzebujesz tego biletu.

Ile kosztuje oficjalny audioprzewodnik po Zamku Praskim?

Cennik zamku podaje 350 CZK za urządzenie na trzy godziny plus 500 CZK kaucji; odbiera się je w Centrum Informacyjnym na Trzecim Dziedzińcu. Ma 96 punktów w ośmiu językach i jest niezależny od biletu wstępu.

Czy wstęp do katedry św. Wita jest bezpłatny?

Obecnie nie. Zamek zamknął bezpłatną część katedry 25 października 2023 roku do odwołania i katedrę można zwiedzać tylko z ważnym biletem na trasę. Złota Brama na jej południowej stronie, tutaj przystanek trzeci, jest na zewnątrz i można ją zobaczyć za darmo.

Gdzie zaczyna się i gdzie kończy trasa po Zamku Praskim?

Zaczyna się na placu Hradczańskim na zachodnim krańcu, naprzeciw Bramy Gigantów i Pierwszego Dziedzińca, jeszcze przed kontrolą biletów. Kończy się na wschodnim krańcu, przy Złotej Uliczce pod północnym murem, skąd Stare Schody Zamkowe schodzą do stacji metra Malostranská; według zamku tą drogą wychodzi większość zwiedzających.

Kiedy Zamek Praski jest zamknięty?

Zabytkowe budynki są otwarte codziennie od 9:00 i zamykane o 17:00 w sezonie letnim, a o 16:00 zimą; 24 grudnia są zamknięte. Teren zamku jest otwarty przez cały rok od 6:00 do 22:00. W święta, zwłaszcza w okresie Bożego Narodzenia, godziny są inne, a ponieważ zamek jest też siedzibą prezydenta, budynki lub cały teren mogą zostać zamknięte z powodu uroczystości państwowych: sprawdź hrad.cz na dzień swojej wizyty.

Więcej audioprzewodników

Stworzone przez Chiaro. Bez powiązań z zarządcą Zamku Praskiego.